Εικόνες – βίντεο 2

 Τα υπερ βουνά που άλλαξαν τον πλανήτη

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν την ύπαρξη βουνών στον πλανήτη μας που όμοια τους δεν έχουμε ξαναδεί. Πώς αυτά επηρέασαν τη δημιουργία ζωής στη Γη

Ο πλανήτης μας στο παρελθόν του έχει φιλοξενήσει δύο κολοσσιαίες οροσειρές που υψώνονταν όσο τα Ιμαλάια, αλλά εκτείνονταν σε μήκος χιλιάδων χιλιομέτρων και χώριζαν τις αρχαίες υπερηπειρους στα δύο. Αυτές τις οροσειρές, οι γεωλόγοι τις αποκαλούν «υπερβουνά», σύμφωνα με το Live Science.

«Δεν υπάρχει κάτι σαν αυτά τα δύο υπερβουνά σήμερα», δήλωσε η Ζίγι Ζου, μεταδιδακτορική φοιτήτρια στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αυστραλίας στην Καμπέρα και επικεφαλής συγγραφέας μιας νέας μελέτης για τα μεγαλοπρεπή αυτά βουνά. «Δεν είναι μόνο το ύψος τους. Αν φανταστείτε τα Ιμαλάια που έχουν μήκος 2.400 χιλιόμετρα, να επαναλαμβάνονται τρεις ή τέσσερις φορές, θα πάρετε μια ιδέα για το τι μιλάμε».

Αυτές οι προϊστορικές κορυφές ήταν κάτι περισσότερο από ένα απίστευτο θέαμα. Σύμφωνα με τη νέα έρευνα της Ζου και των συναδέλφων της, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Earth and Planetary Science Letters, ο σχηματισμός και η καταστροφή αυτών των δύο γιγαντιαίων οροσειρών μπορεί επίσης να τροφοδότησε δύο από τις μεγαλύτερες περιόδους εξελεγκτικής «έκρηξης» της ζωής στην ιστορία του πλανήτη μας: την πρώτη εμφάνιση σύνθετων κυττάρων πριν από περίπου 2 δισεκατομμύρια χρόνια και την «έκρηξη» της θαλάσσιας ζωής στην Καμβρία περιόδο πριν από 541 εκατομμύρια χρόνια.

Είναι πιθανό ότι, καθώς αυτές οι τεράστιες οροσειρές διαβρώνονταν, τροφοδοτούσαν τους ωκεανούς με τεράστιες ποσότητες θρεπτικών συστατικών, επιταχύνοντας την παραγωγή ενέργειας και την εξέλιξη, σύμφωνα με τους ερευνητές.

night-mountain | Saatchi Art

Η άνοδος των γιγάντων

Τα βουνά σχηματίζονται όταν οι συνεχώς τεκτονικές πλάκες της Γης συνθλίβουν δύο μάζες ξηράς ωθώντας τους επιφανειακούς βράχους να ανέλθουν σε τεράστια ύψη. Τα βουνά μπορούν να αναπτύσσονται για εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια ή και περισσότερο, αλλά ακόμη και οι πιο ψηλές οροσειρές γεννιούνται με ημερομηνία λήξης, καθώς η διάβρωση από τον άνεμο, το νερό και άλλες φυσικές δυνάμεις αρχίζει αμέσως να μειώνει αυτές τις κορυφές.

Οι επιστήμονες μπορούν να ανασυνθέσουν την ιστορία των βουνών της Γης μελετώντας τα ορυκτά που αφήνουν πίσω τους αυτές οι κορυφές, στον φλοιό του πλανήτη. Οι κρύσταλλοι ζιρκονίου, για παράδειγμα, σχηματίζονται κατά από υψηλή πίεση βαθιά κάτω από μεγάλες οροσειρές και μπορούν να επιβιώσουν στα πετρώματα για πολύ καιρό μετά την εξαφάνιση των βουνών που τα «γέννησαν». Η ακριβής σύνθεση του στοιχείου κάθε κόκκου ζιρκονίου μπορεί να αποκαλύψει τις συνθήκες στο φλοιό σχετικά με το πότε και πού σχηματίστηκαν αυτοί οι κρύσταλλοι.

195,106 Andes Mountains Stock Photos, Pictures & Royalty-Free Images -  iStock

Στη νέα τους μελέτη, οι ερευνητές εξέτασαν ζιρκόνια με χαμηλές ποσότητες λουτήτιου, ένα σπάνιο γήινο στοιχείο που σχηματίζεται μόνο στη βάση ψηλών βουνών. Τα δεδομένα αποκάλυψαν ότι στην ιστορία της Γης υπήρξαν δύο περίοδοι κατά τις οποίες σχηματίστηκαν υπερβουνά. Η μία διήρκεσε πριν από περίπου 2 δισεκατομμύρια έως 1,8 δισεκατομμύρια χρόνια και η δεύτερη πριν από 650 εκατομμύρια έως 500 εκατομμύρια χρόνια.

Προηγούμενες μελέτες είχαν υπαινιχθεί την ύπαρξη της δεύτερης αυτής μεγαλειώδους οροσειράς,  γνωστή και ως υπερβουνό Τρανσγκοντβάναν (Transgondwanan Supermountain), επειδή διέσχιζε την τεράστια υπερήπειρο Γκοντβάνα (μια ενιαία γιγαντιαία ήπειρο από την οποία περιήλθαν τα εδάφη της σημερινής Αφρικής, της Νότιας Αμερικής, της Αυστραλίας, της Ανταρκτικής, της Ινδίας και της Αραβικής Χερσονήσου). Ωστόσο, το παλιότερο υπερβουνό, το οποίο πήρε το όνομα Nuna, δεν είχε εντοπιστεί ποτέ έως τώρα.

Η κατανομή των κρυστάλλων ζιρκονίου έδειξε ότι και τα δύο αυτά αρχαία υπερβουνά ήταν τεράστια – πιθανότατα εκτείνονταν σε μήκος άνω των 8.000 χιλιομέτρων, δηλαδή περίπου δύο φορές την απόσταση από τη Φλόριντα στην Καλιφόρνια.

Αυτό σημαίνει ότι τα βουνά αυτά είχαν πολλά πετρώματα που μπορούσαν να διαβρωθούν και γι’ αυτό υπήρξαν τόσο σημαντικά, σύμφωνα με τους επιστήμονες.

Mountain Governance Dialogue: Andean platform and regional /  intergovernmental programs work together to strengthen the Andean Mountain  Initiative | Adaptation At Altitude

Έκρηξη της εξέλιξης

Καθώς διαβρώνονταν τα δύο βουνά πρέπει να τροφοδοτούσαν τους ωκεανούς με τεράστιες ποσότητες θρεπτικών συστατικών, όπως ο σίδηρος και ο φώσφορος. Σύμφωνα με τους ερευνητές αυτά τα θρεπτικά συστατικά θα μπορούσαν να έχουν επιταχύνει σημαντικά τους βιολογικούς κύκλους στον ωκεανό δίνοντας στην εξέλιξη πιο περίπλοκες μορφές. Ωστόσο εκτός από τα θρεπτικά συστατικά, τα διαβρωμένα βουνά μπορεί επίσης να απελευθέρωσαν οξυγόνο στην ατμόσφαιρα, καθιστώντας τη Γη ακόμη πιο φιλόξενη για την πολύπλοκη ζωή που δημιουργούνταν.

Ο σχηματισμός του υπερβουνού Nuna, για παράδειγμα, συμπίπτει με την εμφάνιση των πρώτων ευκαρυωτικών κυττάρων της Γης – κυττάρων δηλαδή που περιέχουν πυρήνα και τα οποία τελικά εξελίχθηκαν σε φυτά, ζώα και μύκητες. Παράλληλα, το υπερβουνό Τρανσγκοντβάναν πιθανόν είχε διαβρωθεί ακριβώς την ώρα που μια άλλη εντυπωσιακή έκρηξη ζωής σημειωνόταν στις θάλασσες της Γης.

«Η περίοδος του υπερβουνού Τρανσγκοντβάναν συμπίπτει με την εμφάνιση των πρώτων μεγάλων ζώων πριν από 575 εκατομμύρια χρόνια και την Κάμβρια περίοδο, όταν σημειώθηκε μια μοναδική έκρηξη ζωής, 45 εκατομμύρια χρόνια αργότερα. Τότε, οι περισσότερες ομάδες ζώων εμφανίζονται στο αρχείο απολιθωμάτων μας», δήλωσε η Ζου.

Andes: World's Longest Mountain Range | Live Science

Στην έρευνά τους, η ομάδα επιβεβαίωσε επίσης προηγούμενες μελέτες που είχαν διαπίστωσαν ότι ο σχηματισμός βουνών σταμάτησε στη Γη πριν από περίπου 1,7 δισεκατομμύρια έως 750 εκατομμύρια χρόνια. Οι γεωλόγοι αναφέρονται σε αυτή την περίοδο ως το «βαρετό δισεκατομμύριο», επειδή η ζωή στις θάλασσες της Γης φαινομενικά σταμάτησε να εξελίσσεται (ή τουλάχιστον εξελίχθηκε με πολύ αργούς ρυθμούς). Ορισμένοι επιστήμονες υποθέτουν ότι η έλλειψη σχηματισμού νέων βουνών μπορεί να εμπόδισε τη διαρροή νέων θρεπτικών συστατικών στους ωκεανούς κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, λιμοκτονώντας ουσιαστικά τα θαλάσσια πλάσματα και σταματώντας την εξέλιξή τους.

Αν και χρειάζονται περισσότερες έρευνες για να επιβεβαιωθεί η σύνδεση μεταξύ των υπερβουνών και της έκρηξης της εξέλιξης της ζωής στη Γη, η μελέτη αυτή φαίνεται να ενισχύει την θεωρία ότι οι πιο παραγωγικές βιολογικές εκρήξεις ζωής στον πλανήτη μας συνέβησαν στη «σκιά» κάποιων πραγματικά κολοσσιαίων βουνών.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

ΓΕΓΥΡΑ . ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΤΡΙΚΟΥΠΗ

Το έργο της γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου υπήρξε πριν απ’ όλα το όραμα ενός πολιτικού: του Χαρίλαου Τρικούπη, ο οποίος καταγόταν από το γειτονικό Μεσολόγγι και διετέλεσε επανειλημμένα πρωθυπουργός την τελευταία εικοσαετία του 19ου αιώνα. Εμπνευσμένος από ένα σχετικό δημοσίευμα του Εμίλ Μπυρνούφ, ο οποίος είχε διατελέσει Διευθυντής της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής της Αθήνας, αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα της γεφύρωσης του Στενού κατά τη διάρκεια μιας αγόρευσής του στη Βουλή, στις αρχές του 1889. Έπρεπε όμως να περάσουν εκατό ολόκληρα χρόνια για να καταστεί τεχνικά εφικτό το έργο και να δρομολογηθεί η κατασκευή του.
Ο διαγωνισμός προκυρήχθηκε το 1991 και οι προσφορές κατατέθηκαν την 1η Δεκεμβρίου του 1993. Έτσι, την 3η Ιανουαρίου 1996 το Ελληνικό Δημόσιο και η εταιρία ΓΕΦΥΡΑ Α.Ε. υπέγραψαν τη Σύμβαση Παραχώρησης για τη Μελέτη, Κατασκευή, Χρηματοδότηση, Συντήρηση και Εκμετάλλευση της γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου.
Η σύμβαση αυτή όμως, όπως συμβαίνει σε περιπτώσεις παραχώρησης, τέθηκε σε ισχύ στις 24 Δεκεμβρίου 1997, ενώ στις 25 Ιουλίου 1997 υπογράφτηκε η κύρια σύμβαση δανειοδότησης.
Η 24η Δεκεμβρίου 1997 λογίζεται ως εκ τούτου ως η Ημερομηνία Θέσης σε Ισχύ, που είναι και ημερομηνία αναφοράς και άρα η 24 Δεκεμβρίου 2004 ήταν  και τυπικά η καταληκτική ημερομηνία παράδοσης του έργου, παρ’ ότι αυτό δεν ίσχυσε  γιατί το έργο θα παραδόθηκε νωρίτερα.

Η γέφυρα καλύπτει μία απόσταση 2.500 μέτρων επάνω από τη θάλασσα.

Επιπλέον, το συγκεκριμένο έργο είναι μοναδικό, δεδομένου ότι το φυσικό περιβάλλον του χαρακτηρίζεται από ένα σπάνιο συνδυασμό δυσμενών συνθηκών:

  • βάθος θαλάσσης έως και 65 μέτρα
  • πυθμένας μειωμένων αντοχών
  • έντονη σεισμική δραστηριότητα και πιθανές τεκτονικές μετακινήσεις

Το ανάγλυφο του πυθμένα εμφανίζει απότομες κλίσεις προς τις δύο ακτές και ένα μεγάλο οριζόντιο πλάτωμα σε βάθος περίπου 60 μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Γέφυρα Χαρίλαος Τρικούπης / Sky View /Ag from georgios papadosifos georgiou on Vimeo.

Κατά τη διάρκεια των ερευνών δεν εντοπίσθηκε βραχώδες στρώμα σε βάθος έως και 100 μέτρων κάτω από τον πυθμένα. Σύμφωνα με γεωλογικές μελέτες, το πάχος των ιζημάτων, που αποτελούνται από παχιές αργιλικές στρώσεις αναμεμειγμένες σε ορισμένα σημεία με λεπτή άμμο και ιλύ, υπερβαίνει τα 500 μέτρα.Επίσης, κατά τον καθορισμό των προδιαγραφών της γέφυρας, το Ελληνικό Δημόσιο επέβαλε αυστηρότατα σεισμικά φορτία μελέτης: μέγιστη επιτάχυνση εδάφους ίση προς 0,48 g και μέγιστη επιτάχυνση φάσματος ίση προς 1,20 g μεταξύ 0,2 και 1,0 δευτερολέπτων. Για σύγκριση επισημαίνεται ότι οι εν λόγω προδιαγραφές αντιστοιχούν σε δυσμενέστερες περιπτώσεις από αυτήν του σεισμού της 17 Αυγούστου 1999 στο Iσμίτ της Τουρκίας, ο οποίος ήταν μεγέθους 7,4 της κλίμακας Ρίχτερ.Τέλος, μία πιθανή μετατόπιση έως και 2 μέτρων μεταξύ δύο βάθρων, προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, οριζόντια ή και κάθετα, δεν θα δημιουργεί ουσιαστικά προβλήματα στη γέφυρα.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΓΕΦΥΡΑΣ

Η γέφυρα αποτελείται από:

  http://www.fourtounis.gr/gefyra/gefyra_basi.jpg
  • Μια καλωδιωτή γέφυρα μήκους 2.252 μέτρων με τέσσερις πυλώνες. Τα ανοίγματα έχουν μήκος 286 μέτρα, 560 μέτρα, 560 μέτρα, 560 μέτρα και 286 μέτρα.
  • Δύο γέφυρες πρόσβασης, μήκους 392 μέτρων στην πλευρά του Ρίου και 239 μέτρων στην πλευρά του Αντιρρίου.

Η άνω στρώση του υπεδάφους κάτω από τα θεμέλια των πυλώνων ενισχύεται με ενθέματα, τα οποία είναι κενοί χαλυβδοσωλήνες διαμέτρου 2 μέτρων και μήκους 25 έως 30 μέτρων που εμπήγνυνται σε αποστάσεις 7 μέτρων μεταξύ τους. Στη θέση των τριών από τα τέσσερα βάθρα τοποθετούνται 150 με 200 τέτοιοι σωλήνες. Το τμήμα τους που προεξέχει από τον πυθμένα καλύπτεται από μια επιμελημένα ισοπεδωμένη στρώση αμμοχάλικου, πάχους 3 μέτρων.

 

Τα θεμέλια είναι θάλαμοι από οπλισμένο σκυρόδεμα με διάμετρο 90 μέτρων, που εδράζονται στην στρώση του αμμοχάλικου. Το κάτω τμήμα του βάθρου αποτελείται από έναν κώνο, του οποίου η διάμετρος κυμαίνεται από 38 έως 26 μέτρα.

Πάνω από αυτόν υπάρχει μια ανεστραμμένη πυραμίδα ύψους περίπου 15 μέτρων, με τετράγωνη βάση με πλευρές μήκους 38 μέτρων. Κάθε πυλώνας αποτελείται από τέσσερα σκέλη από οπλισμένο σκυρόδεμα, διατομής 4Χ4 μέτρων, που πακτώνονται στην κεφαλή του πυλώνα, σχηματίζοντας μια μονολιθική κατασκευή.Τα καλώδια ανάρτησης είναι κεκλιμένα. Το κάτω μέρος τους αγκυρώνεται σε μία από τις πλευρές του καταστρώματος και το πάνω μέρος τους στην ύψους 35 μέτρων κεφαλή του πυλώνα. Αποτελούνται από παράλληλα γαλβανισμένα συρματόσχοινα. Το πιο μεγάλο καλώδιο σχηματίζεται από εβδομήντα συρματόσχοινα των 15 χιλιοστών.

Γέφυρα ρίου αντιρίου Φωτογραφίες Αρχείου, Royalty Free Γέφυρα ρίου αντιρίου Εικόνες | Depositphotos

Το κατάστρωμα έχει πλάτος 27,2 μέτρα με δύο λωρίδες κυκλοφορίας, μια λωρίδα ασφαλείας και πεζοδρόμιο σε κάθε κατεύθυνση. Πρόκειται για μια σύμμεικτη κατασκευή με χαλύβδινο σκελετό, που αποτελείται από δύο διαμήκεις κύριες δοκούς ύψους 2,2 μέτρων σε κάθε πλευρά με εγκάρσιες δοκούς ανά 4 μέτρα. Η επάνω πλάκα κατασκευάζεται από προκατασκευασμένα φατνώματα από σκυρόδεμα.Το κατάστρωμα είναι συνεχές και πλήρως ανηρτημένο σε όλο το μήκος του. Τέσσερις μηχανισμοί απόσβεσης συνδέουν το κατάστρωμα με την κορυφή κάθε βάθρου και περιορίζουν την ταλάντωση του καταστρώματος κατά τη διάρκεια σεισμών. Η δυναμική σχετική μετακίνηση κατά τον σεισμό σχεδιασμού είναι της τάξης του ± 1,30 μέτρου, ενώ η ταχύτητα μπορεί να υπερβεί το 1 μέτρο ανά δευτερόλεπτο.

Σε κάθε πλευρά, ένα μεταβατικό ακρόβαθρο εντυπωσιακών διαστάσεων παρεμβάλλεται ανάμεσα στο κατάστρωμα της καλωδιωτής γέφυρας και το κατάστρωμα της γέφυρας πρόσβασης.

Επισκεφθείτε τη Γέφυρα

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

  • Η Γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου είναι η μεγαλύτερη καλωδιωτή γέφυρα στον κόσμο, με μήκος 2.252 μέτρα (2.883 μέτρα με την προσθήκη των γεφυρών πρόσβασης) και με τρία κεντρικά ανοίγματα των 560 μέτρων και δύο πλευρικά των 286 μέτρων, καθώς και η μοναδική που εδράζεται σε βάθος έως 65 μ. κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
  • Αναρτάται από τέσσερις πυλώνες Μ4, Μ3, Μ2, Μ1, (η αρίθμηση αρχίζει από το Ρίο) μέσα στη θάλασσα και στηρίζεται σε δύο ακρόβαθρα στις ακτές. Το κατάστρωμά της, πλάτους 27,2 μέτρων, θα διαθέτει δύο λωρίδες κυκλοφορίας (συν μία βοηθητική) ανά κατεύθυνση.
  • Τα περιβαλλοντικά χαρακτηριστικά της περιοχής, όπως είναι το μεγάλο βάθος θεμελίωσης, η υψηλή σεισμικότητα της περιοχής, οι τεκτονικές μετακινήσεις και η μέτρια ποιότητα του υπεδάφους στον πυθμένα της θάλασσας, επέβαλαν ιδιαίτερα εξειδικευμένες μεθόδους κατασκευής, δημιουργώντας μια «παγκόσμια πρωτοτυπία». O κάθε πυλώνας, ύψους μέχρι και 227 μέτρων και ζυγίζει περίπου 170.000 τόνους.

Η ΓΕΦΥΡΑ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΗ Ν’ ΑΝΤΕΧΕΙ:

  1. Σε περίπτωση σεισμού με επιτάχυνση εδάφους 48%, επί της βαρύτητας. Με βάση τον Νόμο των πιθανοτήτων σεισμός αυτού του μεγέθους εμφανίζεται μια φορά στα 2.000 χρόνια.Ο πρόσφατος σεισμός στην Τουρκία με ένταση 7,4 Ρίχτερ έδωσε επιτάχυνση 40%.
  2. Στο ενδεχόμενο σύγκρουσης με δεξαμενόπλοιο 180.000 τόνων που πλέει με ταχύτητα 16 κόμβων.
  3. Σε ανέμους έως και 265 χιλιόμετρα την ώρα που αντιστοιχούν σε τυφώνα.

 

ΤΟ ” ΛΑΘΑΚΙ” 

Αν και από το 2004 που παραδόθηκε στην κυκλοφορία, μέχρι και σήμερα 18 χρόνια μετά, την έχουν διασχίσει δεκάδες εκατομμύρια οχήματα και πεζοί, ελάχιστοι είναι αυτοί που γνωρίζουν για το μεγάλο λάθος που έγινε κατά τη διάρκεια της κατασκευής της. Ένα λάθος, το οποίο θα κόστιζε πολύ σε χρόνο, αλλά και σε χρήμα και που τελικά ανάγκασε τους μηχανικούς να αλλάξουν όλη την πορεία της γέφυρας, προκειμένου να προχωρήσει το έργο.

Τα θεμέλια της γέφυρας είναι μιάμιση φορά μεγαλύτερα από ένα γήπεδο ποδοσφαίρου. Για να καταφέρουν να μεταφερθούν οι πυλώνες που ζύγιζαν περίπου 70.000 τόνους, ήρθε μέχρι και ένα παγοθραυστικό από τη Νορβηγία, καθώς και άλλα τρία ρυμουλκά πλοία. Την ώρα, όμως, που τοποθετούνταν ο ένας από τους πυλώνες, τον Μάιο του 2001, αυτός γλίστρησε κατά 30 εκατοστά πιο μακριά από τη θέση που είχε προβλεφθεί. Αυτό ήταν το τριπλάσιο από τον προβλεπόμενο στόχο.

Για να προλάβουν το χρονοδιάγραμμα, οι μηχανικοί σκαρφίστηκαν ένα νέο σχέδιο. Αποφάσισαν αντί να μετακινήσουν τον συγκεκριμένο πυλώνα, να κατασκευάσουν την υπόλοιπη γέφυρα κατά 30 εκατοστά πιο δίπλα από εκεί που αρχικά θα κατασκευαζόταν. Μια δύσκολη απόφαση, που τελικά τους «βγήκε» και το έργο συνεχίστηκε κανονικά.

Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου (Χαρίλαος Τρικούπης) Άκτωρ - Ellaktor

 

 

 

 


 

ΒΛΑΝΤ ΤΕΠΕΣ . Ο ηγεμόνας που έγινε βαμπίρ

Βλάντ Τσέπες: αιμοδιψής δολοφόνος ή εθνικός ήρωας;

Ο Βλαντ Γ΄, γνωστός ως Βλαντ ο Παλουκωτής (Τσέπες στα ρουμανικά), υπήρξε πρίγκιπας (βοεβόδας) της Βλαχίας στα μέσα του 15ου αιώνα. Ήταν η εποχή που η Οθωμανική Αυτοκρατορία άπλωνε την κυριαρχία της πέραν της Βαλκανικής, και αναπόφευκτα ήρθε σε σύγκρουση με το Βασίλειο της Ουγγαρίας, το οποίο κατείχε μεγάλες περιοχές των σημερινών κρατών της Σερβίας, Κροατίας, Ρουμανίας, Αυστρίας, Ουγγαρίας, Τσεχίας και Σλοβακίας. Ο πρίγκιπας Βλαντ υπήρξε πρωταγωνιστική μορφή των συγκρούσεων αυτών και ο πολυτάραχος βίος του δημιούργησε έναν θρύλο γύρω από το όνομά του που τον ακολουθεί μέχρι και σήμερα και τον έκανε γνωστό σε ολόκληρο τον κόσμο.

Μια ζωή γεμάτη βία και αίμα

Ο Βλαντ γεννήθηκε πιθανότατα στη σαξονική πόλη της Τρανσυλβανίας Σιγκισοάρα το 1431, έτος που ο πατέρας του Βλαντ Β’ έγινε ιππότης του Tάγματος του Δράκου (που ιδρύθηκε το 1408 από τον Σιγισμούνδο του Λουξεμβούργου, αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με σκοπό την υπεράσπιση του χριστιανικού κόσμου του από τους Οθωμανούς) και έλαβε το προσωνύμιο Ντράκουλ. Ο μικρός Βλαντ είχε μια μάλλον περιπετειώδη παιδική ηλικία και θα καταλάβετε αμέσως τους λόγους…

Το σπίτι στην κεντρική πλατεία της Σιγκισοάρα, όπου πιθανότατα γεννήθηκε ο Βλαντ (πηγή: Wikimedia Commons)
Το σπίτι στην κεντρική πλατεία της Σιγκισοάρα, όπου πιθανότατα γεννήθηκε ο Βλαντ (πηγή: Wikimedia Commons)

Το 1436 ο Βλαντ Β’ έγινε ηγεμόνας της Βλαχίας, σε μια εποχή που το κράτος του ήταν φόρου υποτελές στον Οθωμανό σουλτάνο. Το 1442 δέχτηκε την πρόσκληση του σουλτάνου Μουράτ Β’ να μεταβεί στην αυλή του στην Αδριανούπολη, προκειμένου να επιβεβαιώσουν τη συμμαχία τους. Μαζί του πήρε και τους δύο μικρότερους γιους του, τον δικό μας Βλαντ και τον Ράντου. Εκεί, όμως, ο σουλτάνος συνέλαβε τον πατέρα Βλαντ και ακόμα και όταν τον απελευθέρωσε λίγους μήνες αργότερα, κράτησε ως ομήρους τα δύο παιδιά.

ΠΡΟΤΑΣΗ: Αν είστε απ’ αυτούς που σας γοήτευαν οι γεωγραφικοί πονοκέφαλοι, είτε από εκείνους που δεν εκτίμησαν τη Γεωγραφία ποτέ όσο της άξιζε, τότε θα λατρέψετε το βιβλίο Γεωγραφία για εντελώς Αγεωγραφήτους. Θα το βρείτε  εδώ!

Ο σουλτάνος Μουράτ Β’ σε μικρογραφία τουρκικού χειρογράφου του 16ου αιώνα (Κωνσταντινούπολη, Βιβλιοθήκη Top Kapi)
Ο σουλτάνος Μουράτ Β’ σε μικρογραφία τουρκικού χειρογράφου του 16ου αιώνα (Κωνσταντινούπολη, Βιβλιοθήκη Top Kapi)

Τα επόμενα χρόνια, και ενώ ο μικρός Βλαντ εξακολουθούσε να παραμένει όμηρος στην αυλή του σουλτάνου, ο πατέρας του ενεπλάκη στους πολέμους ανάμεσα στους Οθωμανούς και το βασίλειο της Ουγγαρίας. Στο στρατόπεδο των Ούγγρων κυριαρχούσε η ηγετική φυσιογνωμία του αντιβασιλιά και βοεβόδα της Τρανσυλβανίας Ιωάννη Ουνυάδη, επικεφαλής των επιχειρήσεων εναντίον των Οθωμανών. Αρχικά ο Βλαντ Β’ βοήθησε τον Ουνυάδη, στη συνέχεια όμως άλλαξε στρατόπεδο και συμμάχησε με τους Οθωμανούς. Ωστόσο, η πορεία των πραγμάτων ήταν μοιραία για εκείνον: το 1447 ο Ουνυάδης τον δολοφόνησε μαζί με ολόκληρη την οικογένειά του. Έμειναν ζωντανοί μόνο οι δύο γιοι του που βρίσκονταν στην Αδριανούπολη. Το τραγικό αυτό συμβάν φαίνεται ότι πυροδότησε τη δίψα του νεαρού Βλαντ για εκδίκηση…

Ο Ιωάννης Ουνυάδης, κορυφαία πολιτική και στρατιωτική φυσιογνωμία της Ουγγαρίας του 15ου αιώνα, όπως απεικονίζεται στο Chronica Hungarorum, έργο που περιγράφει την πρώιμη ιστορία των Ούγγρων (πηγή: Wikimedia Commons)
Ο Ιωάννης Ουνυάδης, κορυφαία πολιτική και στρατιωτική φυσιογνωμία της Ουγγαρίας του 15ου αιώνα, όπως απεικονίζεται στο Chronica Hungarorum, έργο που περιγράφει την πρώιμη ιστορία των Ούγγρων (πηγή: Wikimedia Commons)

Το 1448 ο νεαρός Βλαντ όχι μόνο επέστρεψε στη Βλαχία αλλά κατόρθωσε να γίνει ηγεμόνας (ως Βλαντ Γ’), για λίγους μήνες όμως, καθώς εκθρονίστηκε από τους Ούγγρους και εξορίστηκε. Για τα επόμενα 8 χρόνια τα ίχνη του ουσιαστικά χάνονται. Το 1456 επανήλθε δριμύτερος και ανέβηκε ξανά στο θρόνο της Βλαχίας, αφού σκότωσε σε προσωπική μονομαχία τον έτερο διεκδικητή του θρόνου Βλάντισλαβ. Η βασιλεία του ξεκίνησε με την επιβολή μιας πολιτικής μηδενικής ανοχής προς οποιονδήποτε θα μπορούσε να απειλήσει την εξουσία του. Υπέγραφε, μάλιστα, με το όνομα Wladislaus Dragwlya («ο γιος του Δράκου»), μνημονεύοντας σαφώς το Τάγμα του Δράκου.

Το σύμβολο του Τάγματος του Δράκου (φωτ. Wikimedia Commons)
Το σύμβολο του Τάγματος του Δράκου (φωτ. Wikimedia Commons)

Αρχικά ασχολήθηκε με τους Βλάχους βογιάρους (γαιοκτήμονες), τους οποίους θεωρούσε υπεύθυνους για τον αφανισμό της οικογένειάς του. Κάλεσε 200 από αυτούς μαζί με τις οικογένειές τους σε ένα πασχαλινό τραπέζι και, αφού θανάτωσε τις γυναίκες και τους γηραιότερους, έστειλε τους άντρες ως αιχμαλώτους να δουλέψουν στο χτίσιμο του κάστρου Poenari, μιας από τις αγαπημένες του κατοικίες. Παράλληλα, δημιούργησε επίλεκτα στρατιωτικά σώματα από στρατιώτες που είχαν διακριθεί στη μάχη και απάλλαξε τους χωρικούς και τους τεχνίτες της χώρας από τους φόρους που πλήρωναν στους Οθωμανούς.

Το ερειπωμένο κάστρο Poenari, κατοικία του Βλαντ Τσέπες (πηγή: trip-to-romania.eu)
Το ερειπωμένο κάστρο Poenari, κατοικία του Βλαντ Τσέπες (πηγή: trip-to-romania.eu)

Στη συνέχεια στράφηκε εναντίον των Σαξόνων της Τρανσυλβανίας, οι οποίοι, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν σύμμαχοι με τους εχθρούς του. Αρχικά, επέβαλε περιορισμούς και βαριά φορολογία στις εμπορικές τους δραστηριότητες, ενώ κατέστρεψε και λεηλάτησε σαξονικά χωριά, πιάνοντας πολλούς αιχμαλώτους, τους οποίους μετέφερε στη Βλαχία και κατόπιν ανασκολόπησε, κάποιες φορές όντας και ο ίδιος παρών στις εκτελέσεις. Συχνά στο βίαιο έργο του έβρισκε συμμάχους τους Ρουμάνους ορθόδοξους χωρικούς, οι οποίοι ένιωθαν καταπιεσμένοι από τους καθολικούς Ούγγρους και τους πλούσιους Σάξονες εμπόρους.

Χαρακτικό από γερμανικό φυλλάδιο του 1500, στο οποίο εικονίζεται ο Βλαντ να γευματίζει ανάμεσα σε ανασκολοπισμένα πτώματα (πηγή: pinterest.com)
Χαρακτικό από γερμανικό φυλλάδιο του 1500, στο οποίο εικονίζεται ο Βλαντ να γευματίζει ανάμεσα σε ανασκολοπισμένα πτώματα (πηγή: pinterest.com)

Ιδιαίτερα σκληρή ήταν η εξωτερική πολιτική του Βλαντ απέναντι στους Οθωμανούς, μέσα και έξω από τα πεδία των μαχών. Το 1459 ο σουλτάνος Μωάμεθ Β’ έστειλε μια πρεσβεία στην αυλή του Βλαντ, απαιτώντας φόρο υποτέλειας από 10.000 δουκάτα και 300 νεαρά αγόρια. Όταν οι απεσταλμένοι του σουλτάνου αρνήθηκαν να βγάλουν τα τουρμπάνια τους, επικαλούμενοι το θρησκευτικό τυπικό, ο Βλαντ κάρφωσε τα τουρμπάνια στα κεφάλια τους.

Ο σουλτάνος Μωάμεθ Β’ (φωτ. Wikimedia Commons)
Ο σουλτάνος Μωάμεθ Β’ (φωτ. Wikimedia Commons)

Την άνοιξη του 1462 ο Μωάμεθ Β’ επέστρεψε στη Βλαχία με μια στρατιά 90.000 αντρών. Ο Βλαντ, κυρίως με επιδρομές και τακτικές ανταρτοπολέμου, κατόρθωσε να συλλάβει πάνω από 20.000 αιχμαλώτους από τον οθωμανικό στρατό. Αφού θανάτωσε πολλούς από αυτούς, τοποθέτησε τα πτώματα σε κοινή θέα στο δρόμο που θα περνούσε η εχθρική στρατιά. Λέγεται ότι ο σουλτάνος τρόμαξε τόσο πολύ με το «δάσος των εκτελεσμένων» που έκανε μεταβολή και γύρισε πίσω στην Κωνσταντινούπολη. Ο Βλαντ, προκειμένου να ενημερώσει τον βασιλιά της Ουγγαρίας Ματθία Κορβίνο για τα «κατορθώματά» του, του έστειλε σακιά γεμάτα μύτες και αυτιά από τα πτώματα…

Η μάχη με τους πυρσούς, πίνακας του Theodor Aman με θέμα τη μάχη στο Τιργκόβιστε μεταξύ των δυνάμεων του Βλαντ και του οθωμανικού στρατού στις 17 Ιουνίου 1462 (Μουσείο Theodor Aman, Βουκουρέστι)
Η μάχη με τους πυρσούς, πίνακας του Theodor Aman με θέμα τη μάχη στο Τιργκόβιστε μεταξύ των δυνάμεων του Βλαντ και του οθωμανικού στρατού στις 17 Ιουνίου 1462 (Μουσείο Theodor Aman, Βουκουρέστι)

Τελικά, όμως, η αιμοδιψία του Βλαντ έκανε τους πάντες να στραφούν εναντίον του. Το 1462 συνελήφθη από τον Ούγγρο βασιλιά και φυλακίστηκε για 12 χρόνια. Το 1475 απελευθερώθηκε και στάλθηκε στη Βλαχία, για να πολεμήσει και πάλι τους Τούρκους. Μετά από κάποιες νίκες υπέστη μια συντριπτική ήττα στα τέλη του 1476 και θανατώθηκε από τον οθωμανικό στρατό. Οι Τούρκοι έστειλαν το κεφάλι του στην Κωνσταντινούπολη, για να εκτεθεί πάνω από την πύλη της πόλης…

Το μαρτύριο του Αγίου Ανδρέα, πίνακας του 15ου αιώνα. Στα αριστερά εικονίζεται ο Βλαντ ως Αιγέας, ο Ρωμαίος ανθύπατος της Πάτρας που σταύρωσε τον απόστολο Ανδρέα (Μουσείο Μπελβεντέρε, Βιέννη)
Το μαρτύριο του Αγίου Ανδρέα, πίνακας του 15ου αιώνα. Στα αριστερά εικονίζεται ο Βλαντ ως Αιγέας, ο Ρωμαίος ανθύπατος της Πάτρας που σταύρωσε τον απόστολο Ανδρέα (Μουσείο Μπελβεντέρε, Βιέννη)

Ένας ζωντανός θρύλος

Η φήμη του Βλαντ είχε αρχίσει να εξαπλώνεται ήδη από την εποχή που ήταν ακόμα ζωντανός. Πολλοί από τους αμέτρητους εχθρούς του φρόντισαν να κυκλοφορήσουν προπαγανδιστικά έντυπα, στα οποία περιέγραφαν τις πράξεις του με τα μελανότερα χρώματα. Η κυκλοφορία των εντύπων αυτών συνέπεσε με την εξάπλωση της τυπογραφίας, μια νέα εφεύρεση της εποχής, γεγονός που βοήθησε στην γρηγορότερη και ευρύτερη διάδοσή τους. Οι ιστορίες για τις θηριωδίες του Βλαντ, συχνά με μια δόση υπερβολής -καθώς τον χαρακτήριζαν «παρανοϊκό ψυχοπαθή, σαδιστή, φρικιαστικό δολοφόνο, μαζοχιστή»- έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλή αναγνώσματα στις γερμανικές χώρες.

Ξυλογραφία που απεικονίζει το Βλαντ στο εξώφυλλο γερμανικού φυλλαδίου που εκδόθηκε στη Νυρεμβέργη το 1488 (πηγή: Wikimedia Commons)
Ξυλογραφία που απεικονίζει το Βλαντ στο εξώφυλλο γερμανικού φυλλαδίου που εκδόθηκε στη Νυρεμβέργη το 1488 (πηγή: Wikimedia Commons)

Ωστόσο, πολλοί Ρουμάνοι ιστορικοί του παρελθόντος τον περιέγραψαν ως σπουδαίο ηγέτη και αγωνιστή για την ανεξαρτησία των ρουμανικών εδαφών, ενώ Ρουμάνοι ποιητές και καλλιτέχνες τον ύμνησαν για τη δικαιοσύνη και τον ηρωισμό που έδειξε εναντίον των δεσποτικών βογιάρων. Ακόμα και σήμερα πολλοί τον αντιμετωπίζουν ως εθνικό ήρωα, που υπερασπίστηκε τη χώρα του από ξένους εισβολείς, τόσο Τούρκους στρατιώτες όσο και Σάξονες εμπόρους.

Το Κάστρο Μπραν κοντά στο Μπρασόβ της Τρανσυλβανίας, γνωστό σήμερα και ως «Κάστρο του Δράκουλα», αν και δεν αποδεικνύεται κάποια σύνδεσή του με τον Βλαντ Τσέπες (φωτ. από Dorothea Oldani στο Unsplash)
Το Κάστρο Μπραν κοντά στο Μπρασόβ της Τρανσυλβανίας, γνωστό σήμερα και ως «Κάστρο του Δράκουλα», αν και δεν αποδεικνύεται κάποια σύνδεσή του με τον Βλαντ Τσέπες (φωτ. από Dorothea Oldani στο Unsplash)

Ο ηγεμόνας που έγινε βαμπίρ…

Ο μύθος του Βλαντ Τσέπες λειτούργησε πιθανότατα ως πηγή έμπνευσης για τον Μπραμ Στόκερ στη συγγραφή του διάσημου έργου του Dracula που κυκλοφόρησε το 1897. Ο συγγραφέας συνέδεσε την ιστορική φυσιογνωμία του Βλαντ με τα αιμοβόρα βαμπίρ της ρουμανικής λαϊκής παράδοσης, πλάθοντας έναν χαρακτήρα-σύμβολο του απόλυτου κακού. Ο Κόμης Δράκουλας είναι ένας νεκροζώντανος ευγενής από την Τρανσυλβανία που ισχυρίζεται ότι ανήκει στην εθνότητα των Ούγγρων Σέκλερ και κατάγεται από τον Αττίλα. Για να κρατηθεί στη ζωή έχει ανάγκη από φρέσκο ανθρώπινο αίμα, κυρίως γυναικών, ενώ έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει άλλους σε βαμπίρ, δαγκώνοντάς τους στο λαιμό…

Το εξώφυλλο της πρώτης αμερικάνικης έκδοσης του Dracula του Μπραμ Στόκερ που κυκλοφόρησε το 1899 (πηγή: Wikimedia Commons)
Το εξώφυλλο της πρώτης αμερικάνικης έκδοσης του Dracula του Μπραμ Στόκερ που κυκλοφόρησε το 1899 (πηγή: Wikimedia Commons)

Ο μυθιστορηματικός χαρακτήρας του Κόμη Δράκουλα έγινε πρωταγωνιστής σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, με παλιότερη το Νοσφεράτου (1922) του Γερμανού σκηνοθέτη Φρίντριχ Βίλχελμ Μουρνάου, μια εμβληματική ταινία του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Στο Νοσφεράτου ο ήρωας ονομάζεται κόμης Ορλόκ, καθώς η χήρα του Στόκερ αρνήθηκε να δώσει τα δικαιώματα στον Μουρνάου. Ο πρώτος ηθοποιός που υποδύθηκε τον Κόμη Δράκουλα με το όνομά του ήταν ο Ούγγρος Μπέλα Λουγκόζι στην ταινία Dracula του 1931.

Η αφίσα της ταινίας Dracula του 1931 με τον Μπέλα Λουγκόζι στον ομώνυμο ρόλο (πηγή: Wikimedia Commons)
Η αφίσα της ταινίας Dracula του 1931 με τον Μπέλα Λουγκόζι στον ομώνυμο ρόλο (πηγή: Wikimedia Commons)

Εκτός από τις άπειρες εμφανίσεις του στο σινεμά, ο Κόμης Δράκουλας έγινε ήρωας σε θεατρικά έργα, όπερες, μπαλέτα, τηλεοπτικές σειρές, ταινίες πορνό, κινούμενα σχέδια και βιντεοπαιχνίδια και αναδείχθηκε σε μια από τις δημοφιλέστερες μορφές της ποπ κουλτούρας.

BONUS FACT

Οι ερευνητές διαφωνούν σχετικά με τον τόπο που είναι θαμμένος ο Βλαντ. Η παράδοση λέει ότι θάφτηκε στην εκκλησία του μοναστηριού στο Σνάγκοβ, στο βόρειο άκρο της σύγχρονης πόλης του Βουκουρεστίου, αν και ανασκαφές που έγιναν εκεί δεν αποκάλυψαν κανέναν τάφο, παρά μόνο οστά αλόγων. Ο Ρουμάνος ιστορικός Constantin Rezachevici υποστηρίζει ότι ο τάφος του βρίσκεται στη Μονή Κομάνα, μεταξύ Βουκουρεστίου και Δούναβη, κοντά στην υποτιθέμενη τοποθεσία της μάχης στην οποία σκοτώθηκε. Ένα πράγμα είναι σίγουρο, ωστόσο: σε αντίθεση με τον Κόμη Δράκουλα του Στόκερ, ο Βλαντ σίγουρα πέθανε…

Προσωπογραφία του Βλαντ Τσέπες που βρίσκεται στο Κάστρο Ambras στο Ίννσμπρουκ της Αυστρίας (πηγή: Wikimedia Commons)
Προσωπογραφία του Βλαντ Τσέπες που βρίσκεται στο Κάστρο Ambras στο Ίννσμπρουκ της Αυστρίας (πηγή: Wikimedia Commons)

 

 

 

 

 


 

ΖΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Η ζωή στην ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ χαρακτηρίζεται ως πολυπολιτισμική και πολυθρησκευτική, αφού Έλληνες, Οθωμανοί και Εβραίοι ζούσαν για αιώνες μαζί. Στη διάρκεια αυτών των πέντε αιώνων (1430-1912) η πολιτισμική ταυτότητα της πόλης άλλαξε ριζικά.

Αν και υπάρχουν πολλά κτίρια που φανερώνουν τη δυτική επιρροή, κατά την οθωμανική περίοδο το αρχιτεκτονικό ύφος έτεινε προς την Ανατολή. Σκεπαστές αγορές, τζαμιά και θολωτά χαμάμ κοσμούσαν τους δρόμους της πόλης.  Σήμερα τα κτίρια και τα μνημεία αυτά αποτελούν ένα μοναδικό κομμάτι της ιστορίας της Θεσσαλονίκης.

Το Γιαχουντί Χαμάμ βρίσκεται στην περιοχή των Λουλουδάδικων. Ονομάστηκε έτσι επειδή βρισκόταν σε περιοχή με καταστήματα Εβραίων.

Η ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Η κοινωνία της Θεσσαλονίκης ήταν χωρισμένη με έναν τρόπο που αντανακλούσε το σύστημα των «millet». Οι Εβραίοι έμεναν στο κέντρο της πόλης, κοντά στις αγορές, από τα παραλιακά τείχη ως το ύψος της Εγνατίας.

Το κτίριο που στέγασε την Τράπεζα Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1888 από την οικογένεια Αλλατίνι.

Οι Έλληνες χριστιανοί κατοικούσαν στο ανατολικό τμήμα της πόλης και κατά μήκος της σημερινής Εγνατίας. Κατά κύριο λόγο συγκεντρωνόντουσαν σε συνοικίες που υπήρχαν εκκλησίες. Ωστόσο, κατοικούσαν και σε συνοικίες των οποίων οι εκκλησίες είχαν γίνει τζαμιά, όπως η Αγία Σοφία.

Η εκκλησία της Αγίας Σοφίας υπήρξε ο μητροπολιτικός ναός της πόλης μέχρι το 1523/24 οπότε και μετατράπηκε σε τζαμί.

 

Ο ναός της Αγίας Σοφίας έγινε εκ νέου τόπος ορθόδοξης χριστιανικής λατρείας μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1913.

Οι μουσουλμάνοι της πόλης ενώ κατοικούσαν και αυτοί σχεδόν στις ίδιες περιοχές με τους χριστιανούς, σιγά σιγά άρχισαν να εγκαταλείπουν το κάτω μέρος της πόλης. Επέλεξαν να εγκατασταθούν στα υψηλότερα μέρη της, στην Ακρόπολη και στη σημερινή Άνω Πόλη.

pic2.jpg

Μέχρι και σήμερα, περπατώντας στα σοκάκια της πόλης  είναι σαν να μεταφέρεσαι σε εκείνη την εποχή, σε μια πολυπολιτισμική πόλη με κατοίκους διαφόρων εθνικοτήτων. Σε μια πόλη που συνδυάζει τον δυτικό και τον ανατολικό πολιτισμό.

Τα Λαδάδικα από εκείνη την εποχή αποτελούσαν ένα από τα πιο σημαντικά εμπορικά κέντρα της πόλης.

 

 

 

 

 


 

ΠΑΤΑΓΟΝΙΑ | ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Η Παταγονία (ισπανικά: Patagonia) προσδιορίζεται ως γεωγραφική περιοχή που καταλαμβάνει το νοτιότερο τμήμα της Νότιας Αμερικής και βρίσκεται στις νότιες περιοχές της Αργεντινής και της Χιλής. Δυτικά και νότια περιλαμβάνει την οροσειρά των Άνδεων, ενώ ανατολικά τα υψίπεδα και τις πεδιάδες των αργεντινών πεδιάδων (πάμπας).

Τα βουνά της Παταγονίας αποτελούν το τελευταίο σημείο της γης και είναι εντυπωσιακά. Με ιδιαίτερα μεγάλα ύψη πολλές φορές καταλήγουν να «κρύβονται» μέσα στα σύννεφα.

η γενικότερη περιοχή της Παταγονίας ( πορτοκαλί χρώμα ) μοιράζεται ανάμεσα σε Αργεντινή και Χιλή

Αλλά και τα τεράστια δέντρα δεν είναι λιγότερο εντυπωσιακά. Αντίθετα, είναι αυτά που δίνουν στα τοπία της Παταγονίας μια αφθονία έντονων χρωμάτων. Ζωντανά χρώματα μπορεί να αντικρίσει κανείς σε όποια κατεύθυνση κι αν στρίψει το κεφάλι του.

Οι έντονοι άνεμοι που πνέουν στην περιοχή παίζουν κι αυτοί το δικό τους ρόλο. Τα δάση είναι γεμάτα από πεσμένα, ξερά φύλλα, κλαδιά και κορμούς, ολοκληρώνοντας τις όμορφες εικόνες της περιοχής.

Η Παταγονία καταλήγει στην γη του πυρός ( terra del fuego ) που το 62% της συγκεκριμένης περιοχής ανήκει στην Χιλή ενώ το υπόλοιπο στην Αργεντινή και χωρίζεται από το υπόλοιπο κύριο σώμα της Παταγονίας με τον πορθμό του Μαγγελάνου . Τελευταία πόλη επάνω στον πορθμό είναι η Χιλιανή Punta Arenas  στην πλευρά της Παταγονίας ενώ 320 χλμ νοτιότερα επάνω στην γη του Πυρός η πόλη Usushua που ανήκει στην Αργεντινή και ονομάζεται fin del mundo ( το τέλος του κόσμου)

Θαυμάστε τα υπέροχα τοπία και χρώματα της Παταγονίας:

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Perierga.gr - Παταγονία: Το τελευταίο σημείο της γης γεμάτο χρώματα

Οδοντωτές κορυφές, βραχώδεις απότομες πλαγιές, οροσειρές που δεσπόζουν στο τοπίο και θάλασσες που απλώνονται στον ορίζοντα, κάθε φωτογραφία επικοινωνεί μια εντελώς διαφορετική διάθεση. Ο θεατής απολαμβάνει το μεγαλείο της φυσικής ομορφιάς του τόπου και ο φωτογράφος λαμβάνει τα εύσημα εκ του αποτελέσματος…

perierga.gr - Η άγρια ομορφιά της Παταγονίας!

perierga.gr - Η άγρια ομορφιά της Παταγονίας!
perierga.gr - Η άγρια ομορφιά της Παταγονίας!
perierga.gr - Η άγρια ομορφιά της Παταγονίας!
perierga.gr - Η άγρια ομορφιά της Παταγονίας!
perierga.gr - Η άγρια ομορφιά της Παταγονίας!
perierga.gr - Η άγρια ομορφιά της Παταγονίας!
perierga.gr - Η άγρια ομορφιά της Παταγονίας!
perierga.gr - Η άγρια ομορφιά της Παταγονίας!
perierga.gr - Η άγρια ομορφιά της Παταγονίας!

μαζί με ένα time lapse βίντεο από μια περιοχή του πλανήτη που είναι τυχεροί όσοι επισκέπτονται

 

 


 

ΤΑ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΜΟΥΣΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Η τέχνη για την τέχνη

Η τέχνη, πάντα θαυμάζεται, θεοποιείται, αναστατώνει, προκαλεί δέος και συγκινεί. Είναι στη φύση της, οποιοδήποτε είδος τέχνης, να αγγίζει τις ψυχές των ανθρώπων. Μπορεί, ακόμη, να θεωρηθεί ότι, είναι μια διαφυγή από την πραγματικότητα. Ένα όνειρο, που επιθυμεί να ολοκληρωθεί, έστω και για λίγο.
Η μαγεία των μουσείων

Τα πιο ρομαντικά μουσεία στην Ευρώπη - Proorismoi.gr

Ένας τρόπος λοιπόν, να βιώσουμε τη μαγεία που έχει να μας προσφέρει η τέχνη, είναι να επισκεφτούμε κάποιο μουσείο, εμπλουτίζοντας ταυτόχρονα, και τις ιστορικές-πολιτισμικές μας γνώσεις.

Η Ευρώπη, ως γηραιά ήπειρος, έχει να μας προσδώσει πλήθος αξιολόγων μουσείων, που αξίζει να επισκεφτούμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Εξάλλου, ας μην παραλείψουμε, ότι ο πνευματικός πλούτος, αποτελεί κάτι που δε δύναται να μας το στερήσει κανένας.

 

10 Μουσεία με την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στην Ευρώπη! - Aggouria.net

Μας ανήκει ολοκληρωτικά και αέναα. Ας «επισκεφτούμε» μαζί, ποια θεωρούνται αλλά και αποτελούν τα καλύτερα μουσεία της Ευρώπης, μερικά από αυτά γνωστά σε όλον τον κόσμο, ενώ κάποια άλλα όχι. Το στοιχείο που είναι κοινό σε όλα, είναι ο θαυμασμός και η συναισθηματική έξαψη που σου προκαλούν. Ξεκινώντας, από το κτίσμα, που μπορεί να είναι εντυπωσιακό, το άγαλμα ή το αντικείμενο ενός διασήμου καλλιτέχνη που φιλοξενείται στην αγκαλιά του μουσείου.

Επιπλέον, το καθένα ξεχωριστά, διαθέτει τη δυνατότητα να συμπεριλάβει κάθε καλλιτεχνική προτίμηση που διαθέτει ο καθένας ξεχωριστά. Παραδείγματος χάριν, είσαι λάτρης της μοντέρνας τέχνης, μπορείς να επισκεφτείς το Πομπιντού στο Παρίσι. Από την άλλη μεριά, ενδιαφέρεσαι για έργα τέχνης, όπως πίνακες ζωγραφικής και γλυπτά; Τότε, το μουσείο του Πράδο, στη Μαδρίτη, είναι ο ιδανικός προορισμός για σένα.

Ευρωπαϊκή Νύχτα Μουσείων: Βραδινή βόλτα στα μουσεία της πόλης με ελεύθερη είσοδο - Monopoli.gr

Ας δούμε, όμως, αναλυτικά τα καλύτερα μουσεία και γκαλερί της Ευρώπης:

 

• Ουφίτσι (Uffizi) Γκαλερί, Φλωρεντία
Στο Ουφίτσι, στεγάζονται αμέτρητα έργα τέχνης, που είναι ικανά να σου κόψουν κυριολεκτικά την ανάσα. Δεν έχει σημασία, πόσες φορές έχεις αντικρίσει τη «Γέννηση της Αφροδίτης» του Μποτιτσέλι, η δια ζώσης θέαση, δε συγκρίνεται με τίποτα. Το Ουφίτσι, αποτελεί ανάκτορο της Φλωρεντίας, μέσα στο οποίο στεγάζεται ένα από τα παλαιότερα μουσεία και πινακοθήκες του κόσμου. Τα έργα του μουσείου, καλύπτουν τη χρονική περίοδο, από τον 13ο αιώνα μέχρι τον 18ο αιώνα, και τα εκθέματα του αποτελούν τα σημαντικότερα της Αναγεννησιακής τέχνης.

• Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι

Σίγουρα, το συγκεκριμένο το γνωρίζουμε όλοι. Ανήκει στα εκθέματα του η περίφημη «Μόνα Λίζα». Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Μπορείς να περιηγηθείς στους διαδρόμους του και να αντικρίσεις από κοντά, το αριστούργημα των συλλογών του Ντελακρουά και του Ντύρερ και ακόμη τα εκπληκτικά δωμάτια που περιλαμβάνουν τον Αιγυπτιακό πολιτισμό, αλλά και το τμήμα αρχαιοτήτων ελληνικών, ετρουσκικών και ρωμαϊκών τεχνών, όπου οι συλλογές του με τα ελληνικά εκθέματα περιλαμβάνουν 25 αίθουσες. Επιπλέον, αξίζει να σημειώσουμε ότι αποτελεί από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα μουσεία τέχνης όλου του κόσμου. Το Λούβρο μετατράπηκε σε μουσείο μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Μέχρι τότε, αποτελούσε ανάκτορο των βασιλέων της Γαλλίας, και πριν από αυτό ήταν απλώς φρούριο.

 

 

 

• Μουσείο Ακρόπολης, Αθήνα

Ένα στολίδι που κοσμεί τον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης των Αθηνών. Δημιουργήθηκε για να στεγάσει οποιοδήποτε εύρημα έχει ανακαλυφθεί στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, και καλύπτει τη χρονική περίοδο από τα Μυκηναϊκά χρόνια μέχρι τα Ρωμαϊκά και μας παρουσιάζει ακόμη την Αθήνα της Παλαιοχριστιανικής περιόδου. Το μουσείο της Ακρόπολης, έχει διαδεχθεί ποικίλες ιστορικές και πολιτικές αναταραχές, μέχρι να οικοδομηθεί το σημερινό κτίσμα που εδρεύει στο στρατόπεδο του Μακρυγιάννη. Το νέο κτήριο θεμελιώθηκε το 2003 και άνοιξε τις πόρτες του για το κοινό στις 21 Ιουνίου του 2009. Το κτίσμα αυτό εκμεταλλεύεται άριστα το φυσικό φως, με αποτέλεσμα να αναδεικνύονται ακόμη περισσότερο τα περίπου 4.000 εκθέματα του.

 

• Μουσείο του Βατικανού, Ρώμη

Ένα μουσείο με μία διαχρονική και αμέτρητη ιστορία από πίσω του, που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείτε αν ταξιδέψετε στη Ρώμη. Με αμέτρητα δωμάτια και αίθουσες, μετρά χιλιάδες θησαυρούς τέχνης, όπως γλυπτά, πίνακες ζωγραφικής, τοιχογραφίες. Η χρονολόγηση του ανάγεται από το 1506, όταν ο Πάπας Ιούλιος Β’ τοποθέτησε ένα αρχαίο μαρμάρινο γλυπτό, το περίφημο «Ο Λαοκόων και οι γιοι του». Ακόμη, χαρακτηριστικό αποτελεί η περίτεχνη Καπέλα Σίξτινα του Μιχαήλ Άγγελου, ένα αριστούργημα και θεμέλιο της Αναγεννησιακής τέχνης.

 

• Πινακοθήκες Τέιτ (Tate galleries), Λονδίνο

Στην πόλη του Λονδίνου, στεγάζονται δύο γκαλερί του οργανισμού Τέιτ, η Τέιτ Μπρίταιν (Tate Britain) και η Τέιτ Μόντερν (Tate Modern), ενώ παράλληλά το δίκτυο πινακοθηκών περιλαμβάνει κι άλλες δύο πινακοθήκες εκτός του Λονδίνου. Η Τέιτ Μπρίταιν αποτελεί την παλαιότερη γνωστή πινακοθήκη του οργανισμού και εκθέτει τη μεγαλύτερη συλλογή βρετανικής τέχνης που υπάρχει στον κόσμο. Σε αυτή, περιλαμβάνονται 500 χρόνια καλλιτεχνικής δημιουργίας και το κοινό μπορεί να απολαύσει δωρεάν τα εκθέματα της. Από την άλλη μεριά, η Τέιτ Μόντερν αποτελεί την κύρια πινακοθήκη μοντέρνας τέχνης του Ηνωμένου Βασιλείου. Τοποθετείται σε έναν πρώην σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Τα εκθέματα της προσελκύουν πλήθος τουριστών, καθώς ανάμεσα τους συμπεριλαμβάνονται και έργα του Πικάσο και του Νταλί.

 

Μουσεία

• Εβραϊκό Μουσείο, Βερολίνο

Αυτό το εκθαμβωτικό κτήριο, το οποίο αποτελεί το μεγαλύτερο εβραϊκό μουσείο του κόσμου, παρουσιάζει στους επισκέπτες του, τη ζωή των εβραίων στη Γερμανία, από τα μεσαιωνικά χρόνια μέχρι σήμερα. Τόσο οι χώροι του μουσείου αλλά και η ονομασίες που περιλαμβάνουν, φανερώνουν την επιθυμία του αρχιτέκτονα να ανακαλέσει ιστορικά γεγονότα που έχουν λάβει χώρα στο Βερολίνο. Καθιστά εμφανές τη βίαιη αποκόλληση του εβραϊκού πολιτισμού από τη ζωή της Γερμανίας. Ο επισκέπτης βιώνει ολοκληρωτικά το περιεχόμενο του μουσείου. Άξονες, αδιέξοδοι χώροι, ατελείωτες σκάλες, ο φωτισμός συμβάλλουν ώστε να επιτευχθεί αυτό.

 

• Μουσείο του Πράδο, Μαδρίτη

Το Μουσείο Πράδο περιέχει μία από τις σπουδαιότερες συλλογές τέχνης επειδή περιέχει μία ασυνήθιστη ποιότητα αλλά και ποσότητα έργων που φιλοξενεί. Περιλαμβάνει τη χρονική περίοδο από το 15ο έως τον 18ο αιώνα. Ο επισκέπτης δύναται να θαυμάσει σπουδαία έργα ζωγραφικής, όπως του Γκόγια και του μυστηριώδους Ελ Γκρέκο. Εκτός από τα έργα ισπανικής ζωγραφικής, φιλοξενούνται και έργα της ιταλικής και της φλαμανδικής ζωγραφικής, διότι η ιστορία συγκέντρωσης συλλογών τέχνης στην Ισπανία είναι στενά συνδεδεμένη με την πολιτική και τη διπλωματική ιστορία του βασιλείου. Παρ’ όλο που ιδρύθηκε ως μουσείο ζωγραφικής και γλυπτικής, πλέον περιλαμβάνει νομίσματα και μετάλλια, καθώς και 2.000 διακοσμητικά αντικείμενα. Η αίγλη του είναι αδιαπέραστη.

 

• Ρείκσμουζεουμ (Rijksmuseum), Άμστερνταμ

Πρόκειται για το Κρατικό Μουσείο της Ολλανδίας, και το πιο διάσημο που είναι αφιερωμένο στην τέχνη και στην ιστορία. Στη μεγάλη συλλογή έργων του περιλαμβάνει τη χρυσή εποχή της ζωγραφικής, που είναι 17ος αιώνας και εκτίθενται εκπληκτικά έργα της ολλανδικής ζωγραφικής, όπως η περίφημη «Νυχτερινή Περίπολος» του Ρέμπραντ αλλά και έργα του Γιαν Στέιν και του Βερμέερ. Επίσης, περιλαμβάνει και έργα ασιατικής τέχνης. Μετά την ανακαίνιση που έλαβε το 2013, τα αντικείμενα τέχνης και πολιτισμού που φιλοξενούνται καταλαμβάνουν τη χρονική περίοδο από το 1100 έως το 2000. Είναι ένας θησαυρός τέχνης και ιστορίας και αποτελεί μία επίσκεψη που αξίζει να πραγματοποιήσει κανείς.

 

 

 

 


 

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΜΑΘΑΜΕ ΚΑΙ ΣΥΝΗΘΙΣΑΜΕ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ

ta pathi tou Xristou tainia

Οι ταινίες και οι σειρές για τη ζωή, τα μαρτύρια και την Ανάσταση του Χριστού, είναι κάτι σαν έθιμο κάθε Πάσχα…

Όσα χρόνια και αν περάσουν, ακόμα και αν τις έχουμε δει άπειρες φορές, καταφέρνουν να μας συγκινήσουν, να μας ξυπνήσουν μνήμες από νεότερα χρόνια.

Παραμένουν αναλλοίωτες στο χρόνο, ξυπνώντας συναισθήματα και υπενθυμίζοντας μηνύματα που ενδεχομένως είχαμε ξεχάσει.

Θα τις χαρακτήριζα εμβληματικές πια και αγαπάμε να τις βλέπουμε κάθε Μεγ. Εβδομάδα από τα παιδικά μας χρόνια μέχρι και σήμερα…

Ακόμη και αν η άποψή μας έχει μεταβληθεί σχετικά με τα δρώμενα της θρησκείας η παρακολούθηση τέτοιων ταινιών ΄΄κουμπώνει ΄΄ με την ατμόσφαιρα των ημερών του Πάσχα και μερικές από αυτές τις ταινίες θα μπορούσαν να σταθούν και εκτός των χρονικών ορίων της γιορτής .

Ας δούμε λοιπόν μερικές από τις κλασικές ταινίες του θεματολογίου των ημερών

Τα Πάθη του Χριστού – Μελ Γκίμπσον 

Τα Πάθη του Χριστού – The Passion of the Christ (2004). Η ταινία του Μελ Γκίμπσον επισκίασε σχεδόν όλες τις προηγούμενες εκδοχές. Οι τελευταίες 12 ώρες του Χριστού, από τη στιγμή της σύλληψής του μετά τον Κήπο της Γεθσημανής, η ανάκρισή Του, τα βασανιστήρια, η πορεία στο Γολγοθά, η Σταύρωση Του.

Η τρίτη ταινία με σκηνοθετική σφραγίδα του Μελ Γκίμπσον, μετά το Man without a Face και το Braveheart, είναι τα Πάθη του Χριστού.

Η πρωτοτυπία δε του εγχειρήματος, μιας και καμία ταινία στο παρελθόν δεν είχε βασιστεί σε μια τόσο συγκεκριμένη θεματική ενότητα από την ζωή του Ιησού, έγκειται επίσης και πως όλοι οι διάλογοι είναι στα Αραμαικά και τα Λατινικά.

Η ταινία για τις ημέρες του Πάσχα, ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Μουσικής 2005 (John Debney), για Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας 2005 (Caleb Deschanel) και για Όσκαρ Καλύτερου Μακιγιάζ 2005.

Κατά τον γράφοντα μακρά η καλύτερη ταινία της θεματολογίας που μαζί με την ταινία του Παζολίνι και τον τελευταίο πειρασμό του Σκορσέζε θα μπορούσαν να σταθούν και εκτός περιόδου

O Ιησούς από τη Ναζαρέτ – Franco Zeffirelli 

Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (Jesus of Nazareth) είναι μία τηλεοπτική μίνι σειρά βρετανικής και ιταλικής παραγωγής συνολικής διάρκειας 371 λεπτών.

Θεωρείται ως η μεγαλύτερη θρησκευτική παραγωγή στην ιστορία της μικρής και της μεγάλης οθόνης, που αναφέρεται στη Γέννηση, τη Ζωή, τα Πάθη και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού.

Ο Ιταλός σκηνοθέτης Φράνκο Τζεφιρέλι απέδωσε με ευλάβεια τα Πάθη του Ιησού, αναπαριστώντας τα γεγονότα με πίστη στις Γραφές και απόλυτο σεβασμό στην ιερότητα του θέματος.

Τα γυρίσματα κράτησαν τέσσερα χρόνια, έγιναν σε αυθεντικούς χώρους και ο Τζεφιρέλι εξασφάλισε ένα επιτελείο διάσημων ηθοποιών και κομπάρσων. Μια εξάωρη εκδοχή της προβλήθηκε και στις κινηματογραφικές αίθουσες σε δύο τρίωρα μέρη.

Η δημοτικότητα και η αποδοχή της βερσιόν του Τζεφιρέλι δεν οφείλεται μόνο στις ετήσιες επαναλήψεις της από τα τηλεοπτικά δίκτυα όλου του κόσμου.

Οφείλεται και στο γεγονός ότι πρόκειται για ένα φιλόδοξο και προσεκτικά σχεδιασμένο εγχείρημα, που διαχειρίστηκε επιδέξια ο έμπειρος Τζεφιρέλι, επιστρατεύοντας τους πιο διάσημους ηθοποιούς της εποχής.

Ο Βασιλεύς των Βασιλέων – Nicholas Ray 

Το έτος 63 π.Χ. αποτέλεσε την αρχή μιας εποχής φόβου και αβεβαιότητας για τους Εβραίους καθώς πρόκειται για τη χρονιά όπου οι Ρωμαίοι κατέκτησαν την Ιουδαία.

Ο ρωμαϊκός ζυγός, υπό το καθεστώς της βασιλείας του Ηρώδη, είναι αβάσταχτος όμως οι Εβραίοι δεν παύουν να διατηρούν το θάρρος τους και την πίστη στη ζωή τρέφοντας την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα εμφανιστεί ο Μεσσίας, ο γιος του Θεού, για να τους απελευθερώσει.

Εκείνη την εποχή, ο Ιησούς γεννιέται στη Βηθλεέμ και δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ακράδαντα πως αυτός είναι ο μελλοντικός βασιλιάς των Εβραίων.

Η διδασκαλία του για την έλευση της Βασιλείας των Ουρανών αλλά και τα θαύματά του δεν αργούν να τραβήξουν την προσοχή των Αρχών, που ανησυχούν για το ενδεχόμενο εξέγερσης ενάντια στους Ρωμαίους κατακτητές.

Ο Ιησούς συλλαμβάνεται από τους Ρωμαίους, για να οδηγηθεί ενώπιον του Πόντιου Πιλάτου και να καταδικαστεί σε σταύρωση στο λόφο του Γολγοθά.

Barabbas – Richard Fleischer 

Ο Πόντιος Πιλάτος αποφασίζει να δώσει χάρη σ’ έναν από τους δύο σταυρωμένους, τον Ιησού τον Ναζωραίο ή τον ληστή Βαραββά.  Όταν το πλήθος επιλέγει τον Βαραββά, αυτός πανηγυρίζει για την απελευθέρωσή του και πηγαίνει στην Ραχήλ που τον περιφρονεί και του αποκαλύπτει ότι πιστεύει στη διδασκαλία του Ναζωραίου.

Ο Βαραββάς την ειρωνεύεται, αλλά οι φόβοι τον βασανίζουν. Η Ραχήλ λιθοβολείται μέχρι θανάτου για την πίστη της, ο Βαραββάς ξαναγυρίζει στο έγκλημα και, όταν τον συλλαμβάνουν, τον στέλνουν να δουλέψει στα ορυχεία της Ιταλίας για τα επόμενα 20 χρόνια.

Μετά από μια θεομηνία, το ορυχείο καταστρέφεται ενώ ο Βαραββάς και ο σκλάβος Σαχάκ, που είναι οι μοναδικοί επιζώντες, στέλνονται σε μια σχολή μονομάχων στη Ρώμη.

Τότε, ο Σάχακ τον παρασύρει στο Χριστιανισμό. Ο Σαχάκ αφήνει την τελευταία του πνοή στην αρένα επειδή δεν δέχτηκε να απαρνηθεί την πίστη του ενώ ο Βαραββάς καταφέρνει να νικήσει τον αντίπαλό του και κερδίζει την ελευθερία του.

Αργότερα, όταν βλέπει τη Ρώμη τυλιγμένη στις φλόγες, προσπαθεί να βοηθήσει τους Χριστιανούς, αλλά τον συλλαμβάνουν και τον στέλνουν στο σταυρό. Εκεί, ο Βαραββάς, αφήνοντας την τελευταία του πνοή, γαληνεύει παραδίδοντας την ψυχή του στον Κύριο.

Η Βίβλος «Ιησούς» – Roger Young 

Tο 1999, υποδύεται τον Ιησού στο «Jesus», μια μίνι σειρά του Ρότζερ Γιανγκ, ο Τζέρεμι Σίστο.

«Με διάλεξαν γιατί είμαι όμορφος και ακόμη μου λένε στα μπαρ να μετατρέψω το νερό σε κρασί. Αλλά δεν με νοιάζει, εγώ απλώς έπαιξα έναν ρόλο».

Ο Σίστο δεν φοβάται το μύθο, είναι πολύ νέος ακόμη, αλλά ο πρωταγωνιστής του Καναδού σκηνοθέτη Ντενίς Αρκάν, Λοτέρ Μπλουτό, έχει αρχίσει να το σκέπτεται.

Μετά τον «Ιησού από το Μόντρεαλ», που πήρε Όσκαρ ξένης ταινίας και τον έκανε διάσημο, συμμετείχε στο «Ορλάντο» στον «Άγγλο ασθενή», αλλά ακόμη περιμένει τον μεγάλο ρόλο.

Ο Μπλουτό έπαιζε έναν ηθοποιό που υποδύονταν τον Χριστό έως τη στιγμή που άρχισε να πιστεύει ότι… είναι.

 

Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (1964) – Pier Paolo Pasolini 

Η ταινία που χαρακτηρίστηκε από τους απανταχού κριτικούς ως το αριστούργημα του Πιερ Πάολο Παζολίνι είναι μια οπτικά συγκλονιστική και συναισθηματικά συνταρακτική μεταφορά της ζωής του Χριστού. Βασισμένη στο ευαγγέλιο του Αποστόλου Ματθαίου. Μία συγκλονιστική μαρτυρία Πίστης, από έναν άθεο.

Με τυπικό σεβασμό στο κείμενο αλλά ταυτόχρονα με αναζωογονητική «ματιά», με μια γειωμένη αίσθηση του ιερού και του τραγικού. Χρησιμοποιώντας ως φόντο χωριά του εξαθλιωμένου ιταλικού Νότου, ανατρέποντας πλήρως την κρατούσα χολιγουντιανή ψευδο-χριστιανική αισθητική. Είναι γυρισμένη με απόλυτο ρεαλισμό, σε χωριά της νότιας Ιταλίας, φτωχά χωριά με τα παμπάλαια σπίτια τους.

Το όραμα του Παζολίνι είναι ταυτοχρόνως βαθύτατα θρησκευτικό και σκόπιμα πολιτικό, καθώς ο Μεσσίας παρουσιάζεται σαν ένας χωριάτης παρίας, παρακινούμενος από την οργή του για την κοινωνική αδικία.

Η ταινία έχει βραβευτεί με το Διεθνές Καθολικό βραβείο Κινηματογράφου.

Ο Τελευταίος Πειρασμός – Martin Scorsese 

Ο Martin Scorsese μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη με την ταινία του, το αριστούργημα του Νίκου Καζαντζάκη.

Το έργο του Καζαντζάκη, το οποίο εξόργισε την Ορθόδοξη Εκκλησία αφού «τόλμησε» να δείξει την ανθρώπινη πλευρά του Θεανθρώπου με αποτέλεσμα να αφοριστεί.

Ο Willem Dafoe είναι εκπληκτικός στο ρόλο του Χριστού, ενώ οι Harvey Keitel και Barbara Hershey διαπρέπουν στους ρόλους του Ιούδα και της Μαρίας Μαγδαληνής.

Ήταν τέτοιες οι αντιδράσεις, που κανένας δεν τον ταύτισε με το Χριστό, παρά την πολύ καλή ερμηνεία και την ομοιότητα που έφτιαξε η Δύση για τον θεάνθρωπο.

Ιησούς Χριστός Υπέρλαμπρο Άστρο – Norman Jewison 

Από το Μπρόντγουεϊ στη μεγάλη οθόνη. Το «Ιησούς Χριστός Υπέρλαμπρο Άστρο» ήταν η πρώτη ροκ – όπερα που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο.

Προκάλεσε ποικίλα σχόλια και αντιδράσεις, και αυτό διότι, ως γνήσιο «παιδί» της εποχής της αμφισβήτησης, προσεγγίζει τις τελευταίες μέρες του Χριστού κάπως ανορθόδοξα.

Κατά μία άποψη πρόκειται για θρησκευτική ταινία η οποία κρατάει ανέπαφο το ιστορικό πλαίσιο και απλώς ντύνει το μύθο με σύγχρονη μουσική, σκηνογραφία και κοστούμια.

Κατ΄άλλη, αμφισβητεί ευθέως τα όσα γνωρίζουμε περί Ιησού, ανάγοντας σε πρωταγωνιστή και κινητήρια δύναμη του Θείου Δράματος τον Ιούδα, έναν μαύρο, ιδεαλιστή επαναστάτη.

Ο επαναστάτης που αντιδρά βλέποντας τον Κύριό του να οικειοποιείται την αίγλη της ομάδας, αλλά στο τέλος υποκύπτει στη συνωμοσία που έχει εξυφάνει ο ίδιος ο Ιησούς: «ο Ένας πρέπει να προδοθεί για να δοξαστεί στη συνέχεια».

Γολγοθάς – Julien Duvivier 

Η πρώτη ομιλούσα ταινία που εξιστορούσε τα Πάθη του Χριστού (από την Κυριακή των Βαΐων μέχρι την Ανάσταση) ήταν γαλλική και ονομαζόταν «Golgotha».

Ο «Γολγοθάς» εστιάζει στα άμεσα γεγονότα που οδήγησαν στη Σταύρωση και τον Θάνατο του Ναζωραίου.

Η πλειονότητα του διαλόγου περιστρέφεται γύρω από τις πολιτικές μηχανορραφίες που λαμβάνουν χώρα, ενώ στο επίκεντρο του έργου δεσπόζει η συνομιλία ανάμεσα στον Πόντιο Πιλάτο (τον υποδύεται ο Ζαν Γκαμπέν) και τον Ιησού.

Στην ταινία, αποκορύφωμα – κορυφαία στιγμή είναι η δήλωση του πρώτου «Ecce Homo» (Ιδού ο Άνθρωπος), που στην πραγματικότητα ήταν και ο αρχικός τίτλος του φιλμ (Behold the Man).

Ο Χιτών – Henry Koster 

«Ο Χιτών» είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα γραμμένο από το συγγραφέα Λόιντ Ντάγκλας το 1942 και είναι η ιστορία ενός Ρωμαίου αξιωματικού, του Μάρκελλου, που έλαβε μέρος στην σταύρωση του Χριστού.

Ήταν ένα από τα βιβλία με τις μεγαλύτερες πωλήσεις τη δεκαετία του 1940. Μπήκε στη λίστα μπεστ σέλερ των Τάιμς της Νέας Υόρκης τον Οκτώβριο του 1942 και τέσσερις βδομάδες αργότερα ανέβηκε στο Νο1, θέση που κράτησε για σχεδόν ένα χρόνο.

Ο Χιτών έμεινε στη λίστα για άλλα δύο χρόνια, επιστρέφοντας αρκετές φορές τα επόμενα έτη, συμπεριλαμβανομένου και του 1953, οπότε και κυκλοφόρησε η κινηματογραφική του έκδοση.

Υπήρξε η πρώτη ταινία που γυρίστηκε σε σινεμασκόπ (cinemascope). «Ο Χιτών» ήταν υποψήφιος για πέντε βραβεία όσκαρ το 1953, ανάμεσα τους αυτό της καλύτερης ταινίας και καλύτερου ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του Ρίτσαρντ Μπάρτον.

Ο Μπάρτον υποδύεται τον Μαρκέλο Γάλλιο τον Ρωμαίο εκατόνταρχο, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την επίβλεψη της σταύρωσης του Ιησού και του οποίου η ζωή θα αλλάξει για πάντα όταν θα κερδίσει τον χιτώνα.

Η ζωή και τα Πάθη του Χριστού – Lucien Nonguet & Ferdinand Zecca 

Η ζωή και τα πάθη του Χριστού. Μια γαλλική παραγωγή του 1903 για τη ζωή του Ιησού. La vie et la passion de Jésus Christ (1903). Θρησκευτική ταινία για το Πάσχα. Ένα φιλμ που με τα σημερινά δεδομένα μπορεί να σας προκαλέσει «χαμόγελα».


 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΜΥΡΟ , ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΖΕΤΑΙ

Άγιο Μύρο ονομάζεται ένα μείγμα λαδιού και 57 διαφορετικών φαρμακευτικών φυτών και αρωματικών ουσιών, το οποίο παρασκευάζεται κατ’ αρχαίο προνόμιο αποκλειστικά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, κάθε δέκα περίπου χρόνια, και κατόπιν αποστέλλεται σε όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί κατά το μυστήριο του χρίσματος (μετά τη βάπτιση). Ονομάζεται επίσης και «έλαιον ευχαριστίας» ή «έλαιον χρίσεως» ή «χρίσμα ευχαριστίας» ή «χρίσμα επουράνιον».

Η παρασκευή (έψηση) του Αγίου Μύρου βασίζεται στην περιγραφή του Μωυσή στο Βιβλίο της Εξόδου (Έξοδος λ΄ 22-25), όπου αναφέρεται: «καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων· καὶ σὺ λάβε ἡδύσματα, τὸ ἄνθος σμύρνης ἐκλεκτῆς πεντακοσίους σίκλους καὶ κινναμώμου εὐώδους τὸ ἥμισυ τούτου διακοσίους πεντήκοντα καὶ καλάμου εὐώδους διακοσίους πεντήκοντα καὶ ἴρεως πεντακοσίους σίκλους τοῦ ἁγίου καὶ ἔλαιον ἐξ ἐλαιῶν εἲν καὶ ποιήσεις αὐτὸ ἔλαιον χρῖσμα ἅγιον, μύρον μυρεψικὸν τέχνῃ μυρεψοῦ· ἔλαιον χρῖσμα ἅγιον ἔσται».

Το Άγιο Μύρο ξεκίνησε να παρασκευάζεται τον 2ο μ.Χ. αιώνα, όταν ο Χριστιανισμός επεκτάθηκε πολύ, προκειμένου να μπορεί να τελείται το μυστήριο του χρίσματος σε απομακρυσμένες περιοχές όπου δεν μπορούσαν να πάνε οι Απόστολοι, που έχοντας την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος ήταν οι μόνοι που μπορούσαν να τελέσουν το μυστήριο.

Ως τον 8ο αιώνα, το δικαίωμα παρασκευής Αγίου Μύρου είχαν όλοι οι επίσκοποι. Σιγά σιγά όμως το δικαίωμα αυτό περιορίστηκε στους Πατριάρχες και κατόπιν στον Οικουμενικό Πατριάρχη, για λόγους διοικητικής τάξης και ενότητας των εκκλησιών.

Σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες που υπάρχουν, Άγιο Μύρο παρασκευάστηκε:

Το 1208 επί Πατριαρχίας Μιχαήλ Δ΄ (στη Νίκαια)
Το 1705 επί Πατριαρχίας Γαβριήλ Γ΄
Το 1759 επί Πατριαρχίας Σεραφείμ Β΄
Το 1833 επί Πατριαρχίας Κωνσταντίου Α΄
Το 1856 επί Πατριαρχίας Κύριλλου Ζ΄
Το 1865 επί Πατριαρχίας Σωφρονίου Γ΄
Το 1879 επί Πατριαρχίας Ιωακείμ του Γ΄
Το 1890 επί Πατριαρχίας Διονυσίου Ε΄
Το 1903 επί Πατριαρχίας Ιωακείμ του Γ΄
Το 1912 επί Πατριαρχίας Ιωακείμ του Γ΄
Το 1928 επί Πατριαρχίας Βασιλείου του Γ΄
Το 1939 επί Πατριαρχίας Βενιαμίν
Το 1951 επί Πατριαρχίας Αθηναγόρα
Το 1960 επί Πατριαρχίας Αθηναγόρα
Το 1973 επί Πατριαρχίας Δημητρίου
Το 1983 επί Πατριαρχίας Δημητρίου
Το 1992 επί Πατριαρχίας Βαρθολομαίου
Το 2002 επί Πατριαρχίας Βαρθολομαίου

 

Συστατικά του Αγίου Μύρου

Το 1951, επί πατριαρχίας Αθηναγόρα, οριστικοποιήθηκε ο αριθμός των συστατικών σε 57.

Τα κυριότερα αυτών είναι: αγγελική, αριστολοχία, άσσαρο, βαλσαμέλαιο, βατάνι άκαιρο, δρόγες, ελαιόλαδο, ελένιο, εχινάνθη, ζινγκίβερη, ζουτομπά, ίριδα, καγχρεά, κανέλα, καρποβάλσαμο, καρυοφύλλι, κάσσια μαύρη, κελτικό, κιννάμωμο, κόρο, κρασί, κύπερι, λάβδανο, μάκαρι,μαστίχα Χίου, ματλαία ελαίου, μητζόκοκκαμύρα, μυροβάλανο, νάρδος, ξυλοβάλσαμο, πέτιτο, πιπέρι μαύρο, ροδέλαιο (αποστέλλεται από το Πατριαρχείο Βουλγαρίας), σάψιχο, σμύρνα, στάχο, στύρακας, τερεβινθίνη, τζιτζίβερι, φύλλα ινδικού. Βασικό συστατικό επίσης είναι και ομόσχος, φυσική αρωματική ουσία που εξάγεται από τον αδένα ενός είδους ελαφιού και αποτελεί ένα από τα πιο ακριβά συστατικά της αρωματοποιίας.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Διαδικασία παρασκευής

Το Άγιο Μύρο παρασκευάζεται με απόφαση της Συνόδου του Πατριαρχείου, όταν αυτή διαπιστώσει ότι το Μύρο τελειώνει, κάτι που στη σύγχρονη εποχή συμβαίνει περίπου κάθε δέκα χρόνια. Την παρασκευή επιβλέπουν δυο επιτροπές, η εκκλησιαστική που αποτελείται από ιερείς και η επιτροπή κοσμητόρων που περιλαμβάνει σχετικούς με το τεχνικό μέρος της παρασκευής χημικούς, φαρμακοποιούς και εμπόρους αρωματικών ειδών, της οποίας προεδρεύει ο Άρχων Μυρεψός.

Η έψηση του Μύρου γίνεται κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα, από την Κυριακή των Βαΐων έως και τη Μεγάλη Πέμπτη. Η έψηση του Μύρου γίνεται σε ειδικό Κουβούκλιο, το οποίο υπάρχει στο Πατριαρχείο.

Άγιο Μύρο, το καθαγιασμένο έλαιο που παρασκευάζεται κάθε 10 χρόνια στο Φανάρι - Ορθοδοξία News Agency

Την Κυριακή των Βαΐων και τη Μεγάλη Δευτέρα γίνεται από τον Πατριάρχη ευλογία των κοσμητόρων και Μικρός Αγιασμός των σκευών και υλικών που θα χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή του Μύρου. Στο τέλος του αγιασμού ο Πατριάρχης, αφού βάλει ορισμένα από τα υλικά στους λέβητες, ανάβει τη φωτιά για το ψήσιμο, που καίει με κομμάτια παλαιών εικόνων, φθαρμένα εκκλησιαστικά έντυπα, καθώς και άχρηστα ξύλα από διάφορα μέρη ναών.

Τη Μεγάλη Τρίτη γίνεται μνημόσυνο αυτών που έχουν δωρίσει χρήματα ή είδη για την παρασκευή του Μύρου καθώς και ανάγνωση του Ιερού Ευαγγελίου.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΜΥΡΟ ; | Pentapostagma

Τη Μεγάλη Τετάρτη συμπληρώνεται το μίγμα στους λέβητες με τον μόσχο και τα διάφορα βότανα, και ολοκληρώνεται έτσι η παρασκευή του Μύρου, που τοποθετείται σε αργυρά δοχεία.

Τέλος το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης τελείται ο Όρθρος στο παρεκκλήσι του Αγίου Ανδρέα. Κατόπιν διεξάγεται λιτανεία στο εσωτερικό της Πατριαρχικής Αυλής, στην οποία το Μύρο μεταφέρεται από 24 αρχιμανδρίτες που κρατούν τα 12 μεγάλα αργυρά δοχεία και τελευταίο τον Πατριάρχη με μια μικρή Μυροθήκη. Παρίστανται επίσης διπλωμάτες και εκπρόσωπος του ελληνικού κράτους.

Η τελετή ολοκληρώνεται με Θεία Λειτουργία, κατά τη διάρκεια της οποίας ευλογείται και καθαγιάζεται το Άγιο Μύρο. Κατόπιν το Μύρο μεταφέρεται και αποθηκεύεται στα μεγάλα δοχεία του Μυροφυλακίου, στον Πύργο του Πατριαρχείου. Από εκεί διανέμεται στις Ορθόδοξες Εκκλησίες.

(κείμενα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Εκκλησία της Ελλάδος κατ’ επιλογήν)

ΤΥΠΙΚΗ ΔΙΑΤΑΞΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΕΠΙ ΤΗ ΤΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΥΡΟΥ

Σε εξέλιξη η παρασκευή Αγίου Μύρου στο Φανάρι - Το φτιάχνουν κάθε 10 χρόνια - iefimerida.gr

Την Κυριακή των Βαῒων, μετά την δοξολογία, ο Μέγας Εκκλησιάρχης οδηγεί από το «Νάρθηκα» του Πατριαρχικού Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου, τον Άρχοντα Μυρεψό και τους συνεργάτες του, Ειδικούς Κοσμήτορες Μυρεψούς, που φέρουν λευκές μακριές μπλούζες ή « λευκούς ποδήρεις χιτώνες » στο « Σωλέα » και μπροστά στον Αρχιερατικό Θρόνο του Πατριάρχη. Στη συνέχεια « προσάγονται », από δύο διακόνους, στον Πατριάρχη, που φέρει «επιτραχήλιον και ωμοφόριον» και αναγινώσκει την ειδική ευχή, με την οποία ευλογεί τον Άρχοντα Μυρεψό και τους Ειδικούς Κοσμήτορες-Μυρεψούς και τους δίνει στον μεν Άρχοντα το διακριτικό, από μετάξι, «λεντίον», στους δε Μυρεψούς, το Χρυσό Σταυρό της Διακονίας, με την Πατριαρχική σφραγίδα. Ακολουθεί η Θεία Λειτουργία, στην οποία συμμετέχουν ο Άρχων και οι Μυρεψοί από τη θέση απέναντι από το Θρόνο του Πατριάρχου.

Την  Μεγάλη Δευτέρα, μετά τη Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων, δημιουργείται μία πομπή με επικεφαλής τους Πατριαρχικούς χορούς, που ψάλλουν το Απολυτίκιο του Αγίου Γεωργίου και δύο Ιερείς που φέρουν « επιτραχήλιον». Ακολουθεί ο Πατριάρχης, που φέρει « επιτραχήλιον και ωμοφόριον » δύο διάκονοι με «οράρια» και «δικηροτρίκηρα», Συνοδικοί Αρχιερείς και όποιοι άλλοι Αρχιερείς παρευρίσκονται.

Η πομπή εισέρχεται στο Ιερό Κουβούκλιο, που βρίσκεται στον αύλειο χώρο του Πατριαρχικού Ναού, όπου βρίσκονται μόνιμες εστίες και ευμεγέθεις χάλκινοι λέβητες, για την έψηση του Μύρου. Οι Χοροί ψάλλουν τα ακόλουθα τροπάρια: « Ευλογητός ει Χριστέ ο Θεός ημών…», «Ως των Αποστόλων Πρωτόκλητος…» και « Την εν πρεσβείαις ακοίμητον Θεοτόκον…». Ο Πατριάρχης ευλογεί τον κύκλο των ιερών τελετών με την τέλεση Αγιασμού. Στη συνέχεια ραντίζει με τον Αγιασμό τα παρασκευασθέντα υλικά, τα σκεύη και τους λέβητες. Μετά την «Απόλυσιν» παίρνει ο Πατριάρχης δοχείο ελαίου και αφού το ευλογήσει ρίχνει το λάδι σταυροειδώς στους λέβητες. Το ίδιο κάνει και με το δοχείο του οίνου, όπως και μέρος από τα αρώματα και άνθη που πρέπει να ψηθούν και είναι τα 43 από τα 57 είδη. Στη συνέχεια οι Ειδικοί Κοσμήτορες Μυρεψοί συμπληρώνουν την απαιτούμενη ποσότητα ελαίου και οίνου. Τέλος ο Πατριάρχης, με την λαμπάδα, που κρατάει, ανάβει τη φωτιά. Ακολουθεί η ανάγνωση από τον Πατριάρχη κάποιων κεφαλαίων από το « κατά Ματθαίον » Ευαγγέλιο. Tούτο συνεχίζεται και από τους Συνοδικούς Αρχιερείς και από άλλους αρχιερείς, που παρευρίσκονται αλλά και από κληρικούς της Πατριαρχικής Αυλής. Η τάξη αυτή των αναγνωσμάτων γίνεται όλες τις ημέρες μέχρι και τη Μ. Τετάρτη.

Παράλληλα οι Μυρεψοί, πιστοί στα ιερά κείμενα και τα πατερικά έγγραφα, αλλά με κάποιες υποχρεωτικές αλλαγές και προσθαφαιρέσεις στις ιστορικές συνταγές αρχίζουν τη διαδικασία της παρασκευής και της έψησης και με βάρδιες παρακολουθούν την πορεία και εξέλιξη των εργασιών.

Την  Μεγάλη Τρίτη, μετά τη Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων, ο Πατριάρχης προσέρχεται και πάλι στο Ιερό Κουβούκλιο, όπως και χθες, όπου ψάλλεται ο μικρός Παρακλητικός Κανόνας της Θεοτόκου και μνημονεύει τα ονόματα όλων εκείνων που εργάζονται για την παρασκευή του Μύρου και εκείνων που προσέφεραν χρήματα, τα ευώδη έλαια, το λάδι, το κρασί και τα διάφορα αρωματώδη άνθη και βότανα. Μετά την « Απόλυσιν » ρίχνει ο Πατριάρχης στους λέβητες το υπόλοιπο των οίνου, ελαίου, αρωμάτων και ανθέων και στο τέλος αρχίζει η ανάγνωση του « κατά Μάρκον » Ευαγγελίου.

Την  Μεγάλη Τετάρτη από το πρωί αρχίζει η σταδιακή μείωση της έντασης της φωτιάς, ώστε το μεσημέρι να ξεκινήσει η διαδικασία της απόσταξης, του φιλτραρίσματος και του καθαρισμού του υλικού.

Μετά τη Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων, ο Πατριάρχης έρχεται στο Ιερό Κουβούκλιο, όπως και τις προηγούμενες μέρες « ποιεί Ευλογητόν », ψάλλονται απ’ όλους τα τροπάρια : « Ευλογητός ει Χριστέ ο Θεός ημών…», « Ότε καταβάς τας γλώσσας…» και « Την εν πρεσβείαις ακοίμητον Θεοτόκον…». Στη συνέχεια διαβάζει ο Πατριάρχης τη νενομισμένη ευχή και ρίχνει, μετά την έψηση του Μύρου, τα τελευταία 14 ευώδη έλαια στους λέβητες και κάνει την «Απόλυσιν». Ακολουθεί η ανάγνωση του «κατά Λουκάν» Ευαγγελίου μέχρις ότου γίνει το απόγευμα το Ιερόν Ευχέλαιο.

Μετά το πέρας του Ιερού Ευχελαίου ο Μέγας Εκκλησι-άρχης με τη βοήθεια των ιερέων και των διακόνων φέρνει στους Μυρεψούς τα αργυρά δοχεία, στα οποία θα μεταγγισθεί το καθαρό υλικό, και θα μεταφερθούν στο Παρεκκλήσι του Αγίου Ανδρέα, όπου θα παραμείνουν μέχρι το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης.

Την Μεγάλη Πέμπτη η Ακολουθία του Όρθρου τελείται στο Πατριαρχικό Παρεκκλήσιο. Εδώ προσέρχονται οι ορισθέντες Πρεσβύτεροι και Διάκονοι και λαμβάνουν « καιρό » από τον Πατριάρχη. Αμέσως αρχίζει η αμφίεση του Πατριάρχου μέσα στο Παρεκκλήσιο και των Αρχιερέων σε μία Πατριαρχική Αίθουσα, οι δε Πατριαρχικοί Χοροί ψάλλουν το « Άνωθεν οι Προφήται…»

Μετά την αμφίεση γίνεται η κάθοδος στον Πατριαρχικό Ναό «ηχούντων των Κωδώνων».

Προπορεύεται ο Τίμιος Σταυρός μετά των « Εξαπτερύγων ». Έπονται οι Πατριαρχικοί Χοροί, που ψάλλουν τα ακόλουθα στιχηρά: « Πάντα χορηγεί το Πνεύμα το Άγιον…», « Εν τοις Προφήταις ανήγγειλας ημίν…», «Εν ταις αυλαίς Σου υμνήσω Σε…» και «Εν ταις αυλαίς Σου Κύριε, οι πιστοί, το γόνυ της ψυχής και του σώματος υποκλίναντες…».

Ακολουθεί ο Μέγας Πριμικήριος με το «Διβάμβουλον». Στη συνέχεια δύο Διάκονοι με τα «διακονικά εξαπτέρυγα» και 24 Αρχιμανδρίτες και Ιερομόναχοι κρατούντες τα δώδεκα μεγάλα αργυρά δοχεία με το Μύρο καθώς και οι Αρχιδιάκονοι των Ι. Μητροπόλεων Χαλκηδόνος, Δέρκων και Πριγκηποννήσων κρατούντες θυμιατήρια και « δικηροτρίκηρα ».Έπονται οι Συνοδικοί Αρχιερείς καθώς και οι Αρχιερείς εκπρόσωποι Πατριαρχείων και Αυτοκέφαλων Εκκλησιών σε δύο σειρές που κρατούν τα μικρά αργυρά δοχεία. Ο πρώτος στην ιεραρχία Μητροπολίτης, του Οικουμενικού Θρόνου, κρατάει αλαβάστρινο δοχείο, που περιέχει προηγιασμένο Άγιο Μύρο, ο δε δεύτερος αλαβάστρινο δοχείο με Μύρο, που δεν έχει αγιασθεί. Αμέσως μετά ακολουθεί ο Πατριάρχης, που κρατάει τη μικρή Μυροθήκη και συνοδεύεται από τον Μέγα Πρωτοσύγκελλο, τον Αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου και τους 4 Πατριαρχικούς Διακόνους ενδεδυμένους την πλήρη διακονική τους στολή και κρατούντες « δικηροτρίκηρα ».

Όταν η Ιερά Πομπή εισέλθει στον Πατριαρχικό Ναό, οι μεν Πρεσβύτεροι τοποθετούν τα μεγάλα αργυρά δοχεία έξω του Ιερού Βήματος μπροστά στο « Τέμπλο » δεξιά και αριστερά της « Ωραίας Πύλης », οι δε Αρχιερείς εισέρχονται στο Ιερό Βήμα μαζί με τον Πατριάρχη και αφού εναποθέσουν τα μικρά δοχεία πίσω από την Αγία Τράπεζα και τα δύο αλαβάστρινα στην Αγία Πρόθεση εξέρχονται στο Σωλέα, και καταλαμβάνουν οι Αρχιερείς τις θέσεις τους ο δε Πατριάρχης αφού ευλογήσει το λαό ανέρχεται στο Θρόνο, διαβάζει τον « Προοιμιακόν » και αρχίζει η Θεία Λειτουργία.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, μετά τη Μεγάλη Είσοδο, τοποθετεί πάνω στην Αγία Τράπεζα και πάνω στο «αντιμήνσιον» το αλαβάστρινο δοχείο του αγιασμένου Μύρου δεξιά και του μη αγιασμένου Μύρου αριστερά. Οι δε Ιερείς τοποθετούν τα δοχεία γύρω από την Αγία Τράπεζα. Ακολουθεί η υποδοχή των Τιμίων Δώρων, που τοποθετούνται μεταξύ των δύο αλαβάστρινων δοχείων.

Μετά από το « Και έσται τα ελέη του Μεγάλου Θεού…», ο Πατριάρχης αποκαλύπτει « το πλήρες Μύρου μήπω αγιασθέντος αλάβαστρον », το ευλογεί τρις λέγων «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν». Στη συνέχεια, ενώ ψάλλουν οι Αρχιερείς το «Ευλογητός ει Χριστέ…», « Ότε καταβάς…» και το « Πάντα χορηγεί…», καθαγιάζει ο Πατριάρχης τρεις φορές τα δοχεία, επικαλούμενος πρώτα « Η Χάρις του Ανάρχου Πατρός είη καθαγιάζουσα τόδε το Άγιον Μύρον », δεύτερο « Η Χάρις του Υιού και Λόγου του Θεού είη μετά σού, Μύρον Άγιον » και τρίτο « Η Χάρις του Παναγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος είη μετά σού, Μύρον Άγιον » Αμέσως μετά ο Πατριάρχης και οι Αρχιερείς « κλίνοντες τα γόνατα » διαβάζουν μυστικώς ευχή, όταν την ίδια στιγμή κλήρος και εκκλησίασμα γονατιστοί προσεύχονται ψάλλοντες το « Κύριε ελέησον ». Μετά τη συμπλήρωση της ευχής ο Πατριάρχης εύχεται και ευλογεί το εκκλησίασμα με το « Ειρήνη πάσι » και αφού ο Μέγας Αρχιδιάκονος εκφωνεί το « Τας κεφαλάς ημών τω Κυρίω κλίνωμεν », ο Πατριάρχης εκφωνεί την παρακάτω ευχή, ενώ οι Αρχιερείς ψάλλουν το « Κύριε ελέησον » : «Σοι τω Θεώ των όλων και Βασιλεί, τον αυχένα της καρδίας ευχαριστούντες εκλίναμεν, ανθ’ ων ουκ αξίους όντας ημάς διακόνους γενέσθαι του Θείου Σου τούτου Μυστηρίου κατηξίωσας, και τον έλεον κηρύττομεν, ον εφ’ ημάς πλουσίως εξέχεας. Συ γαρ υπάρχεις προσκυνητός και δεδοξασμένος, και Σοι την δόξαν αναπέμπομεν, … Αμην. »

Μετά την ευχή ο Πατριάρχης ευλογεί και καλύπτει τα δοχεία και με το «τρικέρι» ευλογεί το Λαό. Ακολουθεί το « Πάντων των Αγίων μνημονεύσαντες…» και η Θεία Λειτουργία ολοκληρώνεται με το « Είη το όνομα Κυρίου…».

Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, με την ίδια διάταξη της εισόδου, η πομπή εξέρχεται από τον Ιερό Ναό, με τους Πατριαρχικούς Χορούς να ψάλλουν το « Εξηρεύξατο η καρδία μου λόγον αγαθόν », και κατευθύνονται όλοι μαζί στο δροσερό, λίγο αεριζόμενο και προστατευόμενο από έντονες ηλιακές ακτίνες « Μυροφυλάκιον », όπου « διαρκώς καίει λυχνία », και όπου θα εναποτεθεί το Ἀγιο Μύρο για φύλαξη, μέχρις ότου εξαντληθεί το απόθεμα, οπότε και θα αρχίσει η προετοιμασία της νέας παρασκευής. Εδώ ο Πατριάρχης θα κάνει την « Απόλυσιν » της Θείας Λειτουργίας και του καθαγιασμού του Αγίου Μύρου.

Η όλη τελετή επισφραγίζεται με τον « Πολυχρονισμόν » του Πατριάρχου.

 

 

 


 

ΑΓΚΙΣΤΡΟ ΣΕΡΡΩΝ . Στα αρχαιότερα λουτρά ( χαμάμ) της χώρας  (vid)

124 χιλιόμετρα βόρεια της Θεσσαλονίκης και 50 χιλιόμετρα μακριά από τις Σέρρες, στους πρόποδες του βουνού Τσιγκέλι βρίσκεται το χωριό Άγκιστρο.
Άγκιστρο Σερρών: Τα ιαματικά νερά κράτησαν τους νέους στο χωριό

Με μόλις 350 κατοίκους, το Άγκιστρο αν και μικρό, αποτελεί πόλο έλξης τόσο για τους κατοίκους της βόρειας Ελλάδας όσο και για τους κατοίκους της γείτονας χώρας.
Ροδολίβος Σερρών Νομός Μακεδονία - Ξενοδοχεία και Ενοικιαζόμενα Δωμάτια - Hotels and Rooms

Αναρωτιέστε τον λόγο; Μα φυσικά λόγω των φημισμένων θερμών λουτρών του! Πιο συγκεκριμένα το παλιότερο χαμάμ της Ελλάδας βρίσκεται σε αυτό το χωριουδάκι. Το βυζαντινό χαμάμ χτίστηκε το 950 μ.Χ. και μέχρι πρόσφατα δεν ήταν πολλοί εκείνοι που γνώριζαν την ύπαρξή του…

Επισκεφθείτε το παλαιότερο χαμάμ της Ελλάδας

Η ατμόσφαιρα στο παλαιό βυζαντινό χαμάμ είναι μυστηριακή, από τους κρουνούς ξεχύνεται ασταμάτητα άφθονο καυτό νερό, θερμοκρασίας 40-41°C, προσφέροντας ένα τέλειο φυσικό υδρομασάζ. Το νερό χύνεται σε μια πισίνα διαστάσεων 3×3 μέτρων και βάθους 1,20 μ. Με τους πυκνούς υδρατμούς να παίζουν με το φως των κεριών και το καυτό νερό από τα έγκατα της γης να κυλά στο σώμα σας θα βιώσετε μια εμπειρία απόλυτης και μοναδικής χαλάρωσης.

Η δράση των νερών έχει χαρακτηριστεί ευεργετική για μια σειρά παθήσεων όπως ρευματοπάθειες, αρθροπάθειες, δισκοπάθειες, μυαλγίες, δερματικές παθήσεις, ισχυαλγίες, οσφυαλγίες, μετατραυματικές φλεγμονές, χολολιθίαση κ.α.

Η ατμόσφαιρα στο παλαιό βυζαντινό χαμάμ είναι μυστηριακή. Από τους κρουνούς ξεχύνεται ασταμάτητα άφθονο καυτό νερό, προσφέροντας στον επισκέπτη τη δυνατότητα να απολαύσει ένα τέλειο φυσικό υδρομασάζ. Σήμερα έχουν χτιστεί ακόμη εφτά σύγχρονα λουτρά.

Οι πηγές του Αγκίστρου θεωρούνται από τις καλύτερες της Ευρώπης. Η θερμοκρασία του νερού κυμαίνεται στους 40-41°C. Το ελαφρώς θειούχο νερό των πηγών είναι ιδανικό για ρευματοπάθειες, αρθροπάθειες, δισκοπάθειες, μυαλγίες.

Άγκιστρο διαδρομή
Το νερό που αναβλύζει από τις φυσικές πηγές, με θερμοκρασία άνω των 40 βαθμών, κάνει  τον επισκέπτη να αναβιώνει τη δόξα των αυτοκρατόρων των ρωμαϊκών και βυζαντινών χρόνων. Η αίσθηση θεωρείται τόσο υπέροχα αξέχαστη και ανεπανάληπτη, που δεν θέλεις να φύγεις με τίποτα από εκεί.

Μέσα στο καυτό νερό και στους υδρατμούς, θα χαλαρώσετε και θα νιώσετε μοναδικά και όμορφα. Το αντίτιμο για μισή ώρα ανέρχεται στα 5 ευρώ για κάθε άτομο ξεχωριστά. Οι οχτώ ομαδικοί λουτήρες  λειτουργούν καθημερινά 24 ώρες το 24ωρο.

Μπορείτε να χαρείτε την ευεξία και αναζωογόνηση που προσφέρουν τα ιαματικά νερά των πηγών αδιάκοπα όλο το χρόνο και να απολαύσετε ένα χαλαρωτικό μασάζ ή μια περιποίηση προσώπου και σώματος

Το καταπράσινο τοπίο, μοναδικής φυσικής ομορφιάς, με όμορφα διακοσμημένους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους μπορεί να συνδυαστεί με την αίγλη του παλιού βυζαντινού χαμάμ και με τις σύγχρονες ανέσεις που προσφέρει κάποιο από τα ξενοδοχεία του χωριού σε αρκετά οικονομικές τιμές.

ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ | ΑΓΚΙΣΤΡΟ ΣΕΡΡΩΝ

Το Άγκιστρο δε διαθέτει φαρμακείο, βενζινάδικο και νοσοκομείο. Το πλησιέστερο μεγάλο χωριό είναι ο Προμαχώνας, 9 χιλιόμετρα μακριά, όπου εκεί θα εξυπηρετήσετε όλες τις βασικές ανάγκες σας.

Το Άγκιστρο Σερρών αποτελεί σταθμό στον εναλλακτικό τουρισμό, με μοναδικές outdoor δραστηριότητες. Εκεί θα βιώσετε πρωτόγνωρα αισθήματα δημιουργικής έντασης και η διάθεση σας θα χτυπήσει κόκκινο.

Λουτρά Αγκίστρου: Το βυζαντινό χαμάμ των Σερρών με ιστορία που χάνεται στα βάθη του χρόνου | travel.gr

Ποδηλατικές διαδρομές για όλες τις ηλικίες στους ορεινούς όγκους και δίπλα στα σύνορα, καταρρίχηση σε τεχνητά ή φυσικά πεδία, trekking, κανόε καγιάκ, flying fox και τοξοβολία αποτελούν ορισμένες μόνο από τις δραστηριότητες, με τις οποίες μπορείτε να δραστηριοποιηθείτε στο Άγκιστρο με την παρέα ή την οικογένειά σας.

 

 

 


 

ΟΙ ΣΙΛΟΒΙΚΙ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ

Στο ρωσικό λεξικό, σιλόβικ (Ρωσική: силови́к, IPA:[sʲɪlɐˈvʲik]; πληθυντικός: σιλοβίκι, Ρωσική: силовики́, IPA:[sʲɪləvʲɪˈkʲi],είναι o πολιτικός που μπήκε στην πολιτική από τις υπηρεσίες ασφαλείας, στρατιωτικές ή παρόμοιες υπηρεσίες, συχνά αξιωματικοί της πρώην KGB, GRU, FSB, SVR, FSO, της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ελέγχου Ναρκωτικών ή άλλων ένοπλων υπηρεσιών που ήρθαν στην εξουσία. Ένας παρόμοιος όρος είναι «securocrat» (αστυνομικός επιβολής του νόμου και πληροφοριών).

 

Ο όρος σιλοβίκι («siloviks»), κυριολεκτικά μεταφρασμένο ως «λαός δύναμης» ή «ισχυροί» (από τα ρωσικά сила, “force”), προήλθε από τη φράση “θεσμοί δύναμης” (Ρωσικά: силовые структуры), που εμφανίστηκε στις αρχές της εποχής του Μπόρις Γέλτσιν (αρχές της δεκαετίας του 1990) για να δηλώσει τις στρατιωτικές στολές, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών, της αστυνομίας (Υπουργείο Εσωτερικών), των οργανώσεων εθνικής ασφάλειας (FSB) και κάποιων άλλων δομών.

Ρωσία: Από την KGB προέρχεται η μεγάλη πλειοψηφία της πραγματικής κορυφαίας ελίτ υπό τον Βλαντίμιρ Πούτιν - Άλλες Ειδήσεις - Athletic Radio 104,2

Θα πρέπει, ωστόσο, να τραβήξουμε μια ξεκάθαρη γραμμή μεταξύ των «siloviki» και των ευρύτερων ρωσικών ελίτ, καθώς αυτές είναι μεγάλες, πολύ ανόμοιες και διχασμένες ομάδες κορυφαίων επιχειρηματιών και ανώτερων αξιωματούχων εκτός του στενού κύκλου εκείνων που αποτελούν την ηγεσία του κόμματος Πούτιν.

Το ερώτημα είναι, ποιος είναι το αυτί του Πούτιν, σε αυτή την πιο μοιραία στιγμή στην προεδρία του;

Σεργκέι Σόιγκου – Υπουργός Άμυνας

Αν κάποιος πράγματι είναι το αυτί του προέδρου, τότε μιλάμε για τον επί μακρόν έμπιστο Σεργκέι Σόιγκου, ο οποίος έχει «παπαγαλίσει» τη γραμμή Πούτιν για αποστρατιωτικοποίηση της Ουκρανίας και προστασία της Ρωσίας από τη στρατιωτική απειλή της Δύσης.

Είναι ο άνθρωπος που πηγαίνει για κυνήγι και ταξίδια για ψάρεμα με τον πρόεδρο στη Σιβηρία, ενώ στο παρελθόν τον θεωρούσαν πιθανό διάδοχο του Πούτιν.

«Ο Σόιγκου δεν είναι μόνο υπεύθυνος για τον στρατό, είναι επίσης εν μέρει υπεύθυνος για την ιδεολογία – και στη Ρωσία, η ιδεολογία αφορά κυρίως στην ιστορία και εκείνος έχει τον έλεγχο της αφήγησης».

Βάλερι Γκερασίμοφ – Αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων

Ως αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσίας, ήταν δουλειά του να εισβάλει στην Ουκρανία και «να τελειώσει τη δουλειά» γρήγορα, αλλά ως προς αυτό το καθήκον βρέθηκε να υστερτεί.

Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις στρατιωτικές εκστρατείες του Βλαντίμιρ Πούτιν από τότε που διοικούσε τον στρατό στον πόλεμο της Τσετσενίας το 1999, ενώ ήταν στην πρώτη γραμμή του στρατιωτικού σχεδιασμού και για την Ουκρανία, επιβλέποντας στρατιωτικές ασκήσεις στη Λευκορωσία τον περασμένο μήνα.

Ο στρατηγός Γκερασίμοφ, που περιγράφεται ως «αγέλαστος και βαρύς» από τον Ρώσο ειδικό, Μαρκ Γκαλεότι, έπαιξε επίσης βασικό ρόλο στη στρατιωτική εκστρατεία για την προσάρτηση της Κριμαίας.

Νικολάι Πατρούσεφ – Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας

«Ο Πατρούσεφ είναι το πιο… γερακίσιο γεράκι, νομίζοντας ότι η Δύση προσπαθεί να κατακτήσει τη Ρωσία εδώ και χρόνια», λέει ο Μπεν Νομπλ, αναπληρωτής καθηγητής Ρωσικής Πολιτικής στο University College του Λονδίνου.

Είναι ένας από τους τρεις πιστούς του Πούτιν, που υπηρέτησαν μαζί του από τη δεκαετία του 1970 στην Αγία Πετρούπολη, όταν η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ρωσίας ήταν ακόμα γνωστή ως Λένινγκραντ.

Οι άλλοι δύο ισχυροί είναι ο αρχηγός της υπηρεσίας Ασφαλείας, Αλεξάντερ Μπόρτνικοφ, και ο επικεφαλής των Μυστικών Υπηρεσιών, Σεργκέι Ναρίσκιν.

Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου είναι γνωστοί ως «siloviki» ή δυνάμεις ασφαλείας, αλλά αυτή η τριάδα είναι ακόμα πιο κοντά του.

Λίγοι έχουν τόση επιρροή στον πρόεδρο όσο ο Νικολάι Πατρούσεφ. Όχι μόνο δούλεψε μαζί του στην παλιά KGB κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής εποχής, αλλά τον αντικατέστησε ως επικεφαλής τής διάδοχής της οργάνωσης, FSB, από το 1999 έως το 2008.

Κατά τη διάρκεια μιας παράξενης συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας, τρεις ημέρες πριν από την εισβολή στην Ουκρανία, ο Πατρούσεφ ήταν εκείνος που «έσπρωξε» την ιδέα ότι «συγκεκριμένος στόχος» των ΗΠΑ ήταν η διάλυση της Ρωσίας.

Αλεξάντερ Μπόρτνικοφ – Διευθυντής της FSB (πρώην KGB)

Οι παρατηρητές του Κρεμλίνου λένε ότι ο πρόεδρος εμπιστεύεται τις πληροφορίες που λαμβάνει από τις υπηρεσίες Ασφαλείας περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πηγή και ο Αλεξάντερ Μπόρτνικοφ θεωρείται μέρος του «ιερού» του Πούτιν.

Άλλος ένας «παλιός» από την KGB του Λένινγκραντ, που ανέλαβε την ηγεσία της FSB όταν ο Νικολάι Πατρούσεφ προχώρησε σε πιο υψηλά κλιμάκια.

Η FSB έχει σημαντική επιρροή σε άλλες υπηρεσίες επιβολής του νόμου, ενώ έχει ακόμη και τις δικές της ειδικές δυνάμεις.

Σεργκέι Ναρίσκιν – Διευθυντής των Μυστικών Υπηρεσιών

Ολοκληρώνοντας την τριάδα των παλιών «γερακιών» του Λένινγκραντ, ο Σεργκέι Ναρίσκιν παρέμεινε δίπλα στον πρόεδρο για μεγάλο μέρος της καριέρας του.

Τι πρέπει, λοιπόν, να πούμε για ένα… αξιοσημείωτο «κατσάδιασμα» στο οποίο υποβλήθηκε, κατά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας;

Όταν ρωτήθηκε για την εκτίμησή του για την κατάσταση, ο αρχηγός των Μυστικών Υπηρεσιών ταράχτηκε και άρχισε να ψελλίζει τις προτάσεις του, με τον πρόεδρο Πούτιν να του λέει βλοσυρά: «Δεν συζητάμε αυτό».

Ο Σεργκέι Ναρίσκιν επισκίαζε για καιρό τον Πούτιν στην Αγία Πετρούπολη τη δεκαετία του 1990, μετά στο γραφείο του Πούτιν το 2004 και τελικά έγινε πρόεδρος του Κοινοβουλίου. Αλλά είναι και επικεφαλής της Ρωσικής Ιστορικής Εταιρείας και έχει αποδειχθεί πολύ σημαντικός στο να παρέχει στον πρόεδρο ιδεολογικά ερείσματα για τις ενέργειές του.


 

mam kaka kai nani

Status-6 : Tο όπλο που έχει μόνο η Ρωσία και τρέμει η δύση

Μια νέα πυρηνοκίνητη τορπίλη υψηλής ταχύτητας και μεγάλης εμβέλειας που μπορεί να μεταφέρει όχημα με πολλαπλές πυρηνικές κεφαλές ισχύος 100 Μεγατόνων, διαθέτει η Ρωσία σύμφωνα με έγγραφο του Αμερικανικού Πενταγώνου που διέρρευσε στον τύπο.

Η νέα τορπίλη λειτουργεί αυτόνομα φέρει πολλαπλές πυρηνικές κεφαλές και αποτελεί μέρος της προσπάθειας της Μόσχας να εκσυγχρονίσει το πυρηνικό της οπλοστάσιο συμπεριλαμβανομένων των βαλλιστικών πυραύλων των υποβρύχια εκτοξευόμενων διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων και των αερο-εκτοξευόμενων πυραύλων cruise και όπως φαίνεται και νέων πρωτότυπων οπλικών συστημάτων.

Την περίοδο αυτή η Ρωσία αναπτύσσει τον νέο βαρύ διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο RS-28 Sarmat, το υπερηχητικό όχημα διολίσθησης για την μεταφορά πυρηνικής κεφαλής βαλλιστικού πυραύλου Yu-71 και μια νέα τορπίλη υψηλής ταχύτητας.

Η συγκεκριμένη τορπίλη σχεδιάστηκε από το γραφείο  Rubin και ονομάζεται επίσημα από την Ρωσία Status-6 Ocean Multipurpose System,  ενώ το σύστημα είναι γνωστό και ως “Kanyon”.

Η ύπαρξη της συγκεκριμένης τορπίλης έγινε γνωστή στην Δύση το 2015.

Σύμφωνα με δυτικούς στρατιωτικούς αναλυτές η τορπίλης Status-6 θα μπορεί να εξαπολυθεί από δύο υποβρύχια του Ρωσικού Ναυτικού, το KC-139 Belgorod (Project 09852) το οποίο βασίζεται στα υποβρύχια κλάσης Oscar II και το οποίο θα φέρει όταν παραδοθεί το 2018 συνολικά έξι τορπίλες Status-6 στην θέση των 24 πυραύλων SS-N-19 Shipwreck που κανονικά φέρει.

Το δεύτερο υποβρύχιο που μπορεί να φέρει την νέα τορπίλη, είναι το Project 09851 Khabarovsk, το οποίο θα παραδοθεί στο Ρωσικό Ναυτικό το 2020 και θα φέρει επίσης έξι τορπίλες τύπου Status-6.

Η νέα τορπίλη μπορεί να διανύσει απόσταση μέχρι και 10.000 χλμ ή να ταξιδεύει για 100 ώρες (πάνω από 4 ημέρες) χάρις στον μικρό πυρηνικό αντιδραστήρα που διαθέτει, ο οποίος δίνει ενέργεια σε ένα κινητήρα pump-jet.

Οι διαστάσεις της τορπίλης είναι, μήκος 24 μέτρα, διάμετρος 1,6 μέτρα, η μέγιστη ταχύτητα που μπορεί να επιτύχει είναι 54 κόμβοι, το μέγιστο βάθος που μπορεί να φτάσει είναι 1.000 μέτρα, ενώ η πυρηνική κεφαλή που φέρει, μόλις ενεργοποιηθεί μπορεί να προκαλέσει ένα τσουνάμι 500 μέτρων.

Η τορπίλη έχει σχεδιαστεί για να καταστρέψει σημαντικές παράκτιες εγκαταστάσεις και υποδομές του αντιπάλου, παράκτιες πόλεις ναυστάθμους λιμάνια κλπ. μολύνοντας παράλληλα την ευρύτερη περιοχή, αφού η πολεμική κεφαλή της τορπίλης  περιέχει και cobalt-60 το οποίο απελευθερώνεται μετά την πυροδότηση.

Η τορπίλη σύμφωνα με δυτικούς αναλυτές δεν μπορεί να εντοπιστεί ούτε να αναχαιτιστεί από πυροβόλα laser ή railgun λόγω της υψηλής ταχύτητας με την οποία ταξιδεύει και το μεγάλο βάθος κατάδυσης που μπορεί να επιτύχει.

Όπως αναφέρουν Αμερικανικές πηγές η νέα τορπίλη δοκιμάστηκε τον Νοέμβριο του 2016 από το υποβρύχιο δοκιμών κλάσης Sarov, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις η αναπτυξή της συνεχίζεται

 

 

 

 


 

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Ανοικτά των ακτών της γαλλικής Γουιάνας, στην Καραϊβική, βρίσκεται μια συστάδα νησιών που από τα τέλη του 18ου αιώνα είχαν μετατραπεί σε τόπο εξορίας και κράτησης για πολιτικούς και ποινικούς κρατουμένους. Εκεί, από το 1797 δημιουργήθηκε η πιο σκληρή αποικία φυλακών του πλανήτη, οι οποίες για περισσότερο από έναν αιώνα είχαν για κρατούμενους τους πιο διάσημους εγκληματίες και πολιτικούς κρατούμενους της Γαλλίας. Ανάμεσα τους ο λοχαγός Άφρεντ Ντρέιφους, για τον οποίο ο Ζολά έγραψε το περίφημο έργο του «Κατηγορώ», οι αξιωματικοί που αντιτάχθηκαν στο πραξικόπημα του Ναπολέοντα ΙΙΙ, αλλά και ο μόνος άνθρωπος που κατάφερε να αποδράσει, ο θρυλικός «Πεταλούδας».

Μεγαλη φαντασια πρεπει να ειχε ο διαβολος για να φτιαξει αυτο το νησι.δεν ειχε,αλλωστε,επιλεγει τυχαια απο τις γαλλικες αρχες ως τοπος εξοριας. Καθε λογης ανθρωπινα ναυαγια εφταναν εκει, ολοι τους αποβλητοι της κοινωνιας: ληστες,δολοφονοι.προαγωγοι, ζουσαν ημιελευθερα.την ημερα,μετα την αναφορα και το μετρημα,μπορουσαν να ασχολουνται με οτιδηποτε ηθελαν, Μονο το βραδυ ηταν υποχρεωτικος ο γυρισμος στους κοιτωνες. Για να δραπετευσει κανεις ουτε λογος! Αν εφτανε απεναντι τον περιμεναν θανασιμοι βαλτοτοποι και ο σιγουρος θανατος! Ο κιτρινος πυρετος καραδοκουσε. Γυρω-γυρω στο νησι μαζευονταν οι καρχαριες περιμενοντας τα σκουπιδια η τα ανθρωπινα σκουπιδια. Οποιος πεθαινε δενοταν μεσα σε σακο που ριχνοταν στη θαλασσα,ενω ταυτοχρονα χτυπουσε η καμπανα.ενστικτωδως οι καρχαριες μαζευονταν και ετρωγαν το πτωμα ,προτου αναπαυθει για παντα στο βυθο. Οι καταδικοι εδιναν μαχη επιβιωσης. Τι ηλπιζαν σ αυτο το νησι; Οι πιο πολλοι τιποτα.μονο το ζωωδες ενστικτο της συνεχισης της ζωης τους κρατουσε. Οπλισμενοι με εγχειριδια που εφτιαχναν απο κουταλια και πηρουνια ,αλληλουποβλεπονταν,διαφωνουσαν,συμμαχουσαν και περιμεναν εχοντας μεταμορφωθει σε ανθρωπινα κτηνη. Σπανιοτατα εμφανιζοταν το γαλλικο πλοιο…κι οταν εμφανιζοταν ,απλως αφηνε νεους καταδικους-νεα ανθρωπινα κουρελια. Τα καλα νεα ειχαν τελειωσει για τους ανθρωπους αυτου του νησιου.

Picture

​Τα νησιά περιβάλλονται από νερά γεμάτα καρχαρίες, κάτι που απέτρεπε από τη σκέψη απόδρασης των 70.000 ανθρώπων που κρατήθηκαν εκεί μέχρι το 1953 όταν έκλεισαν οι φυλακές.Ο φωτογράφος Ρομέν Βεϊγιόν (Romain Veillon) πήγε στο πιο διαβόητο από αυτά, στο Νησί του Διαβόλου για την τελευταία του σειρά με τον τίτλο «Papillon» (Πεταλούδας). Όπως φαίνεται από τις εικόνες που τράβηξε, τα ίχνη της φυλακής σβήνουν, καθώς τα ερείπια των κτιρίων και τα σιδερένια κάγκελα καταλαμβάνονται αργά αργά από τη φύση. Η ποινική αποικία του Νησιού του Διαβόλου ήταν διαβόητη στον γαλλικό πολιτισμό. Βρίσκεται στη μέση του νησιού, στην κορυφή ενός λόφου, και όταν μπεις μέσα, συνειδητοποιείς πόσο πόνο κρύβει. Η ατμόσφαιρα είναι εντελώς εξωπραγματική – αισθάνεσαι ότι είναι στοιχειωμένη από σκοτεινές μνήμες. Οι φυλακισμένοι κρατούνταν σε απομόνωση σε μικρά κελιά διαστάσεων 1,8 x 2 μέτρων που δεν είχαν έπιπλα, εκτός από έναν ξύλινο πάγκο,ο οποίος χρησίμευε ως κρεβάτι και αφαιρείτο κατά τη διάρκεια της ημέρας, αναγκάζοντάς τους να μένουν όρθιοι συνεχώς. Η σταθερή επιτήρηση ήταν ο κανόνας: οι φρουροί μπορούσαν να κοιτάξουν στα κελιά από την τριμμένη οροφή του κτιρίου και οι φυλακισμένοι εμποδίζονταν να μιλούν μεταξύ τους, να διαβάζουν, να καπνίζουν και να κάθονται. Προσθέτεις τη ζέστη και την υγρασία της ζούγκλας, για να καταλάβεις γιατί ένας από τους τρεις κρατούμενους πέθανε εκεί από ασθένειες που είναι εγγενείς στην περιοχή. Στη χειρότερη περίπτωση, οι φυλακές είχαν ποσοστό θανάτου 75%. Σήμερα, η φυλακή έχει γίνει α τουριστικός προορισμός και αποτελεί μια έντονη υπενθύμιση της αποικιακής κληρονομιάς της Γαλλίας. Αλλά είναι επίσης σκεπασμένη από δέντρα και θάμνους, που αναδύονται μεταξύ των ρωγμών στους τοίχους των κτιρίων.

Picture

Picture

Picture

Picture

Picture

Picture

Picture

Picture

Ο πεταλούδας και το περιβόητο νησί-φυλακή
Ο Ανρί Σαριέρ γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1906 στην Αρντές της Γαλλίας και αμέσως μετά την ενηλικίωσή του κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό. Την περίοδο εκείνη έκανε και το τατουάζ που του έδωσε το διάσημο παρατσούκλι του. Μια πεταλούδα στο στήθος του. Η θητεία του στο Ναυτικό έληξε νωρίς μιας και έχασε τον αντίχειρά του και απολύθηκε ως ακατάλληλος. Στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι μαζί με μια παρέα που δεν είχε και τόσο καλή φήμη, αλλά η ζωή του άλλαξε οριστικά τον Μάρτιο του 1930 όταν συνελήφθη για τον φόνο ενός από τους φίλους του. Ο Ανρί δικάστηκε και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη παρόλο που ο ίδιος επέμενε ότι ήταν αθώος. Μάλιστα, η άποψη ότι δεν έκανε ποτέ τον φόνο επικρατεί μέχρι σήμερα, χωρίς να έχει αποδειχθεί με αδιάσειστα στοιχεία. Ο «Πεταλούδας» οδηγήθηκε σε μια άθλια φυλακή στα ανοιχτά της Καραϊβικής. Μετά από ένα μήνα και μερικές ημέρες κράτησης προσπάθησε να αποδράσει χωρίς αποτέλεσμα. Ο εγκλεισμός στο κελί για τα θηρία, ήταν κάτι που δεν άντεχε. Έτσι δοκίμασε πολλές φορές να αποδράσει και λένε ότι συνολικά έκανε εννιά απόπειρες, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να τον μεταφέρουν στο Νησί του Διαβόλου, το νησί από το οποίο δεν δραπέτευσε κανείς. Τουλάχιστον μέχρι την άφιξή του. Το 1944 ο «Πεταλούδας» ισχυρίζεται ότι κατόρθωσε να αποδράσει. Όπως ανέφερε ο ίδιος στη βιογραφία του, πέρασε τα επόμενα 23 χρόνια της ζωής του κρυμμένος κάπου στη Βενεζουέλα, μέχρι που το έγκλημα του παραγράφτηκε και μπόρεσε να επιστρέψει στη Γαλλία και να ζήσει σαν κανονικός πολίτης. Τα τετράδια που έγιναν μπεστ σέλερ Τον Μάιο του 1969 κυκλοφόρησε στη Γαλλία το ομώνυμο βιβλίο του «Πεταλούδα» που έσπασε τα ρεκόρ πωλήσεων, καθώς μέχρι το τέλος του καλοκαιριού είχε ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο. Ο εκδότης Ζαν Πιερ Καστελνό προέβλεψε την εισπρακτική επιτυχία και αποφάσισε να εκδώσει τα τετράδια του Πεταλούδα. Είχε προβλέψει σωστά. Το βιβλίο ήταν αποκαλυπτικό. Ο Ανρί περιέγραφε τη σκληρή ζωή των κατάδικων στις φυλακές. Την τρομερή καθημερινότητα, τις αυθαιρεσίες των φυλάκων και το σχέδιο της απόδρασής του. Οι κριτικοί του έγραψαν ότι ο λόγος του ήταν προφορικός καθώς ήταν ένα βιβλίο που κάποιος το διηγήθηκε με σασπένς, ανατροπή και αδιανόητες καταστάσεις. Μικρό το κακό. Δεν ήταν αληθινός συγγραφέας αλλά το έργο του ήταν βιωματικό. Την κυκλοφορία του βιβλίου ακολούθησε η αμφισβήτηση, αφού κοινό και κριτικοί διχάστηκαν για το κατά πόσο αυτά που διάβαζαν ήταν πραγματικότητα ή μύθος. Ανεξάρτητα από τις αμφιβολίες, οι κριτικοί παραδέχτηκαν ότι επρόκειτο για ένα σπάνιο και πρωτότυπο είδος γραφής που το ονόμασαν προφορική λογοτεχνία. Ο Ανρί είχε ένα δικό του αυθεντικό στυλ και η αμεσότητα που χρησιμοποίησε στην αφήγησή του έκανε το κοινό να αγαπήσει το βιβλίο του. Τόσο, που τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του οι παραγωγοί του Χόλιγουντ αποφάσισαν να το μεταφέρουν στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστές τον Στίβ Μακ Κουίν και τον Ντάστιν Χόφμαν . Ο Ανρί δεν πρόλαβε να δει την ταινία, καθώς έφυγε από τη ζωή τον Ιούλιο του 1973, λίγες ημέρες πριν από την πρόβολή της. Το βιβλίο του θεωρείται μέχρι σήμερα ένας ύμνος στην ελευθερία και την ανθρώπινη θέληση και η ταινία ήταν ένας καλλιτεχνικός θρίαμβος…. 

 

 

 


 

Οι φυλές του παιδικού ποδοσφαίρου

Όταν είσαι παιδί το ποδόσφαιρο είναι απλά ένα διασκεδαστικό παιχνίδι, χωρίς καμία προέκταση. Όπου και με όποιους και αν έζησες, εφόσον έπαιζες ποδόσφαιρο μικρός, μα σε κάποια λασπωμένη αλάνα, ή στη τσιμεντένια αυλή του σχολείου σου, σίγουρα έχεις γνωρίσει κι εσύ κάποιους αντιπροσώπους από τις παρακάτω “φυλές του ποδοσφαίρου” που είχες σαν “συμπαίκτες” ή και γνώρισες ως “αντιπάλους”! Εδώ αναφέρονται οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις και φυσικά υπάρχουν κι άλλες.

1. Το περίπτερο

Ένας από τους πιο αντιπαθείς παίκτες στον αγωνιστικό χώρο. Για κάποιον λόγο τα κατάφερνε πάντα και έπαιζε επίθεση. Ίσως δίκαια γιατί ήξερε μπάλα και ήταν καλός, ίσως άδικα γιατί πολύ απλά επέμενε πολύ να παίξει εκεί, τόσο που του έκανες το χατίρι. Το θέμα όμως ήταν η συμπεριφορά του στον αγωνιστικό χώρο που σε έκανε να το μετανιώνεις. Το περίπτερο δημιουργούσε φιλικές σχέσεις με τον αντίπαλο τερματοφύλακα γιατί σε ολόκληρο το ματς ήταν εκεί δίπλα του και τα λέγανε! Καμία προσπάθεια να κυνηγήσει την μπάλα, κανένα φιλότιμο, τελείωνε το ματς χωρίς ίχνος ιδρώτα με περιοχή δράσης μια ακτίνα πέντε-έξι μέτρων στο τσακίρ κέφι. Και το χειρότερο ήταν η φάτσα ικανοποίησης όταν σου ‘λεγε τα πόσα γκολ είχε βάλει στο τέλος του αγώνα. Γκολ για τα οποία εσύ είχες μοχθήσει, εσύ είχες τρέξει, εσύ είχες ματώσει τα γόνατά σου! Το περίπτερο σύμφωνα με σοβαρή έρευνα που έχω πραγματοποιήσει«το περίπτερο» είχε 74,3% πιθανότητες να κάνει στρατιωτική θητεία δίπλα στο σπίτι του και να βολευτεί στο Δημόσιο!

2. Το αγοροκόριτσο

Ίσως όχι η πιο συχνή κατηγορία, αλλά νομίζω ότι οι περισσότεροι έχουμε συναντήσει (κυρίως στο σχολείο στο μάθημα της γυμναστικής) ένα κορίτσι που ήθελε να παίζει ποδόσφαιρο. Οι φίλες της την κοιτάνε με ένα μείγμα απέχθειας, ζήλιας και μίσους γιατί κερδίζει τα βλέμματα όλων των αγοριών της τάξης, κάτι που ποτέ δεν κατάφεραν αυτές. Ειδικά στα δικά μας χρόνια, που υπήρχαν ακόμα κάποια στεγανά μεταξύ των δύο φύλων, το αγοροκόριτσο κέρδιζε αρκετά λεπτά δημοσιότητας και η εκτίμηση στο πρόσωπό της ανέβαινε σε μεγάλο βαθμό ανάμεσα στον αρσενικό πληθυσμό. Συνήθως δεν ήταν καλή όπως είναι και λογικό, αλλά τα αγόρια πάντα έδειχναν το σεβασμό για τον εξωγήινο που ήθελε να γίνει κοινωνός της μαγείας του ποδοσφαίρου και έτσι κυρίως έπαιζαν άμυνα με τα μάτια και δεν έκραζαν για κάθε τραγική πάσα και τσουρουκιά.

3. Ο χοντρός

Για να είμαστε ξεκάθαροι, δεν μιλάμε για όλους τους τύπους με παραπάνω κιλά. Γιατί υπήρχαν χοντροί που έπαιζαν φοβερή μπάλα, διέθεταν τρομερά προσόντα και διακρινόντουσαν για το σουτ, που αν σε πετύχαινε σε άφηνε με κάποια αναπηρία. Όταν μάλιστα συχνά έπαιζε ημίγυμνος, το ιδρωμένο του κορμί ήταν αμυνο-απωθητικό! Η συγκεκριμένη κατηγορία περιλαμβάνει τους υπέρβαρους που η μοίρα τους έφερε είτε από ανάγκη (όταν δεν υπήρχαν αρκετά άτομα για να συμπληρώσουν ομάδα), είτε από υποχρέωση (γυμναστική) να παίζουν μαζί σου. Εννοείται ότι η κατάληξή τους ήταν να μπουν στην άμυνα, τη χωματερή του ποδοσφαίρου αλάνας. Ο χοντρός ήταν μετρ του τσαφ. Παντελώς άμπαλος μπορούσε να μην πετύχει μπάλα που ταξίδευε με ταχύτητα 2 χιλιομέτρων τη δεκαετία. Το χειρότερο όλων όμως ήταν η παντελής του αδιαφορία, την στιγμή που εσύ ίδρωνες για τη φανέλα (ή συχνά το κασκορσέ Μινέρβα), και αυτός έβαζε ένα αυτογκόλ το οποίο δεν τον πτοούσε καθόλου ψυχολογικά, ενώ έκανε εσένα να χάσεις τον ύπνο σου. Στα θετικά ότι δεν έχανε τη θέση του στο γήπεδο, κυρίως γιατί βαριόταν να περπατήσει και σκεφτόταν την τυρόπιτα στο διάλειμμα. Σε αντίθεση βέβαια με το αγοροκόριτσο που είχε ασυλία, ο χοντρός άκουγε  κράξιμο από όλους, χωρίς να ιδρώνει το αυτί του.

4. Ο μικρός

Ο μικρός είχε συχνά την ομοιότητα με τον χοντρό στο ότι έπαιζε για να συμπληρώσουμε ομάδα. Με μια διαφορά όμως. Συνήθως ήταν κάποιος που οι μεγαλύτεροι ήξεραν. Τον είχαν δει να παίζει με τα παιδιά της ηλικίας του και ως πρωτόγονοι σκάουτερ τον είχαν συγκρατήσει. Έτσι, από όλα τα παιδάκια διάλεξαν αυτόν γιατί μπορούσε να ανταπεξέλθει στις δύσκολες συνθήκες. Ήταν πάντα ένα δείγμα τιμής και μια αναγνώριση για τον μικρό που μπορούσε να υπερηφανεύεται στους συνομήλικούς του ότι παίζει σε άλλο επίπεδο. Πολύ συχνά ο μικρός ήταν συγγενής κάποιου της παρέας. “Φέρε και το ξαδερφάκι σου ρε καλό είναι”.  Ο μικρός έχανε πάντα σε μυϊκό όγκο και δύναμη, οπότε απαραίτητα προσόντα ήταν η αντοχή, η ντρίμπλα και η ταχύτητα. Εννοείται ότι πάντα αυτός έτρεχε να μαζέψει την μπάλα όταν πήγαινε σε κανένα χωράφι (αν ήσουν σε χωριό) ή κάτω από το αυτοκίνητο (αν ήσουν σε πόλη).

5. Ο μαμάκιας

Ο μαμάκιας είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία που δεν έχει να κάνει με τα αγωνιστικά προσόντα του αθλητού, αλλά με την εν γένει συμπεριφορά του. Ήταν αυτός που μόλις σκοτείνιαζε έπρεπε να φύγει. Βρε δεν πα να ήταν 5-5 το σκορ και το ματς να είχε αγωνία, η μαμά του είχε πει να γυρίσει σπίτι και αυτός το τηρούσε. Άρχισε να βρέχει; Ο μαμάκιας δεν μπορούσε να συνεχίσει γιατί υπήρχε κίνδυνος να αρρωστήσει. Πολύ συχνά η ίδια του η μαμά ερχόταν να τον ελέγξει, οπότε και εσύ ξενέρωνες και ας τη χαιρετούσες με ένα χαμόγελο αγγέλου λέγοντας “Γεια σας κυρία Σούλα”. Στην τσάντα της πάντα είχε μια αλλαξιά ρούχα γιατί όπως όλοι ξέρουμε αν ιδρώσεις στο ποδόσφαιρο και δεν αλλάξεις αμέσως οι πιθανότητες πνευμονίας είναι 95%. Μεγάλο ρόλο στην ψυχοσύνθεση του μαμάκια έπαιζε και το θέμα “λεκέδες”. Όσο πιο βρώμικα τα ρούχα όταν επέστρεφε σπίτι, τόσο μεγαλύτερη η κατσάδα. Σε περίπτωση δε τραυματισμού, αμυχής, στραμπουλήγματος, έπρεπε να καταφτάσουν τουλάχιστον δυο μεταγωγικά C-130 για να τον μεταφέρουν στην εντατική.

  1. Ο μύτος

Μια αμφιλεγόμενη κατηγορία παίκτη, ο μύτος πάντα θεωρείται παιδί ενός κατώτερου θεού από τους πιο τεχνικά εξευγενισμένους παίκτες. Όπως λένε και στο χωριό μου είναι one-trick pony, ξέρει να σουτάρει μόνο με την μύτη του παπουτσιού με δύναμη. Αυτό έμαθε, αυτό κάνει. Η αλήθεια είναι πάντως ότι αυτό δεν τον κάνει κατ’ ανάγκη λιγότερο χρήσιμο. Δεν είναι λίγα τα ματς που ο μύτος έχει κερδίσει με το σουτ του και ειδικά σε περιπτώσεις που ο μύτος ήταν και λίγο γρήγορος, μπορούσε να είναι ο MVP του αγώνα. Στο τέλος όμως της ημέρας, πάντα κάποιος θα ανέφερε υποτιμητικά το γεγονός και ο μύτος βαθιά μέσα του θα πέθαινε λιγάκι.

7. Το φυτό

Μέσα στον παιδικό ποδοσφαιρικό μικρόκοσμο ο σπασίκλας, το φυτό πάντα ήταν μια παρεξηγημένη μορφή. Η μοίρα δεν του έδωσε ποδοσφαιρικό ταλέντο, καταδικάζοντάς τον συνήθως σε αμπαλίαση, ενώ το γεγονός ότι ήταν καλός μαθητής έφερνε συχνά μια μορφή ζήλιας και κοινωνικής απομόνωσης. Το φυτό εξαιτίας της υψηλής νοημοσύνης του προσπαθούσε να βγει από το περιθώριο και να κερδίσει την συμπάθεια των υπολοίπων μέσω του ποδοσφαίρου. Η παντελής έλλειψη ταλέντου όμως συνήθως τον έφερνε ως παρτενέρ του χοντρού, φτιάχνοντας ένα αμυντικό δίδυμο συνώνυμο της άμυνας-βούτυρο. Η διαφορά ήταν ότι το φυτό συνήθως ήταν πιο φιλότιμο και προσπαθούσε περισσότερο από τον αδιάφορο χαμογελαστό χοντρό. Πιθανώς μέσα του να έλεγε “είμαι τόσο έξυπνος, δεν γίνεται να μην μπορώ να κλωτσήσω μια μπάλα καλά”. Αυτό δεν αρκούσε όμως, καθώς το αποτέλεσμα συνήθως ήταν τραγικό και το αντίπαλο περίπτερο είχε εύκολη δουλειά απέναντί του.

 

 

 


 

Το κορίτσι του SANTE .

Ποια ήταν η φλογερή ξανθιά που κοσμούσε τα τσιγάρα «Sante»

Ποια ήταν η φλογερή ξανθιά που κοσμούσε τα τσιγάρα «Sante»

Χαρισματική πρωταγωνίστρια του προπολεμικού μουσικού θεάτρου, η πανέμορφη Ζωζώ Νταλμάς (Ζωζώ Σταυρίδη) έκαψε πολλές καρδιές, ανάμεσά τους και εκείνη του ηγέτη των Τούρκων Κεμάλ Ατατούρκ, ενώ η μορφή της «πέρασε» και στις επόμενες γενιές, καθώς ήταν το κορίτσι στο πακέτο τσιγάρων Sante.

«Γλεντώ, πίνω, αγαπώ. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς γλέντι, χωρίς έρωτα. Οι άνθρωποι τυλίγουν τη ζωή με πολλή ετικέτα, τη φορτώνουν με σοβαρότητα. Κι αυτό είναι το δράμα τους. Ο έρωτας και το γλέντι λύνουν από τη ζωή τα δεσμά και της δίνουν έναν τόνο ελαφρότητας που είναι στη φύση της» αναφέρει στα απομνημονεύματά της.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και τα παιδικά της χρόνια τα έδωσε στη Θεσσαλονίκη ενώ με τον πρώτο της θίασο βρέθηκε στην Αλεξάνδρεια

«Ολες κι όλες οι αποσκευές μου ήτανε μία ομπρέλα, ένα κουτί που πληρούσε χρέη βαλίτσας, δυο αλλαξιές και ένα φουστάνι πένθιμο που φορούσα (είχε πεθάνει η μητέρα μου)… Ενας αράπης πρίγκιπας πήρε τη θέση του στην καρδιά μου και από το σανίδι βρέθηκα στα χαρέμια του. Χαρέμι, καφάσι, τσαρτσάφι, φερετζέ, απ’ όλα. Σκλάβα όμως κατά τα φαινόμενα. Πραγματικός σκλάβος ήταν ο πρίγκιπας που την είχε φάει κατακούτελα. Και τι δεν ξόδευε για μένα. Τα μπριγιάντια δεν ήξερα πού να τα βάλω. Στόλιζα μ’ αυτά και τις καλτσοδέτες μου, ακόμη και τις τόκες των παπουτσιών μου. Και λίρα με ουρά! Αλλά εγώ δεν είχα ιδέα του χρήματος. Τα τσεκ τα έχωνα μέσα στα παπούτσια μου στα ντουλάπια. Αυτή η νύχτα της Χαλιμάς κράτησε οχτώ ολόκληρους μήνες. Στο διάστημα αυτό γυρίσαμε όλο τον κόσμο. Βενετία, Μιλάνο, Παρίσι»…

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΕΜΑΛ Η ιστορία τους ξεκίνησε με ένα τρόπο σχεδόν κινηματογραφικό. Γνωρίστηκαν σε ένα νυχτερινό μαγαζί που χόρευε η Ζωζώ και πέρασαν τη νύχτα μαζί. Το επόμενο πρωί, ο Κεμάλ είχε αποχωρήσει, αφήνοντας ένα χαρτονόμισμα χιλίων λιρών στο κομοδίνο. Η Ελληνίδα ντίβα το εξέλαβε ως τρομερή προσβολή. Γι’ αυτό και έδωσε μία αποστομωτική απάντηση. Πάνω στο χαρτονόμισμα ήταν τυπωμένο το πρόσωπο του Κεμάλ. Πήρε λοιπόν ένα ψαλίδι και έκοψε προσεχτικά το κομμάτι που ήταν η εικόνα του. Παράτησε στο κομοδίνο το άχρηστο πλέον χαρτονόμισμα, μαζί με αυτό το σημείωμα: «Από αυτό που μου αφήσατε πήρα μόνο αυτό που μου χρειαζόταν. Το υπόλοιπο σας το επιστρέφω γιατί μου είναι εντελώς άχρηστο»

O Ατατούρκ, την εγκατέστησε σε πτέρυγα του ανακτόρου Ντολμά Μπαξέ, με προσωπικό, λακέδες, μαγείρους, καμαριέρες, με Ρολς Ρόις και προσωπική φρουρά… Ο δεσμός τους κράτησε πολλά χρόνια, ώς και λίγο πριν από τον θάνατο του Κεμάλ Ατατούρκ». «Κατάσκοπος δεν ήμουνα, Ελληνίδα ήμουνα» Η Νταλμάς όταν ερχόταν στην Ελλάδα, συνήθιζε να συναντά τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Πολλοί είπαν ότι ήταν ένας «διπλός πράκτορας», που χρησιμοποιούσε τα κάλλη της για να εξάγει μυστικά της τουρκικής κυβέρνησης. Η ίδια δήλωσε, «Κατάσκοπος δεν ήμουνα, Ελληνίδα ήμουνα». Η πατριωτική της δράση συνεχίστηκε και στην κατοχή. Οι πράκτορες της Γκεστάπο την ξυλοκόπησαν άγρια, όταν αρνήθηκε να καταδώσει αντιστασιακούς, με αποτέλεσμα να αποβάλει το μωρό της. Πέθανε το 1988 σε ένα γηροκομείο της Αθήνας…

 

 

 

 


 

ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΜΑ

Η διεθνής πλωτή οδός 48 μιλίων (77 χλμ.) Γνωστή ως κανάλι του Παναμά επιτρέπει στα πλοία να περνούν μεταξύ του Ατλαντικού Ωκεανού και του Ειρηνικού Ωκεανού , εξοικονομώντας περίπου 8.000 μίλια (12.875 χλμ.) Από ένα ταξίδι γύρω από το νότιο άκρο της Νότιας Αμερικής, το Cape Horn.

Ιστορία του καναλιού του Παναμά

Η νέα κυβέρνηση του Παναμά εξουσιοδότησε τον Γάλλο επιχειρηματία Philippe Bunau-Varilla, να διαπραγματευτεί μια συνθήκη με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Συνθήκη Hay-Bunau-Varilla επέτρεψε στις ΗΠΑ να χτίσουν το κανάλι του Παναμά και προέβλεπε τον διαρκή έλεγχο μιας ζώνης πλάτους πέντε μιλίων και στις δύο πλευρές του καναλιού.

Αν και οι Γάλλοι είχαν προσπαθήσει να κατασκευάσουν ένα κανάλι στη δεκαετία του 1880, το κανάλι του Παναμά χτίστηκε με επιτυχία από το 1904 έως το 1914. Μόλις ολοκληρώθηκε το κανάλι, οι ΗΠΑ κρατούσαν μια γη που έτρεχε περίπου 50 μίλια απέναντι από τον ισθμό του Παναμά.

Record year for Panama Canal - FRAPAN-Invest, Corp.

Ο διαχωρισμός της χώρας του Παναμά σε δύο μέρη από το αμερικανικό έδαφος της ζώνης του καναλιού προκάλεσε ένταση καθ ‘όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Επιπλέον, η αυτόνομη ζώνη καναλιών (το επίσημο όνομα για την επικράτεια των ΗΠΑ στον Παναμά) συνέβαλε ελάχιστα στην οικονομία του Παναμά. Οι κάτοικοι της Ζώνης του Κανάλι ήταν κυρίως Αμερικανοί πολίτες και Δυτικοί Ινδοί που εργάστηκαν στη Ζώνη και στο κανάλι.

Expansion of the Panama Canal | World Highways

Ο θυμός ξέσπασε στη δεκαετία του 1960 και οδήγησε σε αντι-αμερικανικές ταραχές. Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Παναμά άρχισαν να συνεργάζονται για την επίλυση του εδαφικού ζητήματος. Το 1977, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ υπέγραψε μια συνθήκη που συμφώνησε να επιστρέψει το 60% της ζώνης των καναλιών στον Παναμά το 1979. Το κανάλι και το υπόλοιπο έδαφος, γνωστό ως περιοχή των καναλιών, επέστρεψε στον Παναμά το μεσημέρι (τοπική ώρα του Παναμά) τον Δεκέμβριο 31, 1999.

Panama Canal Travel Guide | History of Panama Canal | Times of India Travel

Επιπλέον, από το 1979 έως το 1999, μια διμερή μεταβατική επιτροπή καναλιού του Παναμά διοικούσε το κανάλι, με έναν Αμερικανό ηγέτη για την πρώτη δεκαετία και έναν Παναμά διαχειριστή για τη δεύτερη. Η μετάβαση στα τέλη του 1999 ήταν πολύ ομαλή, καθώς πάνω από το 90% των εργαζομένων στο κανάλι ήταν Παναμέζοι έως το 1996.

Η συνθήκη του 1977 καθιέρωσε το κανάλι ως ουδέτερη διεθνή πλωτή οδό και ακόμη και σε περιόδους πολέμου οποιοδήποτε σκάφος είναι εγγυημένη ασφαλής διέλευση. Μετά την παράδοση του 1999, οι ΗΠΑ και ο Παναμάς μοιράστηκαν από κοινού καθήκοντα για την υπεράσπιση του καναλιού.

7 Fascinating Facts About the Panama Canal - HISTORY

Λειτουργία του καναλιού του Παναμά

Χρειάζονται περίπου 15 ώρες για να διασχίσει το κανάλι κάποιο πλοίο , μέσω των τριών σετ κλειδαριών του (περίπου ο μισός χρόνος  αφορά την αναμονή λόγω  λόγω κυκλοφορίας). Τα πλοία που διέρχονται από το κανάλι από τον Ατλαντικό Ωκεανό στον Ειρηνικό Ωκεανό κινούνται πραγματικά από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά, λόγω του ανατολικού-δυτικού προσανατολισμού του Ισθμού του Παναμά.

Panama Canal | Definition, History, Treaty, Map, Locks, & Facts | Britannica

Επέκταση καναλιού του Παναμά

Τον Σεπτέμβριο του 2007, ξεκίνησαν οι εργασίες για ένα έργο 5,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την επέκταση του καναλιού του Παναμά. Πλήρως ολοκληρωμένο και λειτουργικό στις 26 Ιουνίου 2016, το έργο επέκτασης της διώρυγας του Παναμά επιτρέπει στα πλοία να διπλασιάσουν το μέγεθος του τρέχοντος Panamax να διέλθουν από το κανάλι, αυξάνοντας δραματικά την ποσότητα των εμπορευμάτων που μπορούν να περάσουν

 

 

 

 


 

ΛΑΛΙΜΠΕΛΑ ΑΙΘΙΟΠΙΑΣ : ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΨΗΛΑ , ΧΩΝΟΝΤΑΙ ΒΑΘΙΑ ΣΤΗ ΓΗ

Αιθιοπία: Την προστασία των περίφημων λαξεμένων ναών της Λαλιμπέλα ζητεί η Unesco | Protagon.gr

Η Αιθιοπία είναι ένα πρώτα έθνη που ασπάστηκαν το χριστιανισμό ήδη από το 330 μ.Χ. και οι Αιθίοπες ισχυρίζονται ότι η χώρα τους είναι η παλαιότερη χριστιανική χώρα στον κόσμο. Παρά τη φτώχεια που μαστίζει την αφρικανική αυτή χώρα, η πίστη των ανθρώπων έχει παραμείνει ακλόνητη ανά τους αιώνες, απτή απόδειξη δε, αποτελούν οι λαξευμένες στο βράχο μεσαιωνικές εκκλησίες της Λαλιμπέλα.

 

 

Απόλυτα εναρμονισμένα με το ορεινό τοπίο της περιοχής κάθε ένα από αυτά τα έντεκα συνολικά μονολιθικά κτίσματα, σμιλευμένα μέσα σε συμπαγείς βράχους φτάνει σε βάθος 40 έως 50 μέτρα από την επιφάνεια της γης. Σε κάθε ναό έχουν σκαλιστεί ανοίγματα σε σχήμα σταυρού που επιτρέπουν την είσοδο του ηλιακού φωτός στο εσωτερικό τους.

 

 

Υπάρχουν διάφορες θεωρίες γύρω από την κατασκευή αυτών των μοναδικών τόπων λατρείας. Κάποιοι πιστεύουν ότι τις έφτιαξαν οι Ναΐτες ιππότες, χριστιανοί Σταυροφόροι, που όταν κατασκευάστηκαν οι εκκλησίες το 13ο αιώνα, βρισκόταν στο απόγειο της εξουσίας τους. Ωστόσο δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία που να πιστοποιούν την ανάμειξή τους.

 

 

Η επικρατέστερη θεωρία που προωθείται και από το μικρό μουσείο που βρίσκεται κοντά στην είσοδο των εκκλησιών είναι ότι οι εκκλησίες αυτές κατασκευάστηκαν κατ’ εντολή του βασιλιά Lalibela, αυτοκράτορα της Αιθιοπίας στα τέλη του 12ου αρχές 13ου αιώνα. Ο Lalibela λέγεται ότι είχε επισκεφθεί την Ιερουσαλήμ το 1187 λίγο πριν η πόλη καταληφθεί από τις μουσουλμανικές δυνάμεις. Ο αυτοκράτορας Lalibela έχτισε αυτές τις εκκλησίες στην Αιθιοπία, με σκοπό να καλωσορίσει τους χριστιανούς σε μια «Νέα Ιερουσαλήμ».

 

 

Υπάρχει βέβαια και μια διαφορετική θεωρία, αυτή που ασπάζονται οι χιλιάδες πιστών που παρακολουθούν καθημερινά τη θεία λειτουργία. Σύμφωνα με αυτή λοιπόν, οι άγγελοι βοήθησαν το βασιλιά Lalibela να φτιάξει τις εκκλησίες μέσα σε μία μόνο νύχτα.

 

 

Οι εκκλησίες της Λαλιμπέλα δε φαίνονται από μακριά και το μοναδικό στοιχείο που μαρτυρά την ύπαρξη αυτών των υπόσκαφων ναών, είναι τα ρεύματα των προσκυνητών που μπαινοβγαίνουν μέσα από τις σχισμές των βράχων. Για επισκεφθεί κανείς τις εκκλησίες πρέπει να εκμεταλλευτεί τα διαλείμματα ανάμεσα στις λειτουργίες όπου το πλήθος αραιώνει, ώστε να μπορέσει να περάσει μέσα από τις χαράδρες όπου ο χώρος είναι συχνά τόσο στενός που επιτρέπει μόνο σε ένα άτομο να διέλθει.

 

 

Στενά μονοπάτια και στοές οδηγούν από εκκλησία σε εκκλησία αλλά μία από αυτές βρίσκεται χωριστά από τις άλλες, η Biete Giyorgis. Πρόκειται για έναν άριστα διατηρημένο ναό σταυροειδούς σχήματος με τοίχους ύψους σαράντα μέτρων, αριστοτεχνικά σμιλεμένο μέσα σε ένα ελαφρά κεκλιμένο βράχο, ενώ στην κορυφή του βρίσκεται χαραγμένος ένας κοπτικός σταυρός που φαίνεται μόνο από πάνω.

 

 

Ο χρόνος όμως δεν έχει φερθεί πολύ ευγενικά σε όλες τις εκκλησίες. Γι’ αυτό το λόγο η Unesco έχει τοποθετήσει πάνω από την εκκλησία Biete Medhane Alem, που θεωρείται η μεγαλύτερη μονολιθική εκκλησία στον κόσμο, ένα υπόστεγο από λαμαρίνα ώστε να αποφευχθεί περεταίρω διάβρωσή της. Ρωγμές παρατηρούνται και στην εκκλησία Biete Abba Libanos.

 

 

«Βλέποντας όλα αυτά τα σημάδια φθοράς άρχισα να αμφιβάλω για τη θεϊκή προέλευση των εκκλησιών. Αν οι άγγελοι είχαν χτίσει τις εκκλησίες της Λαλιμπέλα τότε θα διατηρούνταν όλες σε άριστη κατάσταση», μας λέει ο δημοσιογράφος του BBC Jack Barker, που επισκέφθηκε τις εκκλησίες.

«Βγαίνοντας όμως μέσα από το λαξευμένο μονοπάτι που οδηγούσε στην εκκλησία Biete Giyorgis, κατάλαβα ότι δεν έχει σημασία πώς δημιουργήθηκαν οι εκκλησίες. Λίγο πιο κάτω επισκέπτες περνούσαν από τις θεόρατες πέτρινες εισόδους των εκκλησιών, και κατεβαίνοντας μέσα στη γη χάνονταν στο σκοτάδι, διέσχιζαν τους υπόσκαφους ναούς και λίγο αργότερα εμφανίζονταν ξανά στο φως κατά την άνοδό τους. Στάθηκα για λίγα λεπτά παρατηρώντας το αδιάκοπο πηγαινέλα των πιστών. Οι άνθρωποι αυτοί πίστευαν και αυτό ήταν αρκετό», αναφέρει χαρακτηριστικά ο δημοσιογράφος.

 

 

Η Λαλιμπέλα είναι πόλη της βόρειας Αιθιοπίας στην περιοχή Αμχάρα με πληθυσμό 14.668 κατοίκων και είναι φημισμένη για τις έντεκα μονολιθικές εκκλησίες και τα διάφορα παραδοσιακά κτήρια τα οποία είναι χτισμένα εντός των βράχων της περιοχής, και τα οποία έχουν ανακηρυχθεί ως μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO.

 

 

Ως μια από τις ιερότερες πόλεις της Αιθιοπίας, μετά το Αξούμ, είναι το κέντρο του προσκυνήματος για ένα μεγάλο μέρος της χώρας. Σε αντίθεση με το Αξούμ, ο πληθυσμός της πόλης είναι σχεδόν όλοι χριστιανοί της Αιθιοπικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η χωροταξία και οι ονομασίες των κύριων κτηρίων της πόλης θεωρούνται ευρέως, ιδιαίτερα από τον τοπικό κλήρο, ότι είναι μια συμβολική αναπαράσταση της παλαιάς Ιερουσαλήμ. Αυτό κάνει τους ειδικούς να θεωρούν ότι η τωρινή μορφή των εκκλησιών υπάρχει από τον καιρό της κατάκτησης της Ιερουσαλήμ από τον Σαλαντίν το 1187. Υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ των ειδικών σχετικά με τη χρονολόγηση των κτισμάτων, με τα όρια να κυμαίνονται από τον 9ο αιώνα έως και τον 14ο αιώνα, και είναι πιθανό οι εκκλησίες να κτίστηκαν επί παλαιότερων κατασκευών της εποχής του βασιλείου του Αξούμ (100 – 960 μ.Χ.).

 

 

Κατάλογος των εκκλησιών

Η Ουνέσκο έχει αναγνωρίσει έντεκα εκκλησίες, διαχωρισμένες σε τρείς ομάδες όπως παρακάτω, σε παρένθεση βρίσκονται οι Αμχαρικές ονομασίες.

*Η βόρεια ομάδα:

Μπιέτε Μεντχάνε Αλέμ (Biete Medhane Alem) / Σπίτι του Σωτήρα του Κόσμου, το σπίτι του Σταυρού της Λαλιμπέλα και ίσως η μεγαλύτερη μονολιθική εκκλησία στον κόσμο, πιθανώς αντίγραφο της εκκλησίας της Αγίας Μαρίας στο Αξούμ.
Μπιέτε Μαριάμ (Biete Maryam) / ναός Μεγάλης Παναγίας, ίσως η παλαιότερη όλων
Μπιέτε Γολγκοθά Μικαέλ (Biete Golgotha Mikael) / Σπίτι του Γολγοθά Μιχαήλ, όπου περιέχεται ο υποτιθέμενος τάφος του Βασιλιά Λαλιμπέλα
Μπιέτε Μασκάλ (Biete Maskal) / ναός της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού
Μπιέτε Ντεναγκέλ (Biete Denagel) / Σπίτι των Παρθένων

*Η δυτική ομάδα:

Μπιέτε Γκιόργκις (Biete Giyorgis) / ο ναός του Αγίου Γεωργίου, η οποία είναι η πλέον άρτια κατασκευασμένη και καλοδιατηρημένη

*Η ανατολική ομάδα:

Μπιέτε Αμανουέλ (Biete Amanuel) / ναός Αγίου Εμμανουήλ
Μπιέτε Κεντούς Μερκορέους (Biete Qeddus Mercoreus) / ναός Αγίου Μερκούριου, το οποίο μπορεί να είναι πρώην φυλακή
Μπιέτε Άμπα Λιμπανός (Biete Abba Libanos) / Σπίτι του επίσκοπου Λιβανού
Μπιέτε Γκαμπριέλ-Ρουφαέλ (Biete Gabriel-Rufael) Σπίτι των αγγέλων Γαβριήλ και Ραφαήλ, πιθανώς ένα πρώην βασιλικό παλάτι
Μπιέτε Λεχέμ (Biete Lehem) / Εβραϊκά Βηθλεέμ: בֵּית לֶחֶם, Σπίτι του Ιερού Άρτου
Σε μακρινότερη απόσταση βρίσκεται το μοναστήρι της Ασετάν Μαριάμ (Ashetan Maryam) και η εκκλησία του Γεμρεχάνα Κρεστός (Yemrehana Krestos).

Οι εκκλησίες είναι επίσης ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα μηχανικής, μια και είναι όλες συνδεδεμένες με φυσική παροχή νερού το οποίο γεμίζει τις κοιλότητες που υπάρχουν δίπλα τους, και ένα αρτεσιανό γεωλογικό σύστημα στην κορυφογραμμή του βουνού όπου βρίσκεται η πόλη.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΜΠΛΕΚ . Η ΙΣΤΟΡΙΑ , Ο ΜΥΘΟΣ


Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για το θρυλικό κόμικ που για δεκαετίες έκανε θραύση (και) στην χώρα μας

«Μα τα χίλια ελάφια», «Μα τους χίλιους κάστορες», «Μα τους χίλιους πλανήτες». Κάθε εβδομάδα , για χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά, έφηβοι (ίσως και κάποιοι ακόμα μεγαλύτεροι) «έτρεχαν» σε περίπτερα και βιβλιοπωλεία για να αγοράσουν το “Μπλεκ”. Να διαβάσουν τις νέες περιπέτειες και τις ατάκες του ξανθού ήρωα της Αμερικανικής Επανάστασης και των συντρόφων του, του Καθηγητή Μυστήριο και του Ρούντι. Πώς… γεννήθηκε όμως ο Μπλεκ και πώς έφτασε να γίνει ένα από τα δημοφιλέστερα κόμικ στην ιστορία της χώρας μας;

Η γέννηση

Ο Μπλεκ δεν έχει καμία σχέση με τις ΗΠΑ. Η… καταγωγή του είναι ιταλική. Τον δημιούργησαν οι Τζιοβάνι Σινκέτο, Ντάριο Γκουτσόν και Πιέτρο Σαρτόρις, ένα τρίο γνωστό στον κόσμο των κόμικς ως EssseGesse. Οι «ρίζες» του Μπλεκ εντοπίζονται το 1953 όταν στο περιοδικό Cagliostro δημοσιεύθηκε σε συνέχειες η ιστορία «Il Piccolo Trapper». Ήρωες ήταν δύο κυνηγοί, ο μικρός Ρόντι και ο Μπλεκ. Στην αρχική του μορφή ήταν μελαχρινός και με άγρια χαρακτηριστικά. Δεν θύμιζε δηλαδή σε τίποτα τον Μπλεκ που ξέρουμε σήμερα. Ο πρώτος Μπλεκ ήταν εμπνευσμένος από τον χαρακτήρα Natti Bumpo του βιβλίου του Φένιμορ Κούπερ, The Tales of Leather Socks.

Αφού ολοκληρώθηκε η ιστορία «Il Piccolo Trapper» οι EsseGesse αποφάσισαν να κρατήσουν τον Ρόντι και να αλλάξουν τη μορφή του Μπλεκ. Έτσι γεννήθηκε ο ψηλός, ξανθός και μυώδης ήρωας που ξέρουμε σήμερα. Απευθύνθηκαν αρχικά στην εκδότρια Τέα Μπονέλι η οποία δεν πείστηκε από την ιδέα. Ο εκδοτικός οίκος της οικογένειας Καζαρότι όμως είπε το «ναι». Στις 3 Οκτωβρίου 1954 κυκλοφόρησε το πρώτο Μπλεκ από την Editoriale Dardo που ανήκε στους Καζαρότι. Ο τίτλος του ήταν Il grande Blek (Ο μεγάλος Μπλεκ) και η μορφή του ήταν ουσιαστικά σε μπλοκ (ορθογώνιο παραλληλόγραμμο)

Η σχέση του κόμικ με το κοινό ήταν… έρωτας από την πρώτη ματιά. Το περιοδικό έφτασε να πουλά πάνω από 400.000 αντίτυπα σε εβδομαδιαία βάση. Ήταν το πιο δημοφιλές στην Ιταλία.

Πέρα από τα σύνορα

Η επιτυχία του Μπλεκ ήταν τόσο μεγάλη και τόσο άμεση που μέσα σε έναν χρόνο πέρασε τα σύνορα της Ιταλίας και μεταφράστηκε στα γαλλικά. Οι ιστορίες του Blec le Roc ήταν αρχικά ένθετο στο περιοδικό Kiwi και εκτόξευσαν τις πωλήσεις του οι οποίες ξεπέρασαν τα 300.000 αντίτυπα την εβδομάδα. Ο Μπλεκ ταξίδεψε και στην Γιουγκοσλαβία. Με τίτλο Veliki Blek (Μεγάλος Μπλεκ) ήταν ένθετο στο περιοδικό Lunov Magnus Strip. Οι πωλήσεις του ξεπερνούσαν τα 100.000 αντίτυπα την εβδομάδα. Το 1978 ο εκδοτικός οίκος Dnevnik πήρε τα δικαιώματα και δημιούργησε τις δικές ιστορίες. Δεκάδες καλλιτέχνες δούλεψαν πάνω στο YU Blek, όπως ονομάστηκε και κυκλοφόρησαν συνολικά 70 νέες ιστορίες.

Οι ιστορίες του Μπλεκ εκδόθηκαν επίσης στην Τουρκία (Çelik Blek), στη Σλοβενία (Silini Tom) αλλά και σε κάποιες Σκανδιναβικές χώρες με τον ξανθό ήρωα να παρουσιάζεται ως Ντέιβι Κρόκετ (καμία σχέση με την ιστορική προσωπικότητα).

Η ιστορία

Το σκηνικό του Μπλεκ είναι ο αμερικανικός Βορράς κατά τη διάρκεια της επανάστασης για την ανεξαρτησία των ΗΠΑ. Ο ξανθός γίγαντας, με το χαρακτηριστικό καπέλο, πολεμά τα «κόκκινα σακάκια», τους Άγγλους αποικιοκράτες. Χρησιμοποιεί κυρίως τα χέρια του και σπάνια… καταφεύγει στη χρήση όπλων. Μαζί του ο 12χρονος κυνηγός Ρόντι Λάσιτερ, ένα ορφανό αγόρι του οποίου οι Άγγλοι έχουν σκοτώσει τους γονείς και ο καθηγητής Κορνέλιους Οκούλτις, καθηγητής «Μυστήριο» όπως τον ξέρουμε στην Ελλάδα. Το 1965 η ομάδα EsseGesse, μετά από μια διαφωνία με τους εκδότες, αποχώρησε από τη δημιουργία του κόμικ το οποίο συνέχισε όμως να εκδίδεται κανονικά.

Μέσα στα χρόνια εμφανίστηκαν πολλές νέες ιστορίες για το παρελθόν του Μπλεκ. Οι Γάλλοι Μαρσέλ Ναβαρό και Ζαν Ιβ Μιτόν δημιούργησαν την ιστορία «Οι ρίζες του Μπλεκ». Εκεί… αποκαλύφθηκε ότι Μπλεκ σημαίνει χρυσά μαλλιά σε κάποια ινδιάνικη διάλεκτο. Το πραγματικό του όνομα είναι Γιανίκ Λερόκ και έχει γεννηθεί στο Σεντ Μαλό της Γαλλίας στις 27 Νοεμβρίου 1749. Ο πατέρας του ήταν ο Ντιοντατό Λερόκ, χαρτογράφος του Γάλλου βασιλιά και η μητέρα του λεγόταν Μαρία. Σε ένα ταξίδι με τον πατέρα του στο Βορειοδυτικό πέρασμα προς την Αμερική το καράβι βουλιάζει. Εσκιμώοι σώζουν τον μικρό Γιανίκ ο οποίος στη συνέχεια ταξιδεύει πιο νότια. Εκεί τον αιχμαλωτίζουν Ινδιάνοι. Ενώ τον έχουν δεμένο πάνω σε έναν πάσαλλο τελικά του χαρίζουν τη ζωή και του δίνουν το όνομα Μπλεκ. Σε μια πιο πρόσφατη ιστορία του ο Μιτόν «αποκάλυψε» ότι ο Ρόντι (ο οποίος είχε εμφανιστεί στο πρώτο τεύχος να είναι ημιθανής δίπλα στον νεκρό πατέρα του) είναι τελικά γιός του Μπλεκ, καρπός του έρωτα του με την κόμισα της Ρόδου, λαίδη Βιρτζίνια. Όσο για τον καθηγητή Μυστήριο το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι ήταν φίλος των γονιών του Μπλεκ. Στο κόμικ εμφανίζονται συχνά και οι χαρακτήρες του δικηγόρου Κόνολι, του κάπτεν Σάντερς, του λόρδου Μόργκαν Μούβερ και του πάστορα Σμιθ.

Το 1980 κυκλοφόρησε στη Γιουγκοσλαβία η ιστορία του Μπάνε Κέρατς με τίτλο «Σπασμένη Καρδιά». Εκεί βλέπουμε για πρώτη φορά τον Μπλεκ να ερωτεύεται. Τον σαγηνεύει η Ινδιάνα πολεμίστρια «Μικρό Πόδι» (Mala Sapa στα σέρβικα) και την παντρεύεται. Το ζευγάρι θα χωριστεί μετά από μια μάχη με τους Άγγλους και θα συναντηθεί πολλά χρόνια μετά όταν θα αποδειχθεί ότι τελικά η «Μικρό Πόδι» δεν έχει σκοτωθεί.

Ο Μπλεκ στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα, οι περιπέτειες του Μπλεκ κυκλοφόρησαν στα περίπτερα τον Ιούνιο του 1969 από τον δημοσιογράφο και εκδότη Στέλιο Ανεμοδουρά, δημιουργό του «Μικρού Ήρωα». Τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή εφηβικά περιοδικά. Στο απόγειο της δόξας του έφτασε τα 130.000 αντίτυπα εβδομαδιαίως.

Μα την αρκούδα… ο Μπλεκ έγινε 62 ετών! | Gazzetta

 

Μέχρι το Δεκέμβριο του 1975, το περιοδικό κυκλοφορούσε σε μικρή διάσταση και περιελάμβανε, εκτός της κύριας ιστορίας, τις περιπέτειες του Ρίνγκο, του Τομ και το Παιδί – Φάντασμα. Τα επόμενα χρόνια ωστόσο, η θεματολογία πολλαπλασιάστηκε. Ο Τερματοφύλακας Γιατρός, Τα γκολ του Τζίμι Γκραντ και το Παιδί Πάνθηρας (πάντα στην τελευταία σελίδα) ήταν μερικές από τις πλέον δημοφιλείς ιστορίες. Αξίζει να αναφέρουμε ότι τη δεκαετία του 1970 ο Στέλιος Ανεμοδούρας μαζί με τον εικονογράφο Βύρωνα Απτόσογλου σχεδίασαν οκτώ νέες ιστορίες του Μπλεκ και τις κυκλοφόρησαν κυρίως στο περιοδικό Μεγάλος Μπλεκ. Νέες ιστορίες με τον ξανθό ήρωα έγραφαν και οι Νίκος Νικολαΐδης και Γιώργος Παπαδάκης με εικονογράφο τον Κώστα Φραγκιαδάκη.

Η παρακμή και η επιστροφή

Από τις αρχές του 1990 το περιοδικό άλλαξε ύφος και έγινε περισσότερο επικαιρότητας παρά κόμικ. Λιγότερες ιστορίες και περισσότερα θέματα με τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, wrestling και η αδιανόητα κακή σελίδα του Ράδιο Μυστήριο. Οι πωλήσεις σταδιακά έπεσαν και το τελευταίο τεύχος της πρώτης περιόδου του Μπλεκ κυκλοφόρησε στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 1994. Το περιοδικό συνέχισε να επανακυκλοφορεί  κυρίως σε τόμους έως το 2011.

Το 2014 ο εγγονός του Στέλιου Ανεμοδούρα, Λεωκράτης, εξέδωσε και πάλι το περιοδικό ως «Νέος ΜΠΛΕΚ» το οποίο σήμερα κυκλοφορεί σε διμηνιαία βάση.

Ο Μπλεκ ακολούθησε την πορεία σχεδόν όλων των κόμικ. Η τεχνολογία τον έβγαλε και αυτόν εκτός μόδας όμως «μα τον αλλήθωρο ήλιο» δεν θα ξεχαστεί ποτέ από τις γενιές που συντρόφευσε με τις ιστορίες του.

 

 

 

 


 

Η « ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ » ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΕ ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΣΥΡΡΑΞΗ

Όταν ο μαύρος Τζακ Τζόνσον νίκησε τον λευκό Τζέιμς Τζέφρις όσοι θεωρούσαν ότι το χρώμα του δέρματος αποτελεί κριτήριο ανωτερότητας ζήτησαν εκδίκηση

Combat de Boxe/Jack Johnson-Jim Jeffries: Two Posters. 1910. | Rennert's Gallery

Η γιορτή της Ημέρας της Ανεξαρτησίας το 1910 ήταν πολύ διαφορετική στις ΗΠΑ. Ένας αγώνας μποξ οδήγησε σε φυλετική σύρραξη με δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Ο λόγος; Ένας μαύρος μποξέρ… τόλμησε να νικήσει με νοκ άουτ έναν λευκό. Ο αγώνας είχε αναχθεί σε μια μάχη ανάμεσα στις δύο φυλές και οι λευκοί ταπεινωμένοι έψαξαν εκδίκηση.

Οι μονομάχοι

Στις 26 Δεκεμβρίου 1908 ο Τζακ Τζόνσον, γιός δύο πρώην σκλάβων, νίκησε στο Σίδνεϊ, τον Καναδό Τόμι Μπερνς και έγινε ο πρώτος μαύρος πρωταθλητής βαρέων βαρών. Η νίκη του Τζόνσον εξόργισε μεγάλο κομμάτι της λευκής κοινότητας των ΗΠΑ καθώς αποτελούσε χτύπημα για την ιδεολογία περί λευκής ανωτερότητας. Το γεγονός ότι ο Τζόνσον είχε παντρευτεί μια λευκή και ζούσε πολυτελώς τον είχε κάνει «τον πιο μισητό άνθρωπο στην Αμερική», όπως έγραφε ο Τύπος της εποχής.

Ο συγγραφέας Τζακ Λόντον με άρθρο του κάλεσε τον βετεράνο πρωταθλητή, Τζιμ Τζέφρις να φορέσει και πάλι τα γάντια του και να αναμετρηθεί με τον Τζόνσον. «Ο Τζέφρις πρέπει να αφήσει την φάρμα του και να εξαφανίσει αυτό το χαμόγελο από το πρόσωπο του Τζόνσον» έγραφε ο Λόντον.

Ο Τζέφρις είχε αποσυρθεί και η φυσική του κατάσταση ήταν κακή. Πείστηκε όμως όταν ο οργανωτής αγώνων, Τεξ Ρίκαρντ ανακοίνωσε ότι θα του έδινε 120.000 δολάρια αν κέρδιζε τον Τζόνσον. Ο Τύπος τον αποκαλούσε «Μεγάλη Λευκή Ελπίδα» και ο αγώνας μετατράπηκε σε μια φυλετική μονομαχία.

Ο αγώνας

Ο Τζόνσον αντιμετώπισε τον Τζέφρις στις 4 Ιουλίου 1910. Αποκλειστικά για τον συγκεκριμένο αγώνα φτιάχτηκε ρινγκ και εξέδρες στην έρημο, λίγο έξω από την πόλη Ρίνο στη Νεβάδα. Περίπου 20.000 θεατές έδωσαν το παρών. Ζητωκραύγαζαν για τον Τζέφρις και γιουχάιζαν τον Τζόνσον. «Συχνά άκουγες κάποια ρατσιστική προσβολή», αναφέρει δημοσιογράφος που παρακολούθησε τον αγώνα. «Ήξερα πολύ καλά ότι οι περισσότεροι στο κοινό ήταν εχθρικοί απέναντι μου. Αυτό όμως δεν με ενοχλούσε ούτε με ανησυχούσε. Ήμουν ήρεμος και χαλαρός», θα γράψει ο Τζόνσον στην αυτοβιογραφία του. Την ίδια ώρα με τον αγώνα στο Χάτσινσον του Κάνσας 1.200 μαύροι είχαν συγκεντρωθεί έξω από μια εκκλησία και προσεύχονταν για τον μαύρο μποξέρ.

Ο αγώνας ξεκίνησε στις 14:30 και ο Τζέφρις αρνήθηκε να σφίξει το χέρι του αντιπάλου. Από την αρχή έγινε φανερό πως ο βετεράνος μποξέρ δεν είχε πλέον την ταχύτητα να ακολουθήσει τον Τζόνσον και αδυνατούσε να σπάσει την άμυνα του.

Στον πέμπτο γύρο ο Τζέφρις είχε σπασμένη μύτη και το ένα του μάτι ήταν πρησμένο. Προσπαθούσε να μείνει στον αγώνα αλλά στον 15ο γύρο κατέρρευσε. Οι βοηθοί προσπάθησαν να τον σηκώσουν αλλά όλα είχαν τελειώσει. Ο Τζόνσον είχε επικρατήσει στον επονομαζόμενο «αγώνα του αιώνα».

Φυλετική σύρραξη

Μόλις η είδηση της νίκης του Τζόνσον κυκλοφόρησε ένα κύμα ενθουσιασμού σάρωσε τη μαύρη κοινότητα και ένα ντροπής και οργής τη λευκή. Δεκάδες επεισόδια σημειώθηκαν σε όλη την χώρα. Λευκοί χτυπούσαν και λίντσαραν μαύρους που είχαν τολμήσει να πανηγυρίσουν. Στο Κολόμπους του Οχάιο περίπου 400 μαύροι βγήκαν στο δρόμο για να γιορτάσουν και δέχθηκαν επίθεση με αποτέλεσμα να υπάρξουν τραυματισμοί. Στο Χιούστον του Τέξας ένα λευκός έκοψε τον λαιμό ενός μαύρου μέσα σε ένα λεωφορείο γιατί πανηγύριζε για τη νίκη του Τζόνσον. Στο Σίβενπορτ της Λουιζιάνα τρεις μαύροι δολοφονήθηκαν και δεκάδες τραυματίστηκαν, ενώ επιθέσεις σημειώθηκαν σε πολλά σημεία της πολιτείας.

On This Day: Jack Johnson defeated Jim Jeffries in the Fight of the Century - Boxing News

Στο Λιτλ Ροκ του Άρκανσο δολοφονήθηκαν δύο μαύροι και στον Μάουντ του Ιλινόι ένας.

Στη Νέα Υόρκη ομάδες λευκών πήγαν σε γειτονίες που έμεναν μαύροι και κατέστρεψαν καταστήματα. Σκότωσαν τουλάχιστον έναν άτομο και τραυμάτισαν τουλάχιστον εκατό. Μετά τον αρχικό αιφνιδιασμό οι μαύροι αντέδρασαν και ακολούθησε σύρραξη στην οποία τραυματίστηκαν και λευκοί.

Στο Νόρφολκ της Βιρτζίνια ομάδα 300 λευκών κυκλοφορούσε στους δρόμους της πόλης και χτυπούσε μαύρους. Στην Όμαχα της Νεμπράσκα δολοφονήθηκαν δύο μαύροι ενώ στον Πίτσμπεργκ της Πενσιλβάνια η αστυνομία επιτέθηκε σε ομάδα μαύρων που πανηγύριζε. Στο Ράουνταϊ της Βιρτζίνια δολοφονήθηκε ένας μαύρος και στην Ουβάλντα της Τζόρτζια τρεις. Στην Ουάσινγκτον σε συγκρούσεις μαύρων και λευκών δολοφονήθηκαν δύο λευκοί.

1910 Johnson vs. Jeffries "The Incomparable Prize Fight" Poster.... | Lot #81063 | Heritage Auctions

Στο Γουίλινγκ της Δυτικής Βιρτζίνια μια ομάδα λευκών έβγαλε έναν μαύρο από το αυτοκίνητο του, τον χτύπησαν και τον κρέμασαν. Τελικά δεκάδες τραυματίστηκαν σε συγκρούσεις στο Γουίλμινγκτον του Ντέλαγουερ.

Κανείς δεν μπορεί να πει με ακρίβεια πόσοι συνολικά ήταν οι νεκροί. Κάποιοι μιλούν για 19 και κάποια άλλοι για 26. Το δεδομένο είναι ότι η νίκη του Τζόνσον προκάλεσε εμφυλιακό κλίμα σε ολόκληρες της ΗΠΑ. Όσοι λευκοί πίστευαν ότι το χρώμα του δέρματος αποτελεί κριτήριο ανωτερότητας ένιωσαν ντροπή και επιχείρησαν να την ξεπλύνουν με αίμα. Πάνω από έναν αιώνα μετά  ακόμα υπάρχουν άνθρωποι με αυτές τις άρρωστες ιδέες και ο φυλετικός διαχωρισμός αποτελεί μια ζοφερή πραγματικότητα για την ισχυρότερη χώρα του πλανήτη.

 

 

 

 

 

 


 

ΟΤΑΝ ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ….

Εμείς οι νεο-Έλληνες πάντα νοσταλγούμε. Συνηθίζουμε να λέμε ότι το παλαιότερο είναι καλύτερο.

Προφανώς δεν είναι πάντα έτσι. Όμως ψυχολογικά ο άνθρωπος νοσταλγεί πάντα εκείνο που δεν έχει. Πολλές φορές δε ωραιοποιεί παλαιότερες απλούστερες κοινωνικές δομείς, ίσως επειδή οι απαιτήσεις της εποχής εκείνης ήταν λιγότερες και μάλλον ευκολώτερες.

Αξίζει πάντως να δούμε κάποιες φωτογραφίες από τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, που απεικονίζουν τη μαθητική ζωή σε Σχολεία της Πατρίδας μας.

όταν ο μαυροπίνακας είναι χαρακωμένος και μόλις διακρίνονται τα σημάδια επάνω του..η σόμπα στη μέση της “αίθουσας” προσπαθεί να δώσει λίγο ζεστασιά στα μικρά παιδιά

όταν στα θρανία δεν κάθονταν δυο δυο η τρεις τρεις αλλά έξι και πάνω!!Ιδιαίτερη προσοχή δώστε στο βλέμμα του δασκάλου και στα σταυρωμένα χέρια των παιδιών(1952)

τα παπούτσια βέβαια ήταν πολυτέλεια…

κάτι ανάλογο και στα κοριτσάκια…και βέβαια πού βιβλία… ένα βιβλίο για δύο άτομα…(Δημοτικό Σχολείο Καναλίων Βόλου-1949-)

εδώ δεν υπάρχει ούτε καν αίθουσα…το μάθημα έξω…ο πίνακας φαίνεται μόνο σε λίγους και αυτό με πολύ δυσκολία…(Δημοτικό Σχολείο Ηπείρου-1950-)

…όταν πολυτέλεια ήταν ακόμα και τα θρανία…τα παιδιά γονατισμένα συμμετέχουν στο μάθημα!!(1948)

Παιδόπολις – Αγ. Ελευθερίου – 1953…τα παιδιά ντυμένα πιο προσεγμένα…άλλωστε κυριαρχούσε η προπαγάνδα της βασίλισσας Φρειδερίκης περί προσεγμένων παιδιών και σχολείων…

υποστολή σημαίας σε παιδόπολη τη δεκαετία του 1950

Δημοτικό σχολείο στο Βαρδάρη Θεσσαλονίκης(1930)…καμιά 60αριά παιδιά με μόνο μία δασκάλα!!!

Ελληνικό Σχολείο Αρρένων Πύλου (1930) …όταν η τραγιάσκα επιβάλλονταν για τα αγόρια…

…και το ανάλογο σχολείο θηλέων…ο αριθμός μαθητριών εξίσου μεγάλος και η δασκάλα πάλι μόνο μία…

όταν η πείνα θέριζε…συσσίτιο στο σχολείο…

και βέβαια δε θα μπορούσαν να λείψουν οι εκδηλώσεις στο τέλος της χρονιάς…γυμναστικές επιδείξεις…

να και μια σχετικά πιο πρόσφατη φωτογραφία…το 5ο Γυμνάσιο Θηλέων Θεσσαλονίκης. Η ποδιά απαραίτητη στις μαθήτριες, το ίδιο και ο γιακάς…

ακόμα πιο πρόσφατη φωτογραφία με την ποδιά όμως ακόμα υποχρεωτική

 

 

 

 


 

Τι σημαίνουν τα ονόματα & τα λογότυπα των αυτοκινητοβιομηχανιών;

Αστερισμοί, έλικες και λιοντάρια. Ονόματα και σήματα που, μόλις τα βλέπεις, καταλαβαίνεις αμέσως ποια μάρκα έχεις μπροστά σου.

Τι συμβολίζουν τα σήματα των αυτοκινητοβιομηχανιών | ΣΚΑΪ

Υπάρχουν γύρω μας, πάνω μας, παντού μέσα στην καθημερινότητά μας. Εκείνα τα μικρά σηματάκια πάνω σε ρούχα, τρόφιμα, αντικείμενα αλλά φυσικά και σε αμάξια που μόλις τα βλέπεις καταλαβαίνεις τη μάρκα τους. Ναι, μιλάμε για τα brands και συγκεκριμένα των αυτοκινήτων. Εσύ έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι κρύβεται πίσω από το κάθε όνομα; Πώς προέκυψε το σύμβολο; Πότε; Υπό ποιες συνθήκες;

AUDI ή αλλιώς “ακούστε”!

Tο 1904 Γερμανός Μηχανικός August Horch ίδρυσε την εταιρία August Horch & Cie. Motorwagenwerke AG, το 1904. Λόγω παρεξηγήσεων μεταξύ των συνεργατών, ο Horch εγκατέλειψε την εταιρία και δημιούργησε τη δική του εταιρία August Horch Automobilwerke GmbH το 1909. Οι πρώην συνεργάτες του όμως τον πήγαν στα δικαστήρια επειδή συνέχισε να χρησιμοποιεί την ίδια εμπορική ονομασία, οπότε αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομα.

μπλε audi σταθμευμένο

Και γιατί Audi; Το επίθετο του Horch στα ελληνικά μεταφράζεται ως “ακούστε”, οπότε πετάγεται ο πανέξυπνος γιος του και του λέει, ωραία εμείς θα πούμε τη δική μας βιομηχανία αυτοκινήτων “Audi” που σημαίνει επίσης “ακούστε”, αλλά στα λατινικά. Ωραίος ο διάδοχος. Όσο για το λογότυπο των τεσσάρων δακτυλίων: αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις εταιρίες πριν από τη συγχώνευσή τους. Κατασκεύαζε η κάθε μία ποδήλατα, μοτοσυκλέτες και μικρά επιβατικά αυτοκίνητα.

Mercedes-Benz: οικογενειακή υπόθεση

Αρχικά να πούμε ότι η εταιρία αυτή παρήγαγε το πρώτο αυτοκίνητο με βενζίνη, που εφευρέθηκε το 1886. Ιστορικής σημασίας ούτως η άλλως δηλαδή.  Το όνομα της βιομηχανίας προκύπτει φυσικά από τον ιδρυτή της Karl Benz αλλά και από τον αρχιμηχανικό Emil Jellinek που δημιούργησε το εμπορικό σήμα για το Daimler Motor Group, και κυκλοφόρησε το πρώτο του προϊόν Mercedes 35 HP.

διάφορα Mercedes-Benz σε δρόμο

Γιατί Mercedes όμως; Έτσι λέγανε την κόρη του, Mercedes Jellinek. Γλυκούλης. Το σήμα απεικονίζει ένα αστέρι με τρεις κορυφές, αναπαριστά τη δύναμη και την επικράτηση των κινητήρων Daimler στην ξηρά, στη θάλασσα και στον αέρα. Αυτοκρατορική προοπτική, όχι αστεία.

BMW: θυμίζει σε κανέναν κάτι άλλο πέρα από το χρώμα του ουρανού και των σύννεφων;

Η BMW, ξεκίνησε να λειτουργεί το 1912 και σχηματίζεται με τη συγχώνευση 3 γερμανικών εταιριών. Το αρκτικόλεξο BMW, δηλώνει το Bayerische Motoren Werke AG, που σημαίνει Βαυαρική Βιομηχανία Κινητήρων, στα γερμανικά. Το γνωστό λογότυπο BMW αντιπροσωπεύει το γαλάζιο του ουρανού, το άσπρο των σύννεφων και τους περιστρεφόμενους έλικες.

το λογότυπο της BMW

Όταν πρωτοσυστάθηκε η εταιρία απαγορευόταν από τον νόμο να περιλαμβάνονται «εμπορικά οικόσημα ή άλλα σύμβολα εθνικής κυριαρχίας» σε ένα εμπορικό σήμα. Αυτό οδήγησε τους εμπόρους της BMW να βρουν μία λύση “εσφαλμένης διαμόρφωσης των χρωματικών στοιχείων στο λογότυπο της BMW από εραλδική οπτική”. Παράλληλα όμως τα επιλεγμένα χρώματα να συμπίπτουν και με αυτά της Βαυαρικής σημαίας. Πονηρό, αν μη τι άλλο.

Από τα πριόνια Peugeot στα αυτοκίνητα Peugeot

Οι προκάτοχοι της οικογένειας Peugeοt στη Γαλλία ήταν ιδιοκτήτες μικρών εργαστηρίων επεξεργασίας σιδήρου και εξειδικεύονταν συγκεκριμένα στην παραγωγή πριονιού. Το εμπορικό σήμα απεικόνιζε ένα ισχυρό λιοντάρι. Η επιλογή του λιονταριού στο λογότυπο δεν ήταν τυχαία, αντιπροσώπευε τη δύναμη και την οξύτητα των προϊόντων, η οποία συμβολίζεται μέσω των οδοντωτών και αιχμηρών δοντιών του λιονταριού.

λογότυπο της Peugeot

Μπορεί να πέρασαν αιώνες σχεδόν από τότε, η εταιρία όμως συνεχίζει να κρατά αυτό το σύμβολο στο λογότυπό της καθώς οι αρετές που αντιπροσωπεύει την εκφράζουν ακόμα.

Alfa Romeo: ιστορίες για ιππότες!

Το όνομα της εταιρίας είναι ένας συνδυασμός του αρκτικόλεξου A.L.F.A. Anonima Lombarda Fabbrica Automobili και του επιθέτου του επιχειρηματία Nicola Romeo, ο οποίος ανέλαβε τον έλεγχο της εταιρίας το 1915. Η ιστορία του συμβόλου όμως (γιατί μιλάμε για ιστορία κανονικά) ξεκινάει στο Μιλάνο στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Το σήμα είναι σε στρογγυλό σχήμα που περικλείει έναν εραλδικό ερυθρό σταυρό, ένα τεράστιο φίδι που τρώει έναν άνδρα και την ονομασία Alfa Romeo στην κορυφή του κύκλου.

διάφορα λογότυπα της Alfa Romeo

Φήμες λένε ότι το σήμα απεικόνιζε το οικόσημο της οικογένειας Visconti που ήταν, τότε, η πιο δυνατή και σεβαστή οικογένεια στο Μιλάνο (Parla Piu Piano παίζει στο background). H πιο γνωστή ερμηνεία πάντως αφορά στον Otone Visconti, τον ιδρυτή της οικογένειας και ιππότη, ο οποίος πολέμησε ενάντια σε έναν ευγενή ιππότη των Σαρακηνών και τον νίκησε. Και κατά την παράδοση της εποχής, πήρε τα σύμβολα που έφερε ο Σαρακηνός στην ασπίδα του: ένα φίδι με έναν άνθρωπο στο στόμα του.

Renault: 3 παιδιά διαμάντια!

Το ήξερες ότι είναι μία από τις παλαιότερες εταιρίες αυτοκινήτων στον κόσμο; Ιδρύθηκε το 1899 και πήρε το όνομά της από τα 3 αδέρφια που τη δημιούργησαν: Louis Renault, Marcel Renault ,Fernand Renault. Το εμπορικό σήμα όπως το ξέρουμε δημιουργήθηκε το 1992 και από τότε έχει υποστεί βελτιώσεις ανά καιρούς. Κάθε λεπτομέρεια του σήματος έχει ιδιαίτερο νόημα και αναφέρεται σε συγκεκριμένες ιδιότητες της εταιρίας.

αυτοκίνητο της Renault

Το ασημί χρώμα ας πούμε, συμβολίζει την κομψότητα και τη δημιουργικότητα. Το κίτρινο φόντο συμβολίζει την αισιοδοξία. Το λογότυπο εν γένει σχηματίζει 4 διαμάντια, πράγμα που συμβολίζει την ενασχόληση των 3 αδερφών με την αυτοκινητοβιομηχανία. Παιδιά διαμάντια σαν λέμε!

Datsun: απλό και λιτό

Η εταιρία δρύθηκε το 1931. Tο όνομα “Datson” επιλέχθηκε από τα επώνυμα των 3 συνεργατών – Kenjiro Den, Rokuro Aoyama, Meitaro Takeuchi. Μετά από 3 χρόνια, την εταιρία ανέλαβε η Nissan. Και σύντομα απώλεσε την κατάληξη -son που σήμαινε “γιος” σε -sun που είχε μία πιο θετική χροιά.

πίσω μέρος από κόκκινο Datsun
Photo: Nefeli Pitta

Το σύμβολο αρκετά απλό και λιτό: ένα μπλε ορθογώνιο πάνω από έναν κόκκινο κύκλο, με το όνομα της εταιρίας να αναγράφεται στο ορθογώνιο. Το κόκκινο χρώμα του κύκλου μάλιστα φημολογείται ότι αποτελεί φόρο τιμής στην ιαπωνική σημαία. Εδω στην Ελλάδα τα χουμε συνηθίσει σε αγροτική έκδοση τα καλοκαίρια να γυρνοβολάνε στις γειτονιές πουλώντας “τα καρπούζια, τα πεπόνια του Βαγγέλη” που φημίζεται πως είναι μέλι. 😉

Subaru: “μάζωξη” αστεριών!

Το 1953, πέντε ιαπωνικές εταιρίες αυτοκινήτων συγχωνεύθηκαν για να σχηματίσουν την Fuji Heavy Industries Ltd (FHI) και υιοθέτησαν ως λογότυπο και ονομασία ένα σύμπλεγμα αστεριών. Αυτό το σύμπλεγμα αστεριών είναι πιο γνωστό με το ελληνικό όνομα “Πλειάδες”, το οποίο είναι μέρος του αστερισμού Ταύρου.

λογότυπο της subaru

Στη Δύση, το σύμπλεγμα ονομάζεται Πλειάδες, ενώ στην Κίνα και την Ιαπωνία ονομάζεται Subaru που σημαίνει «να κυβερνά» ή «να μαζευόμαστε μαζί». Η Subaru μάλιστα ήταν η πρώτη μάρκα αυτοκινήτων που χρησιμοποίησε μία ιαπωνική λέξη ως το όνομά της. Bold.

Ferrari, το πιο αναγνωρίσιμο άλογο

Το όνομά της η αυτοκινητοβιομηχανία της Ferrari, το παίρνει από τον Ιταλό ιδρυτή της, Enzo Ferrari, ο οποίος ήταν επίσημος οδηγός αγώνων Alto το 1924. Το 1939, εγκατέλειψε τους αγώνες και αποφάσισε να κατασκευάσει τη δική του εταιρία.

λογότυπο της Ferrari

Το πασίγνωστο σύμβολο της Ferrari είναι ένα μαύρο άλογο σε κίτρινο φόντο, που συνοδεύεται συνήθως με τα γράμματα S F (Scuderia Ferrari). Το άλογο ήταν αρχικά το σύμβολο του Count Francesco Baracca, ενός θρυλικού άσου της ιταλικής πολεμικής αεροπορίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος το ζωγράφισε στο πλάι των αεροπλάνων του.

Rolls-Royce: Πώς κατέληξε στα περισσότερα μοντέλα η Ασημένια Κυρία

Η εταιρία Rolls-Royce με έδρα την Αγγλία ξεκίνησε τη λειτουργία της το 1906 και προέκυψε από τη συνεργασία δύο επιχειρηματιών, του Henry Royce και του Charles Rolls.

σήμα της Rolls-Royce

Το γνωστό άγαλμα με τη γυναικεία φιγούρα στα καπό των αυτοκινήτων της βιομηχανίας ονομάζεται “το πνεύμα της έκστασης” γνωστό και ως Silver Lady ή Flying Lady. Το συγκεκριμένο στολίδι ήταν αρχικά προαιρετικό, αλλά αφού κατέληξε σε σχεδόν οποιοδήποτε Rolls-Royce που κυκλοφόρησε από το εργοστάσιο, στη συνέχεια έγινε ένα τυπικό χαρακτηριστικό των αυτοκινήτων της εταιρίας.

Toyota ή Toyoda;

Γνωστό λογότυπο και αυτό ειδικά σε Ευρώπη και Ασία. Το λογότυπο υπάρχει στην αγορά από τις αρχές του 1990. Ο μεγάλος οβάλ κύκλος είναι για λογαριασμό της Γης, ενώ στη μέση ο συνδυασμός των δύο κύκλων σχηματίζει το γράμμα -T, εκ μέρους της Toyota.

λογότυπο της Toyota

Όσο για το όνομα, αρχικά πήρε το όνομα του ιδρυτή της Kiichiro Toyoda, αργότερα όμως μετατράπηκε σε Toyota καθότι η πρώτη ονομασία σημαίνει κυριολεκτικά “γόνιμες ριζοκαλλιέργειες”, και οι μέτοχοι της εταιρίας δεν ήθελαν να συσχετιστεί η εταιρία με τις ριζοκαλλιέργειες.

Bentley: Πετάει, πετάει, πετάει το αυτοκίνητο;

Ο Walter Owen Bentley το 1919 παρήγαγε το πρώτο, τετρακύλινδρο αγωνιστικό αυτοκίνητο με το ομόλογο σήμα: ένα ζευγάρι από φτερά γερακιού που περιβάλλεται από το γράμμα “B”, το αρχικό της λέξης Bentley.

λογότυπο της Bentley

Πού κολλάνε τα φτερά με το αυτοκίνητο; Η εταιρία έχει την περήφανη, αν μη τι άλλο, αξίωση ότι το Bentley είναι το πλησιέστερο που μπορεί να γίνει ένα αυτοκίνητο με φτερά. Αυτό θα πει αυτοπεποίθηση.

Lamborghini: κι όμως, η έμπνευση ήρθε από ένα αγαπημένο ζώδιο

Ιδρύθηκε το 1963 από τον Ιταλό ιδρυτή Ferruccio, μάντεψε… Lamborghini! Το εμπορικό σήμα δείχνει έναν χρυσό ταύρο σε μαύρο φόντο με επίσης χρυσό περίγραμμα.

λογότυπο της Lamborghini

Γιατί ταύρο και όχι, τσιτάχ ας πούμε; Γιατί ο κύριος Lamborghini ήταν Ταύρος στο ζώδιο (ναι και πίστευε στα ζώδια) και επιπλέον ήταν δεινός λάτρης των ταυρομαχιών. Οπότε τι να έβαζε για σύμβολο της εταιρίας του, την βερβερίτσα; Δεν υπάρχει τέτοιο ζώδιο!

Skoda και eco-friendly

H τσέχικη κατασκευάστρια εταιρία αυτοκινήτων ιδρύθηκε το 1895 από τους αδερφούς Laurin & Klement Václav.

λογότυπο της Skoda

Το σύμβολό της, το διάσημο φτερωτό βέλος με τρία φτερά, αντιπροσωπεύει την ταχύτητα, την πρόοδο. Ενώ η ελευθερία των φτερών, την ενότητα και την πληρότητα. Τα τελευταία χρόνια το σύμβολο εμφανίζεται πάντα πράσινο για να συμβολίζει την ανάπτυξη, τη φρεσκάδα και την περιβαλλοντική μέριμνα.

Αυτά ήταν μερικά μόνο από τα σύμβολα και λογότυπα διάσημων αυτοκινητοβιομηχανιών. Εμείς σου δώσαμε τα ιστορικά στοιχεία, εσύ υπολογίζεις σύμφωνα με το γούστο, το budget και τις ανάγκες σου, τι σου ταιριάζει καλύτερα. Αν μη τι άλλο, επιλογές έχεις! 😉


 

Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΩΝ 16mm ΠΟΥ ΔΙΧΑΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Με τιμή εκκίνησης το ένα εκατομμύριο δολάρια τίθεται σε διαδικτυακή δημοπρασία ένα από τα πιο διάσημα καρέ της δημοφιλούς ασπρόμαυρης ταινίας διάρκειας 17 λεπτών «Alien Autopsy: Fact or Fiction».

Aliens with large black eyes killed 23 soldiers after UFO crash' — SHOCK CIA report - Daily Star

Η NFT εικόνα που πωλείται μέσω του οίκου δημοπρασιών ψηφιακής τέχνης Rarible, προέρχεται από το πασίγνωστο ντοκιμαντέρ που ισχυρίζεται ότι κατέγραψε μια πραγματική αυτοψία εξωγήινων στο περίφημο Συμβάν του Ρόσγουελ. Τότε, ένα ξένο φερόμενο πτώμα ανακτήθηκε από ένα άγνωστο ιπτάμενο αντικείμενο που συνετρίβη στην έρημο κοντά στο Ρόσγουελ του Νέου Μεξικού τον Ιούλιο του 1947.

νεκροψία του εξωγήινου από το Roswell original video

Σύμφωνα με τον αμερικανικό στρατό, επρόκειτο για ένα υψίστης μυστικότητας ερευνητικό μπαλόνι, ωστόσο σύμφωνα με διάφορους ερευνητές και αυτόπτες μάρτυρες, ήταν ένα εξωγήινο σκάφος. Η νεκροψία του ξένου σώματος φέρεται να πραγματοποιήθηκε από παθολόγους που ήταν συνδεδεμένοι με τον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η εικόνα, η οποία λήφθηκε από ασπρόμαυρο φωτογραφικό αρνητικό, υποτίθεται πως δείχνει το πλήρες σώμα ενός αποθανόντος εξωγήινου όντος, που είναι τοποθετημένο πάνω σε ένα ιατρικό τραπέζι.

Η συγκεκριμένη NFT φωτογραφία του φερόμενου ως εξωγήινου, έχει τεθεί προς πώληση από τον άνδρα που ισχυρίζεται τώρα ότι κατέχει το πρωτότυπο βίντεο αυτοψίας, τον τηλεοπτικό παραγωγό Ray Santilli με έδρα το Λονδίνο. Έχει ορίσει τιμή ανοίγματος της δημοπρασίας 1 εκατομμύριο δολάρια, ενώ δεν πρόκειται να υπάρξει άλλο αντίτυπο, αυτό θα είναι το μοναδικό.

Μάλιστα, ο πλειοδότης θα λάβει όλα τα δικαιώματα ιδιοκτησίας στην ψηφιακή εκτύπωση, καθώς και το πραγματικό φυσικό αντίγραφο του πλαισίου ταινίας 16 mm από το οποίο ελήφθη. Επίσης, θα λάβει ένα αντίγραφο ενός υπομνήματος που κυκλοφόρησε το 2019, το οποίο υποτίθεται ότι προσφέρει απόδειξη από έναν “επιστήμονα της CIA” ότι η αυτοψία του εξωγήινου έγινε στην πραγματικότητα και ότι η εν λόγω εικόνα είναι αληθινή.

Alien autopsy: Spyros Melaris admits Roswell Incident film hoax

Σημειώνεται πως το ζήτημα της αυθεντικότητας του φίλμ έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση. Το 1995, τα πλάνα της ταινίας “Alien Autopsy: Fact or Fiction” μεταδόθηκαν στο Fox, ενώ το 2006, o ίδιος ο Santilli παραδέχθηκε ότι το υλικό είχε ανασυγκροτηθεί απ’ αυτό που είδε στο παρελθόν και ότι μόνο λίγα καρέ προέρχονταν από την αυθεντική ταινία του 1947, την οποία λέει πως κατέχει.

Την ίδια χρονιά, ο σχεδιαστής ειδικών εφέ Τζον Χάμφρεϊς ισχυρίστηκε ότι είχε δημιουργήσει τη φιγούρα στο βίντεο και ότι ο ίδιος εμφανίστηκε στην ταινία ως ένας από τους ιατροδικαστές, σύμφωνα με το Live Science, ενώ το 2017 ο κινηματογραφιστής Σπύρος Μελάρης δήλωσε ότι η ταινία γυρίστηκε στο σπίτι του στο Λονδίνο, με την εξωγήινη φιγούρα να έχει γεμιστεί με όργανα από ζώα.

Spyros Melaris behind infamous 'alien autopsy' video finally reveals the truth behind it | Metro News

Το 2019 έκθεση ενός -πλέον ανενεργού- ιδιωτικού ερευνητικού οργανισμού για εξωγήινους υποστήριξε ότι πρώην επιστημονικός συνεργάτης της CIA, ο Κιτ Γκριν, εξέτασε τα δεδομένα και κατέληξε στο συμπέρασμα η ταινία είναι αυθεντική, ο εξωγήινος υπαρκτός και η νεκροψία κανονική και όχι δημιούργημα εφέ.

Ο ιδιοκτήτης του υλικού, Ray Santilli, σε δηλώσεις του αναφέρει ότι αυτό είναι «πιστοποιημένο» και από την CIA. Ο Santilli αναφέρει ότι πήρε το υλικό αυτό από έναν Αμερικάνο συνταξιούχο στρατιωτικό το 1992. «Έχω ζήσει με αυτό το φιλμ και με την ιστορία που περιβάλει εδώ και 30 χρόνια. Πιστεύω ότι ένα μεγάλο μέρος της τεχνολογίας που έχουμε σήμερα ξεκίνησε το 1947, όταν το UFO έπεσε στο Roswell» είπε χαρακτηριστικά. Να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο βίντεο είναι ένα από τα πιο «ιερά» αντικείμενα των «κυνηγών» εξωγήινων, αφού σύμφωνα με αυτούς επιβεβαιώνεται η ύπαρξη ζωής στο διάστημα.

Ο βρετανός παραγωγός, Σπύρος Μελάρης αποκάλυψε σε μια εκπομπή που παρουσιάστηκε στις 24 Σεπτεμβρίου στο Leicester Square Theatre στο Λονδίνο ότι ήταν πίσω από τη μαγνητοσκόπηση του ασπρόμαυρου βίντεο που έγινε το 1995 αντί του 1947, σύμφωνα με την εφημερίδα Daily Mail.

Σύμφωνα με τον Μελάρη, η βιντεοσκόπηση έγινε σε ένα διαμέρισμα στην καρδιά της βρετανικής πρωτεύουσας. Το εξωγήινο «πτώμα» δημιουργήθηκε από τον γλύπτη Τζον Χάμφρεϊς, μαέστρου στα ειδικά εφέ ο οποίος εργαζόταν επίσης και στην θρυλική σειρά του BBC «Doctor Who».

 

 

 

 


 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ BURGER

Τι σημαίνει πλέον για την κοινωνία αυτό το θαύμα από ψωμάκι και κρέας, δηλαδή το burger;

Πόσοι τόνοι ιστορίας χωράνε ανάμεσα από δύο ψωμάκια;

Το χάμπουργκερ είναι ένα από τα σύμβολα του αμερικάνικου πολιτιστικού ιμπεριαλισμού. Οι πρώτες καταβολές του, όμως, ανιχνεύονται στη Μογγολία του Τζένγκις Χαν...Δεν είναι παράξενο όμως; Τόση πολύ ιστορία σε ένα τόσο μικρό πράγμα; Κι όμως…

Πόση ιστορία χωράει ανάμεσα από δύο ψωμάκια; Μπόλικη πίστεψε με…

Το Χάμπουργκερ είναι το σήμα κατατεθέν της γρήγορης μαζικής εστίασης (fast food) και ένα από τα σύμβολα του αμερικάνικου πολιτιστικού ιμπεριαλισμού. Πρόκειται για ένα αμφίψωμο (σάντουιτς ελληνιστί) με ψητό η βραστό βοδινό, που σερβίρεται με λαχανικά και διάφορα καρυκεύματα (κέτσαπ, μουστάρδα κ.ά.).

Ποιος δεν έχει δοκιμάσει έστω και μία φορά στη ζωή του ένα τέτοιο πραγματάκι; Το hamburger είναι το πιτόγυρο της Αμερικής, είναι το φαγητό που έκανε όλο τον κόσμο να στραφεί προς το γρήγορο φαγητό. Το hamburger είναι η μέκα του junk food. Αυτό, μας αρέσει ή όχι, είναι ένα γεγονός.

Οι πρώτες καταβολές του χάμπουργκερ ανιχνεύονται στη Μογγολία του Τζένγκις Χαν. Ποιος θα το φανταζόταν σήμερα αυτό το δεδομένο;

Ήταν βολικό για τους στρατιώτες της Χρυσής Ορδής να τρώνε με το ένα χέρι και με το άλλο να ιππεύουν. Αυτή ήταν και η αρχή του πρώτου hamburger.

Η συνταγή πρέπει να πέρασε δια μέσου των Ρώσων στη Δυτική Ευρώπη και στις αρχές του 19ου αιώνα τη συναντάμε στη Γερμανία και συγκεκριμένα στο μεγάλο λιμάνι του Αμβούργου (Hamburg), ως Rundstuck Warm, αποτελούμενο από φέτες ψωμιού με ψητό μπιφτέκι χοιρινού ή ως Brotchen με μπιφτέκι βοδινού.

 

Μερικές δεκαετίας αργότερα έφθασε στην Αμερική από γερμανούς μετανάστες, όπου έμελλε να δοξαστεί. Στο Νέο Κόσμο επεκράτησε η εκδοχή του βοδινού κρέατος, που υπήρχε σε αφθονία, και το σάντουιτς πήρε την ονομασία Χάμπουργκερ (Hamburger), δηλαδή εκ του Αμβούργου προερχόμενο. Για πρώτη φορά, η λέξη χάμπουργκερ αναφέρεται στις 5 Ιανουαρίου 1889 στην εφημερίδα της Ουάσινγκτον Walla Walla Union, όπως μας πληροφορεί το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης.

 

Από εκεί και πέρα πολλοί ερίζουν για την πρωτιά του χάμπουργκερ στις ΗΠΑ. Ο Τσάρλι Ναγκρίν θεωρούσε ότι αυτός σέρβιρε πρώτος χάμπουργκερ το 1885 στο πανηγύρι του Σέιμουρ στο Ουισκόνσιν. Την ίδια χρονιά, οι αδελφοί Μέντσις από το Χάμπουργκ της Νέας Υόρκης πουλούσαν τα δικά τους χάμπουργκερ στο τοπικό πανηγύρι. Το ονόμασαν Χάμπουργκ Σάντουιτς και ως καρυκεύματα χρησιμοποιούσαν κόκκους καφέ και μαύρη ζάχαρη. Πολλοί ιστορικοί της διατροφής θεωρούν τη συνταγή των Μέντσις ως την πρώτη αυθεντικά αμερικανική.

 

Ο παντοπώλης Φλέτσερ Ντέιβις από την Αθήνα του Τέξας διεκδικεί και αυτός τον τίτλο, έπειτα από ένα δημοσίευμα των Τάιμς της Νέας Υόρκης το 1974 και έρευνα της μεγάλης αλυσίδας φαστ-φουντ McDonald’s. Μάλιστα, τον Νοέμβριο του 2006 η Βουλή του Τέξας ανακήρυξε την Αθήνα Πρωτεύουσα του Χάμπουργκερ. Τελευταίος στη σειρά των διεκδικητών ο Λούις Λάσεν, που διατηρούσε σαντουιτσάδικο στο Νιου Χέιβεν του Κονέκτικατ

 

Το 1906, ο σπουδαίος αμερικανός συγγραφέας Άπτον Σινκλέρ δημοσίευσε το περίφημο μυθιστόρημά του Η Ζούγκλα (εκδόσεις Γράμματα), που μεταξύ άλλων αποκάλυπτε τις άθλιες συνθήκες υγιεινής στα αμερικανικά σφαγεία. Αυτό ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από την πλευρά των καταναλωτών και ανάγκασε την κυβέρνηση να λάβει μέτρα.

 

Την επιφυλακτικότητα του αμερικανικού κοινού φρόντισε να διαλύσει στη δεκαετία του ’20 η πρώτη αλυσίδα φαστ-φουντ White Castle, με μια μεγάλη καμπάνια δημοσίων σχέσεων, που επέβαλε το χάμπουργκερ σε μια Αμερική που επιτάχυνε τους ρυθμούς της. Μάλιστα, προς στιγμή, του άλλαξε το όνομα του σε σόλσμπερι στέικ (Salisbury steak), εξαιτίας των αντιγερμανικών αισθημάτων που επικρατούσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε λίγα χρόνια μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου χάθηκαν πολλές ζωές Αμερικανών. Ο όρος, τελικά, δεν επικράτησε. Όλα τα υπόλοιπα ήταν δουλειά της McDonald’s, που διέδωσε το χάμπουργκερ σε όλο τον κόσμο, εκτός από την Ελλάδα (Goody’s) και το Βέλγιο.

Ιστορίες της covid εποχής. Ινδία , οι συλλέκτες πτωμάτων

Στην Ινδία εκατοντάδες ασθενοφόρα έχουν πλέον επωμιστεί τον ρόλο της συλλογής των πτωμάτων. Εκατοντάδες άτομα πεθαίνουν στα σπίτια τους χωρίς βοήθεια και οι ουρές στα αποτεφρωτήρια είναι τεράστιες

Νέο Δέλχι. Έξω από το νεόδμητο κέντρο αντιμετώπισης κοροναϊού το πτώμα μιας 55χρονης γυναίκας κείτεται στο πεζοδρόμιο. Η 32χρονη κόρη της και ο έφηβος εγγονός της στέκονται δίπλα στο σώμα. Κλαίνε και κρατούν το άψυχο χέρι της. Θα πρέπει να περιμένουν περίπου μια ώρα πριν φτάσει το ασθενοφόρο. Τρεις άντρες βγαίνουν και φορούν τις ειδικές προστατευτικές στολές.

«Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει συνέχεια τις τελευταίες εβδομάδες. Πλέον έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τον θάνατο» λέει ο Ντιπού, οδηγός του ασθενοφόρου.

Πριν την πανδημία απλά μετέφερε ασθενεις στο νοσοκομείο. Πλέον, μετά το τεράστιο ξέσπασμα της πανδημίας στην Ινδία, είναι ένας από τους εκατοντάδες «συλλέκτες πτωμάτων».

Η κατάσταση στη χώρα έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και πολλοί ασθενείς όχι μόνο δεν μπορούν να βρουν κρεβάτι σε κάποιο νοσοκομείο αλλά ούτε καν οξυγόνο. Σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει άλλη λύση από την κατ’ οίκον νοσηλεία. Χιλιάδες άτομα δίνουν μάχη με τον κοροναϊό στο σπίτι τους κάτω από άθλιες συνθήκες και με ελάχιστη βοήθεια.

Η Ινδία καταγράφει χιλιάδες θανάτους καθημερινά και εκατοντάδες χιλιάδες κρούσματα. Πλέον βρίσκεται μόνο πίσω από τις ΗΠΑ στη σχετική λίστα και θεωρείται βέβαιο ότι θα την ξεπεράσει. Μάλιστα οι ειδικοί θεωρούν ότι τα επίσημα νούμερα που δίνει η Ινδία είναι λιγότερα από τα πραγματικά λόγω κακής οργάνωσης και του χάους που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή στο σύστημα υγείας.

Η εικόνα με οικογένειες να φέρνουν πτώματα έξω από τα κέντρα Covid είναι καθημερινό φαινόμενο. «Δεν μπορούσαμε να βρούμε οξυγόνο και κανένα νοσοκομείο δεν είχε κρεβάτι για να την εισάγει» λέει, με δάκρυα στα μάτια, ο εγγονός της 55χρονης.

Η κόρη της παίρνει μια πέτρα και σπάζει τα βραχιόλια της νεκρής. Είναι μια παράδοση στην Ινδία. Ο Ντιπού και η ομάδα του ετοιμάζουν έναν πλαστικό σάκο. Ρίχνουν απολυμαντικό στο σώμα, το βάζουν στον σάκο και το μεταφέρουν στο ασθενοφόρο.

«Θα το μεταφέρουμε στο κοντινότερο νοσοκομείο. Κάθε μέρα μαζεύουμε έξι-επτά πτώματα, κυρίως από σπίτια. Πολλά από αυτά δεν είναι επιβεβαιωμένες περιπτώσεις θανάτου από Covid. Τα καταγράφουμε ως απλούς θανάτους. Το σώμα πρέπει να εξεταστεί για να εξακριβωθεί αν ο θάνατος επήλθε από τον ιό» λέει ο Ντιπού. Η 55χρονη καταγράφηκε ως «πιθανός θάνατος από Covid» και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο σημείο αποτέφρωσης.

Έξω από το Δελχί βρίσκεται το μεγαλύτερο αποτεφρωτήριο της πόλης. Ένας άλλος οδηγός ασθενοφόρου, ο Μοχσίν περιμένει καπνίζοντας. «Φέρνουμε πτώματα συνέχεια αλλά το μέρος είναι γεμάτο και η αναμονή είναι τουλάχιστον 4-5 ώρες» λέει.

Δίπλα του μια νεαρή γυναίκα κλαίει και του δείχνει έναν από τους σάκους. «Μπορείς να τους κλείσεις τα μάτια;» του ζητά. Είναι η Παγιάλ και μέσα στον σάκο βρίσκεται ο άντρας της. Παντρεύτηκαν μερικές εβδομάδες πριν.

Ο Μοχσίν πετάει το τσιγάρο και απαντά σε ήρεμο τόνο. Είναι φανερό πως πλέον έχει συνηθίσει αυτή την κατάσταση.

इस गोताखोर के नाम दर्ज है अनोखा रिकॉर्ड, हैरान हो जाएंगे आप

«Αυτό δεν είναι δυνατό κυρία μου. Κάνουμε αυτή τη δουλειά κάθε μέρα. Αν τα μάτια του δεν έκλεισαν μέσα στα πρώτα 15 λεπτά από τον θάνατο του τότε μένουν ανοιχτά. Επιπλέον δεν γίνεται να ανοίξουμε τον σάκο» λέει στην Παγιάλ η οποία φεύγει κλαίγοντας με λυγμούς.

Ο Μοχσίν δουλεύει σε μεγαλύτερο νοσοκομείο του Νέου Δελχί. Ενώ μιλά με άλλους οδηγούς το κινητό του δεν σταματά να χτυπά. «Πλέον όλα αυτά τα ασθενοφόρα μεταφέρουν νεκρούς στο κρεματόριο. Κάθε μέρα υπάρχει μια τεράστια ουρά εδώ και πρέπει να περιμένουν για ώρες. Για εμάς είναι ένας τρόπος να ξεκουραστούμε λίγο από το χάος που κυριαρχεί στην πόλη.

Δεν μπαίνω ποτέ μέσα στο κρεματόριο. Κάθομαι εδώ και περιμένω στην πύλη. Δεν θέλω να δω τις τελευταίες στιγμές ενός ανθρώπου» λέει και προσθέτει: «Πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν στα σπίτια τους. Στα νοσοκομεία δεν υπάρχουν κρεβάτια. Αρκετές φορές αντιμετωπίζουμε την οργή των συγγενών των ανθρώπων που έχουν πεθάνει. Μας λένε ότι οι γιατροί δεν σηκώνουν ποτέ τα τηλέφωνα τους και στην ώρα τους έρχονται μόνο τα ασθενοφόρα που παραλαμβάνουν τα πτώματα».

gotakhor - Twitter Search

Επιβεβαιώνει πως τα πτώματα που παραλαμβάνουν από τα σπίτια τα καταγράφουν ως κανονικούς θανάτους, ακόμα και αν είναι ξεκάθαρο ότι έχουν πεθάνει από κοροναϊό.

Συγκινημένος από το κλάμα της Παγιάλ ο Μοχσίν ζητά από έναν υπεύθυνο να επισπεύσουν την αποτέφρωση του πτώματος του συζύγου της για να ηρεμήσει. Τελικά η διαδικασία επισπεύδεται και το πτώμα αποτεφρώνεται δύο ώρες νωρίτερα. «Πρέπει να βοηθήσουμε τους ανθρώπους σε αυτή την περίοδο. Όλοι χάνουν κάποιον και είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε» λέει ο Μοχσίν.

Την ίδια ώρα έξω από το νοσοκομείο LNJP μια μεσήλικη κυρία κάθεται σε ένα ασθενοφόρο και κρατά το χέρι της άρρωστης μητέρας της. Διαγνώστηκε με κοροναϊό πριν από λίγες μέρες και τα επίπεδα του οξυγόνου της πέφτουν με γρήγορους ρυθμούς. Έχει ανάγκη άμεσα από βοήθεια. Ο γιός της άρρωστης γυναίκας έχει πάει ήδη μέσα στο νοσοκομείο με την ελπίδα να βρει κρεβάτι.

Όταν βγαίνει η μητέρα του έχει χάσει πλέον τη μάχη. Τα επίπεδα οξυγόνου έπεσαν παρά πολύ και έσβησε μέσα στο ασθενοφόρο.

Κερδίζοντας από το θάνατο - Η αντιμετώπιση της πανδημίας από τον Μόντι στη νεοφιλελεύθερη Ινδία - Tithi Bhattacharya

Ο οδηγός είναι ο Μπουντχιράζ. Μαζί με την ομάδα του ξεκινούν την προβλεπόμενη διαδικασία. Απολύμανση, σάκος και μεταφορά στο αποτεφρωτήριο. Όταν φτάνουν τους λένε ότι θα πρέπει να περιμένουν το λιγότερο έξι ώρες. Τα πτώματα είναι πάρα πολλά και η αναμονή τεράστια.

«Είναι δύσκολη δουλειά. Δεν μου αρέσει να βλέπω τον κόσμο στενοχωρημένο. Δεν είμαι μορφωμένος ούτε πολύ έξυπνος όμως όταν βλέπω τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου νιώθω όμορφα που μπορώ και βοηθώ έστω με αυτό τον τρόπο άλλες οικογένειες» λέει ο Μπουντχιράζ.

 

 

 

 

ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΙΟ ΤΑΡΑΓΜΕΝΗΣ ΙΕΡΗΣ ΠΟΛΗΣ

Η Ιερουσαλήμ είναι μια από τις πιο παλιές πόλεις στον κόσμο και μια από τις πόλεις για τις οποίες έχει χυθεί πολύ αίμα προκειμένου να κατακτηθούν.Για όσους παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή, ήταν σαφές ότι πλησίαζε η πιο επικίνδυνη στιγμή εδώ και χρόνια στην ταραγμένη ιστορία της Ιερουσαλήμ.

Το ιερό Όρος του Ναού

Το Τέμενος του Αλ Ακσά είναι ένα ισλαμικό τέμενος που μαζί με τον Θόλο του Βράχου βρίσκονται στο Όρος του Ναού, σημαντικός θρησκευτικός χώρος για τους Εβραίους, τους Χριστιανούς και τους Μουσουλμάνους.

Σύμφωνα με την μουσουλμανική παράδοση ο Προφήτης Μωάμεθ μεταφέρθηκε από την Μέκκα στο Αλ Ακσά μέσα στη διάρκεια μιας νύχτας.

Στον ιουδαϊσμό, το βουνό θεωρείται ως το μέρος το οποίο διάλεξε ο Θεός για να αναπαυθεί η θεϊκή παρουσία.

Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη ο βασιλιάς Δαβίδ κατέλαβε την Ιερουσαλήμ από τους Ιεβουσαίους το 1.000 π.Χ περίπου. Μετέφερε την έδρα της κυβέρνησής του στην Ιερουσαλήμ και την έκανε πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του. Ο Σολομών, ο γιός του Δαβίδ, μετέτρεψε την Ιερουσαλήμ σε κέντρο του Ιουδαϊσμού.

Ιερουσαλήμ, η πόλη του Δαβίδ

Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη ο βασιλιάς Δαβίδ κατέλαβε την Ιερουσαλήμ από τους Ιεβουσαίους το 1.000 π.Χ περίπου. Μετέφερε την έδρα της κυβέρνησής του στην Ιερουσαλήμ και την έκανε πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του. Ο Σολομών, ο γιός του Δαβίδ, μετέτρεψε την Ιερουσαλήμ σε κέντρο του Ιουδαϊσμού.

Η πόλη πέρασε στα χέρια των Βαβυλωνίων το 586 π.Χ. οπότε και καταστράφηκε μαζί με τον ναό του Σολομώντα. Στη συνέχεια πέρασε στην κατοχή των Περσών. Μετά την κατάληψη της πόλης από τον Κύρο ΙΙ δίνεται η άδεια στους Εβραίους να επιστρέψουν από την εξορία και να ξαναχτίσουν το ναό.

Η κυριαρχία των Περσών

Η πόλη πέρασε στα χέρια των Βαβυλωνίων το 586 π.Χ. οπότε και καταστράφηκε μαζί με τον ναό του Σολομώντα. Στη συνέχεια πέρασε στην κατοχή των Περσών. Μετά την κατάληψη της πόλης από τον Κύρο ΙΙ δίνεται η άδεια στους Εβραίους να επιστρέψουν από την εξορία και να ξαναχτίσουν το ναό.

Από το 63 π.Χ. η Ιερουσαλήμ βρίσκεται υπό ρωμαϊκή κατοχή. Το 66 π.Χ. προβάλλεται αντίσταση και ξεσπά ο Ιουδαϊκός Πόλεμος. Τελειώνει τέσσερα χρόνια αργότερα με τη νίκη των Ρωμαίων και την καταστροφή εκ νέου του ναού της Ιερουσαλήμ. Ρωμαίοι και Βυζαντινοί κατέχουν για 700 χρόνια περίπου την περιοχή της Παλαιστίνης.

Υπό τη Ρώμη και το Βυζάντιο

Από το 63 π.Χ. η Ιερουσαλήμ βρίσκεται υπό ρωμαϊκή κατοχή. Το 66 π.Χ. προβάλλεται αντίσταση και ξεσπά ο Ιουδαϊκός Πόλεμος. Τελειώνει τέσσερα χρόνια αργότερα με τη νίκη των Ρωμαίων και την καταστροφή εκ νέου του ναού της Ιερουσαλήμ. Ρωμαίοι και Βυζαντινοί κατέχουν για 700 χρόνια περίπου την περιοχή της Παλαιστίνης.

Από το 1070 οι Χριστιανοί αισθάνονται να απειλούνται ολοένα και περισσότερο. Ο Πάπας Ουρβανός Β κήρυξε την Α΄ Σταυροφορία με στόχο να έχουν πρόσβαση στους Αγίους Τόπους. Οι Ευρωπαίοι μέσα σε 200 χρόνια έκαναν συνολικά πέντε Σταυροφορίες. Το 1244 οι Σταυροφόροι ηττώνται οριστικά και τον έλεγχο ανακτούν οι Οθωμανοί.

Η εποχή των Σταυροφοριών

Από το 1070 οι Χριστιανοί αισθάνονται να απειλούνται ολοένα και περισσότερο. Ο Πάπας Ουρβανός Β κήρυξε την Α΄ Σταυροφορία με στόχο να έχουν πρόσβαση στους Αγίους Τόπους. Οι Ευρωπαίοι μέσα σε 200 χρόνια έκαναν συνολικά πέντε Σταυροφορίες. Το 1244 οι Σταυροφόροι ηττώνται οριστικά και τον έλεγχο ανακτούν οι Οθωμανοί.

Μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου και του αραβικού κόσμου από τους Οθωμανούς, η Ιερουσαλήμ γίνεται το 1535 η διοικητική έδρα μιας οθωμανικής επαρχίας. Τα πρώτα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας υπάρχει ανάπτυξη στην πόλη. Το 1917 οι Βρετανοί κατακτούν την πόλη αναίμακτα από τους Οθωμανούς.

Οι Οθωμανοί και οι Βρετανοί

Μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου και του αραβικού κόσμου από τους Οθωμανούς, η Ιερουσαλήμ γίνεται το 1535 η διοικητική έδρα μιας οθωμανικής επαρχίας. Τα πρώτα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας υπάρχει ανάπτυξη στην πόλη. Το 1917 οι Βρετανοί κατακτούν την πόλη αναίμακτα από τους Οθωμανούς.

Μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο οι Βρετανοί αποχωρούν από την Παλαιστίνη. Τα ΗΕ εγκρίνουν τη διαίρεση της πόλης για να δώσουν μια πατρίδα στα θύματα του Ολοκαυτώματος. Μερικά αραβικά κράτη στρέφονται κατά του Ισραήλ και κατακτούν ένα μέρος της Ιερουσαλήμ. Μέχρι το 1967 η δυτική Ιερουσαλήμ βρίσκεται υπό ισραηλινή κατοχή και η ανατολική υπό την κατοχή της Ιορδανίας

H διαιρεμένη πόλη

Μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο οι Βρετανοί αποχωρούν από την Παλαιστίνη. Τα ΗΕ εγκρίνουν τη διαίρεση της πόλης για να δώσουν μια πατρίδα στα θύματα του Ολοκαυτώματος. Μερικά αραβικά κράτη στρέφονται κατά του Ισραήλ και κατακτούν ένα μέρος της Ιερουσαλήμ. Μέχρι το 1967 η δυτική Ιερουσαλήμ βρίσκεται υπό ισραηλινή κατοχή και η ανατολική υπό την κατοχή της Ιορδανίας.

Το 1967 το Ισραήλ κάνει τον πόλεμο των έξι ημερών κατά της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Συρίας. Κατακτά το Σινά, τη Λωρίδα της Γάζας, τα υψήπεδα του Γκολάν και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Οι Ισραηλινοί αποκτούν πρόσβαση στο Τείχος των Δακρύων. Η Ανατολική Ιερουσαλήμ δεν προσαρτάται επίσημα αλλά εντάσσεται διοικητικά.

Η ανατολική Ιερουσαλήμ και πάλι στους Ισραηλινούς

Το 1967 το Ισραήλ κάνει τον πόλεμο των έξι ημερών κατά της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Συρίας. Κατακτά το Σινά, τη Λωρίδα της Γάζας, τα υψήπεδα του Γκολάν και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Οι Ισραηλινοί αποκτούν πρόσβαση στο Τείχος των Δακρύων. Η Ανατολική Ιερουσαλήμ δεν προσαρτάται επίσημα αλλά εντάσσεται διοικητικά.

Το Ισραήλ δεν αρνείται την πρόσβαση των μουσουλμάνων στην ιερή πόλη. Το Όρος του Ναού είναι μια αυτόνομη μουσουλμανική διοίκηση. Οι μουσουλμάνοι μπορούν να έχουν πρόσβαση και να προσεύχονται στο τέμενος Αλ-Ακσά και στον Τρούλο του Βράχου.

Προσκύνημα μουσουλμάνων στην Ιερουσαλήμ

Το Ισραήλ δεν αρνείται την πρόσβαση των μουσουλμάνων στην ιερή πόλη. Το Όρος του Ναού είναι μια αυτόνομη μουσουλμανική διοίκηση. Οι μουσουλμάνοι μπορούν να έχουν πρόσβαση και να προσεύχονται στο τέμενος Αλ-Ακσά και στον Τρούλο του Βράχου.

Η Ιερουσαλήμ είναι μέχρι σήμερα ένα αγκάθι για την ειρήνη ανάμεσα στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Το 1980 το Ισραήλ κήρυξε την Ιερουσαλήμ 'αδιαίρετη και αιώνια πόλη'.Η Ιορδανία από το 1988 δεν προβάλλει εδαφικές αξιώσεις στη Δυτική Όχθη του Ιορδάνη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Τότε όμως ιδρύεται το κράτος της Παλαιστίνης που ανακηρύσσει την Ιερουσαλήμ σε σε πρωτεύουσά του.

Αδιευκρίνιστο μέχρι σήμερα το καθεστώς

Η Ιερουσαλήμ είναι μέχρι σήμερα ένα αγκάθι για την ειρήνη ανάμεσα στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Το 1980 το Ισραήλ κήρυξε την Ιερουσαλήμ ‘αδιαίρετη και αιώνια πόλη’.Η Ιορδανία από το 1988 δεν προβάλλει εδαφικές αξιώσεις στη Δυτική Όχθη του Ιορδάνη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Τότε όμως ιδρύεται το κράτος της Παλαιστίνης που ανακηρύσσει την Ιερουσαλήμ σε σε πρωτεύουσά του.

H ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΟΥΕΖ 1956

Η κρίση στο Σουέζ το 1956 αποτελεί καμπή στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Μέσης Ανατολής. Δύο ισχυρές αποικιοκρατικές ευρωπαϊκές δυνάμεις, η Βρετανία και η Γαλλία, σε συνεργασία με το Ισραήλ, επενέβησαν στρατιωτικά στην Αίγυπτο με σκοπό να ανατρέψουν τον νέο πρόεδρο της χώρας, Τζαμάλ Αμπντ αλ Νάσερ. Η κρίση γρήγορα έλαβε διεθνείς διαστάσεις και απείλησε την παγκόσμια ειρήνη. Τελικά υπό την πίεση των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ενωσης οι εισβολείς αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το εγχείρημά τους και να αποσυρθούν βαθιά ταπεινωμένοι.

i-krisi-toy-soyez-2018512
Πάνω, μέλη ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ περιπολούν στην Αίγυπτο, στο πλαίσιο αποστολής, την εποχή της κρίσης στο Σουέζ το 1956. Κάτω, καπνός ανεβαίνει από δεξαμενές πετρελαίου δίπλα στη διώρυγα του Σουέζ, χτυπημένες στη διάρκεια της πρώτης αγγλο-γαλλικής επίθεσης στο Πορτ Σάιντ, στις 5 Νοεμβρίου 1956.

Οι αιτίες της κρίσης βρίσκονται στην αντιπαράθεση των Αιγύπτιων εθνικιστών με τους Βρετανούς, η οποία κορυφώθηκε μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το καθεστώς των Ελεύθερων Αξιωματικών του Νάσερ απέβλεπε στην απομάκρυνση των βρετανικών δυνάμεων από την Αίγυπτο, χωρίς όμως να διαρρήξει τις σχέσεις του με τη Δύση. Η Αίγυπτος δεν έπρεπε να ενταχθεί σ’ ένα αμυντικό σύμφωνο για τη Μέση Ανατολή, στο οποίο θα συμμετείχαν οι ΗΠΑ ή η Βρετανία, αφού στην αραβική κοινή γνώμη αυτό θα φαινόταν ως διαιώνιση της δυτικής κυριαρχίας. Από την άλλη, η συνεργασία των Αράβων με τη Δύση ήταν αναγκαία για την αντιμετώπιση του κομμουνισμού, αλλά οι ίδιοι οι Αραβες θα καθόριζαν τον χρόνο και τον χαρακτήρα αυτής της συνεργασίας.

Η ίδρυση του Συμφώνου της Βαγδάτης με πρωτοβουλία της Βρετανίας τον Φεβρουάριο του 1955 προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια στον Νάσερ. Η χώρα του έχανε την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει στις περιφερειακές εξελίξεις, η Μέση Ανατολή παρέμενε υπό βρετανικό έλεγχο, η προοπτική της αραβικής ενότητας απομακρυνόταν, αφού το Σύμφωνο συνέδεε αραβικά με μη αραβικά κράτη (το Ιράκ με την Τουρκία, το Ιράν και το Πακιστάν) και το ανταγωνιστικό προς την Αίγυπτο Ιράκ του αγγλόφιλου πρωθυπουργού Νούρι αλ Σαΐντ ενίσχυε τη θέση του στον αραβικό κόσμο. Η μόνη διέξοδος για τον Αιγύπτιο ηγέτη ήταν να εμπλακεί πιο δυναμικά στις αραβικές υποθέσεις και κυρίως να στραφεί προς τους Αδέσμευτους και τις κομμουνιστικές χώρες της ανατολικής Ευρώπης.

Ο Νάσερ στρέφεται προς τη Μόσχα αλλά και το Πεκίνο

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1955 ο Νάσερ ανακοίνωσε τη συμφωνία αγοράς σοβιετικών οπλικών συστημάτων από την Τσεχοσλοβακία, προκαλώντας ενθουσιασμό στον αραβικό κόσμο και έντονη ανησυχία στη Δύση και το Ισραήλ. Για πρώτη φορά ένας Αραβας ηγέτης τολμούσε να ξεφύγει από τη δυτική κηδεμονία και να στραφεί ανοιχτά κατά του ιμπεριαλισμού. Για πρώτη φορά υπήρχε ο κίνδυνος να ανατραπεί η στρατιωτική ισορροπία στη Μέση Ανατολή, την οποία έως τότε εξασφάλιζαν οι Δυτικές Δυνάμεις. Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι ένιωσαν το ποτήρι να ξεχειλίζει. Ο συντηρητικός Βρετανός πρωθυπουργός Αντονι Ιντεν ταύτιζε τον Νάσερ με τον Χίτλερ και ήταν αποφασισμένος να τον εξουδετερώσει προτού να είναι πολύ αργά (όπως συνέβη στην περίπτωση της χιτλερικής Γερμανίας). Το σύνδρομο του Μονάχου κυριαρχούσε και στη Γαλλία, αλλά στη χώρα αυτή ο σφοδρός αντινασερισμός ήταν κυρίως αποτέλεσμα της πολιτικής και στρατιωτικής υποστήριξης που παρείχε η Αίγυπτος στο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της Αλγερίας.

Κρίση του Σουέζ - Geopolitics & Daily News

Παρά τη στρατιωτική συμφωνία με την Τσεχοσλοβακία, ο Νάσερ δεν διέκοψε τους δεσμούς του με τη Δύση. Το φθινόπωρο του 1955 ζήτησε οικονομική βοήθεια για την κατασκευή του φράγματος του Ασουάν. Η Βρετανία και οι ΗΠΑ αποδέχτηκαν το αίτημα με το σκεπτικό ότι η χρηματοδότηση του έργου θα αποσπούσε τον Νάσερ από τον σοβιετικό εναγκαλισμό και θα τον έθετε υπό δυτική εξάρτηση κατά τον ίδιο τρόπο που η κατασκευή της διώρυγας του Σουέζ είχε θέσει υπό δυτική εξάρτηση την Αίγυπτο στα τέλη του 19ου αιώνα. Ομως λίγο αργότερα η απόφαση αυτή ανεκλήθη με πρόφαση την αδυναμία της Αιγύπτου να συνεισφέρει τα απαιτούμενα για το έργο κονδύλια. Στην πραγματικότητα οι λόγοι που ώθησαν τους Αγγλο-αμερικανούς να λάβουν αυτήν την απόφαση ήταν η αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων της Αιγύπτου με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (την οποία οι Δυτικοί εξακολούθησαν να μην αναγνωρίζουν) και κυρίως η αποδοχή από τον Νάσερ της σοβιετικής πρότασης για οικονομική και υλικοτεχνική συνδρομή στην ανέγερση του φράγματος του Ασουάν.

100 χρόνια «Κ»: Ιστορικά πρωτοσέλιδα – 1956: Κρίση του Σουέζ | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το μυστικό σχέδιο της επέμβασης

Η αντίδραση του Νάσερ ήταν αιφνίδια και αποφασιστική. Στις 26 Ιουλίου 1956 ανακοίνωσε στον αιγυπτιακό λαό την εθνικοποίηση της εταιρείας της διώρυγας του Σουέζ. Η ενέργεια αυτή καταθορύβησε την κυβέρνηση του Λονδίνου, η οποία την εξέλαβε ως ένα καίριο πλήγμα του Νάσερ στα αυτοκρατορικά συμφέροντα της Βρετανίας. Αμέσως Βρετανοί και Γάλλοι άρχισαν να προετοιμάζονται για την εισβολή φροντίζοντας όμως πρώτα να εμπλέξουν στους συνωμοτικούς τους σχεδιασμούς το Ισραήλ. Στις 22 Οκτωβρίου ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπεν Γκουριόν συναντήθηκε μυστικά με τον Γάλλο ομόλογό του Γκι Μολέ και τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών Σελούιν Λόιντ σε μια στρατιωτική αεροπορική βάση νοτιοανατολικά του Παρισιού. Το άκρως απόρρητο επιχειρησιακό σχέδιο που κατάρτισαν προέβλεπε ότι το Ισραήλ θα ξεκινούσε την εισβολή στην Αίγυπτο, θα προέλαυνε προς τη διώρυγα του Σουέζ και τότε οι Αγγλο-γάλλοι θα απαιτούσαν, εν ονόματι της ελεύθερης ναυσιπλοΐας, να αποσυρθούν οι δύο εμπόλεμες χώρες σε μια απόσταση δέκα μιλίων μακριά από τη διώρυγα. Σε περίπτωση άρνησης της Αιγύπτου, όπως αναμενόταν, οι Αγγλο-γάλλοι θα καταλάμβαναν τη ζώνη της διώρυγας.

Egypt Aswan Low Dam under Construction Old NPG Stereoview Photo 1900 by NPG (Neue Photographische gesellschaft): Photograph | Bits of Our Past Ltd
η κατασκευή του κάτω φράγματος του Ασσουάν στον Νείλο και η δημιουργία της λίμνης Νάσερ

Στις 29 Οκτωβρίου το Ισραήλ εισέβαλε στο Σινά, την επομένη οι Αγγλο-γάλλοι ζήτησαν από το Ισραήλ και την Αίγυπτο να αποσύρουν τις δυνάμεις τους από τη διώρυγα και στις 31 ανήγγειλαν την επικείμενη στρατιωτική τους επέμβαση. Οι Αμερικανοί αντέδρασαν έντονα. Αν και δεν πίστευαν στη δυνατότητα συνεργασίας με τον Νάσερ, δεν ήθελαν να ταυτιστούν με την αποικιοκρατική κληρονομιά των ευρωπαϊκών δυνάμεων, θεωρώντας ότι τον πρώτο λόγο στα διακρατικά προβλήματα έπρεπε να έχει ο ΟΗΕ. Επίσης, επέμβαση της Δύσης στην Αίγυπτο θα εξασθένιζε τη θέση της στην ευρύτερη περιοχή και θα ενίσχυε τον αραβικό ριζοσπαστισμό. Ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ απευθύνθηκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και ζήτησε να αποσυρθούν οι Ισραηλινοί από την Αίγυπτο και τα μέλη του ΟΗΕ να αποφύγουν κάθε απειλή ή χρήση βίας. Βρετανία και Γαλλία προέβαλαν βέτο, αλλά στις 2 Νοεμβρίου οι ΗΠΑ έφεραν το θέμα και στη Γενική Συνέλευση, η οποία με 65 ψήφους υπέρ και πέντε κατά ενέκρινε πρόταση για τον τερματισμό των εχθροπραξιών και την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων.

Οι Σοβιετικοί

Ωστόσο οι Αγγλο-γάλλοι συνέχισαν απτόητοι τις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις, αγνοώντας τις αποφάσεις της διεθνούς κοινότητας. Οι Σοβιετικοί, τη στιγμή που κατέπνιγαν την «αντεπανάσταση» στην Ουγγαρία, εγκατέλειψαν τους χαμηλούς τόνους και βγήκαν δυναμικά στο προσκήνιο, αποστέλλοντας επιστολές στον πρόεδρο του Συμβουλίου Ασφαλείας, στον πρόεδρο των ΗΠΑ και στους πρωθυπουργούς της Βρετανίας, της Γαλλίας και του Ισραήλ. Το κεντρικό θέμα των επιστολών ήταν το ίδιο: η επίθεση κατά της Αιγύπτου έπρεπε να σταματήσει και ο ΟΗΕ να επέμβει για την επίλυση της κρίσης. Στην επιστολή προς τον Αμερικανό πρόεδρο υπήρχε μάλιστα και υπαινιγμός για έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο με τη χρήση πυρηνικών όπλων.

Ο μόλις πρόσφατα επανεκλεγείς στην προεδρία των ΗΠΑ Αϊζενχάουερ προειδοποίησε ότι η αμερικανική κυβέρνηση θα αντιδρούσε σε οποιαδήποτε μονομερή σοβιετική στρατιωτική κίνηση. Παράλληλα, αρνήθηκε την παροχή οικονομικής βοήθειας στη Βρετανία από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και απείλησε με πώληση βρετανικών μετοχών, που θα οδηγούσε σε υποτίμηση της στερλίνας. Στις 6 Νοεμβρίου ο Ιντεν, βρισκόμενος υπό ισχυρή πολιτική και οικονομική πίεση και χωρίς να ενημερώσει τη Γαλλία και το Ισραήλ, ανακοίνωσε την εφαρμογή εκεχειρίας. Στη Βρετανία η πολιτική του επικρίθηκε έντονα από τον Τύπο, ενώ η αντιπολίτευση τον κατηγόρησε ότι παραπλάνησε το Κοινοβούλιο. Παραιτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1957.

Η κατάρρευση της προπολεμικής αποικιοκρατίας

Η κρίση στο Σουέζ σηματοδότησε την κατάρρευση του προπολεμικού αποικιοκρατικού συστήματος και το τέλος της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας των ευρωπαϊκών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Οι συνέπειές της ήταν σημαντικές για όλους τους εμπλεκόμενους σ’ αυτή. Το νασερικό καθεστώς αύξησε τη δημοτικότητά του και ριζοσπαστικοποιήθηκε. Ο ίδιος ο Νάσερ αναδείχτηκε σε αδιαμφισβήτητο ηγέτη των Αράβων και πρωταγωνιστή στον αγώνα τους για ελευθερία και ανεξαρτησία. Οι αραβικοί λαοί παρασύρθηκαν από την πολιτική του γοητεία, αφυπνίστηκαν, εξεγέρθηκαν. Οι παραδοσιακές αραβικές ηγεσίες ταυτίστηκαν με την αποικιοκρατία και το Ισραήλ και ανατράπηκαν. Ο αραβικός εθνικισμός θριάμβευσε.

Η Βρετανία και η Γαλλία γνώρισαν μεγάλη πολιτική και διπλωματική ήττα, αφού το κύρος τους ως Μεγάλες Δυνάμεις καταρρακώθηκε στις ερήμους της Αιγύπτου και κυρίως στις αίθουσες του ΟΗΕ. Τη δεκαετία 1946-56 το επιβλητικό οικοδόμημα της βρετανικής δύναμης στην κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή υπονομεύθηκε, εξασθένησε και τελικά κατέρρευσε. Μετά το 1956 η διαδικασία της αποχώρησης «ανατολικά του Σουέζ» συνεχίστηκε, αλλά η αδυναμία της Βρετανίας εν μέρει αναπληρώθηκε από την «ειδική σχέση» με τις ΗΠΑ. Αντίθετα η Γαλλία, απογοητευμένη από τη στάση των ΗΠΑ στο Σουέζ, επιτάχυνε την απεξάρτησή της από τον αμερικανικό παράγοντα με δύο τρόπους: έστρεψε την προσοχή της προς την οικοδόμηση μιας ενωμένης και ισχυρής Ευρώπης και επιδίωξε να αποκτήσει ανεξάρτητη πυρηνική ικανότητα.

Η κρίση στο Σουέζ ήταν καθοριστικής σημασίας για τις δύο υπερδυνάμεις, οι οποίες τα επόμενα χρόνια αύξησαν σημαντικά την επιρροή τους στη Μέση Ανατολή. Η Μόσχα υποστήριξε τις δύο εκδοχές του αραβικού εθνικισμού, τον νασερισμό και τον μπααθισμό, και αποτέλεσε την κύρια πηγή εξοπλισμού αρκετών αραβικών κρατών (Αιγύπτου ώς το 1970, Συρίας, Ιράκ, Υεμένης). Η Ουάσιγκτον επιχείρησε να καλύψει το κενό ισχύος που άφησε η βρετανική αποχώρηση από τη Μέση Ανατολή στηρίζοντας το Ισραήλ και τα φιλοδυτικά καθεστώτα (Σαουδική Αραβία, Ιορδανία, Μαρόκο, Λιβύη ώς το 1969, Ιράν ώς το 1979). Η αμερικανική είσοδος στη μεσανατολική σκηνή επισημοποιήθηκε με τη διακήρυξη του Δόγματος Αϊζενχάουερ τον Ιανουάριο του 1957 – ένα τρίπτυχο μεσανατολικό πρόγραμμα οικονομικών παροχών, στρατιωτικής βοήθειας και προστασίας από τον σοβιετικό «επεκτατισμό».

Η ιστορία πίσω από το πιο διάσημο γέλιο του κόσμου!

Ποιος είναι επιτέλους αυτός ο τύπος με τα ελάχιστα δόντια που γελάει με ξεκαρδιστικό τρόπο, ενώ οι υπότιτλοι «μεταφράζουν» μια άσχετη ιστορία και τελικά τι είναι αυτο που διηγείται στην πραγματικότητα;

Είναι μάλλον απίθανο να μην έχετε πέσει κάποια στιγμή πάνω στο βίντεο ενός τύπου που αφηγείται μια ιστορία στα ισπανικά και ξεκαρδίζεται στα γέλια με έναν πολύ χαρακτηριστικό τρόπο, ενώ οι υπότιτλοι τον παρουσιάζουν να σχολιάζει κάποιο θέμα της επικαιρότητας.

Ο ξεκαρδιστικός τύπος έκανε ξανά την εμφάνισή του στο ελληνικό ίντερνετ και τώρα σχολιάζοντας φυσικά την… καραντίνα! Στο βίντεο με τους ελληνικούς υπότιτλους, ο κύριος υποτίθεται ότι αφηγείται μια ιστορία για το πώς πήγαν για άσκηση με τη γυναίκα του, αλλά κατέληξαν με πρόστιμο 150 ευρώ ο καθένας καθώς ο ένας είχε ξεχάσει την ταυτότητα κι άλλος είχε μπερδέψει τα νούμερα της μετακίνησης που έστειλε στο SMS.

Ποιος είναι όμως αυτός ο άντρας με το ξεκαρδιστικό γέλιο που του λείπουν τα περισσότερα δόντια και πώς το βίντεο με την αφήγηση του άρχισε να χρησιμοποιείται με αυτόν τον τρόπο; Και το βασικότερο: Τι είναι αυτό που λέει και τον κάνει να ξεκαρδίζεται;

Ο El Risitas

Το όνομά του είναι Χουάν Ζόγια Μπόρχα (Juan Joya Borja) και είναι 63 ετών, ενώ κατάγεται από την Ανδαλουσία της Ισπανίας. Ο Χουάν είναι ένας κωμικός ηθοποιός, ο οποίος ωστόσο στο παρελθόν έχει κάνει δεκάδες δουλειές για να ζήσει, όπως έχει αποκαλύψει ο ίδιος. Για πρώτη φορά εμφανίστηκε στην τηλεόραση το 2000 σε μια τηλεοπτική εκπομπή, όπου παρουσίαζε κωμικά σκετσάκια μαζί με έναν ακόμα ηθοποιό. Γρήγορα ξεχώρισε για το πολύ ιδιαίτερο γέλιο του, το οποίο του χάρισε και το προσωνύμιο «El Risitas», το οποίο θα μπορούσε να μεταφραστεί ελεύθερα ως «Ο Γελάκιας».

Το 2007 βρέθηκε στην εκπομπή του Χεσούς Κιντέρος «Ratones Coloraos» για να δώσει μια συνέντευξη. Ωστόσο, αυτή ακριβώς η συνέντευξη έμελλε να τον κάνει διάσημο σε όλον τον κόσμο, ακόμα κι αν κανείς δεν ξέρει το όνομά του.

Ο Μπόρχα στο συγκεκριμένο βίντεο στην πραγματικότητα περιγράφει μια ιστορία από την εποχή που εργαζόταν σε ένα παραλιακό εστιατόριο ως σερβιτόρος. Όπως λέει, ένα βράδυ του ζήτησαν να πάει τα ταψιά στα οποία φτιάχνουν τις παέγιες στη θάλασσα και να τα δέσει στην ακτή, για να ξεπλυθούν με το νερό της θάλασσας. Ωστόσο, όταν πήγε να τα μαζέψει το πρωί βρήκε μόνο ένα από τα δεκατέσσερα ταψιά καθώς δεν υπολόγισε ότι η στάθμη της θάλασσας θα ανέβαινε λόγω της παλίρροιας και την ίδια στιγμή δεν τα είχε δέσει καλά.

Ο Μπόρχα αφηγούμενος την ιστορία ξεσπά αρκετές φορές στο χαρακτηριστικό του γέλιο και ο παρουσιαστής με το κοινό τον ακολουθούν. Το βίντεο με τους «αυθεντικούς» υπότιτλους στα αγγλικά μπορείτε να το δείτε εδώ:

Το αυθεντικό βίντεο από την εκπομπή αναρτήθηκε στο YouTube στις 25 Ιουνίου 2007 και σύντομα έγινε viral συγκεντρώνοντας περίπου ένα εκατ. views με τον «Risitas» να λέει ακόμα την πραγματική ιστορία με τις παέγιες. Ωστόσο, σύντομα θα ερχόταν η… εκτόξευση!

Τα viral βίντεο

Δεν είναι λίγες φορές που το βίντεο του συγκεκριμένου κυρίου με το ξεκαρδιστικό γέλιο έχει χρησιμοποιηθεί για έναν αστείο σχολιασμό μιας κατάστασης με ψεύτικους υπότιτλους δημιουργώντας έτσι ένα διάσημο βίντεο-παρωδία. Η πρώτη φορά που συνέβη αυτό ήταν τον Μάρτιο του 2014, επτά χρόνια μετά το αυθεντικό βίντεο. Το χρησιμοποίησε η Μουσουλμανική Αδερφότητα της Αιγύπτου για να σατιρίσει τον πρόεδρο της χώρας Αμπντέλ Φατάχ ελ –Σίσι.

Ωστόσο, η μεγάλη «έκρηξη» της παρωδίας ήρθε το 2015 μετά την κυκλοφορία του MacBook εκείνης της χρονιάς. Ο El Risitas υποτίθεται ότι ήταν ένας σχεδιαστής της Apple που δούλευε στο πρωτότυπο του MacBook και περιγράφει την στιγμή που το παρουσίασαν στον Τιμ Κουκ (τον επικεφαλής της Apple) και κατάλαβαν ότι δεν είχε θύρες USB.Το βίντεο έκανε πολύ γρήγορα τον γύρο του διαδικτύου και μέσα σε λίγους μήνες το είδαν περισσότεροι από πέντε εκατ. χρήστες.

Ακολούθησαν πολλές ακόμα παρωδίες με τον El Risitas να υποτίθεται ότι σχολιάσει την κάρτα γραφικών της Nvidia GeForce GTX 970, ένα πολιτικό σκάνδαλο στην Σλοβακία, την πλατφόρμα του Xbox, έναν παραγωγό της ταινίας Spiderman, να κάνει κριτικές ταινιών και βιντεοπαιχνιδιών και να σχολιάζει ακόμα και το δημοψήφισμα στην Βρετανία για το Brexit «μιλώντας» ως ένας σύμβουλος του τότε πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον.

Τον Νοέμβριο του 2018 το βίντεο έγινε ξανά μεγάλη επιτυχία όταν υποτίθεται ότι κορόιδευε την απόφαση της Blizzard Entertainment να δημιουργήσει μια έκδοση του παιχνιδιού Diablo, το Diablo Immortal, για τα κινητά.

O El Risitas μάλιστα έχει αποκτήσει και το δικό του emoticon με το πρόσωπό του στην πλατφόρμα για gamers, Twitch, ενώ φυσικά τα gif με την εικόνα του να γελά είναι από τα πιο επιτυχημένα στα κοινωνικά δίκτυα.

To 2015 ύστερα από τα επιτυχημένα βίντεο του El Risitas μια εταιρία πίτσας από την Φινλανδία ήρθε σε επαφή με τον Μπόρχα ώστε να πρωταγωνιστήσει σε μια σειρά από διαφημίσεις της. Μάλιστα, όπως είχε αποκαλύψει η εταιρία το να βρουν το Μπόρχας αποδείχθηκε πολύ δύσκολη υπόθεση. Ο κωμικός δεν είχε ουτε καν δικό του αριθμό τηλεφώνου και φυσικά καμία παρουσία στο διαδίκτυο μέσω email ή λογαριασμών στα κοινωνικά δίκτυα. Τελικά, χάρη σε μια σειρά γνωριμιών της εταιρίας από την Ισπανία κατάφεραν να τον εντοπίσουν στο σπίτι του στην Σεβίλλη και επί μια εβδομάδα γύριζαν μια σειρά διαφημίσεων που αποδείχτηκαν μεγάλη επιτυχία στην Φινλανδία. Στις διαφημίσεις ακολούθησαν σχεδόν το ίδιο μοτίβο με τον «El Risitas» να λέει κάποιες ιστορίες στα ισπανικά και οι υπότιτλοι να μεταφράζουν κάτι τελείως διαφορετικό!

Ο El Risitas εμφανίζεται πλέον σπάνια στην τηλεόραση, ενώ φαίνεται ότι προτιμά μια πιο ήσυχη ζωή μακριά από το διαδίκτυο, όπου δεν διαθέτει κανέναν επίσημο λογαριασμό σε κανένα κοινωνικό δίκτυο. Φυσικά, αν εξαιρέσουμε την διαφήμιση της φινλανδικής εταιρίας, είναι μάλλον απίθανο ο ίδιος να έχει κερδίσει κάτι από τα viral βιντεο στα οποια εμφανίζεται.

 

 

 

 

 


 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ 1821

Οι πρόσφατοι εορτασμοί για την συμπλήρωση 200 χρόνων από την Εθνική Επανάσταση του 1821 έφεραν στο προσκήνιο διάφορα δημοσιεύματα και δηλώσεις πολιτικών προσώπων σχετικά με την προσφορά της Αϊτής, υπέρ του αγώνα της Ελληνικής Εθνεγερσίας, 45 τόνων καφέ και 100 εθελοντών.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το κυρίαρχο αφήγημα, ο πρόεδρος της Αϊτής, Ζαν Πιερ Μπουαγιέ, συγκινημένος από τον αγώνα των Ελλήνων και μη δυνάμενος να συμβάλει σε αυτόν ουσιαστικά, λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης της χώρας του, έστειλε στην Ελλάδα συμβολικά 45 τόνους καφέ προς πώληση, προκειμένου να αγορασθούν όπλα και πολεμοφόδια, καθώς και 100 Αϊτινούς εθελοντές, οι οποίοι όμως πέθαναν όλοι κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, όταν το πλοίο τους δέχθηκε την επίθεση πειρατών. Μια δεύτερη εκδοχή θέλει τους Αϊτινούς εθελοντές να πεθαίνουν από κακουχίες ή Σκορβούτο πριν φθάσουν στην Ελλάδα, ενώ σύμφωνα με μια τρίτη εκδοχή, το πλοίο των Αϊτινών δέχθηκε την επίθεση γαλλικών πολεμικών πλοίων στη Μεσόγειο, με αποτέλεσμα αυτό να βυθιστεί και οι εθελοντές να πνιγούν.

Όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς, υπάρχουν πολλές εκδοχές αυτής της ιστορίας που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια σε διάφορα άρθρα στο διαδίκτυο, με καμία από αυτές να μην περιέχει ωστόσο σαφείς λεπτομέρειες ως προς τον χρόνο και τον τόπο των γεγονότων, αναφορές σε γνήσιες ιστορικές πηγές ή παραπομπές σε σχετική βιβλιογραφία.

Για τον λόγο αυτό, ανατρέξαμε στην διαθέσιμη βιβλιογραφία και, κατόπιν έρευνας, σας παραθέτουμε τα πραγματικά γεγονότα.

Ως γνωστόν, ήδη από τις απαρχές της Επανάστασης, στον ελλαδικό χώρο είχαν συσταθεί επιτροπές με σκοπό την εξυπηρέτηση των αναγκών του αγώνα και την αντιμετώπιση των διαφόρων ζητημάτων που συνεχώς ανέκυπταν. Οι επιτροπές αυτές, μεταξύ άλλων, συνέτασσαν “προειδοποιήσεις,” προκηρύξεις μέσω των οποίων ανήγγελλαν την έναρξη του αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδος και ζητούσαν την βοήθεια των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων. Παρόμοιες επιτροπές (“κομιτάτα”) είχαν ιδρυθεί και σε χώρες της Ευρώπης, με σκοπό την διαμόρφωση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης υπέρ των επαναστατημένων Ελλήνων, την συγκέντρωση εθελοντών, την περίθαλψη των προσφύγων και του άμαχου ελληνικού πληθυσμού, και την ενίσχυση των επαναστατών με τρόφιμα, φάρμακα, πολεμοφόδια, χρήματα κ.α.

Οι σημερινοί κάτοικοι της Αϊτής αλλά και το επίσημο κράτος τους δεν έχουν ιδέα για ποιο λόγο συζητείται η περίπτωση να τους αποδώσει η ελληνική πολιτεία τιμές για την στάση τους στον εθνικό απελεθευρωτικό αγώνα του 21 , πολύ απλά γιατί δεν πήραν καμία στάση

Μια από τις πρώτες επιτροπές στο εξωτερικό ιδρύεται τον Μάρτιο του 1821 στην Γαλλία, στους κόλπους της Société de la Morale Chrétienne (Εταιρία της Χριστιανικής Ηθικής) από επιφανείς Γάλλους φιλέλληνες και αξιόλογους Έλληνες των Παρισίων, όπως τους Α. Κοραή, Α. Βογορίδη, Δ. Φωτήλα, Μ. Σχινά κ.α., με κύριο μέλημά την συλλογή χρηματικών εισφορών για την ενίσχυση των Ελλήνων προσφύγων.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τον Αύγουστο του ίδιου έτους, και με την μεσολάβηση του Γάλλου φιλέλληνα και τέως επισκόπου Βλαισών, Ανρι Γκρεγκουάρ, η Επιτροπή των Παρισίων στέλνει επιστολή στον πρόεδρο της Αϊτής Ζαν Πιερ Μπουαγιέ, δια της οποίας τον καλεί να ενισχύσει τον αγώνα των Ελλήνων κατά των Τούρκων με όπλα και χρήματα. Η επιστολή έκλεινε ως εξής:

“Γενναίοι Αϊτινοί, έχετε υποφέρει τους πόνους της δουλείας που προ ολίγου σας βάραινε. Τέκνα της Αφρικής, της οποίας οι ακτές πρόσκεινται σε εκείνες της Ελλάδος, ελάτε να μας βοηθήσετε· 30.000 τυφέκια και χρήματα μας είναι απαραίτητα. Κι αν σε αυτό το δώρο ή δάνειο προσετίθετο η άφιξη ενός των ταγμάτων σας, ορμώμενου από την καρδιά της Αμερικής, τούτο θα έφερνε τον τρόμο στην ψυχή των λιπόψυχων βασανιστών μας. Το νησί της Ύδρας είναι το λιμάνι στο οποίο μπορείτε να στείλετε την βοήθειά σας.

Η Ελλάς θα σας ήταν υπόχρεη για αυτές τις θυσίες. Μια τρυφερή φιλία θα παγιωνόταν ανάμεσα στους απογόνους σας και στους δικούς μας ως τα βάθη των αιώνων. Θα τους κληροδοτήσουμε την ευγνωμοσύνη μας. Η ιστορία θα επαναλαμβάνει στις μελλοντικές γενιές ότι η σημαία της Αϊτής, κυματίζουσα στην Μεσόγειο, ήρθε να ενωθεί με εκείνη της αναστημένης Ελλάδος. Θα ήταν μια εποχή δόξας για τα δύο έθνη, και ένας από τους ωραιότερους θριάμβους της δικαιοσύνης και της ανθρωπιάς.”

Πώς αντέδρασε όμως ο πρόεδρος της Αϊτής στην επιστολή αυτή των Ελλήνων;

Σύμφωνα με τον Τομά Μαντιέ και τον Μπομπράν Αρντουάν, τους δυο κορυφαίους Αϊτινούς ιστορικούς του 19ου αιώνα, ο Μπουαγιέ δεν έκανε απολύτως τίποτα για να βοηθήσει τους Έλληνες πέραν από το να τους στείλει μια όμορφη ευχετήριο επιστολή, που ωστόσο τους αρνούταν την βοήθεια!

Thomas Madiou (1815-1884)

Τομά Μαντιέ (1843):

“Η απάντηση [του Μπουαγιέ], που πρόκειται να αναπαράγουμε, δεν αντανακλά τα συγκινητικά και ηρωικά συναισθήματα που υπαγόρευσαν αυτό το ευγενές γράμμα [των Ελλήνων]. Σε αυτήν, ο ψυχρός λογισμός μιας φειδωλής οικονομίας υποβοηθείται από την ρητορεία για να προξενήσει ενθουσιασμό. Είναι αλήθεια ότι δεν μπορούσαμε να πραγματοποιήσουμε μεγάλες θυσίες για την Ελλάδα, όμως είχαμε την δυνατότητα να της στείλουμε κάποια χρήματα, τα οποία δεν στείλαμε. Το ποσό των 40.000 πιάστρων, που θα μπορούσαμε να είχαμε διαθέσει, θα είχε αφιερωθεί στην απόκτηση 8.000 καλών τυφεκίων, τα οποία, αυτοί οι ήρωες, που πέθαιναν δίχως όπλα στα πεδία των μαχών, θα είχαν δεχθεί μέσω πλοίου ευλογώντας μας. Τα λόγια που θα μας απηύθυναν μπροστά στον θάνατο: “Θα κληροδοτήσουμε στους απογόνους μας την ευγνωμοσύνη μας,” δεν είχαν αγγίξει την καρδιά μας. Αν ο Πεσιόν είχε ζήσει, δεν θα μας είχαν απευθύνει μια μάταιη έκκληση. Όσο περισσότερο τα πράγματα εξελίσσονται, τόσο περισσότερο βλέπουμε πόσο σπάνιες είναι οι ανώτερες αρετές της καρδιάς, που μόνο αυτές παράγουν την ομορφιά και το μεγαλείο. Όσο για την αποστολή σε αυτούς στρατευμάτων υπό την σημαία μας, πολιτικοί λόγοι αντετίθεντο σε αυτό. Εάν η Ευρώπη εκείνη την εποχή λάμβανε υπ’ όψιν το διεθνές δίκαιο για να μην επεμβαίνει άμεσα στις υποθέσεις της Ελλάδος, εμείς είχαμε ακόμη σοβαρότερο λόγο για να διατηρήσουμε την ουδετερότητά μας, ακόμη περισσότερο την στιγμή που η σημαία μας δεν είχε ακόμη αναγνωρισθεί από τις ξένες δυνάμεις.

Όμως, έχει ειπωθεί και γραφθεί ότι, εάν είχαμε στείλει ένα από τα τάγματά μας στην Ελλάδα, το χρώμα των στρατιωτών μας θα ήταν λόγος για να τύχουν κακής υποδοχής. Η Επιτροπή των Παρισίων απευθυνόμενη στην Αϊτή γνώριζε καλά ότι δεν ήταν λευκοί. Και στις χώρες της Ανατολής, δεν είναι οι άνθρωποι συνηθισμένοι στην θέα μαύρων στρατιωτών; Υπήρξαν πολλοί από αυτούς στις μουσουλμανικές στρατιές το 1821, όπου αμιγώς μαύρα συντάγματα είχαν στρατολογηθεί στο Νταρφούρ, και αμιγώς μαύρα σώματα είχαν στρατολογηθεί στους βερβερικούς πληθυσμούς. Εάν ήταν δυνατό για εμάς να στείλουμε μια από τις ημιταξιαρχίες μας στην Ελλάδα, δεν θα ήταν το χρώμα των στρατιωτών μας που θα τους είχε καταστήσει αντικείμενο αποτροπιασμού. Στην Νάπολη, υπό τον Μυρά, το Βασιλικό Αφρικανικό Σύνταγμα δεν είχε αποκτήσει αδερφική σχέση με τον λαό;

Ιδού η απάντηση που δόθηκε στο γράμμα των Ελλήνων:

‘Προς τους Πολίτες της Ελλάδος Α. Κοραή, Κ. Πολυχρονιάδη, Α. Βογορίδη και Κ. Κλωνάρη,

‘Πριν λάβουμε την επιστολή σας από το Παρίσι, με ημερομηνία την 20η Αυγούστου του παρελθόντος έτους, έφθασε σε εμάς η είδηση ότι η Ελλάς, επανορθώσασα επιτέλους την πίστη της που παρέμενε καταπεπτωκυία, είχε αδράξει ξανά την λόγχη της για να διεκδικήσει την ελευθερία της και την θέση που κατείχε ανάμεσα στα έθνη.

‘Ένας σκοπός τόσο δίκαιος δεν θα μπορούσε να ήταν αδιάφορος στους Αϊτινούς, οι οποίοι, όπως οι Έλληνες, είχαν επί μακρόν στενάξει κάτω από έναν ζυγό επονείδιστο, και οι οποίοι, όπως εσείς, ηγέρθησαν από τον ύπνο της δουλείας. Έπειτα από 30 έτη αιματηρού πολέμου, είμαστε σήμερα απελεύθεροι, ανεξάρτητοι, συμφιλιωμένοι· νικήσαμε τους δυνάστες μας με την δύναμη των όπλων· και με την φιλελευθερία των θεσμών μας φέραμε στην πατρίδα μας την γλυκιά ειρήνη. Αρχίζουμε να απολαμβάνουμε τους καρπούς των κόπων μας. Όντας ευτυχέστεροι από εμάς, τέκνα της Ελλάδας, έχετε δέκα αιώνες δόξας που αναπτερώνουν το θάρρος σας· τα όρη μας, οι πεδιάδες μας δεν ανακαλούν στην μνήμη μας τίποτε περισσότερο από την μανία των τυράννων μας και τις ταλαιπωρίες των πατέρων μας. Οι Θερμοπύλες, ο Μαραθώνας, η Σαλαμίνα, οι Πλαταιές ακόμη σας υπενθυμίζουν τα ηρωικά κατορθώματα των προγόνων σας. Μάταια οι βάρβαροι επικυρίαρχοί σας πάσχισαν να σας στερήσουν μέχρι και την επιρροή των μνημείων, υποκαθιστώντας τα διάσημα αυτά ονόματα με ονόματα βαρβαρικά· μάταια κολάκευσαν τους εαυτούς τους καταστρέφοντας τα αθάνατα αυτά μνημεία: οι πρώτες σας νίκες τούς δείχνουν επαρκώς πως δεν είστε υιοί εκφυλισμένοι.

‘Ωστόσο, στην χαρμονή που μας εμπνέει η ευγενής αποφασιστικότητα που σας διέπει προστίθεται ένα οδυνηρό συναίσθημα, καθώς βλέπουμε τους λαούς που σας οφείλουν τόσο τον πολιτισμό τους όσο και την ευημερία τους να παραμένουν αδρανείς θεατές του αγώνα σας και να προδίδουν δια της απραξίας τους τον σκοπό της δικαιοσύνης και της θρησκείας.

‘Πώς! Η Αθήνα, η Λακεδαίμονα να αγωνίζονται με τις αλυσίδες τους ενάντια στις πολυάριθμες στρατιές του δεσποτισμού, να ικετεύουν για βοήθεια, και η πολεμική Ευρώπη, η εύπορη Ευρώπη να τους αρνείται ένα στήριγμα! Το λάβαρο του Σταυρού έχει ποδοπατηθεί από τον μουσουλμάνο, και η χριστιανική Ευρώπη διστάζει να εκδικηθεί τον Θεό της… Αχ! Αν η κραυγή της Ελλάδος πραγματικά ήχησε γι’ αυτή, η Αϊτή συγκινήθηκε από αυτό βαθύτατα. Ναι, πολίτες, φλεγόμαστε από την θέληση να υπερασπιστούμε τους συμπατριώτες σας· μακάρι να μπορούσαμε να δώσουμε πρώτοι το όμορφο αυτό παράδειγμα στον υπόλοιπο κόσμο· όμως δεν μας επιτρέπεται να δικαιώσουμε τις προσδοκίες σας και τον πόθο που μας φλέγει! Με την απεραντοσύνη της θάλασσας να μας χωρίζει από την Ελλάδα, στερούμενοι των πόρων που κάνουν τα έθνη που συνορεύουν με αυτήν υπερήφανα, περιβαλλόμενοι από την γαλήνη μας και μην διαθέτοντας άλλα όπλα πέραν αυτών που κυριεύσαμε στα πεδία των μαχών, περιοριζόμαστε στο να συντάξουμε ευχές· τουλάχιστον, μην ακούγοντας παρά την φωνή της Τιμής, εκφράζουμε ενώπιον του σύμπαντος ολόκληρου τις ευχές εκείνες που η πολιτική πνίγει μέσα στην καρδιά των ευρωπαϊκών εθνών και ζητάμε από τους ουρανούς τον θρίαμβο του καταπιεσμένου επί του καταπιεστή, της ελευθερίας επί της τυραννίας, της θρησκείας επί του φανατισμού.

‘Και εσείς, γενναίοι Έλληνες, θυμηθείτε την δύναμη των προγόνων σας όταν στρατιές πιο πολυάριθμες από αυτές που απειλούν εσάς έφεραν στα σπίτια τους τόσο τον σίδηρο όσο και τον πυρσό· θυμηθείτε ότι 300 Σπαρτιάτες έσωσαν την πατρίδα τους· μην φοβάστε λοιπόν καθόλου την ισχύ των αριθμών, θα υποχωρήσει μια μέρα μπροστά στην αξία σας. Καταπλήξτε την Ευρώπη, αποσπάστε τον θαυμασμό της με την ακλόνητη επιμονή σας στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων σας. Τότε, σύντομα θα την δείτε πιστή στις αρχές της να σας προσφέρει η ίδια την βοήθεια που σας αρνείται σήμερα, και τότε θα έχετε θριαμβεύσει. Μαθαίνοντάς το, η Αϊτή θα αγαλλιάσει με το ευτυχές σας πεπρωμένο· θα έχει την τιμή να ενώσει με μια συνθήκη φιλίας τα παιδιά της με τους υιούς της Ελλάδος.’”

(Ιστορία της Αϊτής, VI, σελ. 219-225)

Είναι λοιπόν σαφές από το κείμενο του Μαντιέ, το οποίο γράφθηκε 20 περίπου χρόνια μετά τα γεγονότα, ότι ο πρόεδρος Μπουαγιέ όχι μόνο δεν βοήθησε τους Έλληνες στέλνοντάς τους όπλα ή εθελοντές, αλλά και ότι η άρνησή του να βοηθήσει είχε ήδη συζητηθεί στο εσωτερικό της Αϊτής, με ορισμένους να υποστηρίζουν ότι καλώς έπραξε με το να μην στείλει στρατιώτες στην Ελλάδα, διότι θα τύγχαναν “κακής υποδοχής”. Ο Μαντιέ, ο οποίος είχε στενές οικογενειακές και προσωπικές σχέσεις με την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Αϊτής (ήταν στενός φίλος τόσο με τον ίδιο τον πρόεδρο Μπουαγιέ όσο και με τον επικεφαλής του στρατού του, Ζοζέφ Μπαλταζάρ Ανζινάκ), είχε πρόσβαση σε πρωτογενείς πηγές και μάρτυρες, ώστε αν τελικώς κάτι τέτοιο είχε λάβει χώρα, είναι βέβαιο ότι θα το γνώριζε.

Alexis Beaubrun Ardouin (1796-1865)

Μπομπράν Αρντουάν (1860):

“Είναι σίγουρο ότι ο Μπουαγιέ δεν ήταν αναίσθητος ως προς τα δεινά που υπέφεραν οι Έλληνες, ούτε ήταν αδιάφορος ως προς την επιτυχία που όλες οι γενναιόδωρες καρδιές τούς εύχονταν στον αγώνα τους ενάντια στους καταπιεστές τους τον ίδιο εκείνο χρόνο, και περισσότεροι του ενός Αϊτινοί αισθάνονταν την ίδια συμπάθεια. Όμως, ο πρόεδρος της Αϊτής είχε καθήκοντα προς την χώρα του να εκπληρώσει πρώτα, πριν σκεφθεί να βοηθήσει έναν εξεγερμένο λαό που βρισκόταν πάνω από 2.500 λεύγες μακριά: η λογική του Κράτους έπρεπε να υπερισχύσει του ενθουσιασμού. Λιγότερο από έναν χρόνο μετά την προσάρτηση του Βορρά, σε μια χρονική στιγμή που όλα πήγαιναν προς εκείνη της Ανατολής, θα έστελνε αϊτινά στρατεύματα στην Ελλάδα για να πολεμήσουν κατά των Τούρκων; Και που θα είχε βρει τον στόλο που θα χρειαζόταν για να τα μεταγάγει εκεί; Και ποιο θα ήταν το κόστος μιας τέτοιας επιχείρησης, εάν η εκτέλεσή της είχε καταστεί δυνατή; Ο Πρόεδρος θα είχε εξαντλήσει τα οπλοστάσια της χώρας για να στείλει στους Έλληνες τα 30.000 τουφέκια που αιτήθηκαν εκείνοι που ζούσαν στο Παρίσι —το δημόσιο θησαυροφυλάκιο και τα χρήματα που είχαν συγκεντρωθεί στον Βορρά μετά τον θάνατο του Κριστόφ;”

(Μελέτες στην Ιστορία της Αϊτής, IX, σελ. 74-75)

Και πάλι, δεν τίθεται καν θέμα περί του εάν στάλθηκε βοήθεια στους Έλληνες, αλλά περί του εάν κάτι τέτοιο ήταν πολιτικά και πρακτικά εφικτό για τον Μπουαγιέ εκείνη την περίοδο. Για τον Αρντουάν, όπως και για τον Μαντιέ, η αυτονόητη απάντηση ήταν όχι, καθώς για τον Μπουαγιέ εκείνη την περίοδο προτεραιότητα είχε η Αϊτή.

Τι ισχύει όμως για τους “45 τόνους καφέ;”

Ο καφές αυτός πράγματι εστάλη, όχι όμως στους Έλληνες!

Henri Jean-Baptiste Grégoire (1750-1831)

Όπως αναφέραμε προηγουμένως, εκείνη την περίοδο ο Γάλλος τέως επίσκοπος Βλαισών Ανρι Γκρεγκουάρ, μια από τις ηγετικές μορφές της Γαλλικής Επανάστασης (και από τις λίγες που βρίσκονταν ακόμη εν ζωή το 1821), διατηρούσε στενές σχέσεις τόσο με τους Έλληνες της Επιτροπής των Παρισίων όσο και με την κυβέρνηση της Αϊτής. Αυτός ήταν που πρότεινε στους Έλληνες να απευθυνθούν στην κυβέρνηση του Πορτ-ω-Πρανς. Ο Γκρεγκουάρ, φανατικός υποστηρικτής της κατάργησης της δουλείας και εξέχον μέλος της Société des Amis des Noirs (Εταιρία των Φίλων των Μαύρων), υπερασπιζόταν την ανεξαρτησία της Αϊτής και φιλοξενούσε Αϊτινούς επισκέπτες στο Παρίσι. Είχε στενές σχέσεις τόσο με τον πρόεδρο Πεσιόν όσο και με τον Μπουαγιέ, ο οποίος μάλιστα τον προσκάλεσε να ζήσει στην Αϊτή. Ο Γκρεγκουάρ, που ήταν τότε 70 ετών, αρνήθηκε, και τότε ο Μπουαγιέ του ζήτησε να του στείλει δύο πορτραίτα του, προκειμένου να τα αναρτήσει στους τοίχους του προεδρικού του ανακτόρου και της Αϊτινής Γερουσίας στο Πορτ-ωΠρανς. Ο Γκρεγκουάρ δέχθηκε διστακτικά, καθώς απεχθανόταν την προσωπολατρία, και, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, ο Μπουαγιέ του έστειλε 25.000 λίβρες (και όχι 45 τόνους) καφέ.

Όπως γράφει ο Μαντιέ:

“Ο Γκρεγκουάρ ζήτησε να του στείλουν από την Χάβρη δύο λίβρες καφέ από τις 25.000. Συγκέντρωσε αρκετούς από τους φίλους του και ευχαριστήθηκε πολύ με το να τους προσφέρει μια γεύση αϊτινού καφέ. Ο υπόλοιπος θα παρέμενε στον ίδιο· τον χρησιμοποίησε για να καλύψει τα έξοδα [της έκδοσης] αρκετών βιβλίων περί ηθικής, τα οποία έστειλε αφιλοκερδώς στην Αϊτή, και για να βοηθήσει τους Έλληνες ενάντια στην Οθωμανική Πύλη.”

(Ιστορία της Αϊτής, VI, σελ. 219-225)

Ωστόσο, ο Μαντιέ δεν υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες σχετικά με το τι απέγιναν τελικά τα χρήματα από την πώληση του καφέ.

Το 2004, ο ιστορικός Ζαν Φρανσουά Μπριέρ δίνει μια ελαφρώς διαφορετική εκδοχή της ιστορίας, δίχως να αναφέρει τίποτα περί αποστολής χρημάτων στην Ελλάδα από τον Γκρεγκουάρ:

“[Η αποστολή του καφέ] έφερε τον τέως επίσκοπο Βλαισών σε δύσκολη θέση, καθώς οι αντίπαλοί του τον κατηγόρησαν ότι λάμβανε χορηγίες από την κυβέρνηση της Αϊτής. Χωρίς να πίνει καφέ ο ίδιος, πούλησε ένα μέρος του φορτίου για να βοηθήσει τους Μαρτινικανούς Μπισέτ, Βολνί και Φαμπιάν, οι οποίοι είχαν κατηγορηθεί το 1823 ότι είχαν εκδώσει ένα φυλλάδιο που ζητούσε πολιτικά δικαιώματα για τους μαύρους, και δώρισε τον υπόλοιπο στους φίλους του.”

(Αββάς Γρηγόριος και Αϊτινή Επανάσταση [2004], σελ. 40)

Ο δε Έλληνας ιστορικός Μιχαήλ Λάσκαρης, στην διατριβή του με τίτλο L’Abbé Grégoire et la Grèce (Ο Αββάς Γρηγόριος και η Ελλάς, 1932), στην οποία αναλύει διεξοδικά την φιλελληνική στάση και δράση του επισκόπου Γκρεγκουάρ, επιβεβαιώνει την σχέση του τελευταίου με την κυβέρνηση της Αϊτής και τους Έλληνες της Επιτροπής των Παρισίων, όμως δεν αναφέρει πουθενά ότι ο Γκρεγκουάρ έστειλε χρήματα στους επαναστατημένους Έλληνες.

Συνεπώς, εν αντιθέσει προς όσα λέγονται ή γράφονται το τελευταίο διάστημα, η Αϊτή δεν έστειλε ΠΟΤΕ εθελοντές ή χρήματα στην Ελλάδα κατά την Επανάσταση του 1821, ενώ 25.000 λίβρες (και όχι “45 τόνοι”) καφέ πράγματι εστάλησαν από τον πρόεδρο Μπουαγιέ, όχι όμως στους Έλληνες, αλλά στον Γάλλο επίσκοπο Ανρι Γκρεγκουάρ.

 

 

 

 

 


 

Μεγάλοι Έλληνες ζωγράφοι

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΛΥΤΡΑΣ
Γεννήθηκε στον Πύργο της Τήνου, το 1832 και ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους και δασκάλους της ζωγραφικής κατά τον 19ο αιώνα. Το έργο του στάθηκε ορόσημο στη νεότερη ελληνική ζωγραφική. Θεωρείται από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της Σχολής του Μονάχου και πρωτοπόρος στη διαμόρφωση της διδασκαλίας των Καλών Τεχνών στην Ελλάδα. Η πολυσήμαντη τέχνη του καλύπτει τα 3/4 του πρώτου αιώνα της ελληνικής αναγέννησης. Ήταν γιος ενός λαϊκού μαρμαρογλύπτη, που περιπλανήθηκε σε όλες τις μεγάλες πόλεις των Βαλκανίων αναζητώντας την τύχη και τελικά κατέληξε στην Τήνο. Ο πατέρας μετέδωσε στο γιο του τη μεγάλη αγάπη του προς την καλλιτεχνία, κι ο Νικηφόρος από μικρή ηλικία είχε εκπλήξει με το πλούσιο ταλέντο του όσους έτυχε να τον γνωρίσουν. Το 1850, σε ηλικία 18 ετών, πήγε στην Αθήνα μαζί με τον πατέρα του και γράφτηκε στο Σχολείο των Τεχνών (η μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών). Εκεί, σπούδασε ζωγραφική με δασκάλους τον Γερμανό διευθυντή της Σχολής, Λούντβιχ Τιρς (Ludwig Thiersch), τους αδερφούς Μαργαρίτη και τον Ιταλό Ραφαέλο Τσεκόλι (Raffaelo Ceccoli). Ο Τιρς συγκινημένος από το πρώιμο φούντωμα της καλλιτεχνικής ιδιοφυίας του Νικηφόρου, τον πήρε από την ιδιαίτερη και πατρική προστασία του και τον καθοδήγησε με επιτυχία στο δρόμο της μεγάλης καριέρας. Με την αποφοίτησή του, το 1856, ο Νικηφόρος Λύτρας ανέλαβε να διδάξει το μάθημα της Στοιχειώδους Γραφής στο ίδιο ίδρυμα. Το 1860, με υποτροφία του βασιλιά Όθωνα, πήγε στο Μόναχο για να σπουδάσει στη Βασιλική Ακαδημία των Καλών Τεχνών και έτσι βρέθηκε στην καρδιά της ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής ζωής. Την εποχή εκείνη, στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας ζωντάνευε ξανά ο αθηναϊκός 5ος αιώνας π.Χ. Η τέχνη, που είχε πηγή τον αρχαίο κλασικισμό, βρισκόταν στην ακμή της. Μέσα στη Σχολή αυτή και με δάσκαλό του τον Καρλ φον Πιλότυ (Karl von Piloty), που ήταν βασικός εκπρόσωπος της ιστορικής ρεαλιστικής ζωγραφικής στη Γερμανία, ο Νικηφόρος έριξε στερεές ρίζες για την κατοπινή του εξέλιξη. Το 1862, με την έξωση του βασιλιά Όθωνα, το ελληνικό κράτος διέκοψε την υποτροφία που του χορηγούσε, αλλά ο εύπορος βαρόνος Σιμών Σίνας, πρέσβης της Ελλάδας στη Βιέννη, ανέλαβε τα έξοδα των σπουδών του. Το καλοκαίρι του 1865, λίγο πριν αναχωρήσει για την Ελλάδα, συνάντησε τον φίλο του Νικόλαο Γύζη, που μόλις είχε φθάσει στο Μόναχο για να σπουδάσει και αυτός κοντά στον Πιλότυ. Μαζί με τον Γύζη επισκέφθηκαν εκθέσεις και μουσεία και πήγαν για λίγες ημέρες στις εξοχές του Μονάχου, σε γραφικά χωριά της Βαυαρίας.
Πυρπόληση τουρκικής ναυαρχίδας
Με την επιστροφή του στην Αθήνα, το 1866 ο Λύτρας διορίστηκε καθηγητής ζωγραφικής στη Σχολή Καλών Τεχνών στην έδρα της Ζωγραφικής, την οποία κατείχε για 38 ολόκληρα χρόνια διδάσκοντας με υποδειγματική ευσυνειδησία και ζήλο. Το 1873, παρέα με τον Γύζη, έκανε ένα τρίμηνο ταξίδι στη Σμύρνη και τη Μικρά Ασία, όπου εμπλούτισε το ταλέντο του με ισχυρές και φωτεινές εντυπώσεις και με το ρυθμό ενός άλλου κόσμου. Εκεί προσπάθησε να γνωρίσει την επίδραση που είχε η Ανατολή πάνω στον κλασικισμό, ώστε να μπορέσει να μελετήσει το βυζαντινό ρυθμό που γεννήθηκε από την ένωση του κλασικισμού με την αραβική τέχνη. Τον επόμενο χρόνο (1874) πήγε πάλι στο Μόναχο και επέστρεψε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1875. Τον Σεπτέμβριο του 1876, μαζί με τον Γύζη, αναχώρησε και πάλι για το Μόναχο και το Παρίσι. Το 1879 επισκέφθηκε την Αίγυπτο και τον χειμώνα του ίδιου έτους παντρεύτηκε την Ειρήνη Κυριακίδη, κόρη εμπόρου από τη Σμύρνη. Τον επόμενο χρόνο γεννήθηκε το πρώτο από τα 6 παιδιά τους, ο Αντώνιος. Ακολουθούν 4 ακόμα γιοι (ο Νικόλαος, ο Όθων, ο Περικλής και ο Λύσανδρος) και μία κόρη, η Χρυσαυγή. Ο γιος του Νικόλαος έγινε κι αυτός ζωγράφος με πλούσιο και πολύ σημαντικό έργο. Ο Λύτρας δούλεψε ευσυνείδητα και ως ζωγράφος και ως καθηγητής στο Σχολείο Καλών Τεχνών και γνώρισε νωρίς την αναγνώριση και την δόξα. Οι ανεξάντλητοι θησαυροί της ψυχής του, η ευαισθησία και η ευρύτητα της καλλιτεχνική του ιδιοσυγκρασίας, έκαναν γόνιμη τη διδασκαλία του και τα αποτελέσματά της λαμπρά, δεδομένου ότι οι σημαντικότεροι καλλιτέχνες της νεότερης Ελλάδας υπήρξαν μαθητές του. Κοντά του μαθήτεψαν πολλοί ζωγράφοι, που αργότερα ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους και διακρίθηκαν, μεταξύ των οποίων ο Γεώργιος Ιακωβίδης, ο Πολυχρόνης Λεμπέσης, ο Περικλής Πανταζής, ο Γεώργιος Ροϊλός και ο Νικόλαος Βώκος. Πέθανε στην Αθήνα, στις 13 Ιουνίου του 1904, σε ηλικία 72 ετών, μετά από σύντομη ασθένεια που εικάζεται ότι οφείλονταν σε δηλητηρίαση από χημικές ουσίες των χρωμάτων. Λίγους μήνες αργότερα, την έδρα του στο Σχολείο Καλών Τεχνών (Πολυτεχνείο), ανέλαβε ο παλαιός μαθητής του Γεώργιος Ιακωβίδης.
Τα κάλαντα
Στο πλούσιο και απέραντο έργο του Νικηφόρου Λύτρα, από τα πρώτα παιδικά σχεδιαγράμματά του μέχρι τον τελευταίο του πίνακα, βλέπει κανείς μια διαρκή εξέλιξη. Συνεχώς ανεβαίνει, προσπαθώντας να φτάσει στην ιδανική τελειότητα. Το έργο του αποδεικνύει πως ο δημιουργός του είχε κατανοήσει την ανάγκη προσαρμογής των κλασικών προτύπων και παραδόσεων στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα και το έργο του, μαζί µε το έργο του Ν. Γύζη θεωρείται το βάθρο της νεοελληνικής τέχνης. Ο Λύτρας, μέσα από το έργο του εκφράζει την αγάπη του για τους απλούς συνανθρώπους του, αποφεύγοντας τις βίαιες σκηνές και τις κραυγαλέες συνθέσεις. Ζωγράφισε κυρίως πορτρέτα και σκηνές από την καθημερινή ζωή χρησιμοποιώντας λιτά μέσα, και πλάθοντας µια έντονα λυρική ατμόσφαιρα. Ασχολείται με θέματα εθνικού και ηθογραφικού περιεχομένου. Την περίοδο που ήταν μαθητής του Πιλότυ στο Μόναχο, ο Λύτρας ασχολήθηκε με την λεγόμενη «ιστορική ζωγραφική» με θέματα παρμένα από την ελληνική μυθολογία και την ελληνική ιστορία. Στην περίοδο του Μονάχου συγκαταλέγονται οι πίνακές του: Ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε’Η Πηνελόπη διαλύει τον ιστό τηςΗ Αντιγόνη εμπρός στο νεκρό Πολυνείκη. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, άρχισε να ασχολείται με προσωπογραφίες. Ο καταξιωμένος Λύτρας ήταν από τα πιο δημοφιλή πρόσωπα στους αθηναϊκούς καλλιτεχνικούς κύκλους της εποχής του. Συμμετείχε και τιμήθηκε σε πάμπολλες εκθέσεις: στις πανελλήνιες εκθέσεις στο Ζάππειο, τις παγκόσμιες εκθέσεις του Παρισιού (1855, 1867, 1878, 1889 και 1900), την παγκόσμια έκθεση της Βιέννης (1873), και τις εκθέσεις που οργάνωνε τακτικά ο Καλλιτεχνικός Σύλλογος Παρνασσός. Ως επίσημος προσωπογράφος της υψηλής κοινωνίας της Αθήνας φιλοτέχνησε ολόσωμα μνημειακά πορτρέτα μελών των οικογενειών Σερπιέρη, Καυτατζόγλου, διευθυντών της Εθνικής Τράπεζας και άλλων επιφανών Αθηναίων που συγκαταλέγονται στα πιο σημαντικά δείγματα της ελληνικής ζωγραφικής του 19ου αι. Στην πραγματικότητα, όμως, οι βιοτικές ανάγκες ήταν που υποχρέωσαν τον Νικηφόρο Λύτρα να ζωγραφίζει προσωπογραφίες εξεχόντων προσώπων. Έτσι, μολονότι είναι αριστουργηματικές, δεν ήταν αυτές στις οποίες ο Λύτρας έκλεινε μέσα τη ψυχή του.
Η καλλιτεχνική δύναμη του Νικηφόρου Λύτρα βρίσκεται μέσα στους ηθογραφικούς του πίνακες, στις εκπληκτικές εκείνες συνθέσεις, με θέματα της ζωής στο χωριό και την πόλη, που ακτινοβολούν ολόκληρη τη θέρμη και τη φωτεινή του αγάπη για την ελληνική ζωή και το αγνό ελληνικό σπίτι. Τα γραφικά έθιμα και τα στιγμιότυπα ενέπνευσαν μερικά από τα πλέον γνωστά ηθογραφικά έργα του: Ψαριανό μοιρολόιΠαιδί που στρίβει τσιγάροΗ αναμονήΟ κακός εγγονόςΗ κλεμμένη, το Μετά την πειρατείαΗ αρραβωνιασμένηΤο λιβάνισμαΗ ορφανήΤα άνθη του επιταφίουΟ όρθροςΟ γαλατάςΤο φίλημαΤο αυγό του ΠάσχαΟ μάγκας και κυρίως Τα κάλαντα αποτελούν τα αντιπροσωπευτικότερα έργα του Λύτρα. Οι ηθογραφίες του Λύτρα, είδος στο οποίο θεωρείται εισηγητής, ανταποκρίνονται στην κυρίαρχη ιδεολογία της αστικής τάξης της εποχής και στο γενικό αίτημα για την απόδειξη της ιστορικής συνέχειας των Ελλήνων. Τα ταξίδια του στη Μικρά Ασία και την Αίγυπτο πλούτισαν τους πίνακές του με αραπάκια, φελάχες, χότζες και άλλα στοιχεία του της προσφιλούς στην Δύση μυστηριακής Ανατολής. Τα έργα των τελευταίων του χρόνων διαπνέονται από την μελαγχολία των γηρατειών, από θρησκευτικές ανησυχίες και μηνύματα θανάτου. Προς το τέλος της ζωής του, ασκητικές και μαυροντυμένες υπάρξεις με κέρινα πρόσωπα πήραν την θέση των λυγερόκορμων κοριτσιών. Η πολύχρονη θητεία του ως καθηγητή στη Σχολή Καλών Τεχνών έθεσε τα θεμέλια για την ανάπτυξη της σύγχρονης ελληνικής ζωγραφικής. Αν και προσκολλημένος πάντα στις αρχές του ακαδημαϊσμού της Σχολής του Μονάχου και ανεπηρέαστος από το ρεύμα των ιμπρεσιονιστών, εντούτοις προέτρεπε πάντα τους μαθητές του να είναι ανοιχτοί στις νέες τάσεις. Ως καλλιτέχνης και ως δάσκαλος, ο Λύτρας σημάδεψε την πορεία της νεοελληνικής ζωγραφικής. «Η αγάπη προς το ωραίο είναι η γέφυρα μεταξύ Θεού και ανθρώπου», έλεγε. Το 1903 παρασημοφορήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος. Το 1909 (μετά τον θάνατό του) έργα του παρουσιάστηκαν στην έκθεση «Η σχολή του Πιλότυ 1885-1886» στην γκαλερί Heinemann του Μονάχου. Το 1933 πραγματοποιήθηκε μεγάλη αναδρομική έκθεση στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με 186 έργα του. Τα ελληνικά ταχυδρομεία τον τίμησαν με την έκδοση γραμματοσήμου.
Η κλεμμένη
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΥΖΗΣ
Γεννήθηκε την 1η Μαρτίου 1842, στο Σκλαβοχώρι της Τήνου και ήταν ένα από τα 6 παιδιά του ξυλουργού Ονούφριου Γύζη και της Μαργαρίτας Γύζη, το γένος Ψάλτη. Ήταν από τους πιο σημαντικούς Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου». Διακρίθηκε σε όλα τα χρόνια των σπουδών του και πήρε τα πρώτα βραβεία στη ξυλογραφία, τη ζωγραφική και τη χαλκογραφία. Το 1850, η οικογένειά του μετοίκησε στην Αθήνα και ο μικρός Νικόλαος άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα στην Σχολή των Ωραίων Τεχνών (μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών), αρχικά ως ακροατής και, από το 1854 έως το 1864, ως κανονικός σπουδαστής. Με το τέλος των σπουδών του, γνωρίστηκε με τον πλούσιο φιλότεχνο Νικόλαο Νάζο, με την μεσολάβηση του οποίου έλαβε υποτροφία από το Ευαγές Ίδρυμα του Ναού της Ευαγγελιστρίας της Τήνου, προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του στην Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. Τον Ιούνιο του 1865, ο Γύζης έφθασε στο Μόναχο, όπου συνάντησε τον συνάδελφο και φίλο του Νικηφόρο Λύτρα. Ο τελευταίος τον βοήθησε στο να εγκλιματιστεί γρήγορα στο σκληρό γερμανικό περιβάλλον. Πρώτοι του δάσκαλοί του στο Μόναχο ήταν ο Χέρμαν Άνσουτς (Hermann Anschütz) και ο Αλεξάντερ Βάγκνερ (Alexander Wagner). Τον Ιούνιο του 1868 έγινε δεκτός στο εργαστήριο του Καρλ φον Πιλότυ (Karl von Piloty). Το 1871 τέλειωσε τις σπουδές του στο Μόναχο και τον Απρίλιο του 1872 επιστρέφει στην τουρκοκρατούμενη Αθήνα, για να μετατρέψει το πατρικό του σπίτι επί της οδού Θεμιστοκλέους σε ατελιέ. Στο διάστηµα του ταξιδιού είχε τη συναίσθηση ότι το άκρο άωτο κάθε ομορφιάς είναι αυτό που η Ελλάδα πάντα εξέπεμψε προς την ανθρωπότητα, και γράφει χαρακτηριστικά στο φίλο του Κούρτσµπαουερ: «Εδώ είναι κάθε γυναίκα, Αφροδίτη!». Μαζί με τον φίλο του Νικηφόρο Λύτρα, ταξίδεψε το 1873 στη Μικρά Ασία, όπου είδε προσβολές, σφαγές και κρεμάλες, όλη τη δυστυχία του ελληνισμού. Απογοητευμένος από τις συνθήκες της Ελλάδας, τον Μάιο του 1874 εγκατέλειψε την Αθήνα και επέστρεψε στο Μόναχο, όπου έμελλε να ζήσει για το υπόλοιπο της ζωής του. Το 1875 σχεδιάζει τις πρώτες παραλλαγές του Τάματος και τα Παιδικά αρραβωνιάσματα – ηθογραφική περίοδος της τέχνης του. Με τον πίνακα Η Τέχνη και τα πνεύματά της αρχίζει η ιδεαλιστική περίοδος της ζωγραφικής του. Δείχνει στα έργα αυτά μια ευαισθησία, λυρικότητα και ποιητική διάθεση. Ο ακαδημαϊσμός του πολλές φορές υποσκάπτεται από ιμπρεσιονιστική απελευθέρωση. Το 1876, ταξίδεψε παρέα με τον Νικηφόρο Λύτρα στο Παρίσι. Έναν χρόνο αργότερα νυμφεύθηκε την Άρτεμη Νάζου, με την οποία απέκτησε τέσσερις κόρες – την Πηνελόπη (γεν. 1878, πέθανε μόλις 12 ημερών), τη Μαργαρίτα-Πηνελόπη (γεν. 1879), τη Μαργαρίτα (γεν. 1881) και την Ιφιγένεια (γεν. 1890) και ένα γιο – τον Ονούφριο-Τηλέμαχο (γεν. 1884). Το 1880 ανακηρύχθηκε σε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Μονάχου και το 1888 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στο ίδιο ίδρυμα. Το 1881 πέθανε η μητέρα του κι ένα χρόνο μετά πέθανε και ο πατέρας του. Το 1895 επισκέφθηκε για τελευταία φορά την Ελλάδα, την οποία ποτέ δεν ξέχασε και πάντα νοσταλγούσε. Προσβεβλημένος από λευχαιμία, πέθανε στο Μόναχο στις αρχές του 1901 (4 Ιανουαρίου 1901 με το νέο ημερολόγιο). Λέγεται ότι τα τελευταία του λόγια ήταν: «Λοιπόν ας ελπίζουμε και ας ζητούμε να είμεθα εύθυμοι!» Η σορός του ενταφιάστηκε στο Βόρειο Νεκροταφείο του Μονάχου.
Καταστροφή Ψαρών
Ο Νικόλαος Γύζης αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ακαδημαϊκού ρεαλισμού του ύστερου 19ου αιώνα, του συντηρητικού εικαστικού κινήματος που είναι γνωστό ως «Σχολή του Μονάχου», τόσο σε ελληνικό όσο και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Συμμετείχε και βραβεύτηκε σε πάρα πολλές ελληνικές και ευρωπαϊκές εκθέσεις, από το 1870 έως το 1900. Μάλιστα, μετά το θάνατό του, το 1901 τιμήθηκε με έκθεση έργων του στην 8η Διεθνή Καλλιτεχνική Έκθεση του Γκλασπαλάστ (Glaspalast). Σπουδαστής στην Ακαδημία του Μονάχου, είναι εμφανέστατα επηρεασμένος από τη γερμανική τεχνοτροπία της εποχής και ενστερνίσθηκε όλες τις αρχές των γερμανών δασκάλων του φτιάχνοντας έργα σπάνιας επιδεξιότητας μέσα στα όρια του ιστορικού ρεαλισμού και της ηθογραφίας. Με τα έργα του (ειδικά αυτά της νεότητάς του) έλαβε τον χαρακτηρισμό «γερμανικότερος των Γερμανών» και επαινέθηκε με το παραπάνω από τους τεχνοκριτικούς και τον Τύπο της εποχής. Όμως δεν εφάρμοσε μόνο τις συνταγές της γερμανικής τέχνης, αλλά στράφηκε σε μορφές έκφρασης που εμπεριείχαν πρωτοπόρες ιδέες και ενσάρκωναν νέα ρεύματα. Δύο από τα μεγάλα «γερμανικά» του έργα: οι Ελεύθερες τέχνες και τα πνεύματα της καλλιτεχνικής βιοτεχνίας, που κοσμούσαν την οροφή Μουσείου Διακοσμητικών Τεχνών του Καϊζερσλάουτερν (1878–1880), και Ο θρίαμβος της Βαυαρίας, που κοσμούσε την αίθουσα συνεδριάσεων του Μουσείου Διακοσμητικών Τεχνών της Νυρεμβέργης (1895–1899), καταστράφηκαν κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μερικά από τα έργα του, όπως Τα αρραβωνιάσματα (1875) και Το κρυφό σχολειό (1885, συλλογή Εμφιετζόγλου), βασίζονται σε προφορικούς θρύλους της εποχής της Τουρκοκρατίας, των οποίων η αντιστοιχία στην ιστορική πραγματικότητα αμφισβητείται σήμερα, χωρίς βέβαια αυτό να μειώνει την καλλιτεχνική αξία των παραπάνω έργων. Άτομο βαθιά θρησκευόμενο, στράφηκε αργότερα προς τις αλληγορικές και τις μεταφυσικές παραστάσεις. Τα λεγόμενα «θρησκευτικά» του έργα, με πλέον χαρακτηριστικό τον πίνακα Ιδού ο Νυμφίος έρχεται (1895–1900, Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου), αντιπροσωπεύουν τα οράματα του ώριμου πλέον καλλιτέχνη και δηλώνουν απερίφραστα τις υπαρξιακές του αγωνίες. Κυρίαρχο θέμα των ώριμων έργων του ήταν ο αγώνας του εναντίον του Κακού και η τελική νίκη του Καλού. Η σημαντικότερη μορφή στα έργα αυτά  είναι η γυναίκα, που άλλοτε εμφανίζεται ως Τέχνη, άλλοτε ως Μουσική, άλλοτε ως Άνοιξη, άλλοτε ως Δόξα, κ.λπ. Νεότεροι μελετητές του έργου του διακρίνουν ότι στα λιγότερο γνωστά ύστερα έργα του, και κυρίως στα σχέδιά του με κάρβουνο και κιμωλία, ο Γύζης δίνει μια εξπρεσιονιστική τάση απελευθέρωσης από τον ακαδημαϊκό ρεαλισμό. Ο Γύζης φιλοτέχνησε επίσης αφίσες και εικονογράφησε βιβλία.
Κρυφό σχολειό
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΟΛΟΝΑΚΗΣ
Οι γονείς του κατάγονταν από τη Βολάνη, ένα μικρό χωριό κοντά στο Ρέθυμνο, ενώ ο ίδιος γεννήθηκε το 1837 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σπούδασε στο Γυμνάσιο της Σύρου, απ’ όπου αποφοίτησε το 1856. Την ίδια χρονιά, με παρότρυνση των μεγαλύτερων αδελφών του, πήγε στην Τεργέστη για να δουλέψει ως λογιστής στο μεγάλο οίκο εμπορίας ζάχαρης Αφεντούλη. Ο Αφεντούλης εκτίμησε τις καλλιτεχνικές ικανότητες του νεαρού Βολανάκη από τα πάμπολλα σκαριφήματα με βάρκες, πλοία και λιμάνια που ο τελευταίος έφτιαχνε μέσα στις σελίδες των λογιστικών βιβλίων. Έτσι, αντί να απολύσει τον άτακτο λογιστή, ο Αφεντούλης ανέλαβε να τον στείλει στη Βαυαρία για να σπουδάσει ζωγραφική στην Ακαδημία του Μονάχου κοντά στον Καρλ φον Πιλότυ (Karl von Piloty), το 1860. Μετά την αποφοίτησή του από την Ακαδημία του Μονάχου, ο Βολανάκης εργάστηκε στο Μόναχο, την Βιέννη και την Τεργέστη. Το 1883επέστρεψε στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Από την ίδια χρονιά και μέχρι το 1903 δίδαξε στην Σχολή των Ωραίων Τεχνών (μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) της Αθήνας, αρχικά το μάθημα της Στοιχειώδους Γραφής και αργότερα το μάθημα της Αγαλματογραφίας. Πέθανε στον Πειραιά, στις 29 Ιουνίου του 1907.
Βόλος
Η θάλασσα, τα πλοία και τα λιμάνια ήταν η μόνιμη πηγή έμπνευσης του Βολανάκη. Μαζί με τον Θεόδωρο Βρυζάκη, τον Νικηφόρο Λύτρα, τον Νικόλαο Γύζη και τον Γεώργιο Ιακωβίδη, θεωρείται ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του ακαδημαϊκού ρεαλισμού, της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου». Ωστόσο τα ιδιαιτέρως φωτεινά έργα του (όπως π.χ. το γνωστό Πανηγύρι του Μονάχου) δείχνουν κάποιες ιμπρεσιονιστικές τάσεις. Οι θαλασσογραφίες του κοσμούνε τις επισημότερες αίθουσες της Αυστρίας και της Ελλάδας, ακόμη και του ηλεκτρικού σταθμού (μετρό) του Πειραιά, ενώ κάποιοι άλλοι πίνακές του πωλήθηκαν σε διεθνείς δημοπρασίες για εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Το Νοέμβριο του 2008 το έργο του Η Αποβίβαση του Καραϊσκάκη στο Φάληρο σημείωσε νέο ιστορικό ρεκόρ για τιμή ελληνικού πίνακα σε δημοπρασία, πλησιάζοντας το ποσό των 2.000.000 ευρώ.
Η έξοδος του Άρη
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ
Γεννήθηκε το 1853 στα Χίδηρα της Λέσβου. Σε ηλικία 13 ετών πήγε στη Σμύρνη, για να ζήσει με τον θείο του, πρακτικό αρχιτέκτονα και να φοιτήσει στην Ευαγγελική Σχολή, ενώ παράλληλα εργαζόταν. Από νωρίς έδειξε ενδιαφέρον για την τέχνη και κυρίως για την ξυλογλυπτική. Το 1868 ακολούθησε το θείο του στη Μενεμένη για δύο έτη και το 1870 με την προτροπή και την οικονομική βοήθεια του Μιχαήλ Χατζηλουκά, ξυλέμπορου, συνεργάτη του θείου του, αποφάσισε να σπουδάσει γλυπτική στην Αθήνα. Το 1870, εγγράφηκε στο Σχολείο των Τεχνών της Αθήνας (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών). Δάσκαλοί του στην Αθήνα ήταν ο ζωγράφος Νικηφόρος Λύτρας και ο γλύπτης Λεωνίδας Δρόσης. Από το Σχολείο των Τεχνών αποφοίτησε με άριστα τον Μάρτιο του 1877, ενώ είχε ήδη αρχίσει να διακρίνεται για το ζωγραφικό του ταλέντο. Τον Νοέμβριο του 1877 έλαβε υποτροφία από το ελληνικό κράτος και αναχώρησε για το Μόναχο με σκοπό να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης. Δάσκαλοί του εκεί ήταν ο Λούντβιχ φον Λεφτς (Ludwig νοn Löfftz), ο Βίλχελμ φον Λίντενσμιτ (Wilhelm νοn Lindenschmidt) και ο Γκάμπριελ φον Μαξ (Gabriel νοn Max). Το 1883 αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, αλλά για τα επόμενα δεκαεφτά χρόνια συνέχισε να εργάζεται στην ίδια πόλη. Το 1878 δημιούργησε στο Μόναχο δικό του εργαστήριο και σχολή ζωγραφικής θηλέων που λειτούργησε μέχρι το 1898. Με το ταλέντο και την εργατικότητά του, έγινε ευρύτατα γνωστός και αγαπητός. Οι διακρίσεις άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη: «Χρυσούν μετάλλιον» στην Αθήνα το 1888, ιδιαίτερο βραβείο των Παρισίων 1889, «Βραβείο τιμής» στην Βρέμη το 1890, «Χρυσούν μετάλλιον» του Βερολίνου το 1891, «Χρυσούν μετάλλιον» του Μονάχου το 1893, το «Οικονόμειον βραβείον» στην Τεργέστη το 1895, το βραβείο Βαρκελώνης το 1898 και το χρυσό μετάλλιο στο Παρίσι το 1900. Το 1889 πέθανε η σύζυγός του, Άγλα. Το γεγονός αυτό σημάδεψε την ζωή του και λέγεται πως κατόπιν σταμάτησε να ζωγραφίζει χαρούμενα παιδικά θέματα.
Παιδική Συναυλία (1894)

Το 1900 ιδρύθηκε η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας και ο Ιακωβίδης κλήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση να επιστρέψει στην Ελλάδα και διορίστηκε πρώτος της διευθυντής. Μετά τον θάνατο του δασκάλου του Νικηφόρου Λύτρα το 1904, διορίστηκε ως άμισθος καθηγητής ελαιογραφίας στην Σχολή Καλών Τεχνών. Για την προσφορά του αυτή, του απονεμήθηκε ο «Χρυσούς Σταυρός των Ιπποτών». Κατά την ίδια περίοδο, ο Ιακωβίδης, ως ο αγαπημένος προσωπογράφος της βασιλικής οικογένειας (υπήρξε προσωπικός φίλος του φιλότεχνου πρίγκιπα Νικολάου) και της υψηλής αθηναϊκής κοινωνίας, ήταν ήδη ένας από τους λίγους ευκατάστατους Έλληνες ζωγράφους. Το 1910, με τον διαχωρισμό της Σχολής Καλών Τεχνών από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, με βασιλικό διάταγμα τού ανατέθηκε η διεύθυνση του Σχολείου των Καλών Τεχνών. Το 1914 ο Ιακωβίδης τιμάται με το Αριστείο των Γραμμάτων και Τεχνών και το 1918 την θέση του στην διεύθυνση της Εθνικής Πινακοθήκης αναλαμβάνει ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1926, ορίζεται ως ένα από τα 38 αριστίνδην μέλη της νεοσυσταθείσας Ακαδημίας Αθηνών. Το 1930, αποχωρεί από τη διεύθυνση της Ανωτάτης, πλέον (μετά την αναδιοργάνωσή της) Σχολής Καλών Τεχνών, με τον τίτλο του «επιτίμου διευθυντού». Πέθανε το 1932, λίγο καιρό πριν κλείσει τα ογδόντα του. Η Εθνική Πινακοθήκη τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση τον Νοέμβριο του 2005.

Τα πρώτα βήματα
Ο Ιακωβίδης υπηρέτησε πιστά τον γερμανικό ακαδημαϊκό νατουραλισμό της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου». Τα θέματά του, παρότι ζωντανά και γεμάτα ελληνικό φως, διακατέχονται από την θεατρικότητα και την αυστηρότητα που επέβαλε ο ακαδημαϊσμός. Η στάση του απέναντι στον γαλλόφερτο ιμπρεσιονισμό ήταν ιδιαιτέρως επικριτική. Γι’ αυτό κατηγορήθηκε ότι έβαλε τροχοπέδη στην εισαγωγή νεωτεριστικών καλλιτεχνικών ρευμάτων στην Ελλάδα. Εντούτοις, νεότεροι τεχνοκριτικοί βρίσκουν ότι ο συντηρητικός Ιακωβίδης δεν στάθηκε εμπόδιο σε νεωτεριστές μαθητές του, έστω κι αν δεν συμμεριζόταν τους δρόμους που ακολουθούσαν. Στα χρόνια της παραμονής του στη Γερμανία, τα θέματα του ήταν κυρίως σκηνές της καθημερινής ζωής, ιδίως συνθέσεις με παιδιά, εσωτερικά σπιτιών, νεκρές φύσεις, λουλούδια και άλλα. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα στράφηκε προς την δημιουργία πορτραίτων και υπήρξε ένας από τους πιο σπουδαίους Έλληνες προσωπογράφους. Ο Γεώργιος Ιακωβίδης έχει αφήσει μεγάλο ζωγραφικό έργο, περί τους 200 ελαιογραφικούς πίνακες που σώζονται στα μεγαλύτερα μουσεία της Ευρώπης και Αμερικής, στη Πινακοθήκη Αθηνών και σε διάφορες ιδιωτικές συλλογές. Διακρίθηκε ως ζωγράφος παιδικών σκηνών, προσωπογραφίας και ανθογραφίας. Από τα έργα του τα πιο γνωστά είναι: η Παιδική συναυλία (Πινακοθήκη Αθηνών), ο Παιδικός καυγάς, ο Κακός εγγονός, το Σκουλαρίκι, ο Πάππος και εγγονός, τα Πρώτα βήματα, η Μητρική στοργή, το Κτένισμα της εγγονής, η Κρέουσα κ.ά. Οι παιδικές σκηνές των έργων του χαρακτηρίστηκαν δείγματα νατουραλιστικής ειλικρίνειας. Το προσωπικό ημερολόγιο του καλλιτέχνη, όπου αναγράφονται τα έργα του χρονολογικά από το 1878 έως το 1919, δωρίθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη από τον γιο του ζωγράφου τον γνωστό ηθοποιό Μιχάλη Ιακωβίδη το 1951.
Παιδικές συναυλίες

Μια ξεχωριστή μορφή μεταξύ των Ελλήνων καλλιτεχνών αποτελεί ο λαϊκός ζωγράφος Θεόφιλος Χατζημιχαήλ από τη Λέσβο. Δεν είναι ο σπουδαγμένος καλλιτέχνης που άφησε έργα μελετημένα, που τραβούν πάνω τους τα βλέμματα, αλλά ένας απλός τύπος που ζωγραφίζει για να βγάλει το ψωμί του.

theofilos_upslider

Σήμερα πολλοί από τους πίνακές του εκτίθενται στο «Μουσείο του Θεόφιλου» στη ΒαρειάΜυτιλήνης. Σε μια σύντομη βιογραφία για τον Θεόφιλο και το έργο του, ο Ν.Δαμδούμης, τ. διευθυντής του Μουσείου, γράφει: «Ο Θεόφιλος γεννήθηκε γύρω στα 1868 στη Μυτικήνη, όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια. Ανήσυχος κι ονειροπαρμένος, ζώντας σ΄ έναν κόσμο δικό του, δεν έδειξε καμιά επιμέλεια ούτε στα γράμματα ούτε στην τέχνη του σοβατζή, στην οποία τον ώθησαν οι δικοί του.  Το μεράκι του ήταν να ζωγραφίζει.

teo1

Πολύ νωρίς περνάει απέναντι, στη Σμύρνη, όπου βρίσκει το κατάλληλο κλίμα για να δημιουργήσει. Μετά φεύγει για το Πήλιο, όπου θα ζήσει για τα επόμενα 30 χρόνια.  Περιπλανιέται στα πηλιορείτικα χωριά, ντυμένος άλλοτε τσολιάς κι άλλοτε Μεγαλέξαντρος, δημιουργώντας μια θαυμάσια ζωγραφική μέσα σ΄ έναν κόσμο που τον περιγελούσε, τον πείραζε.

Μετά την απελευθέρωση της Λέσβου, το 1913 επιστρέφει στη Μυτιλήνη, για να δημιουργήσει τα έργα της τρίτης περιόδου, που τελειώνει με τον θάνατό του το 1934. Τη ζωγραφική του τη χαρακτηρίζει η ζωντάνια, ο αυθορμητισμός, η δροσιά, η χρωματική ευφορία. Οι μελετητές του έργου του υπογράμμισαν τις καθαρά ζωγραφικές αρετές του έργου του: τη χρωματική του ποιότητα, τον πλούτο των χρωμάτων και των σπάνιων τόνων τους και, τέλος, τη θαυμάσια χρήση του ελληνικού φωτός ».

Ο Θεόφιλος θα παρέμενε άγνωστος, αν δεν πρόσεχε το έργο του ο τεχνοκρίτης και εκδότης καλλιτεχνικών περιοδικών και βιβλίων, ο Λέσβιος Στρατής Θ. Ελευθεριάδης (Teriade).

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΡΘΕΝΗΣ
Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 1878 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, από πατέρα Έλληνα και μητέρα Ιταλίδα. Ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος, που με το έργο του έφερε σημαντική αλλαγή στα εικαστικά δρώμενα της Ελλάδας στις αρχές του 20ού αιώνα. Από το 1895 έως το 1903, σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης κοντά στον γερμανό ζωγράφο Καρλ Ντίφφενμπαχ (γερμ., Karl Dieffenbach) και παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα μουσικής στο Ωδείο της πόλης. Στην Βιέννη πραγματοποίησε την πρώτη έκθεση έργων του το 1899 (στο Boehms Künstlerhaus), ενώ τον αμέσως επόμενο χρόνο (1900) εξέθεσε έργα του και στην Αθήνα. Το 1903 επέστρεψε στην Ελλάδα για να ασχοληθεί αρχικά με την αγιογραφία. Έως το 1907, έζησε στον Πόρο, όπου φιλοτέχνησε τις τοιχογραφίες του ναού του Αγίου Γεωργίου. Το 1908 φιλοτέχνησε τις αγιογραφίες του ναού του Αγίου Γεωργίου στο Κάιρο. Από το 1909 έως το 1914, έζησε στο Παρίσι, όπου μυήθηκε στον μεταϊμπρεσσιονισμό για να διαμορφώσει τελικά το δικό του προσωπικό ύφος. Στο Παρίσι, συμμετείχε σε εκθέσεις ζωγραφικής πετυχαίνοντας σημαντικές διακρίσεις (βραβείο για τον πίνακα Η πλαγιά, 1910• πρώτο βραβείο σε έκθεση θρησκευτικής τέχνης για τον πίνακα Ο Ευαγγελισμός, 1911). Το 1915 εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα και το 1917 μετοίκησε οριστικά στην Αθήνα. Το 1917, μαζί με τον Νικόλαο Λύτρα, τον Κ. Μαλέα, τον Θεόφρ. Τριανταφυλλίδη και άλλους ζωγράφους, ίδρυσε την Ομάδα «Τέχνη», με στόχο την ανατροπή του συντηρητικού ακαδημαϊσμού που τότε εξακολουθούσε να επικρατεί στην αθηναϊκή καλλιτεχνική ζωή.
Το 1918, του ανατέθηκε η αγιογράφηση του ναού του Αγίου Αλεξάνδρου στο Παλαιό Φάληρο. Την ίδια χρονιά πραγματοποιήθηκε η πρώτη μεγάλη έκθεσή του στο Ζάππειο με περισσότερους από 240 πίνακες. Η φήμη του είχε ήδη αρχίσει να μεγαλώνει και έτσι οι διακρίσεις άρχισαν να πολλαπλασιάζονται. Το 1920 βραβεύθηκε με το Εθνικό Αριστείο Τεχνών για την έκθεση που είχε κάνει στο Ζάππειο δύο χρόνια νωρίτερα, ενώ το 1937 τιμήθηκε με το χρυσό βραβείο της Διεθνούς Έκθεσης του Παρισιού (γαλλ., Exposition internationale des arts et techniques dans la vie moderne) για το έργο του Ο Ηρακλής μάχεται με τις Αμαζόνες. Το 1938, στην Μπιενάλε της Βενετίας, η κυβέρνηση της Ιταλίας αγόρασε έναν πίνακα του ζωγράφου με θέμα τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Η Ομάδα «Τέχνη» συνδέονταν με το Κόμμα των Φιλελευθέρων, επειδή επρόκειτο για κίνημα εκσυγχρονιστικό. Έτσι, με παρέμβαση του Βενιζέλου, το 1930 ο Παρθένης διορίσθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Παρότι κοντά του σπούδασαν σπουδαίοι μετέπειτα έλληνες ζωγράφοι (Γ. Τσαρούχης, Ν. Εγγονόπουλος, Δ. Διαμαντόπουλος, Ρέα Λεονταρίτου, κ.ά.), εντούτοις τελικά το 1946, παραιτήθηκε την καθηγητική έδρα μην μπορώντας να ανεχθεί τον συντηρητισμό της Σχολής. Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ο Κωνσταντίνος Παρθένης μαζί με άλλους Έλληνες λογίους προσυπέγραψε την Έκκληση των Ελλήνων Διανοουμένων προς τους Διανοούμενους ολόκληρου του Κόσμου με την οποία αφενός μεν καυτηριάζονταν η κακόβουλη ιταλική επίθεση, αφετέρου δε, διέγειρε την παγκόσμια κοινή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για κοινό νέο πνευματικό Μαραθώνα. Προς το τέλος της ζωής του, ο Παρθένης έπαθε παράλυση και σταμάτησε κάθε δραστηριότητα. Πέθανε στην Αθήνα στις 25 Ιουλίου του 1967, ενώ η κόρη του, Σοφία, και ο γιος του, Νίκος, είχαν ήδη μπλεχτεί σε δικαστική διαμάχη για την κηδεμονία του παράλυτου πατέρα τους.
Ο Σταυρωμένος Χριστός (Εθνική Πινακοθήκη Αθηνών)
Ο Παρθένης αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση στη σύγχρονη ελληνική ζωγραφική. Αρχικά, οι σπουδές του στη Βιέννη και η μουσική του παιδεία, τον έφεραν κοντά στο γερμανικό συμβολισμό και στον πρώιμο γερμανικό εξπρεσιονισμό. Αργότερα, η επαφή του με τον μεταϊμπρεσσιονισμό στο Παρίσι και η βαθιά γνώση της βυζαντινής αγιογραφίας τον ώθησαν προς τη διαμόρφωση ενός τελείως προσωπικού ύφους, όπου μέσα σε λαμπερά και εξαϋλωμένα χρώματα παρουσιάζεται μια εξιδανικευμένη Ελλάδα. Η «ελληνικότητα» των έργων του, και η επίδραση του έργου στις κατοπινές γενεές ελλήνων ζωγράφων τον κατατάσσει στους προδρόμους και διαμορφωτές της «Γενιάς του ’30». Έργα του Παρθένη βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων και σε πολλές άλλες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τα τελευταία χρόνια, το ενδιαφέρον του κοινού για έργα του ζωγράφου έχει αναζωπυρωθεί και πίνακές του πωλήθηκαν σε πολύ υψηλές τιμές σε διεθνείς δημοπρασίες.
Αποθέωση Αθανασίου Διάκου
ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ
Σπουδαίος Έλληνας λογοτέχνης και ζωγράφος. Αναζήτησε την «ελληνικότητα», δηλαδή μία αυθεντική έκφραση, επιστρέφοντας στην ελληνική παράδοση, τόσο στο λογοτεχνικό όσο και στο ζωγραφικό του έργο. Είχε ακόμα σημαντικότατη συμβολή στον χώρο της βυζαντινής εικονογραφίας. Σήμερα θεωρείται ως ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της «Γενιάς του ’30». Μαθητές του ήταν ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Εγγονόπουλος, κ.ά. Το πραγματικό του όνομα ήταν Φώτιος Αποστολέλης και γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας, στις 8 Νοεμβρίου 1895. Ένα χρόνο μετά έχασε τον πατέρα του και την κηδεμονία αυτού και τριών μεγαλύτερων αδερφιών του ανέλαβε ο θείος του Στέφανος Κόντογλου, ηγούμενος της μονής της Αγίας Παρασκευής, στον οποίο οφείλεται και η χρήση του επωνύμου της οικογένειας της μητέρας του. Τα παιδικά και νεανικά του χρόνια τα έζησε στο Αϊβαλί, όπου τελείωσε το σχολείο το 1912. Στο Γυμνάσιο ήταν συμμαθητής με τον λογοτέχνη και ζωγράφο Στρατή Δούκα και ήταν μέλος μιας ομάδας μαθητών που εξέδιδε το περιοδικό Μέλισσα, που ο Κόντογλου διακοσμούσε με ζωγραφιές. Μετά την αποφοίτησή του γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, από την οποία δεν αποφοίτησε ποτέ. Το 1914 εγκατέλειψε τη σχολή του και πήγε στο Παρίσι, όπου μελέτησε το έργο διαφόρων σχολών ζωγραφικής. Παράλληλα συνεργαζόταν με το περιοδικό Illustration και το 1916 κέρδισε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό του περιοδικού για την εικονογράφηση βιβλίου, για την εικονογράφηση της Πείνας του Κνουτ Χάμσουν. Το 1917 έκανε ταξίδια στην Ισπανία και την Πορτογαλία και το 1918 επέστρεψε στην Γαλλία. Τότε έγραψε και το πρώτο του λογοτεχνικό βιβλίο, το Pedro Cazas. Επέστρεψε στην πατρίδα του το 1919, μετά την λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Εκεί ίδρυσε τον πνευματικό σύλλογο «Νέοι Άνθρωποι», στον οποίο συμμετείχαν επίσης ο Ηλίας Βενέζης, ο Στρατής Δούκας, ο Ευάγγελος Δαδιώτης, ο Πάνος Βαλσαμάκης και άλλοι εξέχοντες λόγιοι, και εξέδωσε το Pedro Cazas και διορίστηκε στο Παρθεναγωγείο Κυδωνίων, όπου δίδασκε Γαλλική Γλώσσα και Ιστορία της Τέχνης.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή πήγε αρχικά στη Μυτιλήνη και έπειτα στην Αθήνα, μετά από πρόσκληση Ελλήνων λογοτεχνών που διάβασαν το βιβλίο του και ενθουσιάστηκαν, όπως η Έλλη Αλεξίου, ο Μάρκος Αυγέρης, η Γαλάτεια Καζαντζάκη και ο Νίκος Καζαντζάκης. Το 1923 έκανε ταξίδι στο Άγιο Όρος, όπου ανακάλυψε τη βυζαντινή ζωγραφική, αντέγραψε πολλά έργα και έγραψε αρκετά κείμενα. Όταν επέστρεψε, εξέδωσε το λεύκωμα Η Τέχνη του Άθω και έκανε μια πρώτη έκθεση με έργα ζωγραφικής του. Το 1925 παντρεύτηκε τη Μαρία Χατζηκαμπούρη και εγκαταστάθηκε στη Νέα Ιωνία. Εργάστηκε ως συντηρητής εικόνων σε μουσεία (στο Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας, στον Μυστρά, στο Κοπτικό Μουσείο στο Κάιρο) και ως αγιογράφος σε ναούς (στην Καπνικαρέα, στην Αγία Βαρβάρα του Αιγάλεω, στον Άγιο Ανδρέα της οδού Λευκωσίας στην Αθήνα, στον Άγιος Γεώργιο Κυψέλης, στα παρεκκλήσια Ζαΐμη στο Ρίο και Πεσμαζόγλου στην Κηφισιά, στη Ζωοδόχο Πηγή στην Παιανία, στη Μητρόπολη της Ρόδου και αλλού), ενώ έκανε και την εικονογράφηση του Δημαρχείου Αθηνών. Αντιδρώντας στον εκδυτικισμό αγωνίστηκε για την επαναφορά της παραδοσιακής αγιογραφίας: μαζί με τον Κωστή Μπαστιά και το Βασίλη Μουστάκη κυκλοφόρησαν το περιοδικό «Κιβωτός», όπου με άρθρα και φωτογραφικό υλικό ενίσχυαν τον αγώνα του Κόντογλου. Mια τέτοια προσπάθεια περιέκλειε και κάποια μειονεκτήματα: ο Κόντογλου κουβαλούσε από την περίοδο της μαθητείας του στο Παρίσι την αγάπη των Εμπρεσιονιστών για τις πρωτόγονες τέχνες και γυρίζοντας στην Ελλάδα μελέτησε και αντέγραψε τα έργα της βυζαντινής ζωγραφικής με τέτοια κριτήρια. Έτσι η βυζαντινή εικόνα έπρεπε να είναι καθαρή και ανόθευτη από κάθε άλλη επίδραση. Ένα πνεύμα στρατεύσεως θα χαρακτηρίσει την δημιουργία του, καθώς ο ίδιος μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο θα γράψει «πως αποφασίζει να αφιερώσει το τάλαντό του στο Χριστό», κάτι που απουσίαζε στους πρώτους Χριστιανούς και τους Βυζαντινούς. Γι’ αυτό και η ποιοτική διαφορά ανάμεσα στον προπολεμικό και τον μεταπολεμικό Κόντογλου. Πριν τον πόλεμο θα εισηγηθεί στον Αναστάσιο Ορλάνδο, Διευθυντή της Υπηρεσίας αναστηλώσεως και συντηρήσεως αρχαίων και Βυζαντινών μνημείων του Υπουργείου Παιδείας, οι εκκλησίες να χτίζονται και να διακοσμούνται με τοιχογραφίες βυζαντινότροπες. Πέθανε στην Αθήνα στις 13 Ιουλίου 1965, έπειτα από μετεγχειρητική μόλυνση. Τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών (1961 για το βιβλίο Έκφραση της Ορθοδόξου Εικονογραφίας, με το Βραβείο «Πουρφίνα» της Ομάδας των Δώδεκα (1963) για το βιβλίο Το Αϊβαλί, η πατρίδα μου και με το Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου του.
Προμηθέας
ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΟΣ – ΓΚΙΚΑΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Φεβρουαρίου 1906 και ήταν σημαντικός Έλληνας ζωγράφος, γλύπτης, χαράκτης, εικονογράφος, συγγραφέας και ακαδημαϊκός. Διετέλεσε καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και ιδρυτικό μέλος του ελληνικού τμήματος της «AICA» (Association Internationale des Critiques d’ Art, Διεθνής Ένωση Κριτικών Τέχνης). Πατέρας του ήταν ο καταγόμενος από τα Ψαρά αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού Αλέξανδρος Χατζηκυριάκος. Μητέρα του η Ελένη Γκίκα, της γνωστής οικογένειας Γκίκα, η οποία είχε εγκατασταθεί στην Ύδρα. Ο μικρός Νίκος βρισκόταν κάθε καλοκαίρι στο νησί και αυτή η διαμονή του επηρέασε την καλλιτεχνική του δημιουργία. Οι γονείς του, με την παραίνεση του σχολείου του, στο οποίο είχε απαλλαγεί από το μάθημα της ιχνογραφίας λόγω εξαίρετων επιδόσεων, αντιλαμβανόμενη το ταλέντο του νεαρού τον έστειλαν να μαθητεύσει αρχικά κοντά στον Βασίλη Μαγιάση (1917) και στον Κωνσταντίνο Παρθένη (1921). Το 1922 ολοκληρώνει τις εγκύκλιες σπουδές του στο Λεόντειο Λύκειο και αρχικά εγγράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1923 εγκαταλείπει τη Σχολή και την Αθήνα, μετοικώντας για σπουδές στο Παρίσι, όπου εγγράφεται στη Σορβόννη, παρακολουθώντας μαθήματα γαλλικής και ελληνικής φιλολογίας και αισθητικής. Το 1923 συμμετέχει σε ομαδική έκθεση στη γκαλερί Salon des Independants. Τον επόμενο χρόνο εγγράφεται στην Academie Ranson, όπου παρακολουθεί μαθήματα ζωγραφικής, με καθηγητή τον Ροζέ Μπισιέρ (Roger Bissiere) και χαρακτικής με καθηγητή το Δημήτρη Γαλάνη, συμμετέχοντας παράλληλα σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις. Η πρώτη ατομική του έκθεση οργανώνεται το 1927 στην Galerie Percier στο Παρίσι. Το 1928 εκθέτει για πρώτη φορά στην Αθήνα, από κοινού με τον γλύπτη Μιχάλη Τόμπρο στη γκαλερί «Στρατηγοπούλου». Την ίδια χρονιά καλείται να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία, την οποία ολοκληρώνει το 1929. Όταν απολύεται νυμφεύεται την ποιήτρια Αντιγόνη Κοτζιά και αναχωρούν μαζί για το Παρίσι.
Το 1930 συμμετέχει στην έκθεση που οργανώνεται στο Salon des Surindépendants στο Παρίσι και στην έκθεση της ομάδας «Τέχνη 1930» στο Ζάππειο Μέγαρο της Αθήνας. Στις εκθέσεις αυτές συμμετέχει και το 1931. Το 1932 δημοσιεύει στο περιοδικό «Πολιτεία» άρθρο σχετικό με τα ιταλικά σχέδια του Μουσείου του Λούβρου. Συμμετέχει εκ νέου στην έκθεση του Salon des Surindépendants. Το 1933 διοργανώνει στην Αθήνα το 4ο Διεθνές Αρχιτεκτονικό Συμπόσιο, στο οποίο συμμετέχουν μεγάλα ονόματα του χώρου, όπως οι Λε Κορμπυζιέ, Φερνάν Λεζέ, Κριστιάν Ζερβός κ. ά. ενώ συμμετέχει με γραπτά του, σχετικά με την αισθητική, στο περιοδικό «Σήμερα», το οποίο εκδίδουν οι Μιχάλης Τόμπρος και Κώστας Ουράνης. Το 1934 εκθέτει στην Gallerie des Cahiers d’ Art του Παρισιού πίνακες και γλυπτά του, ενώ συμμετέχει σε διεθνείς εκθέσεις τόσο στο Παρίσι όσο και στη Βενετία. Το 1935 εκθέτει 61 πίνακές του στη Λέσχη των Καλλιτεχνών, μαζί με έργα του Τόμπρου και του Μιχαήλ Γουναρόπουλου. Εκδίδεται από τον Ανατόλ Γιακοβσκί (Anatole Jakovski) λεύκωμα με έργα χαρακτικής 23 κορυφαίων καλλιτεχνών, όπως οι Πάμπλο Πικάσο, Τζιόρτζιο ντε Κίρικο, Αλμπέρτο Τζιακομέτι, Βασίλι Καντίνσκι κ.ά. στο οποίο περιλαμβάνει έργα του. Την ίδια χρονιά ξεκινά νέα δραστηριότητα: Μαζί με τους Δημήτρη Πικιώνη, Σωκράτη Καραντινό και Τ. Κ. Παπατσώνη, με τους οποίους συνδέεται φιλικά, εκδίδει το περιοδικό «Το 3ο Μάτι». Ο Γκίκας την επόμενη τριετία ζει και εργάζεται στην Ελλάδα, μεταξύ Αθήνας και Ύδρας. Σχεδιάζει τα κοστούμια θεατρικών παραστάσεων, όπως του έργου «Όπως Αγαπάτε» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ (Θέατρο «Κοτοπούλη») και του έργου «Η Ζήλια του Μπαρμπουγιέ» του Μολιέρου («Νέα Δραματική Σχολή» Σ. Καραντινού, 1938). Άρθρα του σχετικά με την τέχνη και τη ζωγραφική εμφανίζονται σε ελληνικά περιοδικά (Τέχνη και Νέον Κράτος). Το 1938 συμμετέχει στην Πανελλήνια Έκθεση Χαρακτικής στο Ζάππειο μέγαρο και το 1939 συμμετέχει σε έκθεση ζωγραφικής στον ίδιο χώρο με δύο έργα του, ένα από τα οποία είναι ο πολύ γνωστός πίνακάς του Το μεγάλο τοπίο της Ύδρας. Ο Λόρενς Ντάρελ και ο Γιώργος Κατσίμπαλης τον φέρνουν σε επαφή με τον Χένρι Μίλερ. Οι δύο άνδρες συνδέονται με στενή φιλία, ο Γκίκας φιλοξενεί τον Μίλερ στο σπίτι του στην Ύδρα και κάνουν μαζί εκδρομές στους Δελφούς και την Ελευσίνα.[1]
Αυλή στην Ύδρα
Το 1940 με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου επιστρατεύεται και υπηρετεί στο Μηχανικό. Με τη λήξη του πολέμου η Αρχιτεκτονική σχολή του ΕΜΠ προκηρύσσει θέση καθηγητή. Ο Γκίκας θέτει υποψηφιότητα και το 1941 εκλέγεται καθηγητής της Σχολής. Στη θέση αυτή παραμένει μέχρι το 1958. Στις δεκαετίες του 1950, του 1960, του 1970 και του 1980 πραγματοποιεί πολυάριθμες εκθέσεις στο Λονδίνο, το Παρίσι, το Βελιγράδι, τη Στοκχόλμη, την Οττάβα, το Σινσινάτι, τη Νέα Υόρκη, την Ουάσιγκτον, το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες, το Σαιντ Ετιέν και, φυσικά, την Αθήνα. Εικονογραφεί βιβλία και σχεδιάζει κοστούμια για πολλές παραστάσεις. Το 1970 η Ακαδημία Αθηνών του απονέμει το «Αριστείο Καλών Τεχνών» και το 1972 τον εκλέγει τακτικό της μέλος στην έδρα των Εικαστικών Τεχνών. Το 1979 παρουσιάζεται στην British Academy of Film and TV International TV Festival ταινία του Βασίλη Μάρου, με θέμα τη ζωή του Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα. Στην Αθήνα κυκλοφορούν τα βιβλία του Ελληνικοί Προβληματισμοί (1982), Ανίχνευση της Ελληνικότητας (1984) και Γέννηση της Νέας Τέχνης (1987). Το 1982 εκλέγεται επίτιμος διδάκτωρ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το 1987 επίτιμο μέλος της βρετανικής «Royal Academy of Arts» και το 1991 επίτιμος διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνεχίζει να εκθέτει τόσο στην Αθήνα όσο και στην Άνδρο αλλά και στο εξωτερικό. Τελευταία έκθεσή του το 1994 (μικρογλυπτική και κόσμημα). Πέθανε στην Αθήνα, στο σπίτι του στην οδό Κριεζώτου, στις 3 Σεπτεμβρίου 1994.
Μεγάλο Τοπίο της Ύδρας, 1938
Εκτός από τη ζωγραφική, όπου είχε μεγάλη και πολύ σημαντική παραγωγή, ο Γκίκας ασχολήθηκε με τη γλυπτική, τη χαρακτική, τη σκηνογραφία και την εικονογράφηση βιβλίων αλλά και την κριτική τέχνης. Συνέγραψε βιβλία, άρθρα και μελέτες για την Αρχιτεκτονική και την Αισθητική, καθώς και δοκίμια για την ελληνική τέχνη. Η Ύδρα των παιδικών του χρόνων έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της αισθητικής του, καθώς του επέτρεψε να συνδυάσει στοιχεία γεωμετρικού κυβισμού, αρχιτεκτονικής και φωτός. Ο ίδιος είχε δηλώσει ότι επηρεάστηκε βαθύτατα από το έργο του Ματίς, αλλά σημαντική ήταν, επίσης, η επίδραση των Μπρακ και Πικάσο. Η παρουσία του Γκίκα ως κριτικού τέχνης είναι ένα κοινό σημείο με τον Ελύτη, αφού δημοσίευσε αρκετά κείμενα για Έλληνες ποιητές, για εικαστικούς καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες, Έλληνες και ξένους. Έργα του καλλιτέχνη βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, στη Δ. Ευρώπη και στις Η.Π.Α, αλλά και σε πολλά μουσεία του εξωτερικού. (Musée d’ art moderne, Παρίσι Tate Gallery Λονδίνο, Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη). Το 1986 ο Γκίκας επιλέγει 46 έργα του και τα δωρίζει στην Εθνική Πινακοθήκη. Πράττει το ίδιο το 1991, δωρίζοντας ολόκληρη την προσωπική του συλλογή, μαζί με το σπίτι της οδού Κριεζώτου, στο Μουσείο Μπενάκη. Το σπίτι του μετατράπηκε σε μουσείο πριν το θάνατό του, διασκευασμένο από τον ίδιο και με τα δωμάτια να παραμένουν όπως ήταν όταν τα χρησιμοποιούσε. Σήμερα αναγνωρίζεται ως ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες της εποχής του.[2]
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ
Γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου του 1910 στον Πειραιά και ήταν ζωγράφος και σκηνογράφος. Τα πρώτα του έργα τα εξέθεσε το 1929 στο «Άσυλο Τέχνης». Η επιτυχία που σημείωσε τον οδήγησε στη συνέχεια να φοιτήσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου (1929-1935) με καθηγητές τους Ιακωβίδη, Βικάτο και Παρθένη. Παράλληλα μαθήτευσε κοντά στον Κόντογλου (1931-1934), ο οποίος τον μύησε στη βυζαντινή αγιογραφία, ενώ μελέτησε την λαϊκή αρχιτεκτονική και ενδυμασία. Μαζί με τους Πικιώνη, Κόντογλου και Αγγ. Χατζημιχάλη πρωτοστάτησε στο αίτημα της εποχής για την ελληνικότητα της τέχνης. Την περίοδο 1935-1936, αφού πρώτα επισκέφτηκε τη Κωνσταντινούπολη, ταξίδεψε στο Παρίσι και στην Ιταλία. Επισκεπτόμενος τα διάφορα μουσεία ήρθε σε επαφή με δημιουργίες της Αναγέννησης και του Ιμπρεσιονισμού καθώς και με τα σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής του. Ανακάλυψε το έργο του Θεόφιλου και γνώρισε καλλιτέχνες όπως ο Ματίς και ο Τζακομέτι.
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1910 και καταγόταν από τη γνωστή οικογένεια Μεταξά από τα Ψαρά. Το 1938, δυο χρόνια μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στο κατάστημα Αλεξοπούλου της οδού Νίκης στην Αθήνα με έργα που παρουσίαζαν ιδιαίτερη προσωπικότητα που εξήραν οι τότε τεχνοκριτικοί Παπαντωνίου και Καπετανάκης. Το 1940 επιστρατεύτηκε και υπηρέτησε στο Μηχανικό. Το 1947 πραγματοποίησε 2 ατομικές εκθέσεις με υδατογραφίες και θεατρικά προσχέδια. Το 1950 μετέβη εκ νέου στο Παρίσι όπου ένα χρόνο μετά, το 1951, εξέθεσε στο Παρίσι και στο Λονδίνο στη «Ρέτφρι Γκάλερι», ενώ το 1953 υπέγραψε συμβόλαιο με τη γκαλερί Ιόλας της Ν. Υόρκης. Το 1956 υπήρξε υποψήφιος για το βραβείο Γκούγκενχαϊμ και το 1958 πήρε μέρος στη Μπιενάλε της Βενετίας. Το 1967 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Το 1982 εγκαινιάστηκε το Μουσείο Γιάννη Τσαρούχη στο Μαρούσι, στο σπίτι του καλλιτέχνη, που ο ίδιος μετέτρεψε σε Μουσείο παραχωρώντας την προσωπική συλλογή των έργων του. Παράλληλα λειτουργεί το Ίδρυμα Τσαρούχη με σκοπό τη διάδοση του έργου του ζωγράφου.
Οι 4 εποχές
Παράλληλα με τη ζωγραφική ο Γιάννης Τσαρούχης ασχολήθηκε και με τη θεατρική σκηνοθεσία και μάλιστα από το 1928. Σχεδίασε σκηνικά και ενδυμασίες για τα θέατρα «Εθνικό» ή «Βασιλικό», «Κοτοπούλη», «Δημοτικό» Πειραιώς κ.ά. ειδικά πρόζας, καθώς και για το κλασσικό έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέττα» που ανέβηκε το 1954, στο τότε Βασιλικό κήπο και σήμερα «Εθνικό». Στο έργο του Γιάννη Τσαρούχη εκφράζεται κυρίως η χαρά και το θαύμα της ζωής. Προσπάθησε να ισορροπήσει τις μεγάλες παραδόσεις και να συλλάβει τις αιώνιες καλλιτεχνικές αξίες. Οι πίνακές του περικλείουν αφομοιωμένα πολλά λαϊκά και λαογραφικά στοιχεία ιδιαίτερα του λιμένος του Πειραιά. Θεωρείται από τους μεγαλύτερους σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους με διεθνή προβολή και ιδιαίτερα στη Γαλλία. Παράλληλα όμως εργάσθηκε και ως σκηνογράφος τόσο σε ελληνικά όσο και σε ξένα θέατρα με μεγάλη πάντα επιτυχία. Σ’ αυτόν οφείλεται η καθιέρωση, σχεδόν σε όλες τις σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου που γυρίστηκαν σε λαϊκά κέντρα, της παρουσίας του ναύτη είτε σε χορό είτε όχι, θεωρούμενη μάλιστα και απαραίτητη. Το 1977 ανέβασε ο ίδιος τις Τρωάδες του Ευριπίδη σε δική του νεοελληνική απόδοση με δική του διδασκαλία & σκηνογραφία. Πέθανε στην Αθήνα το 1989.
Καφενείο «Το Νέον»
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΡΑΛΗΣ
Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου του 1916 στην Άρτα και ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος της λεγόμενης «γενιάς του ’30». Το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Σε ηλικία 15 ετών, έγινε δεκτός στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, για να σπουδάσει κοντά στον Αργυρό, τον Γερανιώτη, τον Παρθένη και τον Κεφαλληνό ζωγραφική και χαρακτική. Το 1936 αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών και τον επόμενο χρόνο, με υποτροφία της Ακαδημίας Αθηνών, έφυγε για τη Ρώμη. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου φοίτησε και παρακολούθησε μαθήματα νωπογραφίας, στην École Nationale des Beaux Arts, στα εργαστήρια ζωγραφικής και τοιχογραφίας. Παράλληλα εγγράφηκε στην École des Arts et Metiers, για τη σπουδή του ψηφιδωτού. Το 1947 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής της προπαρασκευαστικής τάξης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.
Το 1949 μαζί με αρκετούς ακόμα Έλληνες ζωγράφους, μεταξύ των οποίων ο Ν. Χατζηκυριάκος Γκίκας, ο Γ. Τσαρούχης, ο Ν. Νικολάου και ο Ν. Εγγονόπουλος, συμμετείχε στην ίδρυση της καλλιτεχνικής ομάδας «Αρμός», ενώ συμμετείχε στην πρώτη έκθεση της στο Ζάππειο, το 1950. Από το 1954, ξεκίνησε η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, ενώ αργότερα συνεργάστηκε και με το Εθνικό Θέατρο. Το 1957 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής του Εργαστηρίου Ζωγραφικής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Τον επόμενο χρόνο συμμετείχε μαζί με τον Γιάννη Τσαρούχη και τον γλύπτη Αντώνη Σώχο, στην Μπιενάλε της Βενετίας στα πλαίσια της οποίας προτάθηκε για ένα μικρό διεθνές βραβείο. Το 1959, πραγματοποιήθηκε η πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα, στην αίθουσα εκθέσεων «Αρμός».
Επιτύμβια σύνθεση (1958)
Το έργο του Μόραλη περιλαμβάνει επιπλέον εικονογραφήσεις βιβλίων των ποιητών Ελύτη και Σεφέρη, εξώφυλλα δίσκων μουσικής, γλυπτά, τοιχογραφίες καθώς και σκηνικά και κουστούμια για το Εθνικό Θέατρο Ελλάδος και τα μπαλέτα του Ελληνικού Χοροδράματος. Στα πιο γνωστά του έργα συγκαταλέγονται οι διακοσμήσεις της ΒΔ και της ΝΑ πλευράς του Ξενοδοχείου Χίλτον της Αθήνας, και οι συνθέσεις του στον σταθμό Πανεπιστημίου του μητροπολιτικού σιδηροδρόμου της Αθήνας. Ο Μόραλης τιμήθηκε πρώτη φορά με βραβείο ζωγραφικής το 1940. Το 1965, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος τού απένειμε τον Ταξιάρχη του Φοίνικος. Το 1973 έλαβε Χρυσό Μετάλλιο στην Διεθνή Έκθεση του Μονάχου. Το 1979 του απονεμήθηκε το Αριστείο των Τεχνών από την Ακαδημία Αθηνών. Αποχώρησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών το 1983, και το 1988, η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση. Το 1999 του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Ταξιάρχη της Τιμής. Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές σχολές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Πέθανε στην Αθήνα στις 20 Δεκεμβρίου 2009.
Νέα γυναίκα (1971)
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΤΑΡΑΣ
Ο Μυταράς είναι ένας από του σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους με διεθνή καταξίωση και καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ).
Γεννήθηκε στη Χαλκίδα τον Ιούνιο του 1934. Σπούδασε ζωγραφική στη ΑΣΚΤ (1953-1958) έχοντας καθηγητές τον Γιάννη Μόραλη και τον Σπύρο Παπαλουκά. Συνέχισε σπουδές στη σκηνογραφία στην «Ecole Superieure des Arts Decoratifs» καθώς και εσωτερική διακόσμηση στη «Metiers d’ Art» στο Παρίσι (1960-1964) με υποτροφία του ΙΚΥ. Το 1975 εκλέχθηκε καθηγητής της ΑΣΚΤ. Έργα του έχουν εκτεθεί στην Αθήνα, σε ατομικές εκθέσεις στις γκαλερί «Ζυγός», «Άστορ», «Μέρλιν», αίθουσα Τέχνης (Θεσσαλονίκη), καθώς επίσης και στη Μπολόνια, Φλωρεντία, Ρώμη, Γένοβα κ.ά.. To Μάρτιο του 2008 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Ο Μυταράς ομιλεί επίσης γαλλικά και είναι μόνιμος κάτοικος Αθηνών (Πολύγωνο).
Ελληνικό τοπίο
ΑΛΕΚΟΣ ΦΑΣΙΑΝΟΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Σπούδασε βιολί στο Ωδείο Αθηνών και ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών το διάστημα 1956-1960 στο εργαστήριο του Γιάννη Μόραλη. Μελέτησε την αρχαία ελληνική αγγειογραφία και τη Βυζαντινή εικονογραφία. Παρακολούθησε μαθήματα λιθογραφίας στην Ecole des beaux-arts του Παρισιού, με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης (1962-1964), κοντά στους Clairin και Dayez. Το 1966 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, ενώ από το 1974 ζει και εργάζεται στο Παρίσι και την Αθήνα. Από το 1959, χρονιά της πρώτης ατομικής του παρουσίασης στην Αθήνα, έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από εβδομήντα ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Παρίσι, Μόναχο, Τόκυο, Αμβούργο, Ζυρίχη, Μιλάνο, Βηρυτό, Στοκχόλμη, Λονδίνο και αλλού. Συμμετείχε επανειλημμένα σε ομαδικές εκθέσεις και γνωστές διεθνείς διοργανώσεις ανά την υφήλιο. Ο Φασιανός ασχολήθηκε επίσης με τη χαρακτική, το σχεδιασμό αφισών, καθώς και τη σκηνογραφία, συνεργαζόμενος κυρίως με το Εθνικό Θέατρο Αθηνών (Αμερική του Κάφκα σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολωμού, 1975, Ελένη του Ευριπίδη, 1976, Όρνιθες του Αριστοφάνη, 1978 κ.ά.). Ανέλαβε την εικονογράφηση αρκετών βιβλίων, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, γνωστών ποιητών και συγγραφέων. Έχει επίσης εκδώσει και δικά του κείμενα, πεζά και ποιητικά. Για το σύνολο της δουλειάς του έχουν γυριστεί τέσσερις ταινίες για την ελληνική και τη γαλλική τηλεόραση, ενώ κυκλοφορούν μονογραφίες που αναφέρονται στην εικαστική παραγωγή του.
Κόκκινο ποδήλατο
Το χαρακτηριστικό ύφος του Φασιανού διαμορφώνεται στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Τρία βασικά θέματα έμειναν αναλλοίωτα στη διάρκεια της πορείας του: άνθρωπος, φύση, περιβάλλον. Η σπουδή του ελληνικού πολιτισμού και η ενασχόληση με τις γραφικές τέχνες και τη χαρακτική επηρέασαν και το ζωγραφικό του έργο. Ο Στις πρώτες συνθέσεις του κυριαρχεί η μορφή του αξιωματικού, με τα φουσκωτά, κόκκινα μάγουλα, τα φανταχτερά σιρίτια στη στολή και το γελοιογραφικά υποβλητικό ύφος. Σταδιακά οι μορφές κινούνται και αποκτούν δική τους ζωή. Γίνονται ζεύγη, που γεμίζουν το χώρο, μόλις αγγίζοντας η μία την άλλη, μένοντας ωστόσο ενωμένες σχεδιαστικά σε μία μάζα.
Η οικογένεια Φασιανού έξω από την Αγιά Σοφιά
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[1] Για τη σχέση αυτή θα εκδώσει, το 1991, το βιβλίο «Ν. Χ. Γκίκας – Χένρυ Μίλερ. Χρονικό φιλίας».
[2] Ο Οδυσσέας Ελύτης αφιέρωσε εκτενές άρθρο στον καλλιτέχνη: «Η σύγχρονη ελληνική τέχνη και ο ζωγράφος Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας», Αγγλοελληνική Επιθεώρηση, τεύχος 11, τομ. 2ος, Αθήνα, 1947.

 

 

 


 

1955 .Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΒΡΕΤΑΝΩΝ

Την 1η Απριλίου 1955 οι Ελληνοκύπριοι ξεσηκώθηκαν για να αποτινάξουν τον βρετανικό ζυγό, με στόχο την «Ένωσιν» με τη μητέρα-πατρίδα Ελλάδα. Ο αγώνας τους έληξε με τις «Συμφωνίες Λονδίνου – Ζυρίχης» (19 Φεβρουαρίου 1959), με τις οποίες η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος.

3 Μαρτίου Σαν σήμερα ο Γρηγόρης Αυξεντίου πέφτει ηρωϊκά μαχόμενος αρνούμενος να παραδοθεί στους Άγγλους | iEllada.gr

Το αίτημα των Ελληνοκυπρίων για την αποτίναξη της βρετανικής κατοχής στη Μεγαλόνησο και την ένωση με την Ελλάδα ήρθε δυναμικά στο προσκήνιο το 1950, με το δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου (το διοργάνωσε η Εκκλησία της Κύπρου και το 95,7% των ψηφισάντων τάχθηκε υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα) και την εκλογή του Μακαρίου Γ’ ως Αρχιεπισκόπου Κύπρου στις 20 Οκτωβρίου. Ήταν η εποχή που η αποικιοκρατία έπνεε τα λοίσθια και η μία μετά την άλλη οι κατακτημένες χώρες επιζητούσαν δυναμικά την ανεξαρτησία τους.

1η Απριλίου 1955: Όταν οι Κύπριοι ξεσηκώθηκαν κατά του βρετανικού ζυγού - Αφιερώματα | News 24/7

Οι κυβερνήσεις των Αθηνών, με την προτροπή της ελληνοκυπριακής ηγεσίας και υπό την πίεση των οργανώσεων του Κυπριακού Αγώνα στην Αθήνα, κατέβαλλαν προσπάθειες για τη διεθνοποίηση του θέματος, με διαδοχικές προσφυγές στον ΟΗΕ. Στις 10 Νοεμβρίου 1954 ο απόστρατος συνταγματάρχης Γεώργιος «Διγενής» Γρίβας (1897-1974) φθάνει στο νησί και συγκροτεί την Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ), η οποία την 1η Απριλίου 1955 αναλαμβάνει δράση κατά των Βρετανών αποικιοκρατών, σηματοδοτώντας την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα των Κυπρίων. Ο γεννημένος στην Κύπρο Γρίβας είχε διατελέσει αξιωματικός του ελληνικού στρατού και κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής είχε ιδρύσει την αντικομουνιστική οργάνωση «Χ», ενώ είχε λάβει ενεργό μέρος στον Εμφύλιο Πόλεμο. Πολιτικός αρχηγός της ΕΟΚΑ ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος (1913-1977), μετέπειτα πρώτος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Κύπρος: Ο απελευθερωτικός αγώνας | Πεμπτουσία

Η έναρξη του αγώνα, όπως προαναφέρθηκε, ξεκίνησε τις βραδινές ώρες της 31ης Μαρτίου προς την 1η Απριλίου 1955, με επιθέσεις σε κυβερνητικά κτίρια, αστυνομικούς σταθμούς, τον ραδιοσταθμό και σε βρετανικό στρατόπεδο της Αμμοχώστου. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, στο στόχαστρο της ΕΟΚΑ βρέθηκαν εκτός από τους Άγγλους δυνάστες, οι Ελληνοκύπριοι συνεργάτες τους, οι Τουρκοκύπριοι της οργάνωσης «Ταξίμ» που επιζητούσαν «ένωση» της Κύπρου με την Τουρκία, αλλά και μέλη του ΑΚΕΛ, που οι «εθνικόφρονες» της ΕΟΚΑ τούς κατηγορούσαν ως συνεργάτες των Άγγλων. Η διαμάχη «δεξιών» και «αριστερών» στην Κύπρο για τον ρόλο του ΑΚΕΛ στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα καλά κρατεί μέχρι σήμερα.

Παρά το αίμα που χύθηκε και τους αγωνιστές που έδωσαν τη ζωή τους (Καραολής, Δημητρίου, Παλληκαρίδης, Αυξεντίου κ.ά.), ο στόχος της «Ένωσης» δεν επιτεύχθηκε. Με τις συμφωνίες του Λονδίνου και της Ζυρίχης (19 Φεβρουαρίου 1959, η Κύπρος έγινε ανεξάρτητο κράτος την 1η Οκτωβρίου 1960.

Αρέσει σε %d bloggers: