ΔΙΑΣΤΗΜΑ – ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ

 

Ισαάκ Νεύτων, o τελευταίος μάγιστρος

Η φύση και οι νόμοι της στο σκότος ήταν,
o Θεός είπε: “Γενηθήτω ο Νεύτωνας!” και εγένετο Φως.

Με αυτό το σύντομο δίστιχο περιέγραψε ο διάσημος Άγγλος ποιητής Αλεξάντερ Πόουπ (Alexander Pope, 1688 – 1744) τη δημοφιλία που απολάμβανε στο νησί της Γηραιάς Αλβιώνας, ο μαθηματικός Ισαάκ Νεύτωνας (Isaac Newton, 1642-1727). Ο λόγος; Το 1685 εκδόθηκε το μνημειώδες σύγγραμμα «Μαθηματικές αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας», διατυπώνοντας μια σειρά από ανακαλύψεις για τον τρόπο λειτουργίας της φύσης με βάση το πείραμα και την παρατήρηση. Μέσω του ορθού λόγου, ο άνθρωπος είχε πλέον τη δυνατότητα να περιγράψει με μεγάλη ακρίβεια τα φαινόμενα που συνέβαιναν γύρω του. Μέχρι εκείνη την εποχή, οι διανοούμενοι δεν είχαν κατασταλάξει ακόμη σε ποια μεριά βρισκόταν η επιστημονική αλήθεια. Με τη νέα μέθοδο, τα πράγματα στη φυσική φιλοσοφία ξεκαθάρισαν σε σημαντικό βαθμό. Σήμερα, το βιβλίο του θεωρείται από τους ιστορικούς η κορωνίδα της Επιστημονικής Επανάστασης.

 

Ο Νεύτωνας όμως τελικά δεν ήταν μόνο επιστήμονας. Όπως αποκαλύφθηκε κατά τον 20ο αιώνα, η διασημότερη διάνοια της Βρετανικής αυτοκρατορίας είχε κι άλλες πτυχές, λιγότερες γνωστές. Μπορεί να θεμελίωσε αυτό που ονομάζουμε σήμερα «Ουράνια μηχανική», αλλά ήταν ελάχιστα γνωστό ότι μελέτησε εκτενώς μυστικιστικές ιδέες διάφορων ερμητικών κειμένων, ασχολήθηκε με την Αλχημεία για σχεδόν 25 χρόνια και έγραψε μια σειρά από μελέτες για θεολογικά θέματα σχετικά με την Αποκάλυψη του Ιωάννη και το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ. Όπως μας τονίζει ο βιογράφος του Richard Westfall, ο Νεύτωνας εκτός από επιστήμονας, ήταν φιλόσοφος, θεολόγος και δημόσιο πρόσωπο.

Ίσως λόγω της τελευταίας ιδιότητάς του, η Royal Society, η Βρετανική Ακαδημία Επιστημών, αποφάσισε μετά τον θάνατό του να σφραγιστούν όλες οι μελέτες του που αφορούν τη μεταφυσική, με την ένδειξη ότι ήταν ακατάλληλες προς δημοσίευση. Όταν αποκαλύφθηκαν τα χαμένα κείμενα το 1936 από τον οίκο Sotheby’s και αγοράστηκαν το 1942 από τον  νομπελίστα οικονομολόγο Τζον Μέιναρντ Κέινς (John Maynard Keynes, 1883 – 1946), ο επιστημονικός κόσμος έμαθε ότι «Ο Νεύτωνας δεν ήταν ο πρώτος της εποχής των φώτων…ήταν ο τελευταίος των μάγων», όπως δήλωσε χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με τους μελετητές του, η συνολική έκταση των συγγραμμάτων σχετικά με τις έρευνές του πάνω στις θετικές επιστήμες ήταν γύρω στις 1.000.000 λέξεις. Οι θεωρίες του και οι ερμηνείες του πάνω σε θεολογικά ζητήματα ήταν περισσότερες από 1.400.000 λέξεις. Από τον όγκο των λέξεων, καταλαβαίνουμε ότι όχι μόνο ήταν συλλέκτης ερμητικών κειμένων, αλλά μελέτησε πολλές δεκαετίες τις απόκρυφες πρακτικές. Σε αυτό το σημείο να σημειώσουμε ότι δεν θα μάθουμε ποτέ την πραγματική έκταση του ενδιαφέροντός του και την ανάμειξή του σε αιρετικά θέματα, επειδή μέρος του προσωπικού του αρχείου του καταστράφηκε από μια μεγάλη φωτιά.

Ο Νεύτωνας υπήρξε από την παιδική του ηλικία, εσωστρεφής και μοναχικό παιδί. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο γυμνάσιο του Grantham ανακάλυψε τη μαγεία των μαθηματικών συγγραμμάτων, τα οποία ήταν όλα γραμμένα στα λατινικά. Άλλο σημαντικό στοιχείο της γυμνασιακής του παιδείας, ήταν η μελέτη της Αγίας Γραφής. Στο Cambridge πήγε μετά από παρότρυνση του θείου του, αιδεσιμότατου William Ayscough, απόφοιτου του κολεγίου Trinity του ίδιου πανεπιστημίου, τον Ιούνιο του 1661. Στο φιλόξενο πανεπιστημιακό περιβάλλον, ο Νεύτωνας σπούδασε μαθηματικά, αστρονομία, χημεία και φυσική, ενώ στις 2 Οκτωβρίου του 1667 αναγορεύτηκε σε Master of Arts, με την υποχρέωση να χειροτονηθεί ιερέας της Αγγλικάνικης Εκκλησίας μέσα σε διάστημα επτά ετών. Όπως ήταν αναμενόμενο, του παραχωρήθηκε ειδική άδεια να διδάσκει μαθηματικά στο πανεπιστήμιο, δίχως όμως ποτέ να χειροτονηθεί. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, του δόθηκε η δυνατότητα ως εταίρος του κολεγίου να διευρύνει τις γνώσεις του ακόμη και πάνω σε απόκρυφα θέματα. Με το τέλος των σπουδών του δημιούργησε ειδικό δωμάτιο για πειράματα, καθώς και μια προσωπική βιβλιοθήκη με «απαγορευμένα» συγγράμματα.

Πιστεύεται ότι σημείο καμπής της λιγότερης γνωστής ενασχόλησης του Νεύτωνα αποτέλεσε η γνωριμία του με τον Ρόμπερτ Μπόυλ (Robert Boyle, 1627 – 1691). Όταν ο γνωστός Ιρλανδός χημικός πέθανε, ο Νεύτωνας απέκτησε όλες τις προσωπικές ιδιόχειρες σημειώσεις του φίλου του, μέσω του κοινού γνωστού Τζον Λοκ (John Locke, 1632 – 1704), με αποτέλεσμα να πραγματοποιήσει όλα τα αλχημιστικά πειράματά του στο ασφαλές περιβάλλον του πανεπιστημίου. Ο Νεύτωνας θεωρούσε αφενός ότι η αλχημεία δεν ήταν για τους αμύητους, αφετέρου ότι η σκιά του πρόσφατα καταργημένου Νόμου Εναντίον των Αναπαραγωγών (Act Against Multipliers) έπεφτε ακόμη βαριά στους κύκλους των επιστημόνων. Μέχρι το τέλος της άνοιξης του 1693, ο Νεύτων σημείωσε στο ημερολόγιό του την ολοκλήρωση των περισσότερων πειραμάτων μόνος του -γι’ αυτό τον λόγο εικάζεται ότι έπαθε και νευρικό κλονισμό από τις αναθυμιάσεις των μετάλλων και την αϋπνία- πραγματοποιώντας έτσι μια σειρά από μικρούς θριάμβους όσον αφορά τις ζυμώσεις του χρυσού και ασημιού με άλλα μέταλλα. Η εικοσιπενταετής ενασχόληση με την αλχημεία βοήθησε τον γνωστό μαθηματικό όχι μόνο να κατανοήσει πρακτικά μυστήρια της χημείας, αλλά να διευρύνει σε σημαντικό βαθμό τον τρόπο σκέψης του. Με αυτό τον τρόπο, μπόρεσε να προσεγγίσει τον ερμητισμό με μια διαφορετική ματιά.

Αυτό που δεν ήταν ευρέως γνωστό ήταν η εκτενής μελέτη της Βίβλου και τα πατερικά κείμενα. Ο Νεύτωνας δεν πίστευε στην τριαδική φύση του Θεού, ένα γεγονός που από μόνο του αποτελούσε βλασφημία αλλά και αδίκημα τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Θεωρούσε ότι οι θεολόγοι του 4ο αιώνα εισήγαγαν ξένες έννοιες στο χριστιανικό δόγμα, διαστρεβλώνοντας με αυτό τον τρόπο διάφορα νοήματα της Αγίας Γραφής. Παράλληλα, τα μεταφυσικού χαρακτήρα χειρόγραφά του συγκεντρώθηκαν σε δύο πραγματείες: Παρατηρήσεις πάνω στις προφητείες του Δανιήλ (Observations upon the Prophecies of Daniel) και Παρατηρήσεις πάνω στην Αποκάλυψη του Ιωάννη (Observations upon the Apocalyspe of St. John). Με αυτό τον τρόπο έδειξε το ενδιαφέρον του στον προφητικό λόγο και τη συμβολική γλώσσα των πατερικών κειμένων. Καταλαβαίνουμε έτσι τον βαθμό της ενασχόλησής του στα Χαλδαϊκά βιβλία, τα Αιγυπτιακά, τον αγγλικανισμό, τον καλβινισμό, τον ιουδαϊσμό, τον αρειανισμό και τις ριζοσπαστικές θεολογίες του 17ου αιώνα. Όταν έγιναν γνωστές οι αιρετικές του θεολογικές απόψεις στον κύκλο των καθηγητών, του απαγορεύτηκε επίσημα να δημοσιοποιήσει οποιαδήποτε μεταφυσικού περιεχομένου κείμενο.

Οι ιστορικοί του 19ου αιώνα που εισήγαγαν τον όρο «Επιστημονική Επανάσταση» αγνόησαν σε μεγάλο βαθμό το σχολαστικό ενδιαφέρον των στοχαστών εκείνης της περιόδου είτε με την αλχημεία είτε με τη μαγεία. Διακεκριμένοι επιστήμονες όπως ο Γερμανός αστρονόμος Γιοχάνες Κέπλερ (Johannes Kepler, 1571 – 1630), o Δανός αστρονόμος Τίχο Μπράχε (Tycho Brahe, 1546 – 1601) διέθεταν μυστικά εργαστήρια αλχημείας. Ακόμη, ο φιλόσοφος Φράνσις Μπέικον (Francis Bacon, 1571-1626) ασχολήθηκε με αλχημιστικές θεωρίες, επισημαίνοντας έτσι τη σημασία της εμπειρικής παρατήρησης κατά τη διεξαγωγή ενός πειράματος σε ελεγχόμενες συνθήκες. Τα αρχαία κείμενα του Πυθαγόρα, του Πλάτωνα και του Ερμή του Τρισμέγιστου θεωρούνταν ότι περιείχαν μυστικές οδηγίες για την ενεργοποίηση των κρυφών υπερφυσικών δυνάμεων στοιχείων της φύσης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Νεύτωνας ξεκίνησε να μελετάει εκτενώς διάφορα «απαγορευμένα» κείμενα κατά τη διάρκεια των σπουδών στο Cambridge. Ο σκοπός του δεν ήταν να αποκτήσει χρυσό ή να αναζητήσει την αιώνια νεότητα και μακροζωία. Περισσότερο θα λέγαμε ότι ασχολήθηκε με τον αποκρυφισμό προσηλωμένος στην εμπειρία, προκειμένου να εντοπίσει τις βαθύτερες αιτίες λειτουργίας της φύσης, ανακαλύπτοντας εντέλει τις κρυμμένες μαθηματικές και ορθολογικά δοσμένες αρχές του σύμπαντός μας.

 

 

 

 


 

τι θα συμβεί αν καταρρεύσει το ίντερνετ ?

«Η σύνδεση απέτυχε» ξανά και ξανά. Τηλεφωνήματα σε αγουροξυπνημένους φίλους. Έχουν το ίδιο πρόβλημα. Η πρώτη παρόρμηση, αυτοματισμός σχεδόν, η πληκτρολόγηση στο google της ερώτησης «Τι συμβαίνει με το Ίντερνετ;». Η δεύτερη, η αναζήτηση πληροφοριών στα ειδησεογραφικά σάιτ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Προφανώς, χωρίς Ίντερνετ, τίποτα από αυτά δεν είναι εφικτό.

Και τώρα; Η μόνη πληροφορία μπορεί να προέλθει από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Κι αυτά όμως, έχουν σε μεγάλο βαθμό «μπλοκάρει», λόγω προβλημάτων στις τηλεπικοινωνίες. Το μόνο βέβαιο είναι πως το πρόβλημα έχει εκδηλωθεί ταυτόχρονα σε όλον τον πλανήτη. Αν κρατήσει για λίγες ώρες, θα είναι το πρώτο θέμα στα νυχτερινά δελτία ειδήσεων ανά την υφήλιο.

Χωρίς Ίντερνετ: Τι Θα Συμβεί Αν Το Διαδίκτυο Καταρρεύσει Για 48 Ώρες - PCsteps.gr

Αν όμως κρατήσει για μέρες ή εβδομάδες, τότε τα πράγματα «σκουραίνουν»: τα πάντα, από την τηλε-εκπαίδευση μέχρι την εργασία και από τα δίκτυα ύδρευσης μέχρι τα σούπερ μάρκετ, δυσλειτουργούν ή «παγώνουν». Τράπεζες, αερομεταφορές, θαλάσσιες μεταφορές (ναι, και το τάνκερ που μεταφέρει το πετρέλαιο που θα καταλήξει στο βενζινάδικο της γειτονιάς), αποθήκες και εταιρείες logistics, χάρη στις οποίες τα προϊόντα φτάνουν στα ράφια των σούπερ μάρκετ, ακόμα και οι φωτεινοί σηματοδότες ξαφνικά θα σταματήσουν να λειτουργούν κανονικά.

Κάποιοι έχουν αποκαλέσει «Αποκάλυψη του Ίντερνετ» ένα τέτοιο σενάριο παρατεταμένης διακοπής πρόσβασης στο Διαδίκτυο. Είναι όντως πιθανό να συμβεί; Και τι θα σήμαινε στην πράξη; Κατά τον Μαρκ Γκράχαμ, καθηγητή Γεωγραφίας του Διαδικτύου στο Oxford Internet Institute, αν το Ιντερνετ «έπεφτε», θα γινόμασταν μάρτυρες μιας σχεδόν άμεσης παγκόσμιας οικονομικής κατάρρευσης. Κι αυτό διότι το Διαδίκτυο είναι το νευρικό σύστημα της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης, απαραίτητο ακόμα και για τον παραγωγό ντομάτας ή τον ψαρά (που διαθέτουν τα προϊόντα τους εκτός στενής τοπικής αγοράς), οι οποίοι χωρίς αυτό πιθανώς θα δυσκολευτούν να πουλήσουν την παραγωγή τους, να πληρωθούν για αυτή και να τη διανείμουν. «Και υπάρχουν δύο πράγματα που εγγυημένα μπορούν να προκαλέσουν χάος στη σύγχρονη οικονομία: η αδυναμία διανομής τροφίμων και η αδυναμία πρόσβασης στο χρήμα και το τραπεζικό σύστημα» συμπληρώνει.

 

 

 

 

 


 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΗΛΙΔΑ

 

Η θηριώδης καταιγίδα που μαίνεται στην ατμόσφαιρα του αέριου γίγαντα αποτέλεσε και αποτελεί πόλο έλξης. Το σκάφος Juno, το οποίο … παρακολουθεί τον πλανήτη, επιχειρεί να δώσει απαντήσεις

Όποια στιγμή κι αν στρέψει κάποιος το βλέμμα του στον ουρανό μια ανέφελη βραδιά θα δει το πιο φωτεινό αστέρι, το οποίο στην πραγματικότητα δεν είναι άλλο από τον πλανήτη Δία, τον πιο μεγάλο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Αυτό που δεν θα δει όμως κανείς με γυμνό μάτι είναι το πιο εμβληματικό του στοιχείο: την Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα  (Great Red Spot), μια κολοσσιαία θύελλα που μαίνεται στον Δία εδώ και τουλάχιστον τρεις αιώνες και από τη στιγμή που ανακαλύφθηκε έχει τραβήξει τα βλέμματα των επιστημόνων.

Μια εντυπωσιακή ματιά σε αυτήν την μυστηριώδη κηλίδα μας δίνει τώρα το διαστημόπλοιο Juno της NASA που ίπταται πάνω από τον αέριο γίγαντα από το 2016. Το Juno στο ταξίδι του γύρω από τον Δία έχει ολοκληρώσει 37 φορές μια πλήρη τροχιά και πραγματοποίησε περάσματα πάνω από την γιγάντια θύελλα. Έτσι, βοήθησε τους επιστήμονες να επιβεβαιώσουν ότι η κηλίδα δεν εντοπίζεται μόνο στο ανώτερο τμήμα της επιφάνειάς της, αλλά επεκτείνεται για εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο χαμηλά «μπαίνοντας» μέσα στον ίδιο τον πλανήτη.

Μέχρι στιγμής γνωρίζαμε ότι η διάμετρος της Μεγάλης Ερυθράς Κηλίδας υπερβαίνει τα 16.000 χλμ. Αυτό σημαίνει ότι ουσιαστικά ο δικός μας πλανήτης θα μπορούσε να χωρέσει όχι μια αλλά σχεδόν τέσσερις φορές μέσα στην κηλίδα καθώς η Γη έχει διάμετρο μόλις 6.371 χλμ. Ωστόσο, αυτό που κανείς δεν γνώριζε ως σήμερα ήταν το βάθος της θύελλας με τους επιστήμονες να υποθέτουν ότι θα μπορούσε να εντοπίζεται μόνο στο άνω μέρος της ατμόσφαιρας του πλανήτη.

Το Juno διαθέτει ένα ραδιόμετρο μικροκυμάτων (microwave radiometer – MWR), το οποίο επιτρέπει στους επιστήμονες να δουν βαθιά κάτω από τα νέφη που καλύπτουν την ατμόσφαιρα του Δία και να αναλύσουν την δομή των πολλών θυελλών που μαίνονται πάνω από τον πλανήτη.

Έτσι, η NASA ανακάλυψε ότι κάποιες από τις θύελλες του Δία φτάνουν σε βάθος 100 χλμ κάτω από τα ανώτατα στρώματα των νεφών. Όμως στην περίπτωση της Μεγάλης Ερυθράς Κηλίδας υπολογίζεται πως το βάθος της ξεπερνά τα 350 χλμ και μπορεί να φτάνει μέχρι και τα 500 χλμ. Συγκριτικά με το πλάτος της, το βάθος μπορεί να φαίνεται μικρό, ωστόσο και πάλι πρόκειται για ένα γιγαντιαίων διαστάσεων καιρικό φαινόμενο. Το μεγάλο βάθος των κυκλώνων σημαίνει ότι αυτοί καλύπτουν περιοχές πέρα από τα σημεία όπου συμπυκνώνεται το νερό και δημιουργούνται τα σύννεφα και κάτω από το βάθος στο οποίο ο ήλιος μπορεί να ζεστάνει την ατμόσφαιρα.

«Αυτό σημαίνει πως είναι μια γιγαντιαία καταιγίδα» ανέφερε στο The Verge ο Γιοχάι Κάσπι του Ινστιτούτου Επιστημών Βάιζμαν στο Ισραήλ, συνερευνητής στο πλαίσιο του προγράμματος του Juno. «Αν έφερνες αυτήν την καταιγίδα στη Γη, θα έφτανε μέχρι τον διαστημικό σταθμό. Οπότε είναι απλά ένα τέρας».

Παράλληλα, τα νέα στοιχεία δείχνουν ότι οι κυκλώνες του Δία είναι πιο θερμοί στην κορυφή τους με χαμηλή ατμοσφαιρική πυκνότητα, ενώ είναι πιο κρύοι στο βάθος τους με πιο υψηλή πυκνότητα. Από την άλλη, οι αντικυκλώνες, οι οποίοι στροβιλίζονται στην ανάποδη φορά, είναι ψυχρότεροι στην κορυφή και πιο θερμοί στο βάθος.

Μέχρι αυτή τη δεκαετία, ο καλύτερος τρόπος να μελετηθεί η επιφάνεια του Δία ήταν εξ αποστάσεως, χρησιμοποιώντας μέσα όπως το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble ή άλλα επίγεια τηλεσκόπια. Τα όργανα αυτά βοήθησαν στην εξαγωγή συμπερασμάτων για το πλάτος της Κηλίδας, ωστόσο οι επιστήμονες μπορούσαν να κάνουν μόνο εικασίες για τη συνολική δομή της.

«Κάποιοι είκαζαν πως θα ήταν πολύ πολύ ρηχή, μερικές δεκάδες χιλιόμετρα», αναφέρει στο The Verge η Μάρζια Παρίσι, ερευνήτρια της ομάδας του Juno στο Jet Propulsion Laboratory της NASA. «Και κάποιοι άλλοι έλεγαν πως στη θεωρία θα μπορούσε να φτάνει μέχρι τον πυρήνα του Δία».

Το 2011 η NASA εκτόξευσε το διαστημόπλοιο Juno, ένα σκάφος που ήταν σχεδιασμένο για να φτάσει πιο κοντά στον Δία από οποιοδήποτε προηγούμενο σκάφος στο παρελθόν. Το Juno μετά από πέντε χρόνια ταξιδιού στο Διάστημα τέθηκε σε μια τροχιά γύρω από τον πλανήτη το 2016, η οποία το έφερνε πολύ κοντά του κάθε 53 ημέρες. Στο πλαίσιο αυτών των περασμάτων συγκέντρωσε τα περισσότερα από τα δεδομένα του για τον Δία και όσα μπορεί να συνέβαιναν στο εσωτερικό του.

Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της NASA, κατά τη διάρκεια του καθενός από τα 37 περάσματα πάνω από τον πλανήτη, μια ειδική ομάδα οργάνων «κοιτούσε» κάτω από τα νέφη του Δία.

Η πιο εντυπωσιακή συνεισφορά του Juno είναι ότι πέρασε και για πρώτη φορά πάνω από τους πόλους του Δία αποκαλύπτοντας περιοχές που δεν είχαν δει ποτέ οι άνθρωποι στο παρελθόν. Όμως, το 2019 οι επιστήμονες πίσω από την αποστολή έκαναν μερικές διαφοροποιήσεις στην τροχιά του και το προγραμμάτισαν έτσι ώστε να περάσει δύο φορές πάνω από την Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα, ώστε να την μελετήσουν καλύτερα και να καταλάβουν τι γίνεται μέσα σε αυτή.

«Στο παρελθόν το Juno μας εξέπληξε με ενδείξεις πως τα φαινόμενα στην ατμόσφαιρα του Δία πήγαιναν πιο βαθιά από ό,τι αναμενόταν» είπε ο Σκοτ Μπόλτον, επικεφαλής της έρευνας του Juno από το Southwest Research Institute στο Σαν Αντόνιο. «Τώρα αρχίζουμε να συνδέουμε αυτά τα μεμονωμένα κομμάτια και να αποκτάμε την πρώτη πραγματική κατανόηση ως προς το πώς λειτουργεί η όμορφη και βίαιη ατμόσφαιρα του Δία σε τρισδιάστατη μορφή».

Οι νέες ανακαλύψεις απαντούν σε βασικές απορίες, ωστόσο δημιουργούν νέα ερωτήματα. Ένα από αυτά είναι γιατί η θύελλα είναι βαθιά, μα όχι τόσο βαθιά όσο κάποιοι από τους γύρω αεροχειμάρρους (ρεύματα αέρα) που φτάνουν μέχρι και 3.000 χιλιόμετρα βάθος. «Είναι έκπληξη το ότι πάει τόσο βαθιά… μα είναι έκπληξη επίσης το ότι δεν πάει το ίδιο βαθιά με τους αεροχειμάρρους», τονίζει η Παρίσι. «Οπότε κάτι συμβαίνει στα 500 χλμ που βασικά αποδυναμώνει τη Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα».

Η Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα

Η ασταμάτητη, κολοσσιαία θύελλα μαίνεται στην επιφάνεια του Δία για τουλάχιστον τρεις αιώνες και εντοπίζεται 22 μοίρες νοτίως του ισημερινού του Δία.

Η σημερινή Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα παρατηρείται από 1830 και έχει μελετηθεί καλά μόνο μετά από μία έντονη εμφάνισή της το 1879. Ωστόσο ήδη από τον 17ο αιώνα υπάρχουν αναφορές για αυτήν από αστρονόμους της εποχής, ωστόσο επειδή δεν υπήρξε συστηματική παρατήρησή της από τότε δεν είναι σίγουρο αν πρόκειται για την ίδια κηλίδα. Το γεγονός ότι η παρατήρησή της δεν συνεχίστηκε μέχρι και το 1830 θα μπορούσε να σημαίνει ότι η Κηλίδα διαλύθηκε και ξανασχηματίστηκε ή ξεθώριασε για ένα χρονικό διάστημα (συχνά καταγράφονται εναλλαγές στην έντασή της) ή ότι απλώς δεν υπάρχουν καταγεγραμμένα τα αντίστοιχα στοιχεία.

Συχνά η πρώτη παρατήρηση της Μεγάλης Ερυθράς Κηλίδας αποδίδεται στον Ρόμπερτ Χουκ, ο οποίος περιέγραψε μία κηλίδα στον πλανήτη τον Μάιο του 1664. Ωστόσο, είναι πιθανό ότι η κηλίδα αυτή βρισκόταν σε μια άλλη λωρίδα, τη Βόρεια Ισημερινή Λωρίδα, ενώ η Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα βρίσκεται στη Νότια Ισημερινή Λωρίδα (οι ανοικτόχρωμες «ταινίες» στην ορατή επιφάνεια του Δία ονομάζονται «ζώνες», ενώ οι σκουρόχρωμες ονομάζονται «λωρίδες»). Ένα χρόνο μετά, ο Τζοβάνι Ντομένικο Κασίνι έγραψε για μια «μόνιμη κηλίδα» στην επιφάνεια του πλανήτη. Με διακυμάνσεις στην ευκρίνειά της, η κηλίδα του Κασίνι παρατηρείτο από το 1665 έως το 1713. Ωστόσο, η επόμενη αναφορά στην κηλίδα γίνεται 118 χρόνια μετά, το 1830, κι έτσι η ταύτιση των δύο κηλίδων είναι αβέβαιη.

Αρκετά χρόνια νωρίτερα, ο Ιταλός Τζοβάνι Ριτσιόλι παραδίδει ότι το 1635 ο Λέανδρος Μπάντιος, αββάς του Ντάνισμπουργκ, «κάτοχος ενός ασυνήθιστου τηλεσκοπίου», παρατήρησε μία μεγάλη κηλίδα και την περιέγραψε ως «ωοειδή, ίση με το ένα έβδομο της διαμέτρου του Δία στο μέγιστο μήκος της». Σύμφωνα με τον Ριτσιόλι, «αυτά τα χαρακτηριστικά διακρίνονται σπανίως, και μόνο από τηλεσκόπιο εξαιρετικής ποιότητας σε μεγάλη μεγέθυνση».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει παράλληλα ένας πίνακας του 1711, τον οποίο ζωγράφισε ο Ντονάτο Κρέτι και ο οποίος σήμερα βρίσκεται στο Βατικανό. Το έργο του ήταν μέρος μιας σειράς πινάκων που φιλοτεχνήθηκαν υπό την επίβλεψη του αστρονόμου Εουστάκιο Μανφρέντι ώστε να είναι ακριβείς. Στον πίνακα αυτό θεωρείται ότι βρίσκεται πιθανότατα η πρώτη γνωστή απεικόνιση της Μεγάλης Ερυθράς Κηλίδας και μάλιστα με ερυθρό χρώμα τη στιγμή που κανένα χαρακτηριστικό στην ορατή επιφάνεια του Δία δεν είχε περιγραφεί γραπτώς ως ερυθρό μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα.

Κατά τον 21ο αιώνα η Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα μειώνεται σε διαστάσεις. Στις αρχές του 2004 είχε περίπου το μισό μήκος από ό,τι εκατό χρόνια νωρίτερα (24.000 έναντι 40.000 χιλιόμετρα, ενώ σήμερα έχει φτάσει τα 16.000 χλμ. Αν αυτή η τάση εξακολουθήσει με τον ίδιο ρυθμό, η κηλίδα θα λάβει κυκλικό σχήμα μέχρι το έτος 2040, παρότι αυτό θεωρείται απίθανο εξαιτίας των δυνάμεων που ασκούνται στο υλικό της από τα γειτονικά ατμοσφαιρικά ρεύματα.

Ο προστάτης πλανήτης Δίας

Ο Δίας είναι ο μεγαλύτερος πλανήτης του Ηλιακού Συστήματος σε διαστάσεις και μάζα και είναι ήδη γνωστός από την αρχαιότητα με τους Αρχαίους Έλληνες να του δίνουν το όνομα του πατέρα των Θεών. Ο Δίας στην πραγματικότητα είναι ένας αέριος γίγαντας που αποτελείται κυρίως από υδρογόνο και ήλιο, ενώ ο πυρήνας του θεωρείται ότι είναι συμπαγής δημιουργημένος από ένα μείγμα στοιχείων, ένα στρώμα υγρού μεταλλικού υδρογόνου με λίγο ήλιο που τον περιβάλλει, και ένα εξωτερικό στρώμα κυρίως από μοριακό υδρογόνο.

Ο Δίας είναι τόσο μεγάλος που θα μπορούσε να περιλάβει στο εσωτερικό του όλους τους άλλους πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος, ενώ θεωρείται ο «απορροφητήρας» του ηλιακού μας συστήματος. Λόγω του μεγέθους και της σύστασής του μπορεί να απορροφά όλα τα εν δυνάμει επικίνδυνα στοιχεία που εισέρχονται στο  ηλιακό σύστημα κι έτσι αυτά δεν φτάνουν ποτέ στους υπόλοιπους πλανήτης, περιλαμβανομένου της Γης, ώστε να τους απειλήσουν. Κατά κάποιο τρόπο συμβάλλει τα μέγιστα στη διατήρηση της ζωής και στον πλανήτη μας. Την ίδια στιγμή, το γεγονός ότι είναι ουσιαστικά μια τεράστια αέρια μάζα επιτρέπει τη δημιουργία συνεχών κυκλώνων, όπως η Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα, και αεροχειμάρρων σε μεγέθη που δεν θα μπορούσαμε να συναντήσουμε ποτέ στη Γη.

 

 

 

 

 


 

Υπάρχει πιθανότητα μια μαύρη τρύπα να καταπιεί τη Γη;

Μια ομάδα επιστημόνων επιχειρεί να δώσει απαντήσεις στο… τρομακτικό αυτό ερώτημα πριν ορμήσουν οι αρνητές και τα μπουρδουκλώσουν με 5G , Bill Gates , τσιπάκια και γενικά εμφανιστούν μετα από σεισμολόγους , μετεωρολόγους , νομικούς , αστυνόμους και χιλιάδες συμπατριώτες κοσμολόγοι αστροφυσικοί !!

Οι μαύρες τρύπες ήταν κάποτε μια θεωρία του Αϊνστάιν. Πλέον όχι μόνο έχει επιβεβαιωθεί η ύπαρξη τους αλλά επιστήμονες έχουν καταφέρει να απαθανατίσουν το φαινόμενο φωτογραφικά και σιγά σιγά ξετυλίγουν το κουβάρι του πώς ακριβώς λειτουργούν. Μια από αυτές τις απόλυτα σκοτεινές δίνες που ρουφούν και εξαφανίζουν τα πάντα θα μπορούσε να αποτελέσει απειλή για τον πλανήτη μας και ποιες είναι οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο;

Ως τώρα η επιστήμη έχει καταλήξει ότι υπάρχουν δύο ειδών μαύρες τρύπες. Από τη μια αυτές που προέκυψαν από την κατάρρευση ενός τεράστιο άστρου, δεκάδες φορές μεγαλύτερο από τον Ήλιο. Από την άλλη οι μαύρες τρύπες που… κατοικούν στο κέντρο κάθε γαλαξία. Με μάζα εκατομμύρια ή ακόμα και δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου έχουν μέγεθος και ενέργεια που δεν μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους.

Θεωρητικά τουλάχιστον το σύμπαν θα μπορούσε να είναι γεμάτο από μικρότερες μαύρες τρύπες. Η συγκεκριμένη θεωρία προέκυψε μετά την ανακάλυψη της λεγόμενης σκοτεινής ύλης. Δεκάδες… εξηγήσεις έχουν δοθεί στην προσπάθεια να δοθεί μια ταυτότητα σε αυτή την αόρατη ύλη από την οποία βρίθει το σύμπαν μας.

Κάποιοι μιλούν για νέφη παγωμένων αερίων, κάποιοι άλλοι για ένα νέο είδος σωματιδίων και υπάρχουν και εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η σκοτεινή ύλη έχει δημιουργηθεί από έναν τεράστιο αριθμό αρχέγονων μαύρων τρυπών.

Πρώτη φορά η Ανθρωπότητα θα δει «Μαύρες Τρύπες» - Τα αστρικά αντικείμενα που καταργούν τους νόμους της Πραγματικότητας | Pronews

Οι συγκεκριμένες μαύρες τρύπες, πάντα σύμφωνα με τη θεωρία, δημιουργήθηκαν λίγο μετά το Bing Bang όταν σε κάποιες περιοχές του σύμπαντος η ενέργεια ήταν τόσο πυκνή που κατέρρευσε κάτω από την πίεση της δικής της βαρύτητας. Οι μικρότερες μαύρες τρύπες, οι οποίες δημιουργήθηκαν εκείνη την περίοδο, θα πρέπει μέσω της εκπομπής ακτινοβολίας Χόκινγκ να έχουν εξαφανιστεί εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια.  Πάντα θεωρητικά μιλώντας ίσως κάποιες τέτοιες μαύρες τρύπες να έχουν τόσο τεράστια μάζα ώστε να έχουν επιζήσει έως σήμερα και πρακτικά να είναι αδύνατο να τις εντοπίσουμε.

Με την υπόθεση της ύπαρξης αυτών των αρχέγονων μαύρων τρυπών μια επιστημονική ομάδα παρουσίασε μια μελέτη σχετικά με το τι θα συμβεί αν η Γη… συναντηθεί με μια από αυτές και πόσο πιθανό είναι κάτι τέτοιο.

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι μια τέτοια… συνάντηση δεν θα έχει καμία σχέση με μια σύγκρουση με αστεροειδή. Αντίθετα η μαύρη τρύπα θα διατρέξει τη Γη. Θα ελκύει και θα απορροφά μεγάλη ποσότητα ύλης στο διάβα της. Το υλικό, πριν εξαφανιστεί μέσα στη μαύρη τρύπα θα περιστρέφεται γύρω της δημιουργώντας έναν δίσκο ο οποίος θα εκλύει μεγάλη θερμότητα λόγω της τεράστιας ταχύτητας περιστροφής. Αυτό το φαινόμενο σε συνδυασμό με το βαρυτικό πεδίο της Γης θα επιβραδύνουν την μαύρη τρύπα και το πέρασμα της από τον πλανήτη μας.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Το αποτέλεσμα της… συνάντησης εξαρτάται από το πόση ταχύτητα θα χάσει η αρχέγονη μαύρη τρύπα κατά τα πέρασμα της από τη Γη. Αν επιβραδύνει αρκετά τότε θα εγκλωβιστεί στη Γη. Θα απορροφά ασταμάτητα ύλη μέχρι να καταπιεί ολόκληρο τον πλανήτη και να τον εξαφανίσει.

Αν όμως η ταχύτητα της μαύρης τρύπας είναι τόσο μεγάλη και το βαρυτικό πεδίο της Γης δεν την επιβραδύνει σημαντικά τότε απλά θα περάσει από το… σπίτι μας και θα συνεχίσει το διαστημικό της ταξίδι. Η μόνη συνέπεια που θα έχει η Γη θα είναι η αύξηση της θερμοκρασίας λόγω της ενέργειας που εκλύει η μαύρη τρύπα.

Η επιστημονική ομάδα εμβάθυνε πάνω στο σενάριο της και τα αποτελέσματα μας κάνουν να ξεφυσάμε με ανακούφιση. Αποφάνθηκαν πως οι αρχέγονες μαύρες τρύπες που θα μπορούσε να φιλοξενήσει ο γαλαξίας μας θα κινούνταν τόσο γρήγορα που αν «συγκρούονταν» με την Γη απλά θα περνούσαν με ελάχιστο αντίκτυπο στον πλανήτη μας. Οι πιθανότητες λοιπόν μια αρχέγονη μαύρη τρύπα να μας καταπιεί είναι μηδαμινές.

Συνοψίζοντας η έρευνα τονίζει ότι ακόμα και αν αποδειχθεί η ύπαρξη αυτών των αρχέγονων μαύρων τρυπών που επιβιώνουν από το Big Bang το ενδεχόμενο να περάσουν από το Ηλιακό Σύστημα μετά από 4,5 δισ. χρόνια είναι εξαιρετικό χαμηλό. Αν και πάλι συνέβαινε κάτι τέτοιο πιθανότατα η Γη θα επιβίωνε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Τονίζουν λοιπόν ότι ο μεγάλος κίνδυνος για τον πλανήτη είναι εσωτερικός και όχι εξωτερικός. Θα πρέπει να φοβόμαστε περισσότερο την παρατεταμένη ανθρώπινη επίδραση στη Γη παρά μια αρχέγονη μαύρη τρύπα.

 

 

 

 


 

ΣΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΗΣ ΣΚΟΤΕΙΝΗΣ ΥΛΗΣ ( Βίντεο)

Η Σκοτεινή Ύλη αποτελεί σχεδόν το 85% του σύμπαντος. Ωστόσο κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι. Ίσως τώρα υπάρχει μια πιθανότητα να αποκαλυφθεί

Ένα συνηθισμένο βράδυ αν σηκώσεις το βλέμμα σου στον ουρανό θα δεις περισσότερα ή λιγότερα αστέρια ανάλογα με την φωτορρύπανση και την φάση στην οποία βρίσκεται η Σελήνη. Αυτό που σίγουρα θα δεις όμως είναι ο σκοτεινός ουρανός ανάμεσα στα αστέρια, ο οποίος κυριαρχεί στον ουράνιο θόλο. Οι επιστήμονες ονομάζουν αυτό το… μαύρο που κυριαρχεί στο σύμπαν «σκοτεινή ύλη», ωστόσο κανείς μέχρι τώρα δεν έχει «δει» αυτή την ύλη και δεν ξέρει από τι  αποτελείται, ούτε καν αν όντως υπάρχει. Τώρα, επιστήμονες από  όλον τον κόσμο κάνουν μια τελευταία προσπάθεια για να ανακαλύψουν τι κρύβει αυτή η σκοτεινή ύλη.

Από τι μπορεί να αποτελείται η σκοτεινή ύλη; – Φυσική για όλους

Η μυστηριώδης Σκοτεινή Ύλη

Κρυμμένοι κάτω από το έδαφος σε υπόγεια εργαστήρια στις ΗΠΑ και την Ιταλία στα βάθη εγκαταλειμμένων ορυχείων, οι αστρονόμοι προσπαθούν να εντοπίσουν έναν από τους πιο δύσκολους στόχους της σύγχρονης αστρονομίας: την σκοτεινή ύλη. Οι επιστήμονες σε αυτά τα εργαστήρια έχουν γεμίσει τεράστιες δεξαμενές με το χημικό στοιχείο ξένο- ένα σπάνιο και πανάκριβο στοιχείο- και τις έχουν συνδέσει με πολύ ευαίσθητους αισθητήρες με την ελπίδα να εντοπίσουν υποατομικές συγκρούσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να αποκαλύψουν την παρουσία της σκοτεινής ύλης.

Ωστόσο, οι επιστήμονες αναγνωρίζουν ότι η παρούσα γενιά των αισθητήρων ωθούνται στα όρια της αποτελεσματικότητάς τους και προειδοποιούν ότι αν αποτύχουν να εντοπίσουν σκοτεινή ύλη με αυτού του είδους τα μηχανήματα ίσως θα αναγκαστούν να επαναπροσδιορίσουν από την αρχή τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το σύμπαν.

Σκοτεινή ύλη, σκοτεινή ενέργεια, υπερβαρύτητα | Πεμπτουσία

«Η Σκοτεινή Ύλη αποτελεί περίπου το 85% της συνολικής μάζας του σύμπαντος, ωστόσο δεν έχουν καταφέρει να την εντοπίσουμε μέχρι σήμερα παρά το γεγονός ότι δημιουργούμε συνεχώς όλο και πιο ισχυρούς και ευαίσθητους αισθητήρες», αναφέρει ο καθηγητής της Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, Τσαμκάουρ Γκαγκ, στον δημοσιογράφο του Guardian, Ρόμπιν ΜακΚι. «Τώρα πλησιάζουμε στα όρια που έχουν οι αισθητήρες μας και αν δεν εντοπίσουν την σκοτεινή ύλη τα επόμενα χρόνια, θα πρέπει να αποδεχθούμε ότι κάτι πάει πολύ λάθος με τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε σχετικά με το σύμπαν και την βαρύτητα», συμπληρώνει.

Το κυνήγι για την σκοτεινή ύλη ξεκίνησε ήδη από τον προηγούμενο αιώνα, όταν οι αστρονόμοι ανακάλυψαν ότι οι γαλαξίες φαίνεται να περιστρέφονται πολύ γρήγορα. Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις, οι γαλαξίες θα πρέπει να έχουν μάζα δέκα φορές μεγαλύτερη από αυτή που είναι ορατή – αστέρια, πλανήτες και νεφελώματα- διαφορετικά θα αυτοδιαλύονταν κατά τη διάρκεια αυτής της γρήγορης περιστροφής. Η ορατή τους μάζα δεν δικαιολογούσε το πώς μπορούσαν να διατηρούν με την βαρυτική τους έλξη την συνοχή τους άθικτη.

Ο πρώτος που εντόπισε αυτό το πρόβλημα ήταν ο Ελβετός Φριτζ Τσουίκι τη δεκαετία του ‘30 μελετώντας την μάζα του γαλαξιακού σμήνους Κόμη. Θεώρησε ότι η αναντιστοιχία αυτή μπορεί να ερμηνευθεί με δύο τρόπους: είτε να υποθέσουμε ότι το σμήνος Κόμη εμπεριέχει περισσότερη ύλη απ’ αυτήν που μπορούμε να δούμε, είτε να υποθέσουμε ότι ο γνώσεις μας για την βαρύτητα είναι ελλιπείς. Ο Τσουίκι κατέληξε στην πρώτη θεωρία υποστηρίζοντας ότι το σμήνος αυτό εμπεριέχει και τεράστιες ποσότητες μίας άγνωστης μορφής ύλης. Η πλεονάζουσα αυτή ύλη, δεδομένου ότι δεν αλληλεπιδρά με την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και έτσι δεν μπορεί να ανιχνευθεί με την βοήθεια των τηλεσκοπίων, ονομάστηκε «σκοτεινή ύλη».

Οι αστρονόμοι αρχικά θεώρησαν ότι η ύλη αυτή αποτελούνταν από τόσο μικρά αστέρια που δεν μπορούσαν να παρατηρηθούν από τη Γη ή από αστέρες νετρονίων (αυτό που μένει μετά την κατάρρευση ενός αστεριού). Ωστόσο, οι νέες γενιές εξελιγμένων τηλεσκοπίων έδειξαν ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις για να στηρίξουν αυτή τη θεωρία.

Έτσι, οι αστρονόμοι άρχισαν να αναπτύσσουν νέες θεωρίες. Υποστήριξαν ότι ένας τεράστιος αριθμός μικροσωματιδίων που δεν μπορούν να εντοπιστούν σχηματίζουν αόρατη άλω γύρω από τους γαλαξίες και ενισχύουν τα βαρυτικά τους πεδία. Αυτά τα υποθετικά σωματίδια ονομάστηκαν WIMPs (Weakly Interacting Massive Particles – Αδύναμα Αλληλεπιδρούμενα Ογκώδη Σωματίδια) και επί δύο δεκαετίες οι επιστήμονες προσπαθούν να τα εντοπίσουν μανιωδώς.

Αυτές οι προσπάθειες περιλαμβάνουν και την κατασκευή αισθητήρων βαθιά κάτω από τη Γη, ώστε να είναι προστατευμένοι από τα υποατομικά σωματίδια. Αυτά ενεργοποιούνται από τις κοσμικές ακτίνες, οι οποίες χτυπούν την ανώτερη στοιβάδα της ατμόσφαιρας και πέφτουν συνεχώς προς τη Γη. Έτσι, θα μπορούσαν να δώσουν ψευδώς θετικά σήματα στα όργανα των αισθήτηρων και γι’ αυτό το λόγο αυτοί «θάβονται» κάτω από τη Γη.

Η μυστήρια σκοτεινή ύλη… – Science Behind.gr

«Αυτό που περιμένουμε είναι ότι ένα WIMP θα χτυπήσει έναν νουκλεϊκό πυρήνα και η λάμψη που θα προκληθεί θα εντοπιστεί από τον αισθητήρα αποκαλύπτοντας έτσι την παρουσία τους και κατ’ επέκταση την ύπαρξη της σκοτεινής ύλης. Παρόλο που προσπαθούμε να το πετύχουμε αυτό πολλά χρόνια, δεν έχουμε εντοπίσει καμία τέτοια λάμψη. Χρειαζόμαστε μεγαλύτερη ευαισθησία», λέει ο Γκαγκ.

Οι νέοι αισθητήρες

Τώρα οι ερευνητές έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στους δύο πιο ευαίσθητους κυνηγούς WIMP που έχουν κατασκευαστεί ποτέ. Ο ένας βρίσκεται κάτω από τα βουνά Γκραν Σάσο της Ιταλίας και είναι γνωστός ως XENONnT. Ο άλλος με το όνομα Lux-Zeplin βρίσκεται σε ένα παλιό χρυσορυχείο στη Νότια Ντακότα των ΗΠΑ. Και οι δύο συσκευές είναι γεμάτες με τόνους ξένου, πολύ περισσότερο από όσο έχει τοποθετηθεί ποτέ στους προηγούμενους αισθητήρες. Αυτό αυξάνει τις πιθανότητες εντοπισμού της σύγκρουσης ενός πυρήνα με WIMP, εφόσον κάτι τέτοιο συμβεί.

Ο Γκαγκ, ο οποίος είναι μέλος της ομάδας του Lux-Zeplin, αναφέρει: «Και οι δύο συσκευές αυτή τη στιγμή υποβάλλονται σε τεστ ελέγχου λειτουργίας και σε μερικούς μήνες αυτές οι δοκιμές θα έχουν ολοκληρωθεί. Μπορεί να εντοπίσουμε σκοτεινή ύλη κατά τη διάρκεια αυτών των δοκιμών κι αυτά θα είναι πολύ καλά νέα. Αν όχι και οι δύο συσκευές θα λειτουργούν χωρίς διακοπές για αρκετά χρόνια. Ουσιαστικά όσο πιο πολύ ξένο βάζουμε στους αισθητήρες μας και όσο περισσότερο λειτουργούν τόσο περισσότερο αυξάνουμε τις πιθανότητες να εντοπίσουμε μια τέτοια σύγκρουση που θα αποκαλύψει την ύπαρξη σκοτεινής ύλης».

Ωστόσο, πολλοί έχουν αποδεχθεί ακόμα και τώρα ότι μια τέτοια σύγκρουση είναι πολύ απίθανο να καταγραφεί κι έτσι η σκοτεινή ύλη θα μείνει για πάντα κάτι αδιερεύνητο. «Η θεωρία περί WIMP θα έρθει αντιμέτωπη με κριτική αφού αυτοί οι αισθητήρες νέας γενιάς αρχίσουν να λειτουργούν», αναφέρει στο περιοδικό Science η Μαριάντζελα Λισάντι, μια φυσικός του Πανεπιστημίου Πρίνστον στο Νιου Τζέρσεϊ.

Αν τα Lux-Zeplin και XENONnT δεν καταφέρουν να καταγράψουν αυτές τις συγκρούσεις, οι δύο ομάδες των επιστημόνων θα έχουν μόνο μια τελευταία πιθανότητα με την παρούσα τεχνολογία για να εντοπίσουν τα WIMP. Θα πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους ώστε να δημιουργήσουν έναν τελικό σούπερ-ευαίσθητο αισθητήρα που θα περιέχει δεκάδες τόνους ξένου. Αν κι αυτή η τελική προσπάθεια αποτύχει, οι επιστήμονες θα βρεθούν σε αδιέξοδο. Ύστερα από αυτό δεν υπάρχει η δυνατότητα να κατασκευαστεί πιο ευαίσθητος αισθητήρας καθώς τότε θα υπήρχε έντονος ο φόβος να ανιχνεύεται ως σύγκρουση ένας άλλος τύπος υποατομικών σωματιδίων, τα νετρίνια, τα οποία πέφτουν στη Γη κατά τρισεκατομμύρια κάθε δευτερόλεπτο. Έτσι, οι επιστήμονες θα πρέπει να βρουν άλλους τρόπους για να ανιχνεύσουν την σκοτεινή ύλη.

«Η σκοτεινή ύλη μπορεί να είναι ακόμα πιο περίεργη από αυτό που υποθέτουμε ως τώρα. Θα μπορούσε να αποτελείται από μικρές μαύρες τρύπες. Ή θα μπορούσε να αποτελείται από στοιχεία που είναι εκατομμύρια φορές πιο ελαφρά από ένα WIMP και ο εντοπισμός τους είναι ουσιαστικά πολύ δύσκολος. Έτσι, θα πρέπει να είμαστε πολύ πιο εφευρετικοί στην δημιουργία μεθόδων για τον εντοπισμό τους».

Πολύ εύκολα θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ότι μοιάζει περιττή η προσπάθεια να ανακαλύψει κανείς έναν τύπο ύλης, ο οποίος ουσιαστικά δεν μπορεί να αλληλεπιδράσει καν με την κανονική ύλη. Ωστόσο, αν δεν υπήρχε η καθοριστική βαρυτική επίδραση που θεωρούμε ότι έχει η σκοτεινή ύλη, τότε οι γαλαξίες, τα αστέρια και οι πλανήτες δεν θα μπορούσαν να ενωθούν από την αρχή ήδη της δημιουργίας του σύμπαντος και η ζωή όπως την ξέρουμε δεν θα μπορούσε να εξελιχθεί. Ουσιαστικά η απόδειξη ότι η σκοτεινή ύλη όντως υπάρχει θα έδινε πολλές εξηγήσεις ακόμα και για το πώς δημιουργήθηκε όλο το σύμπαν μετά το Big Bang. Γι’ αυτό και η σκοτεινή ύλη αποτελεί σήμερα έναν από τους βασικότερους γρίφους της σύγχρονης κοσμολογίας που πρέπει να λυθεί.

 

 

 


 

MAXIMUS ΚΑΨΑ .” ΚΑΥΣΩΝΑΣ”

Παρότι στη διεθνή ορολογία δεν υπάρχει κοινός ορισμός του καύσωνα, σημειώνουμε οτι τα κριτήρια για τον ορισμό του διαφοροποιούνται ανάλογα με τη γεωγραφική θέση και τις κλιματικές συνθήκες μιας περιοχής. Για παράδειγμα, ενώ στις Σκανδιναβικές χώρες τιμές της θερμοκρασίας περί τους 35 βαθμούς θεωρούνται ότι αγγίζουν τα όρια του «καύσωνα», για την περιοχή μας χαρακτηρίζονται φυσιολογικές. Αντίθετα, τιμές περί τους 40 βαθμούς, ενώ για τους κατοίκους της Σαχάρας ή της Σαουδικής Αραβίας θεωρούνται μάλλον κανονικές, για τη χώρα μας χαρακτηρίζονται ως τιμές «καύσωνα».

Οι χειρότεροι καύσωνες στην ιστορία της Ευρώπης - Meteo24news

Σύμφωνα με την ελληνική μετεωρολογική πρακτική και συγκεκριμένα σύμφωνα με την ΕΜΥ, για να χαρακτηριστεί ένα μετεωρολογικό γεγονός ως «καύσωνας» θα πρέπει στο πλαίσιο των πολύ υψηλών θερμοκρασιών να συνυπάρχουν τα παρακάτω κριτήρια:

1. H μέγιστη θερμοκρασία σε συνοπτικούς ή αεροναυτικούς μετεωρολογικούς σταθμούς είναι μεγαλύτερη ή ίση των 39 βαθμών Κελσίου.
2. H ελάχιστη θερμοκρασία είναι μεγαλύτερη των 26 βαθμών Κελσίου.
3. Επικρατεί άπνοια ή ασθενείς άνεμοι και το θερμοκρασιακό εύρος είναι μικρό.
4. Οι υψηλές θερμοκρασίες παρατηρούνται σε ευρεία γεωγραφική έκταση και η διάρκειά τους υπερβαίνει τις τρεις ημέρες.

Ιστορικός καύσωνας στην Κύπρο: Διακοπή εξωτερικών εργασιών (vid) - Newsbomb

Οι καύσωνες στην Ελλάδα

Ο Αιγινήτης απέδειξε τη σταθερότητα του κλίματος στη χώρα μας, τόσο με ιστορικά όσο και με μετεωρολογικά επιχειρήματα

Τα «επεισόδια καύσωνα» παρατηρούνται από το τελευταίο δεκαήμερο του Ιουνίου ως το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου. Υπάρχει σαφώς μια αυξητική τάση τέτοιων «επεισοδίων» τα τελευταία χρόνια. Αυτό, σύμφωνα με τον Δ.Ζιακόπουλο (ΚΑΙΡΟΣ, «Ο ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ», ΤΟΜΟΣ ΙΙ), «υπαινίσσεται αλλαγές στη μεγάλης κλίμακας ατμοσφαιρική κυκλοφορία στην ευρύτερη περιοχή του ανατολικού Ατλαντικού, της Ευρώπης και της βόρειας Αφρικής, οι οποίες φαίνεται να συνδέονται με την κλιματική αλλαγή».

Ο μεγαλύτερος καύσωνας που έζησε ποτέ η Ελλάδα

Ας δούμε όμως τα σημαντικότερα «επεισόδια καύσωνα» στη χώρα μας τα τελευταία 60 χρόνια.

Από τις 10-16/8/1958, πολύ ισχυρός καύσωνας, κυρίως στα δυτικά, με υψηλότερες
θερμοκρασίες στο Αγρίνιο (44,8° C) και τον Πύργο Ηλείας (44,2° C).

Aπό τις 20-26/8/1958, εξαιρετικά ισχυρός καύσωνας με 600 νεκρούς. Οι υψηλότερες θερμοκρασίες σημειώθηκαν στη Θεσσαλία (Τρίκαλα 47,2° C, Λάρισα 45° C).

Από τις 17-20/7/1973, εξαιρετικά ισχυρός καύσωνας, με υψηλότερες θερμοκρασίες στη Λαμία (46,5 ° C) και στην Ελευσίνα (46,4 ° C).

Στις 10/7/1977, ο καύσωνας με τα ρεκόρ θερμοκρασιών. Στο Τατόι και στην Ελευσίνα τα θερμόμετρα έδειξαν 48° C.

Aπό τις 24-28/6/1982, ισχυρός καύσωνας κυρίως στα ανατολικά, με μέγιστες θερμοκρασίες στη Νέα Φιλαδέλφεια (44,6° C) και στα Τρίκαλα Θεσσαλίας (43,8° C). Ο Γ. Μελανίτης κάνει λόγο για 40 νεκρούς.

Οι καύσωνες στη Ελλάδα τα τελευταία 60 χρόνια

Από τις 19-27/7/1987, ο φονικότερος καύσωνας όλων των εποχών, στον οποίο θα αναφερθούμε και στη συνέχεια.

Από τις 3-9/7/1988, πολύ ισχυρός καύσωνας, με μέγιστες θερμοκρασίες τους 45° C σε Νέα Φιλαδέλφεια και Λάρισα. Ο Γ.Μελανίτης κάνει λόγο για 600 νεκρούς.

Από τις 10-15/8/1994, ισχυρός καύσωνας, με μέγιστες θερμοκρασίες τους 44° C στη Λαμία, 43° C στην Τρίπολη και τη Λάρισα.

Από την 1 ως τις 4 Αυγούστου 1998, πολύ ισχυρός καύσωνας, με μέγιστες θερμοκρασίες στο Άργος (45° C) και τη Νέα Φιλαδέλφεια (44,6° C).

Από τις 3-9/7/2000, ρεκόρ θερμοκρασίας στη Λάρισα με 45,4° C. Στη Νέα Φιλαδέλφεια, το ίδιο χρονικό διάστημα, η μέγιστη θερμοκρασία ήταν 44,4° C.

Από τις 19-22/8/2006, ισχυρός καύσωνας, με μέγιστες θερμοκρασίες στο Άργος (44° C) και το Αγρίνιο (43,2° C).

Το 2007 ήταν η χρονιά -εφιάλτης, με τρεις φοβερούς καύσωνες.

Η κλιματική αλλαγή «χτυπά» την Ελλάδα: Ποιες περιοχές θα έχουν καύσωνες δύο μήνες τουλάχιστον κάθε χρόνο; | Pronews

Από τις 23-28/6/2007, πολύ ισχυρός καύσωνας, με μέγιστες θερμοκρασίες στο Άργος (46,4° C) και τη Νέα Φιλαδέλφεια (46,2° C). Στις 28/6/2007, μεγάλο μέρος της Πάρνηθας καταστράφηκε από δασική πυρκαγιά. Από τις 19-25/7/2007, εξαιρετικά ισχυρός καύσωνας με θερμοκρασία 46° C στο Άργος και ρεκόρ θερμοκρασιών στη Β. Ελλάδα (44,6° C στις Σέρρες και 44° C στη Θεσσαλονίκη).

Από τις 24-26/8/2007, καύσωνας με μέγιστες θερμοκρασίες 42,4° C στο Άργος, 42,2 στον Πύργο Ηλείας και 42° C στην Κόνιτσα).

Από τις πυρκαγιές που ξέσπασαν το ίδιο χρονικό διάστημα, έχασαν τη ζωή τους δεκάδες συνάνθρωποί μας σε Πελοπόννησο και Εύβοια.

Το 2010 σημειώθηκε ο πιο πρώιμος καύσωνας (από τις 15-17 Ιουνίου).
Το 2012 ήταν το έτος με πολύ θερμό καλοκαίρι, κατά το οποίο οι μέγιστες και οι ελάχιστες θερμοκρασίες ήταν κατά 4 βαθμούς μεγαλύτερες από τις κανονικές τιμές, ενώ πέρσι και φέτος έχουμε δύο συνεχόμενες χρονιές με πρώιμους καύσωνες (Ιούνιος).

Να σημειώσουμε εδώ ότι οι θερμοκρασίες αφορούν μόνο περιοχές όπου υπάρχουν μετεωρολογικοί σταθμοί. Είναι πιθανό, δηλαδή, σε κάποιες άλλες περιοχές, να σημειώθηκαν υψηλότερες θερμοκρασίες οι οποίες δεν καταγράφηκαν. Τέλος, οι θερμοκρασίες αυτές δεν αφορούν περιοχές στη σκιά ή εκτεθειμένες στον ήλιο, αλλά καταγράφονται σε όργανα τοποθετημένα στον λεγόμενο «μετεωρολογικό κλωβό».

ΛΙΓΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΥΣΩΝΑ ΤΟΥ 1987 –
Η ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΡΕΚΟΡ ΤΩΝ 48° C

Ο φονικός καύσωνας του 1987 μέσα από 11 εικόνες

Ο αριθμός των νεκρών από τον καύσωνα του 1987 παραμένει ακόμα αδιευκρίνιστος. Σύμφωνα με δημοσίευση στη διεθνή επιστημονική επιθεώρηση «Αρχεία Περιβαλλοντικής Υγείας», η εκτίμηση είναι ότι οι νεκροί έφτασαν τους 2.083 (εφ. «ΤΑ ΝΕΑ», Σάββατο 1/7/2017).

Σε πρωτοσέλιδό της την Πέμπτη 30/7/1987, η ίδια εφημερίδα γράφει : «1.300 οι νεκροί του καύσωνα».

Υπήρξε έντονη κόντρα μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Το «πασοκικό σύστημα θανάτου», έγραψαν για το ΕΣΥ οι φιλικά προσκείμενες στη ΝΔ εφημερίδες. Κάποια από αυτές έφτασε στο σημείο να γράφει σε πρωτοσέλιδο ότι μαζί με τον καύσωνα μια άγνωστη επιδημία (!) αποδεκάτιζε τους κατοίκους της Αθήνας…

Στο στόχαστρο της κριτικής βρισκόταν, κυρίως, ο αείμνηστος, τότε Υπουργός Υγείας, Γ.Α. Μαγκάκης. Πάντως, οι εικόνες ανθρώπων να αφήνουν την τελευταία τους πνοή στο δρόμο, στα παγκάκια, σε πάρκα, σε εισόδους πολυκατοικιών κλπ. θα μείνουν χαραγμένες για πάντα στο μυαλό όλων όσων τις αντίκρυσαν…

Για τις θερμοκρασίες-ρεκόρ της 10/7/1977 (48° C σε Τατόι και Ελευσίνα), ο κορυφαίος μετεωρολόγος Δημήτρης Ζιακόπουλος προβάλλει αντιρρήσεις. Σε άρθρο στις 30/6/2014 στο μπλογκ του (ziakopoulos.blogspot.gr) με τίτλο «Η αμφισβήτηση ενός ρεκόρ», γράφει ότι:
«Στις 10 Ιουλίου 1977, η μέγιστη θερμοκρασία στη Νέα Φιλαδέλφεια ήταν 44° C. Καθώς, σχεδόν πάντα, οι θερμοκρασίες του Τατοΐου είναι χαμηλότερες από εκείνες της Ν.Φιλαδέλφειας, ενώ εκείνες της Ελευσίνας λίγο μεγαλύτερες, θεωρεί αδιανόητη τη διαφορά των 4° C ανάμεσα στις θερμοκρασίες Τατοΐου – Ελευσίνας εκείνη τη μέρα. «Υπεύθυνη» για τους 48° C του Τατοΐου, συνεχίζει ο κύριος Ζιακόπουλος, φαίνεται ότι ήταν μια δασική πυρκαγιά (10-11/7/1977) στην Πάρνηθα, που έφτασε ως το Τατόι. Όσο για την Ελευσίνα, τα παιχνίδια του ανέμου (αν θερμάνθηκαν ή όχι οι αέριες μάζες πάνω από την Πάρνηθα) και το ανάγλυφο της περιοχής, είναι, πάντα κατά τον Δ. Ζιακόπουλο οι αιτίες για τους 48° C.
Οι 48° C της Ελευσίνας και του Τατοΐου έχουν καταχωρηθεί στα αρχεία της ΕΜΥ και του Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού ως ελληνικό και ευρωπαϊκό ρεκόρ. Το αδιαμφισβήτητο ελληνικό ρεκόρ είναι, γράφει ο κύριος Ζιακόπουλος, οι 47,2° C που σημειώθηκαν στα Τρίκαλα Θεσσαλίας στις 23/8/1958. Οι υψηλότερες θερμοκρασίες στις υπόλοιπες… ύποπτες ευρωπαϊκές χώρες είναι :

Στην Ισπανία, 47,8° C (Murcia, 29/7/1976), στην Πορτογαλία, 47,4° C (Amareleja, 1/8/2003), στην Ιταλία, 47° C (Foggia, 25/6/2007) και στην Κύπρο, 46,6° C (Λευκόνοικο, 1/8/2010).

 

 

 


 

Τι θα συνέβαινε αν πέφταμε σε μια μαύρη τρύπα;

Το μεγαλύτερο μυστήριο στο σύμπαν φτάνει πιο κοντά στο να αποκαλυφθεί

Οι μαύρες τρύπες είναι ένα από τα πιο μακρινά και ίσως τα πιο μυστηριώδη φαινόμενα σε ολόκληρο το γνωστό σύμπαν. Από τη στιγμή που φτάσεις δίπλα της είναι σχεδόν άγνωστο τι θα συμβεί. Πώς θα ήταν λοιπόν αν πέφταμε μέσα σε μια μαύρη τρύπα;

Οι μαύρες τρύπες οδηγούν σε άλλους κόσμους! | Youmagazine

«Την στιγμή που θα διέσχιζες τον ορίζοντά της δεν θα ένιωθες τίποτα, δεν θα συνέβαινε τίποτα δραματικό», αναφέρει ο Πίτερ Γκάλισον, συνιδρυτής της ομάδας Black Hole Initiative στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, στον δημοσιογράφο του Guardian. Μόνο η αρχή ωστόσο θα ήταν εύκολη.

«Αλλά αναπόφευκτα λίγο μετά, θα τραβιόσουν προς το κέντρο της. Τότε, δεν θα υπήρχε επιστροφή. Οτιδήποτε πέφτει μέσα σε μια μαύρη τρύπα, συνεχίζει να πέφτει. Δεν υπάρχει αντίσταση και τα πράγματα συνήθως δεν καταλήγουν πολύ καλά», συμπληρώνει ο Γκάλισον.

«Οι αστροφυσικοί έχουν μια έκφραση που λέγεται «μακαρονοποίηση» (spaghettification) γιατί αν έπεφτες με τα πόδια σου πρώτα τότε τα πόδια σου θα ελκύονταν περισσότερο προς το κέντρο σε σχέση με το κεφάλι σου και οι πλευρές σου θα πιέζονταν προς το κέντρο και αυτή η διαδικασία θα σε επιμήκυνε και θα σε συμπίεζε. Μακροπρόθεσμα, όλο αυτό δεν πρόκειται να καταλήξει σε επιβίωση», λέει ξεκάθαρα ο Γκάλισον.

Spaghettification at black hole, illustration - Stock Image - C040/3530 - Science Photo Library

Ο Γκάλισον μόλις ολοκλήρωσε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Black Holes: The Edge of All We Know» ύστερα από τέσσερα χρόνια έρευνας, το οποίο θα είναι διαθέσιμο στο Netflix από την 1η Ιουνίου. Το ντοκιμαντέρ παρακολουθεί δύο επιστημονικές ομάδες σε μια προσπάθεια να καταλάβουν τα πιο μυστηριώδη στοιχεία του σύμπαντος.

Το ντοκιμαντέρ ανοίγει με την χαρακτηριστική φωνή του Στίβεν Χόκινγκ, όπως ακουγόταν μέσω του υπολογιστή: «Μια μαύρη τρύπα είναι περισσότερο περίεργο από οτιδήποτε έχει ποτέ φανταστεί ένας συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας. Είναι μια περιοχή του διαστήματος, όπου η βαρύτητα είναι τόσο ισχυρή με αποτέλεσμα τίποτα να μην μπορεί να δραπετεύσει από αυτή. Από τη στιγμή που θα βρεθείς στο χείλος της δεν υπάρχει γυρισμός».

Οι μαύρες τρύπες μεγέθους μιας μεγάλης πόλης σχηματίζονται, όταν τα αστέρια ξεμένουν από «καύσιμα» και καταρρέουν από την ισχύ της ίδιας τους της βαρύτητας. Οι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες, οι οποίες είναι εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερες από τον ήλιο μας, εντοπίζονται στο κέντρο σχεδόν κάθε γαλαξία συμπεριλαμβανομένου και του δικού μας, του Milky Way. Δεδομένου ότι υπάρχουν περίπου 100 δισεκατομμύρια γαλαξίες σε όλο το ορατό σύμπαν, πιθανότατα υπάρχουν και 100 δισεκατομμύρια υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες.

Οι μαύρες τρύπες ανέκαθεν ήταν ένα άκρως συναρπαστικό θέμα για τους αστροφυσικούς, τους μαθηματικούς αλλά και τους φιλοσόφους και αποτέλεσαν αναμφισβήτητα μια έτοιμη μεταφορά για τους καλλιτέχνες. Ωστόσο, η τηλεόραση είναι το πιο… ακόρεστο μέσο και γι’ αυτό ο Γκάλισον, καθηγητής της ιστορίας της επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Πελεγκρίνο και της φυσικής στο Χάρβαρντ είχε θέσει ως στόχο να δημιουργήσει ένα ντοκιμαντέρ για «κάτι που παλεύει με όλες του τις δυνάμεις να μείνει αόρατο», όπως ένας από αυτούς που μιλούν στο ντοκιμαντέρ αναφέρουν.

«Νομίζω ότι παράδοξα με τραβούν κυρίως θέματα για αόρατα πράγματα», αναφέρει σημειώνοντας ότι τα προηγούμενα ντοκιμαντέρ του περιελάμβαναν θέματα όπως τα μυστική της εθνικής ασφάλειας και την ταφή πυρηνικών αποβλήτων.

Κοιτώντας τις μαύρες τρύπες

«Οι μαύρες τρύπες είναι το πιο δύσκολο στοιχείο για να δεις στο σύμπαν επειδή δεν αντανακλούν καθόλου φως και δεν εκπέμπουν κανένα φως. Κι αυτό που μπορούμε να δούμε βρίσκεται στα 55 εκατ. έτη φωτός από εδώ οπότε ουσιαστικά είναι απλώς ένα αποτύπωμα στον ουρανό, για να το πούμε απλά. Είναι σα να προσπαθείς να διαβάσεις την ημερομηνία πάνω σε ένα νόμισμα στο Λονδίνο, ενώ είσαι στη Νέα Υόρκη» αναφέρει.

«Αλλά το πρώτο καλό νέο σε αυτήν την προσπάθεια είναι ότι αυτές οι μαύρες τρύπες συσσωρεύουν αέρια και ύλη, στοιχεία δηλαδή που κινούνται γύρω τους και θερμαίνονται μέσα σε αυτή τη δίνη αναπτύσσοντας θερμοκρασία 10 δισ. βαθμών και λάμπουν. Έτσι, αυτό που βλέπεις είναι κατά κάποιο τρόπο μια σκιά της μαύρης τρύπας και κοιτώντας αυτό το λαμπερό δαχτυλίδι γύρω από την μαύρη τρύπα μπορούμε να συμπεράνουμε πολλά για το μέγεθος και τις ιδιότητές της. Χρησιμοποιούμε τα ορατά πράγματα γύρω από την τρύπα για να συμπεράνουμε στοιχεία για την ίδια την μαύρη τρύπα», σημειώνει.

Η μαύρη τρύπα που βρίσκεται στην καρδιά του γαλαξία Messier 87 είναι τόσο μακριά που ιδανικά θα χρειαζόμασταν ένα τηλεσκόπιο στο μέγεθος της Γης για να την δούμε. Μιας κι  αυτό δεν είναι τόσο πρακτικό, η επόμενη καλύτερη λύση είναι το Τηλεσκόπιο Ορίζοντα Γεγονότων (Event Horizon Telescope), μια συστοιχία οχτώ τηλεσκοπίων αποτελούμενη από ένα παγκόσμιο δίκτυο ραδιοτηλεσκοπίων, η οποία εκτείνεται σε έξι βουνά σε τέσσερις ηπείρους. Τα ραδιοτηλεσκόπια αυτά λειτουργούν σαν θραύσματα ενός καθρέπτη.

Η προσπάθεια έφερε εντυπωσιακά αποτελέσματα πριν από δύο χρόνια, όταν κατάφεραν να καταγράψουν για πρώτη φορά την εικόνα μιας μαύρης τρύπας. Ο Γκάλισον, ο οποίος είναι μέλος της ομάδας του Event Horizon Telescope, θυμάται: «Η ανακάλυψη είχε μεγάλη απήχηση στον κόσμο γιατί επαναπροσδιόρισε την σχέση μας με τον κόσμο. Από το να ξέρεις ότι υπάρχουν μαύρες τρύπες – μέσω των υπολογισμών ή μέσω έμμεσων παρατηρήσεων- μέχρι το να κοιτάς σε αυτήν και να λες: ‘Αυτή είναι μια μαύρη τρύπα’, νομίζω ότι είναι συναρπαστικό για τον κόσμο αλλά και για τους επιστήμονες», τονίζει.

«Οι επιστήμονες δεν απέχουν πολύ από μια ευρεία πολιτισμική και φιλοσοφική θεώρηση. Βλέπαμε αναπαραστάσεις  αυτών των πραγμάτων για χρόνια οπότε δεν ήταν ότι δεν είχαμε ιδέα πώς έμοιαζαν. Όμως το να δεις πραγματικά κάτι τέτοιο είναι τελείως διαφορετικό. Μια συνάδερφος είπε ότι κοιτώντας την μαύρη τρύπα ένιωσε τρομοκρατημένη από αυτή. Ένας άλλος είπε ότι κοιτούσε τη φωτογραφία στο κινητό του για ώρες. Περπατούσε και την κοιτούσε συνεχώς πριν δημοσιευτεί στον κόσμο. Οπότε θεωρώ ότι υπάρχει κάτι καθηλωτικό γύρω από αυτήν την εικόνα πέρα από το τεχνικό επίτευγμα», τονίζει ο Γκάλισον.

Το παράδοξο της πληροφορίας

Το ντοκιμαντέρ του Γκάλισον ακολουθεί επίσης μια ξεχωριστή ομάδα θεωρητικών φυσικών, οι οποίοι εξετάζουν ένα πρόβλημα γνωστό ως «το παράδοξο της πληροφορίας» (the information paradox).

Ένας από τους θεωρητικούς επιστήμονες με τον οποίο μίλησε ο Γκάλισον,  ο Άντριου Στρόμινγκερ, λέει ότι σκέφτεται αυτό το παράδοξο 24 ώρες την ημέρα, εφτά μέρες την εβδομάδα ακόμα και όταν πλένει τα δόντια του ή ονειρεύεται.

«Είναι  το πιο ενδιαφέρον ερώτημα που απασχολεί την μοντέρνα φυσική. Είναι τόσο ενδιαφέρον που ήμουν διατεθειμένος να αφιερώσω όλη τη ζωή μου για να το καταλάβω».

Το «παράδοξο της πληροφορίας» πάει πίσω στο 1974 όταν ο Χόκινγκ πρότεινε ότι μια μαύρη τρύπα μπορεί να έχει μόνο δύο ιδιότητες: πόσο μεγάλη είναι και πόσο περιστρέφεται. Κανείς όμως δεν μπορούσε να πει πώς σχηματίζεται. Ο Χόκινγκ έδειξε ότι ζεύγη σωματιδίων-αντισωματιδίων που παράγονται κοντά στην εξωτερική περιφέρεια μιας μαύρης τρύπας θα χωρίζονταν. Ένα σωματίδιο θα περιερχόταν μέσα στη μαύρη τρύπα ενώ το άλλο θα δραπέτευε προς τα έξω, κάνοντας έτσι τη μαύρη τρύπα ένα σώμα που κατά παράδοξο τρόπο ακτινοβολεί.

Η θεωρία του Χόκινγκ υπονοούσε ότι, κατά τη διάρκεια ενός τεράστιου χρονικού διαστήματος, μια μαύρη τρύπα θα εξατμιζόταν τελικά, αφήνοντας πίσω της παρά μόνο μια αδιαπέραστη, άπειρης μάζας ιδιομορφία στο κέντρο της. Αυτό όμως ήταν ένα πρόβλημα για την κβαντομηχανική, που υπαγορεύει ότι τίποτα, συμπεριλαμβανομένων και των πληροφοριών, δεν μπορεί να χαθεί ποτέ. Εάν οι μαύρες τρύπες «παρακράτησαν» τις πληροφορίες για πάντα μέσα στις ιδιομορφίες τους, θα υπήρχε μια θεμελιώδης ρωγμή στην κβαντομηχανική.

«Αυτό που συνειδητοποίησε ο Χόκινγκ ήταν ότι δημιουργούνταν μια θεμελιώδης αντίφαση σε κάτι ουσιώδες που πίστευαν οι φυσικοί. Αυτό ήταν ότι αν ήξερες την κατάσταση του κόσμου σε μια καθορισμένη στιγμή, τότε θα μπορούσες να συμπεράνεις ποια ήταν η κατάσταση στο παρελθόν. Αν ήξερες τι συμβαίνει στο παρόν, μπορούσες να προβλέψεις το μέλλον», σημειώνει ο Γκάλισον.

«Αλλά οι μαύρες τρύπες φαίνεται να καταρρίπτουν αυτήν την θεωρία. Δεν μπορείς να πεις αν έχουν δημιουργηθεί από αστέρια ή από πιάνο ή από καμηλοπαρδάλεις. Δεν μπορείς να πεις τίποτα για το πώς σχηματίστηκαν. Έτσι, μοιάζουν να αψήφουν, ακόμα και σε επίπεδο θεμελιωδών αρχών, τι συνέβαινε στο παρελθόν και αυτό ενοχλεί και προβληματίζει πραγματικά τους φυσικούς. Τους αρέσει να κοιτούν σε ένα τραπέζι μπιλιάρδου τις μπάλες που κινούνται: πες μας πόσο γρήγορα κινούνται και πού βρίσκονται και εμείς θα σου πούμε που ήταν και πού θα βρεθούν.

»Οι μαύρες τρύπες όμως δεν είναι έτσι. Οπότε το παράδοξο της χαμένης πληροφορίας είναι ότι έχουμε χάσει την πληροφορία για το πώς σχηματίζονται και αυτό φαίνεται να παραβιάζει τον σκοπό κάποιων εκατοντάδων χρόνων φυσικής, τουλάχιστον από την εποχή του Νεύτωνα. Αν ήξερες τα πράγματα τώρα θα μπορούσες να πεις πού ήταν και πού θα είναι».

Το ντοκιμαντέρ καταγράφει πώς ο Χόκινγκ και οι συνεργάτες του προσπάθησαν να καταλάβουν αυτό το παράδοξο και υποδηλώνει ότι το σημείο γύρω από μια μαύρη τρύπα έχει αρκετή χωρητικότητα ώστε να αποθηκεύσει πληροφορίες. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι χαμένη δημιουργώντας έτσι ένα αρχείο του τι έχει συμβεί. Ο Γκάλισον μάλιστα έχει καταγράψει στο ντοκιμαντέρ του μια σημαντική στιγμή «πνευματικής διαμάχης» με τον Χόκινγκ, ο οποίος πέθανε το 2018 σε ηλικία 76 ετών.

«Ήθελα να αποτυπώσω τον Χόκινγκ εν ώρα εργασίας και όχι μόνο την κλασική εικόνα του Χόκινγκ που κάνει δελφικές εκτιμήσεις για τον κόσμο, αλλά τον Χόκινγκ να κάνει αυτό που πραγματικά έκανε, το οποίο ήταν  η επιστήμη», λέει ο Γκάλισον.

Η εκτίμηση του Γκάλισον για τον Χόκινγκ συνεχώς μεγάλωνε: «Είχε πάντα τόσο καλό χιούμορ και ενδιαφέρον για τον κόσμο. Αν γινόταν κάποιο πάρτι στο Κέιμπριτζ θα ήταν πάντα εκεί. Ερχόταν στην Βοστώνη και πηγαίναμε για φαγητό και το απολάμβανε. Ήθελε να κάνει κρουαζιέρες. Του άρεσε η ζωή και νομίζω ότι ήταν υπέροχος και τον θαύμαζα όλο και περισσότερο».

Αλλά αυτό που κάνει φανερό το ντοκιμαντέρ είναι ότι δεν υπάρχουν οι ηρωικοί μύθοι των ιδιοφυιών. Η εφαρμοσμένη επιστήμη είναι ένα ομαδικό άθλημα. «Τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε τώρα, τα οποία δεν είναι ακριβώς αστρονομικά, όπως η κλιματική αλλαγή και η πανδημία, απαιτεί ομαδικές προσπάθειες όχι απλώς τον πολλαπλασιασμό του ίδιου είδους ατόμου επί εκατομμύρια φορές.

»Ήθελα να δείξω πόσο βασικές, πόσο ζωτικές και πόσο παραγωγικές μπορεί να είναι οι συνεργασίες είτε αν πρόκειται για μικρές συνεργασίες στο θεωρητικό επίπεδο ή οι πολύ μεγαλύτερες στο επίπεδο της παρατήρησης και να δούμε όλα όσα μπορέσαμε να ανακαλύψουμε όταν οι άνθρωποι εργάστηκαν μαζί», καταλήγει.

 

 

 

 

 


 

ΕΞΕΛΙΞΗ

Εξέλιξη: μια συνεχή αναζήτηση για την ανθρωπότητα, προκειμένου να την ταξιδέψει πιο μακριά, εκεί κοντά στο Θεό και γιατί όχι και πιο πέρα. Τεχνολογικά επιτεύγματα παρουσιάζονται ως θαύματα και οι εταιρείες που σχετίζονται με την τεχνολογία είναι κάτι σαν μικροί θεοί, που επιβάλουν τους κανόνες στις ζωές μας και ρίχνουν στο τραπέζι συνέχεια νέα δεδομένα. Τι επικίνδυνο παιχνίδι για τον άνθρωπο είναι αυτό και πόση δύναμη δίνει αυτή η κατάσταση σ’ αυτές τις εταιρείες! Πόσο παραδομένος στην βούληση αυτών των εταιρειών είναι ο άνθρωπος! Πόσο βίαια επηρεάζουν την ουσία της ύπαρξης αυτού, που δεν είναι άλλη από την σκέψη!

Παράδοξο και συνάμα λυπηρό είναι το γεγονός ότι ενώ η τεχνολογία εξελίσσεται συνεχώς, ο άνθρωπος δεν κάνει το ίδιο πνευματικά. Μάλλον συρρικνώνεται ως ύπαρξη και μονίμως απομακρύνεται από τις όποιες ηθικές αξίες συγκροτούσαν άλλοτε την υπόσταση του. Η στασιμότητα του αυτή, τον καθιστά εύκολη λεία και τον κάνει ακόμα πιο αδύναμο στις προθέσεις αυτού του ανεπτυγμένου τεχνολογικά κόσμου.

 

Ανοχύρωτος πνευματικά, ο άνθρωπος αρέσκεται στο να καταναλώνει πληροφορίες, που ουδεμία χρησιμότητα και ουσία έχουν για τον ίδιο. Αυτή η τεχνολογική έκρηξη βλέπετε, δεν έχει σαν στόχο να υπηρετήσει τον άνθρωπο, δεν δείχνει σεβασμό στην ζωή, ούτε βλέπει αξία στον ύπαρξη. Η χρησιμότητα της έχει να κάνει μόνο με το κέρδος και τη δύναμη που μπορεί να αποφέρει σε αυτούς που την αναπτύσσουν.

Η τεχνολογία δεν μπορεί να διακρίνει την μοναδικότητα και την ιδιαιτερότητα της κάθε ύπαρξης, ούτε να αναγνωρίσει την ομορφιά της. Αυτά βλέπετε δεν παράγουν κέρδος. Αυτό που αποφέρει κέρδος είναι η μάζα – οι πολλοί, χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς βούληση που να πηγάζει από μέσα τους, πειθήνια όντα στοιβαγμένα σε φωτεινές, πολύχρωμες… στάνες.
Υποχείρια κάθε μορφής εξουσίας, προγραμματισμένοι να καταναλώνουμε ότι μας πλασάρουνε. Φεύγουμε από το πραγματικό και ζούμε μόνο για ότι μπορεί να είναι εντυπωσιακό. Τα πάντα πρέπει να εκσυγχρονιστούν και να λειτουργούν σαν μια ιδανική γραμμή παραγωγής, που επεξεργάζεται μυαλά έτοιμα να καταναλώσουν τα πάντα. Και όσα έχουν μικροατέλειες … πετιούνται κατευθείαν στις χωματερές. Όλο αυτό το πράγμα, εξελίσσεται ακατάπαυστα χωρίς κανόνες, χωρίς να δοκιμάζεται πρώτα, χωρίς να μας απασχολεί το τί φέρνει μαζί του.

Η εξέλιξη δεν πρέπει να λογίζεται μόνο σαν κάτι που ανατρέπει μια προηγούμενη κατάσταση, αλλά σαν κάτι που γεννάει καλύτερες προοπτικές για την ζωή μας. Αναρωτιέμαι λοιπόν, υπάρχουν αυτές οι προοπτικές που κάνουν την ζωή μου καλύτερη; Οι εταιρείες που μιλάνε για μικρά θαύματα και για νέους υπέροχους κόσμους, έχουν δίκιο ή απλά κυνηγάνε το κέρδος και τη δύναμη; Άλλωστε, πώς μπορεί ένας νέος κόσμος να είναι υπέροχος, από την στιγμή που δεν έχουμε ερωτηθεί τι μας αρέσει και τι όχι. Έρχεται κάτι νέο, μας αλλάζει τα δεδομένα, μας υποχρεώνει να το μάθουμε και να προσαρμοστούμε σ’ αυτό, απλά γιατί το αύριο ξημερώνει έτσι.

Παράξενο! Όσο αυτή η τεχνολογική εξέλιξη διατείνεται ότι απλοποιεί τη ζωή μας και ότι με το πάτημα ενός κουμπιού έχω αυτό που θέλω, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να αποκτήσω αυτό που θέλω. Όσο πιο εύκολα μου λένε ότι γίνονται όλα με την τεχνολογία, τόσο αισθάνομαι ότι η ζωή μου γίνεται πιο δύσκολη, πιο απαιτητική και δεν προλαβαίνω να καλύψω τις ανάγκες της. Όσο αυτοί μου λένε ότι αυτό έγινε για όλους, εγώ κάθε φορά νιώθω ότι χάνω λίγο από την αξία της ύπαρξης μου.

Βάλλεται η ατομικότητα μου και ενώ θα έπρεπε να επικοινωνούμε εμείς οι άνθρωποι καλύτερα, τελικά είμαστε όλοι χαμένοι στη μετάφραση. Σκέφτομαι καμιά φορά, αν η ζωή κάνει κύκλους συνέχεια, τότε αφού ο άνθρωπος ξεκίνησε να εξελίσσεται από τον πίθηκο, μήπως τελικά οδεύει προς τις ρίζες του ξανά και αναπολεί τον πίθηκο;

 

 


 

ΠΕΡΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ 2020: ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ τα θεματα των μαθηματικών. Οι λύσεις των μαθηματικών. ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ - Andrika

Θα λέγατε ποτέ ότι μια εξίσωση είναι όμορφη; Αν δεν έχετε καλή σχέση με τα μαθηματικά, μάλλον θα απαντήσετε αρνητικά. Οι μαθηματικοί ωστόσο και γενικά όσοι τα ασκούν  , πολύ συχνά χρησιμοποιούν τη λέξη «ωραία» για να εκφράσουν τον θαυμασμό τους προς μια εξίσωση που θεωρούν ξεχωριστή. Και μάλιστα δεν μένουν απλώς στα λόγια. Οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι αυτή την ομορφιά τη νιώθουν πραγματικά, τους συγκινεί με τον ίδιο τρόπο που θα τους συγκινούσε καθετί ωραίο, όπως για παράδειγμα ένα έργο τέχνης.

Θα δούμε τέσσερεις κατευθυντήριες γραμμές της μαθηματικής επιστήμης . Τους τομείς των μαθηματικών , την επίλυση προβλημάτων , τα μαθηματικά στην λογοτεχνία και την σχέση μαθηματικών φιολοσοφίας

(i) Τομείς μαθηματικών

Το γνωστικό αντικείμενο της μαθηματικής επιστήμης υποδιαιρείται σε τέσσερις βασικούς τομείς.

Τμήμα Μαθηματικών: Σπουδές στην Ελλάδα

 

  • (a) Τομέας Μαθηματικής Ανάλυσης

Η Μαθηματική Ανάλυση είναι ένας από τους ευρύτερους και βαθύτερους κλάδους των Μαθηματικών. Αν και κάθε οριοθέτηση αυτού του κλάδου είναι ίσως πιο δύσκολη σήμερα από όσο στο παρελθόν, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η Μαθηματική Ανάλυση αρχίζει από την εισαγωγή της έννοιας του «ορίου» και της συνακόλουθης απειροστικής αναλυτικής μεθόδου. Η θεωρία των Πραγματικών και των Μιγαδικών Συναρτήσεων, η Τοπολογία, οι Διαφορικές Εξισώσεις, η θεωρία Μέτρου και Ολοκλήρωσης, η Συναρτησιακή Ανάλυση είναι μερικές από τις βασικές και αλληλοεξαρτώμενες κατευθύνσεις της Μαθηματικής Ανάλυσης.

  • (b) Τομέας Άλγεβρας και Γεωμετρίας

Ο Τομέας Άλγεβρας και Γεωμετρίας περιλαμβάνει κλάδους Μαθηματικών όπως η Άλγεβρα, η Διαφορική Γεωμετρία, η θεωρία Αριθμών, η Μαθηματική Λογική, η Διαφορική και Αλγεβρική Τοπολογία, η Αλγεβρική Γεωμετρία κλπ.
Η Άλγεβρα αναπτύχθηκε κυρίως τον 19ο και 20ο αιώνα με σκοπό την επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων από τη Γεωμετρία, τη θεωρία Αριθμών ή τη θεωρία Αλγεβρικών Εξισώσεων. Συνέβαλε ακόμη στην καλύτερη κατανόηση υπαρχουσών λύσεων σε τέτοιου είδους προβλήματα. Σήμερα η συμβολή της Άλγεβρας και σε άλλες θετικές επιστήμες, όπως στην επιστήμη των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών, είναι σημαντική.
Η Διαφορική Γεωμετρία είναι ένας από τους κεντρικούς κλάδους των Μαθηματικών και ασχολείται με την μελέτη εννοιών όπως η μετρική και η καμπυλότητα. Η κλασική περίοδος της Διαφορικής Γεωμετρίας είναι ο δέκατος ένατος αιώνας, κατά τον οποίο αναπτύχθηκε η τοπική θεωρία των καμπυλών και επιφανειών ως εφαρμογή του Απειροστικού Λογισμού. Κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα η εξέλιξη του κλάδου ήταν ραγδαία, στηριζόμενη στα πρόσφατα επιτεύγματα της θεωρίας των Διαφορικών Εξισώσεων με μερικές παραγώγους, την Αλγεβρική Τοπολογία και Αλγεβρική Γεωμετρία. Η δυναμική της Διαφορικής Γεωμετρίας είναι αποτέλεσμα και της αλληλεπίδρασής της με άλλες επιστήμες, όπως με τη Φυσική (θεωρία Σχετικότητας) κλπ.

  • (c) Τομέας Πιθανοτήτων, Στατιστικής και Επιχειρησιακή Έρευνα

Το ερευνητικό πεδίο του συγκεκριμένου Τομέα του Τμήματος Μαθηματικών είναι οι Πιθανότητες και η Στατιστική. Οι Πιθανότητες και η Στατιστική είναι ο κλάδος των μαθηματικών, ο οποίος ασχολείται με την έννοια της αβεβαιότητας (πιθανότητας), τη σχεδίαση πειραμάτων και μεθόδων δειγματοληψιών, τη συλλογή και ανάλυση μετρήσεων (αριθμητικών δεδομένων) και την εξαγωγή συμπερασμάτων. Ασχολείται επίσης με τη μελέτη τυχαίων φαινομένων, την ανάπτυξη στοχαστικών μοντέλων για την περιγραφή διαφόρων φυσικών, κοινωνικών, βιολογικών και άλλων φαινομένων και γενικά με τη θεωρία και τις εφαρμογές των στοχαστικών διαδικασιών. Θέματα όπως σφυγμομέτρηση κοινής γνώμης, δημογραφικές έρευνες, ποιοτικός έλεγχος, δειγματοληπτικές έρευνες, κλινικές δοκιμές, αναδρομικές και προοπτικές ιατρικές μελέτες κλπ., ανήκουν στο χώρο των Πιθανοτήτων και της Στατιστικής.
Επιχειρησιακή Έρευνα είναι ο κλάδος των Μαθηματικών που ασχολείται με τη βελτιστοποίηση συναρτήσεων πολλών μεταβλητών κάτω από ποικιλόμορφους περιορισμούς και τη μελέτη στοχαστικών συστημάτων, όπως ουρών αναμονής, αποθεμάτων, συστημάτων ανθρώπινου δυναμικού, πληθυσμιακών μοντέλων κλπ. Στηρίζεται στα θεωρητικά μαθηματικά και βρίσκει εφαρμογές σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας όπου προκύπτει πρόβλημα μοντελοποίησης και βελτιστοποίησης. Τα μέλη του Τομέα ενδιαφέρονται και για τη μελέτη και κατανόηση των εφαρμογών της επιστήμης τους σε προβλήματα Ιατρικής, Χημείας, Περιβάλλοντος, Οικονομίας, Γεωπονίας, Ψυχολογίας, Παιδαγωγικής.

  • ( d) Τομέας Εφαρμοσμένων Μαθηματικών

Τα ερευνητικά ενδιαφέροντα των μελών του συγκεκριμένου τομέα είναι σε αντικείμενα της Μηχανικής, των Υπολογιστικών Μαθηματικών και της Πληροφορικής.

  • Η Μηχανική είναι ο παλαιότερος κλάδος των Εφαρμοσμένων Μαθηματικών, αφού αναπτύχθηκε παράλληλα και σε έντονη αλληλεπίδραση με την Κλασική Ανάλυση και πολύ συχνά από τους ίδιους ερευνητές. Για πολλά χρόνια αποτέλεσε το προνομιακό – ίσως και το αποκλειστικό – πεδίο εφαρμογής των καινούργιων μαθηματικών ιδεών. Σήμερα, η Μηχανική εξακολουθεί να αποτελεί κλάδο των Εφαρμοσμένων Μαθηματικών. Η ερευνητική ανάπτυξη της Μηχανικής, στις μέρες μας, λαμβάνει χώρα κυρίως στο πεδίο της Μηχανικής του Συνεχούς. Τα περισσότερα από τα προβλήματα που θέτει η σύγχρονη τεχνολογία στα Μαθηματικά, είναι διατυπωμένα στη «γλώσσα» της Μηχανικής του Συνεχούς. Το εύρος του αντικειμένου της Μηχανικής είναι τεράστιο, αφού εκτείνεται από τη μαθηματική περιγραφή ενός προβλήματος (μοντελοποίηση) και την «καλή τοποθέτηση» ως την επίλυσή του (αναλυτική – προσεγγιστική). Αυτό προσδιορίζει τις δυνατότητες αλληλεπίδρασης της Μηχανικής με όλους σχεδόν τους κλάδους των καθαρών και εφαρμοσμένων Μαθηματικών.
  • Τα Υπολογιστικά Μαθηματικά είναι κλάδος των Εφαρμοσμένων Μαθηματικών, που έχει ως βασικό σκοπό την παραγωγή, ανάλυση και χρήση αποτελεσματικών αριθμητικών (υπολογιστικών) μεθόδων (αλγορίθμων) για την επίλυση μαθηματικών προβλημάτων και κατά συνέπεια πραγματικών πρακτικών προβλημάτων των διάφορων επιστημών. Με τις αριθμητικές μεθόδους, που είναι πλήρως καθορισμένες πεπερασμένες διαδικασίες, μέσω ενός υπολογιστή αναζητούμε όσον το δυνατόν πιο ακριβείς αριθμητικές (προσεγγιστικές) λύσεις των μαθηματικών προβλημάτων με όσον το δυνατόν μικρότερο υπολογιστικό κόστος.
  • Τα γνωστικά αντικείμενα της Πληροφορικής είναι: Συμβολικοί Υπολογισμοί, Τεχνητή Νοημοσύνη, Υπολογιστική Γλωσσολογία, Παράλληλοι Αλγόριθμοι.

(ii) Λύση μαθηματικών προβλημάτων

Το βαθύτερο νόημα του όρου είναι η εύρεση ενός δρόμου, μιας μεθόδου για την επίλυση του προβλήματος και όχι η εφαρμογή κάποιας γνωστής τεχνικής. Κατα την διάρκεια αυτής της διαδικασίας, ο λύτης εκμεταλλευόμενος τις γνώσεις του, αναζητεί δυνατότητες και χαράζει τις απαραίτητες στρατηγικές για την επίλυση του προβλήματος. Ο χαρακτηρισμός μιας μαθηματικής πρότασης είναι εντελώς υποκειμενικός. Ό,τι αποτελεί πρόβλημα για κάποιον μπορεί για κάποιον άλλον να είναι άσκηση.

Naive Bayes: Explained and Implemented | by Manmohan Dogra | The Startup | Medium

Οι μαθητές , προσπαθώντας να λύσουν μια άσκηση ή ένα πρόβλημα, πολλές φορές δεν φθάνουν στο ζητούμενο, με αποτέλεσμα να θεωρούν ότι έχασαν άσκοπα το χρόνο τους. Έτσι λοιπόν το μόνο που απομένει είναι να διαβάσουν τη λύση της άσκησης, με ελπίδα όταν θα συναντήσουν κάποια παρόμοια προβλήματα να μπορέσουν να τα αντιμετωπίσουν.

Αυτή η διαδικασία όμως αποτυγχάνει. Είναι η τελευταία ενέργεια που μπορεί να γίνει πριν από εξετάσεις αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να είναι ο βασικός τρόπος διαβάσματος των μαθηματικών. Τα μαθηματικά έχουν ένα δικό τους τρόπο μελέτης…

 

Όταν ήμουν μικρός, κόμπαζα για το πόσο πολλές σελίδες διάβαζα σε μία ώρα. Στο κολέγιο έμαθα πόσο βλακώδες ήταν αυτό. Το να διαβάζεις δέκα σελίδες μαθηματικά την ημέρα μπορεί να είναι ένας εξαιρετικά γοργός ρυθμός. Ακόμα και μία σελίδα, όμως, μπορεί να είναι αρκετή.Edward Frenkel

Τα μαθηματικά απαιτούν χρόνο για μπορέσουμε να εξοικιωθούμε με το πρόβλημα, να δοκιμάσουμε τις έννοιες που έχουμε διδαχθεί, να καταγράψουμε δυνατούς δρόμους για την επίλυσή του. Παρ’ όλα αυτά μπορεί και πάλι να μην φθάσουμε στη λύση. Το όφελος όμως είναι ότι θα έχουμε κατανοήσει σε μεγαλύτερο βάθος τις μαθηματικές έννοιες και τι αυτές παράγουν όταν τις συνδυάζουμε.

Πάνω σ΄αυτό το θέμα υπάρχει ένα κλασσικό βιβλίο του G. Polya με τον τίτλο “Πώς να το λύσω”. Στο βιβλίο αυτό ο Polya αναπτύσει ένα γενικό σχέδιο που μπορούμε να εφαρμόσουμε για την επιτυχή επίλυση μαθηματικών προβλημάτων.

(iii) Βιβλία μαθηματικής λογοτεχνίας που αξίζει να διαβάσετε

“Ο Θείος Πέτρος και η εικασία του Γκόλντμπαχ”, Δοξιάδης ΑπόστολοςΟ ΘΕΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ Η ΕΙΚΑΣΙΑ ΤΟΥ ΓΚΟΛΝΤΜΠΑΧ / ΔΟΞΙΑΔΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

 

Ο θείος Πέτρος είναι ένα αίνιγμα. Οι πρεσβύτεροι της οικογένειας Παπαχρήστου τον απορρίπτουν ως «αποτυχημένο της ζωής». Ωσότου ο αφηγητής-ανιψιός του ανακαλύπτει ότι ήταν κάποτε φημισμένος μαθηματικός, τόσο ιδιοφυής και παράτολμος ώστε να αφιερώσει τη ζωή του στην περιβόητη «Εικασία του Γκόλντμπαχ», ένα πρόβλημα που προσπαθούσαν εις μάτην να επιλύσουν γενεές μαθηματικών. Η ανακάλυψή του αυτή θα οδηγήσει σε αλυσιδωτές αντιδράσεις..

“Το τελευταίο θεώρημα του Φερμά”, Simon Singh, Εκδόσεις Τραυλος

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΕΩΡΗΜΑ ΤΟΥ ΦΕΡΜΑ / SINGH SIMON

 

Ένα γράμμα κάποιου φίλου από τα παλιά, ένα φορτίο πολύτιμων βιβλίων και ένας φλύαρος παπαγάλος έρχονται να κάνουν άνω κάτω την ήρεμη ζωή των ενοίκων της οδού Ραβινιάν στους πρόποδες της Μονμάρτης. Προσπαθώντας να εξιχνιάσουν τον περίεργο θάνατο του φίλου τους αναζητούν την λύση του μυστηρίου μέσα στις σελίδες μαθηματικών συγγραμμάτων.

Το 1637, ο Πιέρ ντε Φερμά, στο περιθώριο μιας σελίδας του αγαπημένου του βιβλίου «Αριθμητικά» του Διόφαντου, δίπλα σε ένα πρόβλημα, έγραψε: “Ανακάλυψα μια θαυμάσια απόδειξη, όμως το περιθώριο είναι πολύ μικρό για να την αναπτύξω”. Με αυτήν τη φράση ο Φερμά έριξε το γάντι στις επόμενες γενιές. Το πρόβλημα ονομάστηκε “Θεώρημα του Φερμά” και μολονότι φαινόταν απλούστατο, επί 350 χρόνια, κανείς δεν μπορούσε να το επιλύσει. Πρόκειται για τη μυθιστορηματική εξιστόρηση μιας περιπετειώδους αναζήτησης που κόβει την ανάσα.

“Ο πόλεμος των μαθηματικών”, Jason Socrates Bardi

 

Μέσα από τον “Πόλεμο των ΜαθηματικΟ πόλεμος των μαθηματικών - Skroutz.grών” αναδύεται, με τον πιο δραματικό τρόπο, το κλίμα, η ένταση και ο αχός μιας από τις πιο σπάνιες και πιο σημαντικές διαμάχες στην ιστορία της επιστήμης: τα Μαθηματικά της Μεγάλης Βρετανίας (Νεύτωνας) ενάντια στα Μαθηματικά της Γερμανίας (Λάιμπνιτς). Πρόκειται για τη μνημειώδη σύγκρουση δύο Σχολών Διανόησης που εκπροσωπούνταν από δύο λαμπρές προσωπικότητες, δύο περήφανους ανθρώπους, δύο κορυφαίους μαθηματικούς, δύο παράξενους χαρακτήρες.

 

“Το θεώρημα του παπαγάλου”, Denis Guedj

Το θεώρημα του παπαγάλου - Skroutz.gr

 

Τι σχέση μπορεί να έχει ένας παπαγάλος με τα μαθηματικά; Πώς μπορούν να συνεργαστούν ο παπαγάλος, ένας ηλικιωμένος πρώην βιβλιοπώλης, ένα κουφό αγόρι και τα ετεροθαλή δίδυμα αδέρφια του, διάνοιες στα μαθηματικά, στη διαλεύκανση ενός φόνου που συνέβη χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά τους; Ποια θεωρήματα πρέπει να χρησιμοποιήσεις για να επιλύσεις τις ανεξιχνίαστες υποθέσεις της καθημερινής ζωής; Πόση λογοτεχνία μπορεί να χωρέσει σε μια εξίσωση;

 

Η επιγραφή “Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω μου την στέγην” λέγεται πως υπήρχε στο υπέρυθρο του κτηρίου της φημισμένης σχολής που δημιούργησε ο Πλάτωνας το 387 π.χ.  Το μήνυμα του αρχαίου φιλόσοφου ήταν σαφές. Δεν επιτρέπεται να φοιτήσει στην Ακαδημία κάποιος που δεν γνωρίζει γεωμετρία και κατ’ επέκταση μαθηματικά. Ο μαθηματικός Μπερνάντ Μπολζάνο είχε δηλώσει πως “Ένας αδύνατος μαθηματικός δεν θα γίνει ποτέ δυνατός φιλόσοφος”. Ο βασικός συνδετικός κρίκος που ενώνει τις δύο επιστήμες είναι η έννοια της λογικής. Στα μαθηματικά αλλά και στην φιλοσοφία ο τρόπος σκέψης είναι κατα βάση ίδιος. Η λογική της απόδειξης, της τεκμηρίωσης αλλά και τα βήματα της λογικής που ακολουθούνται είναι κοινά και στις δύο επιστήμες. Η σχέση που συνδέει θεωρητικές και θετικές επιστήμες είναι πολύ δυνατή πέρα απο την μονοδιάστατη λογική. Η κοινή τους ανάπτυξη αλλά και η σύμπλευση στους νοηματικούς τους κανόνες καθιστούν την μια επιστήμη απαραίτητη για την άλλη. Δεν είναι σύμπτωση το γεγονός ότι πολλοί μεγάλοι φιλόσοφοι ήταν συγχρόνως και μεγάλοι μαθηματικοί. Ο φιλόσοφος ερευνά την φύση της πραγματικότητας και, στην έρευνά της αναπόφευκτα έρχεται αντιμέτωπος με το γεγονός ότι, πέρα από την αβεβαιότητα του αισθητού κόσμου, πέρα από τις απατηλές παραστάσεις του μυαλού μας, πέρα από την εξαπάτηση των αισθήσεων, υπάρχει μόνο μία πραγματική σταθερά, ο νόμος των Μαθηματικών.

Η πιο όμορφη εξίσωση στον Μαθηματικά – emathes.gr

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, oι νόμοι των μαθηματικών υπάρχουν ανεξάρτητα από το ανθρώπινο μυαλό. Στην πραγματικότητα δεν εφευρίσκουμε τις μαθηματικές σχέσεις, αλλά τις ανακαλύπτουμε. Αυτές υπήρχαν ανέκαθεν και σίγουρα πολλές από αυτές δεν τις έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει. Ας σκεφτούμε το Πυθαγόρειο Θεώρημα. “Σε κάθε ορθογώνιο τρίγωνο το τετράγωνο της υποτείνουσας ισούται με το άθροισμα των τετραγώνων των καθέτων πλευρών”. Όταν ο γαλαξίας μας και το σύμπαν δεν θα υπάρχει πια το θεώρημα θα παραμένει ως μια αμετάβλητη αιώνια αλήθεια. Η τροχιά κάθε ουράνιου σώματος γύρω από τον Ήλιο του ήταν πάντα ελλειπτική παρόλο που η εξίσωση της έλλειψης ανακαλύφτηκε εκατομμύρια χρόνια μετά από το Bing Bang. Όλη η συμπεριφορά του Σύμπαντος διέπεται από αυστηρούς Μαθηματικούς νόμους τους οποίους εμείς οι άνθρωποι τους ανακαλύψαμε αργότερα.

 

 


 

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΝΕΚΡΟ. ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ MICROSOFT

Σύμφωνα με μια νέα πατέντα της Microsoft, ειδικοί μπορούν να εκπαιδεύσουν ένα chatbot ώστε να συνομιλεί σαν έναν άνθρωπο ακόμα κι αν είναι ήδη νεκρός

artificail intelligence brain 01

Κανείς δεν ξέρει πού πηγαίνουμε όταν πεθαίνουμε. Η Microsoft μπορεί να έχει κάποιες ιδέες ως προς αυτό. Τον περασμένο μήνα, το αμερικανικό γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και εμπορικών σημάτων χορήγησε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στη Microsoft, που περιγράφει μια διαδικασία για τη δημιουργία μιας συνομιλίας chatbot συγκεκριμένου ατόμου χρησιμοποιώντας τα κοινωνικά του δεδομένα.

Τι είναι τα chatbots; Πρόκειται για λογισμικά που εκτελούν συγκεκριμένες λειτουργίες, μιμούμενα όσο το δυνατόν καλύτερα τον ανθρώπινο γραπτό και προφορικό λόγο. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ένα software που απαντά στις ερωτήσεις μας αυτοματοποιημένα.

Την είδηση για το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της Microsoft παρουσιάζει το popularmechanics, εξηγώντας τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει και πού μπορεί -ή όχι- να οδηγήσει:

Σύμφωνα με την πατέντα της Microsoft, λοιπόν, το chatbot θα μπορούσε ενδεχομένως να εμπνευστεί από φίλους ή μέλη της οικογένειας που έχουν πεθάνει, κάτι που παραπέμπει ευθέως σε ένα επεισόδιο της σειράς «Black Mirror» του Netflix.

Σε εκείνο το επεισόδιο, με τίτλο «Be Right Back», μια γυναίκα ονόματι Μάρθα σοκάρεται όταν ο σύντροφός της, Ας, πεθαίνει σε αυτοκινητικό δυστύχημα την ημέρα που θα άρχιζε η συγκατοίκησή τους. Μια φίλη της παίρνει την πρωτοβουλία και την εγγράφει σε μια υπηρεσία που θα της επέτρεπε να επικοινωνεί με τον Ας μέσω μηνυμάτων. Φυσικά, δεν πρόκειται στ’ αλήθεια για τον Ας, αλλά για μια εκδοχή του βασισμένη στην Τεχνητή Νοημοσύνη.

Συνομιλία με έναν νεκρό

Σύμφωνα με τη νέα πατέντα της Microsoft, εικόνες, δεδομένα φωνής, δημοσιεύσεις σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ηλεκτρονικά μηνύματα και γραπτές επιστολές μπορούν να χρησιμοποιηθούν «για τη δημιουργία ή την τροποποίηση ενός συγκεκριμένου περιεχομένου γύρω από την προσωπικότητα του συγκεκριμένου ατόμου». Στη συνέχεια, οι ειδικοί μπορούν να χρησιμοποιήσουν το περιεχόμενο αυτό για να εκπαιδεύσουν ένα chatbot να συνομιλεί σαν αυτό το άτομο -ναι, ακόμα κι αν είναι ήδη νεκρός.

Το ακόμα πιο ανατριχιαστικό; Η εφαρμογή θα μπορούσε επίσης να δημιουργήσει μια φιγούρα του νεκρού αγαπημένου σας σε ένα «2D ή 3D μοντέλο» και να μιμηθεί τη φωνή του ενώ εκείνος σας μιλάει.

Ένα chatbot αυτού του είδους ανοίγει μια τεράστια συζήτηση όσον αφορά τα δικαιώματα και την ιδιωτικότητα. «Τεχνικά μιλώντας, μπορούμε να αναδημιουργήσουμε οποιονδήποτε online -αρκεί να έχουμε αρκετά δεδομένα», είχε πει ο Faheem Hussain, ένας βοηθός καθηγητής σε πανεπιστήμιο της Αριζόνα. «Αυτό ανοίγει το κουτί της Πανδώρας όσον αφορά τις ηθικές παραμέτρους».

Τι σημαίνει η πατέντα της Microsoft

Το ζήτημα καταλήγει στην εξής παραδοχή: Όποιος έχει πρόσβαση σε δεδομένα όπως μηνύματα κειμένου, φωτογραφίες, βίντεο και ηχογραφήσεις από τον αποθανόντα θα μπορούσε θεωρητικά να δημιουργήσει ένα εικονικό είδωλο του ατόμου, ακόμα κι αν ο αποθανών δεν θα συμφωνούσε ποτέ σε κάτι τέτοιο ενόσω ζούσε. Μπορείτε, λοιπόν, να ευχαριστήσετε την έλλειψη νομοθεσίας στις περισσότερες χώρες όσον αφορά τα δεδομένα μετά θάνατον.

Φυσικά, οι πατέντες δεν οδηγούν πάντα στην παραγωγή νέων προϊόντων. Σε πολλές περιπτώσεις, εταιρείες φτιάχνουν πατέντες για διαφορετικούς λόγους, όπως για να «θωρακιστούν» απέναντι σε έναν μελλοντικό ανταγωνιστή. Η εξασφάλιση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας για ένα chatbot αυτού του είδους θα μπορούσε σίγουρα να είναι ο τρόπος της Microsoft ώστε να διασφαλίσει ότι θα έχει θέση σε οποιαδήποτε μελλοντική αγορά σχετική με τα αποθανόντα αγαπημένα πρόσωπα.

Ακόμα και αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η Microsoft θα παραγάγει κάτι σχετικό. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να πουλήσει την πατέντα σε κάποια εταιρεία που θα ήθελε να δραστηριοποιηθεί στον τομέα του chatbot μελλοντικά. Φυσικά, πάντα υπάρχει η πιθανότητα αυτή η ιδέα να μην υλοποιηθεί ποτέ.

Και ειλικρινά, αυτό μπορεί και να μην είναι κακό.

 

Αρέσει σε %d bloggers: