κόσμος 2

Ο ΔΡΟΜΟΣ ” MAGNA GRΑECIA”  ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ  ,ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

Σημαντική εξέλιξη σημειώθηκε στην Κάτω Ιταλία καθώς ο πρόεδρος της Επαρχίας της Ματέρα, Πιέρο Μαρέζε (Piero Marrese), ζητά με επιστολή του τη μετονομασία της «Ιονίας Οδού» σε «Οδό της Μεγάλης Ελλάδας». Η τρέχουσα Οδός διασχίζει ολόκληρο το Ιόνιο Τόξο εκτεινόμενη σε μήκος 491 χλμ από τον Τάραντα ( Taranto)  έως το Ρήγιο ( Reggio Calabria ) περνώντας από τα εδάφη της Απουλίας, Βασιλικάτας και Καλαβρίας. Συνιστά μία οδό εθνικής σημασίας για την Ιταλία και συμπεριλαμβάνεται στην Ευρωπαϊκή Διαδρομή Ε90.

Η εν λόγω επιστολή ακολούθησε προηγούμενο αίτημα του δημάρχου του Κρότωνα Βιντσέντσο Βότσε (Vincenzo Voce) ο οποίος ήταν και ένας από τους πρώτους αυτοδιοικητικούς παράγοντες που υιοθέτησε το παρόν εγχείρημα. Η σύλληψη της ιδέας ανήκει στην ιδιωτική πρωτοβουλία «Επιτροπή για την Επαρχία της Μεγάλης Ελλάδας» η οποία εδώ και μερικά χρόνια μάχεται σθεναρά για θέματα που αφορούν στην πολιτιστική, οικονομική και κοινωνική ανάδειξη της περιοχής.

L'impatto socioeconomico del Megalotto 1 S.S. 106 Jonica - Strade &  Autostrade Online

Οι λόγοι για αυτό το αίτημα προκύπτουν από το γεγονός ότι ο δρόμος έχει αποτελέσει αντικείμενο πολυάριθμων παρεμβάσεων εκσυγχρονισμού που τον έχουν επηρεάσει και που τον επηρεάζουν εν μέρει, ακόμη και αν όχι στο τμήμα της Βασιλικάτας, και το οποίο θα επιτρέψει τη δημιουργία ενός μοναδικού τοπίου, ιστορικού και πολιτιστικού ταξιδιού που συνδέεται ακριβώς με τον κοινό παρονομαστή της αρχαίας Μεγάλης Ελλάδας (Magna Graecia) η οποία διέρχεται από το σύνολο της αυτής της αρτηρίας.

«Πρόθεσή μας – υπογραμμίζει ο πρόεδρος Μαρέζε – είναι να τονίσουμε την ομοιογένεια του ιστορικού και πολιτιστικού χαρακτήρα από τους τόπους που διασχίζουν την εν λόγω οδική αρτηρία και με την παρουσία ενός κατευθυντήριου άξονα με ουσιαστικά παρόμοια χαρακτηριστικά. Για τους λόγους αυτούς, είναι απαραίτητο να αλλάξει το όνομα του δρόμου, ώστε να είναι εύκολα αναγνωρίσιμος ακόμη και στα χαρακτηριστικά που τον συνοδεύουν, ο οποίος αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων των κοινωνικοοικονομικών πρωτοβουλιών, και πρέπει να θεωρηθεί ως προστιθέμενη αξία για όλες τις σχετικές πρωτοβουλίες καθώς και για την ανάπτυξη τουριστικών αξιοθέατων που προορίζεται να πραγματοποιηθούν σε αυτά τα εδάφη, τα οποία μπορούν έτσι να συνδεθούν εκ νέου με την χιλιετή ταυτότητα και τις παραδόσεις τους».

 


 

ΑΛΛΑΓΗ  ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ

Εκεί, πίσω στα παιδικά μου χρόνια, υπήρχε ένα πρόγραμμα κινουμένων σχεδίων που το παρακολουθούσα με μανία. Ο λόγος που το παρακολουθούσα με φοβερή συνέπεια, δεν ήταν τόσο η διασκέδαση, όσο ότι σε μια τόσο τρυφερή ηλικία, με γέμιζε ζοχάδες.

Ο πρωταγωνιστής του καρτούν, ένα φουκαριάρικο κογιότ, εξαθλιωμένο από την πείνα και τις κακουχίες, όπου σε μια απέραντη έρημο με άμμο και γυμνά βράχια, αναζητούσε κάτι να φάει για να επιβιώσει. Τα μοναδικά του θηράματα, κάτι πουλιά σαν τεράστιες γαλοπούλες, δεν μπορούσαν να πετάξουν, παρά μόνο να τρέχουν διαβολεμένα γρήγορα. Τα πουλιά αυτά, με μοναδικό προσόν το τρέξιμο, κατάφερναν πάντα, την τελευταία στιγμή, να γλυτώνουν από τα νύχια του κογιότ.

Το κογιότ, μέσα στην ταλαιπωρία του, ήταν δημιουργικό, έστηνε τρελές παγίδες για να τα πιάσει, πανέξυπνο, έκανε τα πάντα, αλλά το αποτέλεσμα πάντα το ίδιο. Ήταν πάντα ο χαμένος της υπόθεσης παρότι ευφυέστατος, έχανε από τα πουλιά αυτά, γιατί απλά ήταν γρήγορα. Όχι, δεν μπορούσα να το δεχτώ αυτό, το κογιότ έπρεπε κι αυτό κάτι να φάει, έπρεπε κι αυτό να επιβιώσει.

Αυτό που με ξεπερνούσε, δεν ήταν μόνο ότι κάθε – μα κάθε- προσπάθεια ήταν αποτυχημένη, αλλά ότι τα κωλόπουλα του κράζανε «μπιπ-μπιπ» και τον κορόιδευαν μέσα στα μούτρα του. Ε όχι, άδικο!!!

Όπως επίσης άδικο ήταν που ο Συλβέστρο δεν έπρεπε να φάει το καναρίνι, λες και μπορούσε να απαρνηθεί την ίδια του τη φύση. Η κοκκινοσκουφίτσα πάλι, πήγαινε μόνη της να μαζέψει μούρα στο δάσος, στο βασίλειο του λύκου και την έβγαζε καθαρή. Όχι, εξοργιστικό! Είσαι στα χωράφια του λύκου και θα την πατήσεις. Ο λύκος μόνο κακός δεν ήταν, απλώς είχε στήσει καρτέρι για κυνήγι.

Ακόμα και τα τρία γουρουνάκια φέρανε βόλτα τον λύκο… Δεν το πιστεύω με τίποτα! Πώς προκύπτει ότι ο τελειωμένος από τη ζωή μέρμηγκας, που δούλευε σαν σκλάβος, ήταν πιο μάγκας από τον τζίτζικα, που καλωσόριζε το φως του ήλιου με τραγούδι;

Τα έχω πάρει όπως καταλαβαίνετε. Tο τέλος στα παραμύθια θα το επιλέγω μόνος μου. Και όταν λέω παραμύθια, εννοώ και αυτά που ακούς μεγαλώνοντας.

 

 

 


 

ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ

Αν έχεις παρακολουθήσει Walking Dead, σίγουρα έχεις μία καλή βάση στη γενική δομή των πραγμάτων. Σε μία περίπτωση που η αποκάλυψη είναι γεγονός, έχεις πολύ συγκεκριμένα πράγματα που πρέπει να διασφαλίσεις και, μάλιστα, στις πρώτες μέρες.

Το παρόν θέμα είναι ουσιαστικά άμεση απόρροια των κινηματογραφικών μου ευαισθητοποιήσεων και μιας που συνάντησαν έστω και στην πολύ γενική τους έννοια την πραγματικότητα, είναι μια καλή ευκαιρία να προετοιμαστούμε για παν ενδεχόμενο. Πες ότι ξαφνικά έρχεται η αποκάλυψη. Ένα πλανητικό σώμα έρχεται σε σύγκρουση με τη Γη. Μία πυρηνική καταστροφή, τέλος πάντων. Να μην έχεις ένα, δύο, τρία βήματα στο μυαλό σου; Αχρείαστο να είναι, αλλά κατάλαβες. Προσέχουμε για να έχουμε.

Καταφύγιο

Δεν ξέρουμε αν η απειλή έχει σάρκα και οστά, όμως, σε κάθε περίπτωση, πρέπει να έχεις ένα ασφαλές μέρος, το οποίο να αποτελεί τη βάση σου. Δε χρειάζεται να μπεις στη διαδικασία να σκεφτείς σαρκοφάγα ζόμπι για να καταλάβεις πόσο σημαντική είναι η προστασία σου. Όποια και να είναι η αιτία της καταστροφής, σε λίγο καιρό, η μεγαλύτερη απειλή θα είναι πάλι οι άνθρωποι. Επιζώντες που θα έχουν σκληρύνει ή που θα έχουν επιτρέψει τα χειρότερά τους ένστικτα να βγουν στην επιφάνεια και να μην καταλαβαίνουν τίποτα στο διάβα τους. Η εξοχή ίσως αποτελεί την καλύτερή σου ελπίδα. Οι πόλεις είναι πηγμένες από κόσμο, άρα και από πτώματα και πιθανούς εχθρούς,και δε θα είναι ασφαλείς από πολλές απόψεις.

Τροφή

apokalipsi00

Ξέχνα οτιδήποτε πεντανόστιμο. Τηγανητά κοτόπουλα, πατατούλες από φαστφουντάδικα, σουβλάκια είναι πολυτέλειες που λογικά θα κάνουν καιρό να επιστρέψουν. Αν επιστρέψουν. Σε μία αποκάλυψη, πρέπει το φαγητό να το βλέπεις ως καύσιμο. Είναι ο τρόπος να κρατάς τον οργανισμό σου λειτουργικό, ώστε να μπορεί να συνεχίσει να επιβιώνει. Οπότε, η λέξη-κλειδί είναι μία: κονσέρβες. Ειδικά τις πρώτες μέρες του χάους, πολλά τρόφιμα θα παραμένουν στα ράφια των μαγαζιών. Και που θα έχουν κάνει όλοι επιδρομές, δε θα έχουν προλάβει να αδειάσουν τα πάντα. Το στοίχημα για αρχή είναι να μπορέσεις να κουβαλήσεις όσες περισσότερες κονσέρβες μπορείς πηγαίνοντας στο καταφύγιό σου. Από εκεί, θα αρχίσεις τις επιδρομές σε κάθε σημείο που πιθανώς έχει κάτι φαγώσιμο. Σκέψου τα πάντα, μέχρι και τους αυτόματους πωλητές στους σταθμούς, στα βενζινάδικα και στις -πρώην- εταιρείες.

Νερό

Ενδεχομένως να σκέφτεσαι ότι το νερό τουλάχιστον θα είναι εύκολη υπόθεση, αλλά όχι. Ίσως πρόκειται για μία από τις πιο ύπουλες post-apocalyptic καταστάσεις. Και τι εννοώ. Δεν έχεις την παραμικρή ιδέα σε τι κατάσταση θα είναι το τρεχούμενο νερό. Εύκολα μπορεί να είναι μολυσμένο, κάτι που με τη σειρά του θα οδηγήσει σε μολύνσεις. Σκέφτεσαι να έχεις επιβιώσει από πυρηνική καταστροφή και να «πας» από μόλυνση; Κρίμα. Γι’ αυτό, προσπάθησε να αποθηκεύσεις όσα περισσότερα συσκευασμένα μπουκάλια μπορείς. Αν, τώρα, τα πράγματα είναι δύσκολα και πρέπει αναγκαστικά να επιστρατεύσεις το θέμα λίμνη, μην ξεχάσεις πρώτα να βράσεις το νερό για να το αποστειρώσεις και να σκοτώσεις ανεπιθύμητους μικροοργανισμούς. Υ.Γ. Η φωτιά θα σε βοηθήσει τόσο να μαγειρεύεις και να απολυμαίνεις όσο και να προστατεύεσαι από ζώα.

Όπλα

Προ αποκάλυψης, μπορεί να ήσουν ο πιο φιλειρηνιστής. Ο ίδιος ο Γκάντι ίσως συντρόφευσε τον ύπνο σου κοσμώντας το προσκεφάλι σου. Τώρα, όμως, θα τα αφήσεις όλα πίσω σου, αν θες να ζήσεις άλλη μία μέρα να διηγηθείς τις ιστορίες σου. Με την κοινωνία κατεστραμμένη και τους νόμους να μην υφίστανται πια, κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί ότι οι άνθρωποι θα παραμείνουν «άνθρωποι». Χρησιμοποίησε ό,τι μπορείς. Ακόμα και πράγματα στα οποία δεν πήγαινε ο νους σου. Έναν σωλήνα, για παράδειγμα. Οχύρωσε την άμυνά σου.

Ομάδα

Το team σου παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην καθημερινότητά σου αλλά και στη ζωή σου στο σύνολο. Όσο περισσότερους έμπιστους ανθρώπους έχεις κοντά σου τόσο περισσότερο αυξάνονται οι πιθανότητές σου να επιβιώσεις άλλη μία μέρα. Μοίρασε σωστά τις αρμοδιότητες ανάλογα με τις ικανότητες του καθενός αλλά και τις ανάγκες της διαβίωσης. Μαγειρική, ψάρεμα, scouting, τσίλιες, εκπαίδευση άμυνας και πολεμικών τεχνών, κ.α. Αν βρεις κάποιον με ιατρικές γνώσεις, εκτίμησέ τον ακόμα περισσότερο. Θα τον χρειαστείς.

Όταν θα περάσει το πρώτο κύμα -και σοκ- πρέπει να αρχίσεις να σκέφτεσαι μακροπρόθεσμα. Δεν ξέρεις πότε θα τελειώσει όλο αυτό, επομένως η επένδυση του χρόνου σου στην καλλιέργεια είναι Νο1 προτεραιότητα για να εξασφαλίσεις σταθερές πηγές τροφής για όταν οι κονσέρβες θα αρχίσουν να εξαφανίζονται. Μην παραμελήσεις, επίσης, την καταγραφή των ημερών. Καλό είναι να κρατάς ημερολόγιο για να έχεις αίσθηση του χρόνου. Αυτό θα σε βοηθήσει και στην καλλιέργεια για να ξέρεις πότε είναι η κατάλληλη εποχή για να φυτέψεις ή να θερίσεις.

Καλή τύχη!

 

η ταρίχευση στην αρχαία Αίγυπτο

Οι αρχαίοι κάτοικοι του Νείλου είχαν μια ιδεοληπτική σχέση με το θάνατο. Για τους Αιγυπτίους, ο θάνατος δεν αποτελούσε το τέλος της ανθρώπινης ύπαρξης, καθώς αυτή είχε τη δυνατότητα να αναγεννάται διαρκώς με την ανατολή της καινούργιας ημέρας.

Τα μυστικά που κρύβουν οι μούμιες στα ταριχευμένα σπλάχνα τους | Photos

Όλα τα μνημειώδη οικοδομήματα των αρχαίων Αιγυπτίων, από τους περίτεχνους τάφους έως τις θαυμαστές πυραμίδες και τους ναούς-«οίκους των θεών», αποτελούν αδιαμφισβήτητες αποδείξεις ενός πολιτισμού-μαυσωλείου, προορισμένου για να υμνήσει όχι τη ζωή σε αυτόν τον κόσμο, αλλά το θάνατο και την πορεία μετά από αυτόν. Στο «Βιβλίο των Νεκρών», ένα από τα σημαντικότερα νεκρικά corpora του Νέου Βασιλείου, ο θάνατος χαρακτηρίζεται ως η «νύχτα ανάδυσης στη ζωή».

Για να εξασφαλιστεί, λοιπόν, η ανθρώπινη ύπαρξη μετά το θάνατο, ήταν απαραίτητο να διατηρηθεί το σώμα του νεκρού σε άρτια κατάσταση. Έτσι, αναπτύχθηκε η παράδοση της ταρίχευσης των νεκρών, με μια μέθοδο που ακόμη και σήμερα είναι αρκετά δύσκολο να αναπαράγουμε με ακρίβεια.

Η περιγραφή του Ηροδότου

Μια από τις πιο αρχαίες μαρτυρίες για την ταρίχευση των νεκρών στην Αίγυπτο βρίσκουμε στην Ιστορία του Ηροδότου. Ο Ηρόδοτος επισκέφτηκε την Αίγυπτο γύρω στο 450 π.Χ. και κατέγραψε τις πληροφορίες που συνέλεξε για τη γεωγραφία, την ανθρωπολογία και την ιστορία της Αρχαίας Αιγύπτου. Στο 2ο Βιβλίο, Ευτέρπη, αποτυπώνεται με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες όλο το εθιμοτυπικό που ακολουθούσαν οι Αιγύπτιοι στη διαδικασία της ταρίχευσης.

Απίστευτο! Έκαναν αξονική σε μούμιες - Σοκαριστική ανακάλυψη - Newsbomb

Ενώ οι Αιγύπτιοι διέθεταν ειδικευμένους γιατρούς για πάσα νόσο, ωστόσο οι γιατροί δεν προέβαιναν σε ταριχεύσεις νεκρών. Υπήρχαν ειδικοί επαγγελματίες τεχνίτες που αναλάμβαναν τις ταριχεύσεις και μάλιστα υπήρχαν και τρεις κατηγορίες ταρίχευσης, ανάλογα με το ποσό που διέθεταν οι συγγενείς του νεκρού.

Απόσπασμα, Ἱστορίαι (2.82.1-2.90.2)

«Αυτοί, όταν τους πάνε τον νεκρό, δείχνουν σ’ εκείνους που τον έφεραν ξύλινα ομοιώματα νεκρών, ζωγραφιστές απομιμήσεις, και τους λένε ότι η καλύτερη ταρίχευση είναι εκείνου που το όνομά του δεν θεωρώ επιτρεπτό να το αναφέρω σε τέτοια υπόθεση, ενώ η δεύτερη ταρίχευση που δείχνουν είναι κατώτερη από τούτην και φτηνότερη, και η τρίτη ακόμη πιο φτηνή. Τα εξηγούν λοιπόν αυτά και ύστερα ρωτούν τους άλλους με ποιον τρόπο θέλουν να τους περιποιηθούν τον νεκρό. Αυτοί συμφωνούν το αντίτιμο και φεύγουν, ενώ οι άλλοι μένουν στη θέση τους για να κάνουν την ταρίχευση».

Έτσι, τους νεκρούς «πολυτελείας» τους περιποιούνταν με τον εξής τρόπο:

«Πρώτα βγάζουν από τα ρουθούνια τον εγκέφαλο μ’ έναν σιδερένιο γάντζο, ένα μέρος του δηλαδή, και τον υπόλοιπο χύνοντας μέσα φάρμακα. Ύστερα, με κοφτερή αιθιοπική πέτρα, σχίζουν τη λάπα, βγάζουν έξω όλα τα εντόσθια, καθαρίζουν την κοιλιά, την πλένουν με φοινικόκρασο και την καθαρίζουν πάλι με τριμμένα μυρωδικά. Κατόπιν, γεμίζουν την κοιλιά με αγνή τριμμένη σμύρνα, κανέλα και άλλα μυρωδικά, εκτός από λιβανωτό, και την ξαναράβουν. Αφού λοιπόν τα κάνουν αυτά, ταριχεύουν τον νεκρό με νίτρο και τον φυλάνε εβδομήντα ημέρες. 

Η ταρίχευση δεν επιτρέπεται να κρατήσει περισσότερο. Και όταν περάσουν οι εβδομήντα ημέρες, πλένουν τον νεκρό, και του τυλίγουν όλο του το σώμα με ταινίες κομμένες από λινό ύφασμα, αλειμμένες από κάτω με κόμμι, που οι Αιγύπτιοι το χρησιμοποιούν πολύ αντί για κόλλα. Τότε τον παίρνουν οι δικοί του, φτιάχνουν ένα καλούπι σε σχήμα ανθρώπου, και όταν το φτιάξουν, βάζουν μέσα τον νεκρό, και κλεισμένον έτσι τον φυλάνε στον νεκρικό θάλαμο αφού τον ακουμπήσουν ορθό στον τοίχο».

Pin on Τοιχογραφία / Murals!!

Τα υλικά της μουμιοποίησης

Σημαντικές πληροφορίες για τα υλικά που χρησιμοποιούνταν στην ταρίχευση αντλούμε από κρύπτες που έχουν βρεθεί σε τάφους στις νεκροπόλεις της Σακκάρα και των Θηβών. Η πιο αντιπροσωπευτική είναι σαφώς αυτή από τον τάφο του Τουταγχαμών.

Η ταρίχευση γινόταν τόσο με ανόργανα όσο και με οργανικά υλικά. Κύριο υλικό για την μουμιοποίηση ήταν το νάτρον, το οποίο φυσικώς υπήρχε στην Αίγυπτο σε μείγμα οξέων ουδέτερου ανθρακικού νατρίου, του οποίου η επενέργεια με το δέρμα των νεκρών προκαλούσε την αφυδάτωσή τους. Παράλληλα, χρησιμοποιούταν εκχυλίσματα φυτών και προσθέτονταν άγνωστα μέχρι σήμερα ανόργανα άλατα, ίσως και ραδιενεργά. Χρησιμοποιούσαν μύρα και λιβάνι για τον αρωματισμό του σώματος, ρητίνη για τον έλεγχο της αποσύνθεσης και των βακτηριδίων και κομμάτια λινού υφάσματος για την απορρόφηση των υγρών.

Ολόκληρο το σώμα καλυπτόταν με νάτρον για τουλάχιστον 40 ημέρες, το οποίο φρόντιζαν να το ανανεώνουν σε τακτά χρονικά διαστήματα. Μετά το πέρας των 40 ημερών, το εσωτερικό του σώματος καλυπτόταν με άμμο ή πηλό.

 

Γενικά, η μυστικιστική ψυχοσύνθεση των αρχαίων Αιγυπτίων καθώς και η μεγάλη προσήλωσή τους στις τεχνικές ή άλλες υποδείξεις και συμβουλές των ιερέων τους, κατέστησαν τους Αιγυπτίους πρώτους μεταξύ των αρχαίων λαών που ασχολήθηκαν με κοπιώδη «χημικά έργα» και δίκαια θα χαρακτήριζε κανείς την Αίγυπτο ως την «πρωτόγονη» κοιτίδα της χημείας.

 

 

ΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ. RAF Mπάαντερ Μάινχοφ

Πριν περίπου 50 χρόνια εμφανίστηκε στη Γερμανία η ένοπλη οργάνωση «Φράξια Κόκκινος Στρατός» (RAF). Ήταν υπεύθυνη για δολοφονίες πολιτικών, επιχειρηματιών και αστυνομικών, ενώ απασχολεί μέχρι σήμερα τις αρχές.

Rote-Armee-Fraktion 1970: Meinhof übersah 97.000 Mark Beute - WELT

 

Για τη Γερμανία τα τέλη της δεκαετίας του ’60 ήταν μία ιδεολογικά συγκεχυμένη εποχή με μαχητικές διαδηλώσεις κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, αντιπαραθέσεις για τον πρώτο «μεγάλο συνασπισμό» με τη συμμετοχή των σοσιαλδημοκρατών (SPD), αλλά και οδομαχίες κατά την επίσκεψη του Σάχη της Περσίας στο Βερολίνο. Η επίσκεψη επισκιάστηκε από τον θάνατο του νεαρού φοιτητή της Θεολογίας Μπένο Όνεσοργκ από πυρά αστυνομικού, ο οποίος στη συνέχεια αθωώθηκε. Ακολούθησε η δολοφονία του Ρούντι Ντούτσκε, ηγέτη του φοιτητικού κινήματος, ο οποίος ζητούσε «την αποσταθεροποίηση στα κέντρα ισχύος του καπιταλισμού», αλλά διαβεβαίωνε ότι απορρίπτει τον «ένοπλο αγώνα». Το 1968 σημειώνονται εμπρηστικές επιθέσεις σε πολυκαταστήματα στο κέντρο της Φρανκφούρτης, για τις οποίες συλλαμβάνονται ο Αντρέας Μπάαντερ, η Γκούντρουν Ένσλιν και δύο συνεργοί τους.

Η Ένσλιν υποστηρίζει ότι οι εμπρησμοί αποτελούν «κίνηση διαμαρτυρίας για την αδιαφορία, με την οποία ο κόσμος αντιμετωπίζει τη γενοκτονία στο Βιετνάμ». Την υπεράσπιση των κατηγορουμένων αναλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, ο Όττο Σίλυ, μετέπειτα υπουργός Δικαιοσύνης σε κυβέρνηση Σοσιαλδημοκρατών-Πρασίνων υπό τον Γκέρχαρντ Σρέντερ, αλλά και ο Χορστ Μάλερ, ο οποίος αργότερα θα περάσει στο στρατόπεδο της Ακροδεξιάς και των αρνητών του Ολοκαυτώματος. Το ζεύγος Ένσλιν-Μπάαντερ διαφεύγει στη Γαλλία, αλλά επιστρέφει στη Γερμανία υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες και τελικά συλλαμβάνεται τυχαία σε έλεγχο της τροχαίας στις 4 Απριλίου στο Βερολίνο.

Απόδραση με πολλά απρόοπτα

Die erste Generation der RAF (1970-1975) | bpb
Αντρέας Μπάαντερ και Γκούντρουν Ένσλιν

 

Στις 14 Μαίου 1970 ο Αντρέας Μπάαντερ οδηγείται υπό επιτήρηση στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Υποθέσεων στο προάστειο Ντάλεμ του Βερολίνου, όπου πρόκειται να συναντήσει την Ουλρίκε Μάινχοφ, αρχισυντάκτρια της αριστερής επιθεώρησης Konkret, για να συνεργαστούν στην έκδοση ενός βιβλίου. Στην πραγματικότητα πρόκειται για οργανωμένο σχέδιο με στόχο τη διαφυγή του Μπάαντερ. Τόσο ο Μπάαντερ όσο και η Μάινχοφ διαφεύγουν, πηδώντας από το παράθυρο. Μετά από τρεις εβδομάδες η «Φράξια Κόκκινος Στρατός» (RAF) δίνει το παρών, για πρώτη φορά με προκήρυξή της, στην οποία προειδοποιεί ότι «χωρίς τον Κόκκινο Στρατό τα γουρούνια θα συνεχίσουν…». Έκτοτε η δράση της RAF απασχολεί τις γερμανικές αρχές. Ακόμη και σήμερα τρεις ύποπτοι, ο Ερνστ Φόλκερ Στάουμπ, ο Μπούρκχαρντ Γκάρβεγκ και η Ντανιέλα Κλέτε, καταζητούνται για τρομοκρατική δράση.

Ποια ήταν η τρομοκρατική οργάνωση Μπάαντερ-Μάινχοφ

 

Το γερμανικό περιοδικό DER SPIEGEL αποκαλύπτει ότι το σχέδιο απελευθέρωσης του Μπάαντερ δεν εφαρμόστηκε όπως είχε προβλεφθεί. Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό η Μάινχοφ θα υποδυόταν τον ανίδεο παρατηρητή που απλώς παρακολουθεί την κατάσταση. Ωστόσο την κρίσιμη στιγμή μπήκαν στο κτίριο τρεις φίλες του Μπάαντερ, μεταξύ αυτών και η Γκούντρουν Ένσλιν. Άρχισαν να πέφτουν πυροβολισμοί με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ένας υπάλληλος του Ινστιτούτου και τελικά ο Μπάαντερ, η Μάινχοφ και όλοι οι υπόλοιποι διέφυγαν με δύο αυτοκίνητα. Η αστυνομία θα εντοπίσει στο σημείο γυναικείες περούκες, καθώς και ένα πιστόλι με σιγαστήρα. Λίγο αργότερα ο Αντρέας Μπάαντερ και 13 ομοϊδεάτες του ταξιδεύουν μέσω Ανατολικής Γερμανίας στην Ιορδανία για να συμμετάσχουν σε στρατιωτική εκπαίδευση της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO).

Μετά την επιστροφή τους στη Δυτική Γερμανία αρχίζουν οι επιθέσεις σε τράπεζες, δημόσιες υπηρεσίες και αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Ο Μπάαντερ, γεννημένος στο Μόναχο το 1943 αλλά εγκατεστημένος στο Δυτικό Βερολίνο και ανεμειγμένος στο φοιτητικό κίνημα από το 1967 και η Γκούντρουν Ένσλιν, κόρη πάστορα, είναι οι πρωταγωνιστές στην «πρώτη γενιά» της RAF. Θα συλληφθούν το 1972 για να οδηγηθούν στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Στάμχαιμ, κοντά στη Στουτγάρδη. Τον Απρίλιο του 1977 καταδικάζονται όλοι σε ισόβια. Προηγουμένως η Μάινχοφ είχε βρεθεί απαγχονισμένοι στο κελί της, λίγο αργότερα θα αυτοκτονήσουν και άλλοι τρεις  πρωταγωνιστές της «πρώτης γενιάς»: ο Αντρέας Μπάαντερ, η Γκούντρουν Ένσλιν και ο Γιαν Καρλ Ράσπε. Παλαιστίνιοι τρομοκράτες είχαν επιχειρήσει να εκβιάσουν την απελευθέρωση των κρατουμένων στο Στάμχαιμ με αεροπειρατεία σε αεροσκάφος της Lufthansa. Όμως η αντιτρομοκρατική μονάδα της γερμανικής αστυνομίας κατάφερε να εξουδετερώσει τους αεροπειρατές λίγο μετά την προσγείωση του αεροσκάφους στο Μογκαντίσου της Σομαλίας.

47 νεκροί από τα πυρά των τρομοκρατών

Radical Chic: Οι Baader-Meinhof και η Μουσική

Ο Χανς Μάρτιν Σλάιερ, πρόεδρος της Ένωσης Γερμανικών Βιομηχανιών, όμηρος της RAF

«Συνολικά 47 νεκροί. Αυτός είναι ο απολογισμός επτά ετών ‘ένοπλου αγώνα’» συνοψίζει ο Στέφαν Άουστ, πρώην αρχισυντάκτης του DER SPIEGEL στο βιβλίο του για την RAF (Der Baader Meinhof Komplex), το οποίο θεωρείται ένα από τα πιο εμπεριστατωμένα έργα για την τρομοκρατία. «Στην ίδια περίοδο η Ομοσπονδιακή Γερμανία άρχιζε να εκσυχρονίζει το νομικό και αστυνομικό της οπλοστάσιο, χάνοντας όμως ένα κομμάτι από τον φιλελεύθερο χαρακτήρα της», επισημαίνει ο Γερμανός αναλυτής.

Ουρλίκε Μάινχοφ, η αινιγματική τρομοκράτισσα - Kifisia-Life
Ούρλικε Μάινχοφ

Είχε ήδη αρχίσει να δραστηριοποιείται η «δεύτερη γενιά» της RAF, η οποία ευθύνεται, μεταξύ άλλων, για τη δολοφονία του Χανς Μάρτιν Σλάιερ, προέδρου της Ένωσης Γερμανικών Βιομηχανιών, του Ομοσπονδιακού Εισαγγελέα Ζίγκφριντ Μπούμπακ και του τραπεζίτη Γιούργκεν Πρόντο. Και τελικά, όσο ξαφνικά εμφανίστηκε η RAF το 1970, άλλο τόσο απροειδοποίητα διαλύθηκε το 1998, με μία απλή προκύρυξη, στην οποία επισημαίνει ότι «ο ένοπλος αγώνας με τη μορφή της RAF αποτελεί πλέον παρελθόν». Ακολουθεί ένας καταλόγος με τα ονόματα 26 μελών της οργάνωσης που έχασαν τη ζωή τους. Αλλά όπως επισημαίνει ο πολιτικός επιστήμων Βόλφγκανγκ Κράουσχαας: «Ούτε μία λέξη για όσους εγκατέλειψαν την οργάνωση, ούτε μία λέξη για όσους άλλαξαν στρατόπεδο, όπως ο Χορστ Μάλερ. Και κυρίως ούτε μία λέξη για τα θύματα. Καμία χειρονομία συγγνώμης, καμία έκκληση για συγχώρεση, τίποτα απολύτως…».

 

 

 

 


 

ΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ. Β. ΙΡΛΑΝΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ” TROUBLES”

Στην πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, πρώτη πολιτική δύναμη αναδείχθηκε το αριστερό κόμμα Σιν Φέιν, αφού συγκέντρωσε την πλειοψηφία των ψήφων. Το Σιν Φέιν θεωρείται ένα σοσιαλδημοκρατικό και υπερκαθολικό κόμμα, με σκοπό την εθνική αυτοδιάθεση, αλλά και με τον διαχωρισμό της νήσου της Ιρλανδίας από τους Βρετανούς, τάχθηκε υπέρ της ενοποίησης της νήσου. Ιδρύθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1905 από τον Άρθουρ Γκρίφιθ, αλλά πήρε τη σημερινή του μορφή το 1970, ύστερα από μια εσωτερική διάσπαση που χώρισε το κόμμα στα δύο, με το άλλο μισό (γνωστό, αρχικά, ως Επίσημο Σιν Φέιν) να αποτελεί σήμερα το αριστερό Κόμμα των Εργατών της Ιρλανδίας (Páirtí na nOibrithe). Επίσης, υπήρξε ο παρίας της ιρλανδικής πολιτικής σκηνής ως πολιτική πτέρυγα του IRA (Irish Republican Army). Έτσι, με αφορμή αυτήν την ιστορική νίκη είναι ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στις σκοτεινές, για τη Βόρεια Ιρλανδία, μέρες της δεκαετίας του ’70 τα λεγόμενα, Troubles.

Το 1971 ήταν μια από τις πιο αιματηρές χρονιές για τη Βόρεια Ιρλανδία, καθώς έλαβε χώρα μια εθνο-εθνικιστική σύγκρουση. Η σύγκρουση ήταν κυρίως πολιτική, αλλά είχε επίσης μια εθνοτική ή θρησκευτική διάσταση. Δεν επρόκειτο για θρησκευτική σύγκρουση. Η σύγκρουση αυτή, γνωστή ως «The Troubles», ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960 και τερματίστηκε επίσημα το 1998, με τη συμφωνία της «Μεγάλης Παρασκευής» του Μπέλφαστ.

The story behind an iconic Troubles' photo

Ειδικότερα, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 οι δύο κυρίαρχες κοινότητες της χώρας, οι καθολικοί και οι προτεστάντες, ήρθαν σε ρήξη.Ο λόγος; Οι συνεχείς διακρίσεις ενάντια στην καθολική μειοψηφία σε θέματα ψήφου και διαμονής σε δημόσια κτήρια. Εκτός από τη θρησκευτική υπήρχε και η πολιτική διάσταση της σύγκρουσης. Οι προτεστάντες, ενωτικοί και νομιμόφρονες, ήθελαν η Βόρεια Ιρλανδία να παραμείνει στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ οι καθολικοί, εθνικιστές και ρεπουμπλικανοί, ζητούσαν την απομάκρυνση από το Ην. Βασίλειο και τη δημιουργία μιας ενωμένης Ιρλανδίας. Οι πρώτοι θεωρούν τους εαυτούς τους Βρετανούς και οι τελευταίοι συνήθως βλέπουν τους εαυτούς τους ως Ιρλανδούς.

Το 1968 ξεκινούν οι διαδηλώσεις εναντίον των διακρίσεων στο δικαίωμα ψήφου, στη στέγαση και στην απασχόληση. Οι ρωμαιοκαθολικοί της πόλης Άλστερ είχαν θερμό υποστηρικτή τους τον Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό (IRA). Τον Αύγουστο του 1969 η κατάσταση βγαίνει εκτός ορίων και ο βρετανικός στρατός καλείται να επιβάλλει την τάξη, με αποτέλεσμα τον θάνατο επτά ανθρώπων. Δύο χρόνια αργότερα, ο IRA δραστηριοποιείται στο Μπέλφαστ και η βρετανική αστυνομία αρχίζει να κάνει συνεχόμενες εφόδους σε σπίτια στη Β. Ιρλανδία, με σκοπό να εντοπίσει μέλη του IRA. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη φυλάκιση 342 ατόμων -χωρίς να περάσουν από δίκη- ως ύποπτοι για συμμετοχή στον IRA [σύμφωνα με τον νόμο της κράτησης και προφυλάκισης υπόπτων χωρίς δίκη (Internment)]. Αμέσως, ξέσπασαν αναταραχές και πολλοί Βορειοϊρλανδοί αναγκάστηκαν να φύγουν από τη χώρα μαζί με τις οικογένειές τους, αναζητώντας μια καλύτερη και πιο ειρηνική ζωή. Το Σοσιαλδημοκρατικό και Εργατικό Κόμμα της χώρας προχώρησε άμεσα σε δημόσια εκστρατεία «πολιτικής ανυπακοής» ως απάντηση στον παράνομο θεσμό του Internment. Πάνω από 8.000 εργάτες κατέβηκαν σε απεργία στο Ντέρυ για να διαμαρτυρηθούν για τον νόμο αυτόν.

Οι ταραχές του ’71 κορυφώθηκαν στις αρχές του επόμενου έτους με τη λεγόμενη «Ματωμένη Κυριακή». Την Κυριακή 30 Ιανουαρίου του 1972, ο βρετανικός στρατός άνοιξε πυρ ενάντια σε μια ειρηνική διαδήλωση, με αποτέλεσμα να πυροβοληθούν 26 άτομα από τα μέλη του 1ου Τάγματος του Βρετανικού Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών, εκ των οποίων τα 13 πέθαναν αμέσως. Συνολικά, και μέχρι τη λήξη της ένοπλης σύγκρουσης το 1998, έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από 3.600 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων και 1.000 μελών των βρετανικών δυνάμεων ασφαλείας.

From Drogue Grenades To IRAMs – AN SIONNACH FIONN

Ireland conflict

Ο ΙΡΑ ήταν μια ομάδα αντιφρονούντων που ανέλαβε ένοπλη δράση για πάνω από 3 δεκαετίες για να αποτινάξει τον βρετανικό ζυγό από τη Βόρεια Ιρλανδία, πριν αποκηρύξει τελικά τη βία.

Τα μέλη του έβλεπαν τους εαυτούς τους ως άμεσους απογόνους του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού, που είχε αγωνιστεί στον ιρλανδικό πόλεμο για ανεξαρτησία στις αρχές του 20ού αιώνα.

Ήταν στη δεκαετία του ’60 λοιπόν, με τις δραστηριότητες του παλιού ΙΡΑ να έχουν συρρικνωθεί, που οι ακτιβιστές των πολιτικών δικαιωμάτων διαδήλωναν ενάντια στις αντι-καθολικές διακρίσεις στη Βόρεια Ιρλανδία.

Η Βασιλική Χωροφυλακή, η αστυνομική δύναμη της βρετανικής επαρχίας, απάντησε βίαια στις ειρηνικές διαδηλώσεις, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση του Λονδίνου παρέταξε τον Στρατό για να αποκαταστήσει την τάξη.

Το 1969 ο ΙΡΑ, αμήχανος μπροστά στην κλιμακούμενη βία και αβέβαιος για τη δράση του, θα διασπαστεί σε δύο ομάδες: τον μαρξιστικό και με έδρα το Δουβλίνο επίσημο ΙΡΑ, ο οποίος κήρυττε την ειρηνική επιδίωξη μιας ενωμένης Ιρλανδίας, και τον προσωρινό ΙΡΑ, ο οποίος επιδίωκε τον ίδιο στόχο μέσω βίαιων όμως μέσων.

Η γέννηση του τρομοκρατικού ΙΡΑ

 

Γνωστοί ως «Provos» ή απλά πλέον ΙΡΑ, η ομάδα θα εξαπολύσει μια σειρά από βίαιες επιθέσεις, βομβιστικά χτυπήματα και πολιτικές δολοφονίες, σε μια προσπάθεια να ανατρέψει την προτεσταντική κυβέρνηση και να αναγκάσει τη Βόρεια Ιρλανδία να εγκαταλείψει το Ηνωμένο Βασίλειο.

Το 1979, βομβιστικό χτύπημα του ΙΡΑ θα σκοτώσει τον Louis Mountbatten, τον αριστοκράτη που είχε υπηρετήσει ως τελευταίος αντιβασιλέας στην αποικιοκρατική Ινδία, ενώ το 1984 η πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ μόλις που θα γλιτώσει τον τραυματισμό σε άλλη μια επίθεση του ΙΡΑ στο συνέδριο του Συντηρητικού Κόμματος στο Μπράιτον.

Στη Βόρεια Ιρλανδία, την ίδια εποχή, ο ΙΡΑ αντιμάχεται λυσσαλέα τον βρετανικό στρατό, στρέφει ωστόσο τα βέλη του και ενάντια στις παραστρατιωτικές ομάδες των «νομιμοφρόνων», οι οποίες περιφρουρούσαν τη βρετανική ηγεμονία στη Ιρλανδία. Σύμφωνα με τις επίσημες εκτιμήσεις, η ένοπλη τρομοκρατική δράση του ΙΡΑ από τη δεκαετία του ’60 θα στερήσει τη ζωή σε 1.800 ανθρώπους, ανάμεσα στους οποίους και 650 πολίτες.

Το τέλος του επίσημου ΙΡΑ και η δημιουργία νέων τρομοκρατικών παρακλαδιών

Παρά το γεγονός ότι ο ΙΡΑ απολάμβανε την υποστήριξη μεγάλης μερίδας Βορειοϊρλανδών στη δεκαετία του ’70, οι μεταρρυθμίσεις που εισήγαγαν οι Βρετανοί στη χώρα θα βελτίωνε την οικονομική κατάσταση των ιρλανδών εθνικιστών της Βόρειας Ιρλανδίας, μειώνοντας καθοριστικά την υποστήριξη στους αντιφρονούντες.

Στη δεκαετία του ’90, με τον ΙΡΑ σχεδόν απομονωμένο και αποκομμένο από την ευρεία κοινωνική συναίνεση, θα ξεκινήσει μια σειρά συνομιλιών με τη βρετανική κυβέρνηση. Η κατάπαυση του πυρός που υποσχέθηκε ο ΙΡΑ τέθηκε σε ισχύ το 1997, ενώ την επόμενη χρονιά οι κύριες πολιτικές δυνάμεις της Βόρειας Ιρλανδίας, περιλαμβανομένης της πολιτικής πτέρυγας του ΙΡΑ, Σιν Φέιν, θα αποκήρυσσαν τη βία. Το τέλος του τρομοκρατικού ΙΡΑ είχε έρθει: το 2005 ο ΙΡΑ θα αφοπλιστεί μια για πάντα, όχι ωστόσο χωρίς παρατράγουδα.

Η προσέγγιση του ΙΡΑ με τη βρετανική κυβέρνηση θα οδηγήσει σε διασπαστικές κινήσεις στο εσωτερικό του, με νέες εξτρεμιστικές ομάδες να ξεπηδούν (όπως ο Real IRA και ο Continuity IRA) από την οργάνωση, αποφασισμένες να συνεχίσουν τον ένοπλο αγώνα και να ανατρέψουν τα αποτελέσματα της συνεχιζόμενης πολιτικής διαπραγμάτευσης.

Οι αναλυτές και οι υπηρεσίες της αντιτρομοκρατικής συμφωνούν ότι ο Real IRA και ο Continuity IRA ασπάζονταν τις ίδιες ιδέες και, παρά τη φαινομενική τους αντιπαλότητα, είχαν συνεργαστεί στον σχεδιασμό και την εκτέλεση μιας σειράς βίαιων επιθέσεων. Ο Real ΙRA μάλιστα θα εκτελέσει τη βομβιστική επίθεση του 1998 στο Omagh, το χειρότερο μεμονωμένο χτύπημα στην ιστορία των ιρλανδικών μπελάδων, με 29 ανθρώπους να χάνουν τη ζωή τους.

Τον Μάρτιο του 2009, οι δύο νέες πτέρυγες του ΙΡΑ θα αναλάβουν την ευθύνη σε μια σειρά δολοφονιών που θα βυθίσουν στο πένθος τη Βόρεια Ιρλανδία και θα ξυπνήσουν μνήμες του παρελθόντος: ο Real IRA κρυβόταν πίσω από την επίθεση που θα άφηνε δύο βρετανούς στρατιώτες νεκρούς στις 8 Μαρτίου, ενώ ο Continuity IRA έστειλε τους εκτελεστές του να δολοφονήσουν έναν αστυνομικό μέσα στο περιπολικό του δύο μέρες αργότερα.

Προσπάθεια συμφιλίωσης

Παρά το γεγονός ότι οι διασπαστικές ομάδες υπονόμευαν ανοιχτά τις συνομιλίες του -άοπλου πλέον- ΙΡΑ με τη βρετανική κυβέρνηση, οι διαπραγματεύσεις θα συνεχιστούν. Τον Ιούνιο του 2012, η βασίλισσα Ελισάβετ θα επισκεφτεί τη Βόρεια Ιρλανδία ως μέρος των εορτασμών των 60 χρόνων της στον θρόνο της Βρετανίας. Κι ενώ η βασίλισσα δεν διαθέτει επίσημη πολιτική δύναμη, η συμβολική της επίσκεψης ήταν τεράστιας σημασίας για τη συμφιλίωση των δύο κρατών.

Σε μια πράξη μάλιστα που λίγα χρόνια πριν θα φαινόταν αδιανόητη, η βασίλισσα έσφιξε στο Μπέλφαστ το χέρι του Martin McGuinness, του αλλοτινού διοικητή του ΙΡΑ! Η χειρονομία αντιπροσώπευσε ένα αξιοσημείωτο σημάδι συμφιλίωσης και για τις δύο πλευρές, καθώς η βασίλισσα είναι ο (τιμητικός) αρχηγός των βρετανικών στρατευμάτων.

Από την εποχή της κατάπαυσης του πυρός του ΙΡΑ, ο πρώην διοικητής McGuinness έχτισε σιγά σιγά μια πολιτική καριέρα, και εκτελεί πλέον καθήκοντα αναπληρωτή πρωθυπουργού στην κυβέρνηση της Βόρειας Ιρλανδίας. Ο Gerry Adams, ο πρόεδρος του Σιν Φέιν, του πολιτικού βραχίονα του ΙΡΑ πριν από τη διάλυσή του, χαιρέτισε τη χειραψία βασίλισσας και McGuinness ως «το σωστό πράγμα να έπρεπε να κάνουν, στη σωστή εποχή και για τους σωστούς λόγους».

Παρά την αισιοδοξία για την εξομάλυνση των σχέσεων Βρετανών και Ιρλανδών, υπάρχουν ακόμα και σήμερα φωνές που τονίζουν τις πολιτικές και συναισθηματικές διακρίσεις των ταραγμένων σχέσεων της Βόρειας Ιρλανδίας και της «μαμάς» Βρετανίας.

Τη μέρα μάλιστα πριν από τη βαρυσήμαντη χειραψία, η αστυνομία επιδόθηκε σε ανταρτοπόλεμο με ομάδες νεαρών που πετούσαν μολότοφ διαδηλώνοντας κατά της βασιλικής επίσκεψης, ανασύροντας μνήμες από το τρικυμιώδες παρελθόν της χώρας. Η βία δεν λέει να εγκαταλείψει την καθημερινότητα σε μια πόλη χωρισμένη ακόμα σε θρησκευτικές ζώνες με οδοφράγματα και τείχη «ειρήνης»…

 

 


 

ΤΡΟΥΦΑ. Ο ΜΥΚΗΤΑΣ ΧΡΥΣΑΦΙ

Αν έχετε διαβάσει το «Όνομα του Ρόδου» του Ουμπέρτο Έκο, πιθανότατα θα γνωρίζετε ήδη ότι από τον μεσαίωνα κιόλας ήταν γνωστό ότι τους αγριόχοιρους δεν τους χρησιμοποιούσαν μόνο για το εκλεκτό κρέας τους. Πριν οδηγηθούν στο σφαγείο, παρακολουθούνταν από τους χωρικούς και τους μοναχούς προκειμένου να τους οδηγήσουν εκεί όπου υπήρχε ένα έδεσμα που ακόμη και σήμερα θεωρείται από τα πλέον εκλεκτά και συναντάται σε γαστρονομικά περιβάλλοντα υψηλής μαγειρικής. Και φυσικά ο λόγος γίνεται για την τρούφα!

Πλέον αυτός ο μύκητας (που ανήκει στην ευρύτερη οικογένεια των μανιταριών) δεν συναντάται μόνο στην φύση, στην άγρια μορφή του, αλλά όπως και πολλά από τα υπόλοιπα γένη, μπορεί να καλλιεργηθεί και να αποφέρει σημαντικότατα κέρδη, δίχως να απαιτεί σημαντικό αρχικό κεφάλαιο ούτε ιδιαίτερη φροντίδα.

Έτσι η περισυλλογή τους αντί να γίνεται από χοίρους ή από ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά που ψάχνουν για αυτά στη φύση, συνήθως σε δάση πλατύφυλλων και κωνοφόρων δέντρων, γίνεται σε γαίες που έχουν καλλιεργηθεί ειδικά για αυτόν τον σκοπό.

Μικρό αρχικό κεφάλαιο, χωρίς πάγια έξοδα: Η καλλιέργεια που αποφέρει εισόδημα 900€ το κιλό είναι η πιο έξυπνη επένδυση

Ο συγκεκριμένος μύκητας δεν φυτρώνει μόνος του και χρειάζεται την ύπαρξη ενός άλλου φυτικού οργανισμού, στις ρίζες του οποίου προσκολλάται, σε βάθος που συνήθως κυμαίνεται από μερικά εκατοστά και μπορεί να φτάσει ακόμη και στο ένα μέτρο (σε πιο σπάνιες περιπτώσεις) ανάλογα με την ποικιλία που έχει χρησιμοποιηθεί.

Για να μπορέσει κάποιος να ασχοληθεί με αυτή την ιδιαίτερη καλλιέργεια δεν χρειάζεται πολλά. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί ο οποιοσδήποτε να ξεκινήσει αυτήν την δουλειά και να ονειρεύεται απόδοση εκατοντάδων ευρώ ανά κιλό και χιλιάδων ευρώ ανά στρέμμα. Και αυτό διότι μπορεί το ίδιο το φυτό να έχει ελάχιστες απαιτήσεις σε φροντίδα ή κεφάλαιο επένδυσης, αλλά δεν μας… κάνει την χάρη να εμφανίζεται παντού.

Μικρό αρχικό κεφάλαιο, χωρίς πάγια έξοδα: Η καλλιέργεια που αποφέρει εισόδημα 900€ το κιλό είναι η πιο έξυπνη επένδυση

Προτιμά πολύ συγκεκριμένα είδη γαιών και ευδοκιμεί μόνο σε εδάφη ασβεστώδη ή ασβεστούχα, με υψηλό Ph, χαμηλή περιεκτικότητα σε νάτριο, ενώ ο καλός αερισμός και αντίστοιχα εξαιρετική ικανότητα στράγγισης θεωρούνται στοιχεία απαραίτητα για μια καλή συγκομιδή. Μεγάλη σημασία –φυσικά- έχει και το είδος της τρούφας, καθώς ορισμένα εξ αυτών έχουν πολύ μεγαλύτερες απαιτήσεις και κατ’ επέκταση πιάνουν και πολύ υψηλότερες τιμές στην αγορά, όπως για παράδειγμα η περιζήτητη αλλά και πανάκριβη τρούφα του Πιεμόντε ή λευκή τρούφα ή την μαύρη τρούφα που συναντά κανείς ιδιαίτερα στην γαλλική γαστρονομία. Από τα περίπου 50 γνωστά είδη μόνο τα 10 από αυτά είναι εδώδιμα και μπορούν να καλλιεργηθούν.

Πάντως αυτό που είναι απαραίτητο (εκτός από το ιδανικό έδαφος) για να ασχοληθεί κάποιος με το εμπόριο τρούφας είναι η… υπομονή! Σύμφωνα με τους ειδικούς, ανάλογα με τα δέντρα, τα εδάφη αρχίζουν να αποδίδουν μετά από ορισμένο χρονικό διάστημα. Στην περίπτωση της φουντουκιάς απαιτούνται 4 χρόνια, ενώ για τις βελανιδιές χρειάζονται 6 έτη, όσο περίπου και για την δρυς η οποία επίσης συμβιώνει ιδανικά με την τρούφα.

Μικρό αρχικό κεφάλαιο, χωρίς πάγια έξοδα: Η καλλιέργεια που αποφέρει εισόδημα 900€ το κιλό είναι η πιο έξυπνη επένδυση

Ανάλογα με την περιοχή, το κλίμα, το έδαφος κλπ καθορίζεται τόσο το είδος του δένδρου όσο και εκείνο της τρούφας που θα χρησιμοποιηθεί. Αφού το χωράφι προετοιμαστεί και απομακρυνθούν από αυτό άλλα αυτοφυή φυτά που είναι πιθανό να επηρεάσουν την καλλιέργεια, ακολουθεί η φύτευση επιλεγμένων και πιστοποιημένων μυκορριζομένων φυτών. Οι καταλληλότερες περίοδοι για αυτό είναι δύο. Το φθινόπωρο –από τα μέσα Σεπτεμβρίου έως και τον Νοέμβριο- και στο τέλος του χειμώνα και αρχές της άνοιξης, δηλαδή το διάστημα Φεβρουαρίου-Μαρτίου.

Μετά ακολουθεί η (μακρά είναι αλήθεια) περίοδος υπομονής καθώς όπως είπαμε απαιτούνται κατά μέσο όρο περίπου 5 χρόνια μέχρι να ξεκινήσει η συγκομιδή. Σε αυτό το χρονικό διάστημα οι απαιτήσεις ποτίσματος ή φροντίδας είναι απειροελάχιστες και το μόνο που χρειάζεται να κάνει κανείς είναι το περιστασιακό κλάδεμα των δέντρων αφού έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο ότι όσο πιο περιποιημένοι είναι οι «ξενιστές» τόσο καλύτερη να είναι και η παραγωγή της τρούφας.

Μικρό αρχικό κεφάλαιο, χωρίς πάγια έξοδα: Η καλλιέργεια που αποφέρει εισόδημα 900€ το κιλό είναι η πιο έξυπνη επένδυση

Εάν κάποιος έχει την τύχη να διαθέτει εδάφη με σύσταση αντίστοιχη με εκείνη του Πιεμόντε, τότε θα είναι σε θέση να καλλιεργήσει την περίφημη λευκή τρούφα που ευδοκιμεί στην συγκεκριμένη περιοχή της Ιταλίας (και όχι μόνο) και να πουλήσει σε πολύ υψηλές τιμές την παραγωγή του. Οι υπόλοιποι, πάντως, δεν χρειάζεται να απελπιστούν αφού και άλλες ποικιλίες έχουν υψηλή ζήτηση, ακόμη και σε χαμηλότερη τιμή. Συνήθως η μαύρη τρούφα (καλοκαιρινή που θεωρείται η πλέον διαδομένη στην Ευρώπη ή χειμερινή) συναντάται σε ολόκληρη την επικράτεια, έχοντας και λιγότερες απαιτήσεις αφού την συναντάμε ακόμη και σε οργανικά ή αργιλώδη εδάφη. Συχνά, μάλιστα και σε ελαφρώς όξινα ή και σε υψόμετρο μεγαλύτερο των 1.100 μέτρων.

Τέλος, έρχεται η… μεγάλη ώρα που δεν είναι άλλη από αυτή της εκτίμησης και του καθορισμού του είδους της τρούφας που έχει καλλιεργηθεί. Η αναμενόμενη απόδοση της καλοκαιρινής μαύρης τρούφας είναι 5-15 κιλά ανά στρέμμα, με την τιμή παραγωγού να ανέρχεται σε 250 ευρώ το κιλό, ενώ της χειμερινής μαύρης τρούφας είναι 2-10 κιλά ανά στρέμμα, με την τιμή παραγωγού να φτάνει έως και 900 ευρώ το κιλό. Και αυτό διότι υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά στην τιμή ανάλογα με την ποικιλία, γεγονός που οδηγεί σε φαινόμενα τα οποία εκμεταλλεύονται επιτήδειοι σε βάρος τόσο των παραγωγών όσο και των καταναλωτών.

 

 

 


 

ΙΝΔΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΧΛΩΜΑ ΠΡΟΣΩΠΑ . Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Αρκετές χιλιάδες χρόνια πριν από την περιπέτεια του Χριστόφορου Κολόμβου στα εδάφη που θα έμεναν τελικά γνωστά ως Αμερική, μια διαφορετική ομάδα ανθρώπων ανακάλυπτε την ίδια ήπειρο: οι νομάδες πρόγονοι των σημερινών Ινδιάνων περνούσαν από μια στενή γλώσσα γης από την Ασία στην Αλάσκα πριν από 12.000 χρόνια.

H τραγική ιστορία των Ινδιάνων της Αμερικής

Κι έτσι, μέχρι να αποβιβαστούν οι πρώτοι ευρωπαίοι εξερευνητές στον Νέο Κόσμο εκεί στον 15ο αιώνα, περισσότεροι από 50 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν αποικίσει την άγνωστη σε μας στεριά. Περίπου 10 εκατομμύρια από αυτά ζούσαν στην περιοχή των σημερινών ΗΠΑ.

Όσο ο καιρός περνούσε, ο μεταναστευτικός πληθυσμός των γηγενών Αμερικανών και οι απόγονοί τους πιέζονταν ολοένα και πιο νοτιοανατολικά, αν και οι σκληροτράχηλοι Ινδιάνοι δεν φαίνονταν να είχαν πρόβλημα προσαρμογής στα νέα περιβάλλοντα. Ανθρωπολόγοι, εθνολόγοι και γεωγράφοι παρατηρούσαν πια τις καθημερινές τους συνήθειες και τα νομαδικά μοτίβα τους.

Το 1492, όταν ανταμείφθηκε η παροιμιώδης περιέργεια του Κολόμβου δηλαδή, οι ανεξάρτητες φυλές των Ινδιάνων ήταν πραγματικά αναρίθμητες: οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για περισσότερες από 300 τοπικές γλώσσες και διαλέκτους!

Σήμερα τα πράγματα είναι σαφώς διαφορετικά για τους γηγενείς Αμερικανούς, καθώς η επαφή με το λευκό χλομό πρόσωπο μόνο ευεργετική δεν στάθηκε για τον πληθυσμό τους: στην ομοσπονδιακή απογραφή του 2010, οι Ινδιάνοι της Βόρειας Αμερικής και οι Εσκιμώοι της Αλάσκας εκτιμήθηκαν στα 5,2 εκατ. ανθρώπους, με τον πληθυσμό τους να έχει σημειώσει μάλιστα ραγδαία αύξηση της τάξης του 39% σε σχέση με το 2000.

Οι ντόπιοι Αμερικανοί είδαν τις ζωές τους να αλλάζουν ριζικά μετά την άφιξη του «πολιτισμένου» Ευρωπαίου στα εδάφη των προγόνων τους, ώρα να δούμε λοιπόν πιο αναλυτικά τις τρανές ινδιάνικες φυλές της Βόρειας Αμερικής (εξαιρουμένου του Μεξικού) και τη μοίρα τους…

Εμείς τους γνωρίσαμε μέσα από τα Αμερικανικά φιλμ των γουέστερν , από εικονογραφημένα περιοδικά και άλλα έντυπα και είχαμε πάντα την περιέργεια αν ονόματα φυλών όπως Απάτσι , Κομάντσι , Σεγιέν , Σιού κλπ ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα και αν οι άγριες μάχες με τα ΄΄ χλωμά πρόσωπα΄΄ είχαν συμβεί, Ας δούμε λοιπόν..

Η Αρκτική: Οι Ινουίτ και οι Εσκιμώοι του Βορρά

Η παγωμένη και αφιλόξενη περιοχή της Αλάσκας, του Καναδά και της Γροιλανδίας, κοντά στον Αρκτικό Κύκλο, ήταν άλλοτε σπίτι των Εσκιμώων. Τόσο οι Ινουίτ όσο και οι Αleut μιλούσαν και συνεχίζουν να μιλούν διαλέκτους που πηγάζουν απευθείας από τις πρωτόγονες ντοπιολαλιές των Εσκιμώων. Ο αρκτικός πληθυσμός των γηγενών Αμερικανών ήταν συγκριτικά μικρός και διάσπαρτος, καθώς οι νομάδες ήταν αναγκασμένοι να ακολουθούν τη λεία τους (φώκιες και πολικές αρκούδες κυρίως), καθώς εκείνη μετανάστευε κατά μήκος της τούνδρας.

Το σοκ των ιεραποστόλων όταν αντίκρισαν τις γυναίκες των Εσκιμώων με εσώρουχα "στρινγκ". Ήταν κατασκευασμένα από δέρμα φώκιας και τα φορούσαν μέσα στο σπίτι, ακόμα και μπροστά στους καλεσμένους - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ

Την ίδια ώρα όμως που στα βόρεια της ευρύτερης περιοχής οι Ινουίτ κυνηγούσαν κατά πόδας τα άγρια θηρία, στα νοτιότερα σημεία οι Aleut είχαν φτιάξει μονιμότερους οικισμούς, ψαροχώρια κυρίως κατά μήκος των ακτών. Οι Ινουίτ του Βορρά διέμεναν σε ιγκλού και οι Aleut σε θολωτά παραπήγματα καμωμένα από ξύλα και χώμα. Τα ρούχα τους ήταν φτιαγμένα από δέρμα φώκιας, το οποίο χρησίμευε επίσης τόσο στα έλκηθρα της φυλής όσο και στις βάρκες τους (όπως τα περίφημα καγιάκ των Ινουίτ). Μέχρι την προσάρτηση όμως της Αλάσκας από τις ΗΠΑ το 1867, οι δεκαετίες της καταπίεσης, των εκτοπίσεων και της επαφής τόσο με τον λευκό όσο και με τις αρρώστιες του είχαν αποδεκατίσει τον πληθυσμό των Εσκιμώων: είχαν απομείνει πια μόλις 2.500 ψυχές. Οι απόγονοι των επιζώντων συνεχίζουν να ζουν στα αφιλόξενα τοπία του αμερικανικού Βορρά…

Η Υπο-Αρκτική: Το κυνήγι της γούνας και οι ερυθρόδερμοι

Η τούνδρα του Βορρά δίνει προοδευτικά τη θέση της στην τάιγκα της ενδοχώρας Αλάσκας και Καναδά, με τα κωνοφόρα να δεσπόζουν πια στο τοπίο. Εκεί κατοικούσαν κάποτε δύο βασικές πληθυσμιακές ομάδες ερυθρόδερμων, καθεμιά με τη δική της γλωσσική παράδοση: οι φυλές της δυτικής ακτής που μιλούσαν την Athabaskan (οι Tsattine, οι Gwich’Ιn και οι Deg Xinag, γνωστοί και ως Ingalik) και οι φατρίες της ανατολικής ακτής που μιλούσαν την Αλγκόνκιαν: οι Cree, οι Ojibwa και οι Naskapi. Η μετακίνηση παρέμενε δύσκολη και σε αυτή την τεράστια περιοχή, κάτι που έκανε τους πληθυσμούς αραιούς και σποραδικούς.

Οι Ινδιάνοι δεν ζούσαν εδώ σε μόνιμους καταυλισμούς αλλά σε μικρές και ευέλικτες ομάδες με οικογενειακούς δεσμούς, οι οποίες κυνηγούσαν κατά πόδας τα μεταναστευτικά πρότυπα του καριμπού (καναδικός τάρανδος). Οι ινδιάνικες φυλές ήταν πλήρως εναρμονισμένες με το αφιλόξενο φυσικό περιβάλλον, μέχρι τον 17ο και 18ο τουλάχιστον αιώνα, όταν το εμπόριο της γούνας γενικεύτηκε στην περιοχή και άρχισε να εμποδίζει τη ζωή των ερυθρόδερμων. Αντί να κυνηγούν λοιπόν πλέον για να τρέφονται, οι Ινδιάνοι επικεντρώθηκαν τώρα στην προμήθεια δερμάτων και γουνών στους ευρωπαίους εμπόρους, κάτι που οδήγησε προοδευτικά στον εκτοπισμό και την εξόντωση τελικά πολλών παραδοσιακών κοινοτήτων της περιοχής…

Τα Βορειοανατολικά: Οι πολεμοχαρείς Ιροκουά

Η ευρύτερη περιοχή που απλώνεται από την ανατολική ακτή του Καναδά μέχρι τη Βόρεια Καρολίνα των ΗΠΑ και την Κοιλάδα του Μισισιπή στην ενδοχώρα ήταν μια από τις πρώτες που υποδέχθηκαν τον λευκό Ευρωπαίο στα εδάφη του Νέου Κόσμου. Εκεί ζούσαν φυσικά μια σειρά από τρανές ινδιάνικες φυλές, που μπορούν να χωριστούν σε δύο μεγαλύτερες πληθυσμιακές ομάδες: τους Ιροκουά (φυλές δηλαδή όπως οι Μοχόκ, Καγιούγκα, Ονέιντα, Εριέ, Ονοντάνγκα, Σενέκα και Τισκαρόρα), που ζούσαν κατά μήκος ποταμών και λιμνών σε οχυρωμένους μόνιμους καταυλισμούς, και τους ομιλούντες την Αλγκόνκιαν (φυλές όπως οι Χιουρόν, Pequot, Fox, Shawnee, Wampanoag, Delaware και Menominee), οι οποίοι διέμεναν σε μικρούς αγροτικούς οικισμούς και ψαροχώρια κατά μήκος του Ατλαντικού Ωκεανού και καλλιεργούσαν καλαμπόκι, φασόλια και ζαρζαβατικά. Οι πολεμοχαρείς φυλές των Βορειοανατολικών συνήθιζαν να κάνουν επιδρομές στα γειτονικά φύλα και αυτή ήταν η καθημερινότητά τους.

Ειδικά οι Ιροκέζοι, παραήταν εχθρικοί και όσοι δεν ήταν μέλη της συμμαχίας τους (Ένωση των Πέντε Εθνών από το 1570) διέτρεχαν μόνιμο κίνδυνο. Το πράγμα των τεταμένων σχέσεων έγινε ακόμα πιο περίπλοκο μετά την άφιξη των ευρωπαίων αποίκων και σαν να μην έφτανε αυτό, ο αμερικανικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας ανάγκασε τις ινδιάνικες φυλές της περιοχής να διαλέξουν στρατόπεδα. Οι Ιροκουά βρέθηκαν τώρα αντιμέτωποι με τους αλγκονκίν γείτονές τους στο πεδίο της μάχης του λευκού, την ίδια στιγμή που οι οικισμοί των χλομών προσώπων συνέχιζαν να επεκτείνονται προς τα δυτικά. Το αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο από τον εκτοπισμό και των δύο ντόπιων πληθυσμιακών ομάδων από τα προγονικά τους εδάφη. Οι Ιροκέζοι αριθμούν σήμερα (2010) 40.000 μέλη…

Τα Νοτιοανατολικά: Οι χωρικοί Τσερόκι

Τα νότια των Βορειοανατολικών και τα βόρεια του Κόλπου του Μεξικού είναι μια εύφορη αγροτική έκταση που εκμεταλλεύονταν επί αιώνες οι ερυθρόδερμοι της περιοχής: εξπέρ στην καλλιέργεια της γης, οι Ινδιάνοι των Νοτιοανατολικών ζούσαν από τις σοδειές καλαμποκιού, φασολιών, κολοκύθας, καπνού αλλά και ηλίανθου, έχοντας οργανώσει τη ζωή τους σε μικρούς αγροτικούς καταυλισμούς.

Η πλέον πασίγνωστη φυλή της περιοχής ήταν οι Τσερόκι, οι οποίοι από κοινού με τους Chickasaw, Choctaw, Creek και Seminole είχαν σκαρώσει τη συμμαχία των «Πέντε Πολιτισμένων Φυλών», καθώς οι τοπικές διάλεκτοι που μιλούσαν προέρχονταν όλες από την οικογένεια της γλώσσας Muskogean. Μέχρι την ανεξαρτησία όμως των Αμερικανών από τους Βρετανούς, οι φυλές των Νοτιοανατολικών Πολιτειών είχαν ήδη χάσει μεγάλα τμήματά τους από τους εκτοπισμούς και τις αρρώστιες των Δυτικών.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ομοσπονδιακός νόμος του 1830 ολοκλήρωσε τον οριστικό διωγμό των «Πέντε Πολιτισμένων Φυλών» από τα πατρώα εδάφη τους (Τζόρτζια, Αλαμπάμα, Βόρεια Καρολίνα, Φλόριντα και Τενεσί), ώστε να περιέλθουν στα χέρια του λευκού αποίκου: μεταξύ 1830- 1838, οι ομοσπονδιακές αρχές των ΗΠΑ ανάγκασαν περισσότερους από 100.000 Ινδιάνους των Νοτιοανατολικών Πολιτειών να πάρουν τα μπογαλάκια τους και να μετακινηθούν στην «Ινδιάνικη Περιοχή» στα δυτικά του ποταμού Μισισιπή (σημερινή Οκλαχόμα). Οι Τσερόκι απαθανάτισαν στη λαϊκή τους μούσα τον ξεριζωμό και την πορεία της ντροπής ως Μονοπάτι των Δακρύων…

Οι Μεγάλες Πεδιάδες: Σεγιέν και Κομάντσι

Η τεράστια περιοχή που εκτείνεται μεταξύ του ποταμού Μισισιπή και των Βραχωδών Όρεων, από τον σημερινό Καναδά μέχρι και τον Κόλπο του Μεξικού, κατοικούταν άλλοτε από τοπικές φυλές κυνηγών και αγροτών, πολύ πριν καταφτάσουν οι διψασμένοι για εμπόριο και εξερευνήσεις Ευρωπαίοι. Οι φυλές της περιοχής μιλούσαν γλώσσες όπως οι Siouan, Caddoan, Uto-Aztecan, Athabaskan και Αλγκόνκιαν και ανήκαν σε διάφορες ομάδες και παραδόσεις.

Κομάντσι/Comanche – Χείλων

Μετά την επαφή όμως με τον Ευρωπαίο και ειδικά με τους ισπανούς αποικιοκράτες του 18ου αιώνα που έφεραν άλογα στην περιοχή, οι ινδιάνικες φυλές των πεδιάδων έγιναν προοδευτικά νομαδικές. Οι Σεγιέν, Κομάντσι, Αραπάχο, Κρόου και Μαυροπόδαροι κυνηγούσαν πια καβάλα στα άλογά τους τα κοπάδια με τους βίσονες, από το δέρμα των οποίων κατασκεύαζαν τις καλύβες τους, το αρχετυπικό ινδιάνικο κωνικό τίπι. Όσο ο λευκός άποικος μετακινούταν όμως δυτικότερα στις Μεγάλες Πεδιάδες και γειτνίαζε πια επικινδύνως με τους Ινδιάνους, έφερε μαζί του πολύ πιο καταστρεπτικά καλούδια για τους ίδιους: καταναλωτικά αγαθά όπως μαχαίρια και κατσαρολικά, όπλα και πρωτόγνωρες ασθένειες φυσικά.

Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, ο λευκός κυνηγός είχε αποδεκατίσει τα κοπάδια των αμερικανικών βούβαλων και οι κοινότητές του στράφηκαν τώρα στην καταπάτηση της ινδιάνικης γης. Χωρίς τρόπο να βγάζουν πια τα προς το ζην, οι Ινδιάνοι των Μεγάλων Πεδιάδων μεταφέρθηκαν τελικά (αν και πάντα απρόθυμα) σε κυβερνητικούς καταυλισμούς…

Τα Νοτιοδυτικά: Ναβάχο και Απάτσι

Η τεράστια άνυδρη έκταση της ερήμου που εκτείνεται στη σημερινή Αριζόνα και το Νέο Μεξικό (αλλά και σε τμήματα του Κολοράντο, της Γιούτα, του Τέξας και του Μεξικού) έδωσε ζωή σε δυο χαρακτηριστικά διαφορετικούς τρόπους διαβίωσης στον αυτόχθονα πληθυσμό της Αμερικής. Οι Χόπι, Ζούνι, Ζούμα και Yaqui ζούσαν από την καλλιέργεια του καλαμποκιού, των φασολιών και της κολοκύθας και διέμεναν σε μόνιμους καταυλισμούς καμωμένους από πέτρα και πλίνθους (τα περίφημα και πολυώροφα πουέμπλο).

ΟΙ ΔΕΚΑ ΑΡΧΕΣ ΤΩΝ ΙΝΔΙΑΝΩΝ - Zacharias & Friends

Οι Ναβάχο και οι Απάτσι όμως παρέμεναν νομάδες, κυνηγώντας βούβαλους και κάνοντας επιδρομές στους γείτονές τους για να βάλουν στο χέρι τις σοδειές τους. Οι καταυλισμοί τους ήταν σαφώς πιο προσωρινοί από των χωρικών γειτόνων τους και κατασκευάζονταν από λάσπη και χώμα. Μέχρι τον Αμερικανο-Μεξικανικό Πόλεμο ωστόσο, όταν οι Νοτιοδυτικές Πολιτείες προσαρτήθηκαν στις ΗΠΑ, ένα σεβαστό ποσοστό του γηγενούς πληθυσμού είχε ήδη αποδεκατιστεί (οι ισπανοί αποικιοκράτες και οι ιεραπόστολοι υποδούλωσαν, για παράδειγμα, ολόκληρη την ινδιάνικη φυλή των Πουέμπλο, εξολοθρεύοντάς τους σε εξαντλητική καταναγκαστική εργασία σε ισπανικά ράντσα). Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έκλεισε τους εναπομείναντες Ινδιάνους της ευρύτερης περιοχής σε καταυλισμούς της ντροπής…

Η Μεγάλη Λεκάνη: Οι Σοσόνι

Το εκτεταμένο λεκανοπέδιο που σχηματίζουν τα Βραχώδη Όρη στα ανατολικά, η οροσειρά Σιέρρα Νεβάδα στα δυτικά, το οροπέδιο Κολούμπια στον βορρά και το οροπέδιο Κολοράντο στον νότο ήταν ένα ξεχασμένο από τον θεό ερημοτόπι από άνυδρες και σκονισμένες εκτάσεις, αλυκές και υφάλμυρες λίμνες. Ο γηγενής πληθυσμός, που μιλούσε τη γλώσσα των Σοσόνι ή αζτεκικές διαλέκτους, φυλές δηλαδή όπως οι Bannock, Paiute και Ute, τρεφόταν με ρίζες, σπόρους και καρπούς θάμνων, την ίδια στιγμή που κυνηγούσε φίδια, σαύρες και μικρά θηλαστικά. Καθώς ήταν πάντα σε κίνηση, διέμεναν σε προσωρινούς καταυλισμούς καμωμένους από ξύλο ιτιάς, φύλλα, χαμόκλαδα και λάσπη. Καθώς οι οικισμοί ήταν εντελώς προσωρινοί, τόσο η κοινωνική ιεραρχία όσο και η συλλογική αρχηγία στην κοινότητα δεν είχαν επίσημο χαρακτήρα.

Σοσόνι/Shoshone (βορειοδυτικές ομάδες) – Χείλων

Μετά την επαφή με τους Ευρωπαίους, πολλές ινδιάνικες φυλές της Μεγάλης Λεκάνης απέκτησαν άλογα και ομοίαζαν πια στους αυτόχθονες των Μεγάλων Πεδιάδων: τώρα ήταν έφιπποι κυνηγοί βίσονα και τάγματα εφόδου κατά φιλήσυχων γειτονικών φυλών. Όταν όμως ανακαλύφθηκε χρυσός και ασήμι στην περιοχή στα μέσα του 19ου αιώνα, η συντριπτική πλειονότητα των τοπικών φυλών έχασε τα εδάφη της και τη ζωή της τελικά…

Η Καλιφόρνια: Το ινδιάνικο συνονθύλευμα και οι Σιού

Πριν πατήσει το πόδι του στην Αμερική ο λευκός αποικιοκράτης, η καλοσυνάτη κλιματολογικά Καλιφόρνια φιλοξενούσε τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή συγκέντρωση ολάκερης της Βόρειας Αμερικής: 300.000 περίπου Ινδιάνοι ζούσαν εδώ στα μέσα του 16ου αιώνα. Και βέβαια ο πληθυσμός τους παρουσίαζε μεγάλη ποικιλομορφία: 100 διαφορετικές φυλές και οικογενειακές ομάδες μιλούσαν περισσότερες από 200 διαλέκτους!

Σιού κατά ΗΠΑ… Με μόνο όπλο το θάρρος κόντρα στη φωτιά και το σίδερο | History-point.gr

Οι ακαδημαϊκοί ισχυρίζονται σήμερα ότι το γλωσσολογικό τοπίο της Καλιφόρνια ήταν πιο περίπλοκο ακόμα και από την Ευρώπη. Οι Maidu, Miwok και Yokuts μιλούσαν κοινή γλώσσα (αν και σε άλλες διαλέκτους), οι Chumash, Pomo, Salinas και Shasta είχαν τη δική τους και οι Tubabulabal, Serrano και Kinatemuk άρθρωναν ακόμα μια αζτέκικη παραδοσιακή λαλιά. Εδώ βρήκαν μάλιστα καταφύγιο και οι «Ινδιάνοι των Αποστολών», που είχαν εκτοπιστεί από τους Ισπανούς στις Νοτιοδυτικές Πολιτείες, και εδώ κατέφευγε κάθε κατατρεγμένος ερυθρόδερμος. Παρά τη διαφορετική καταγωγή τους όμως, πάμπολλες καλιφορνέζικες φυλές ζούσαν παρόμοιες ζωές: σχημάτιζαν ομάδες με δεσμούς αίματος που κυνηγούσαν βούβαλους ή ήταν απλά τροφοσυλλέκτες.

Σιού και πρώτες συγκρούσεις

Οι Σιού αποτελούσαν κάποτε την πολυπληθέστερη εθνοτική ομάδα Ινδιάνων στις κεντρικές πεδιάδες των ΗΠΑ. Για άγνωστους λόγους μετακινήθηκαν προς τα δυτικά αφήνοντας τα εδάφη στους Σεγιέν . Διακρίνονταν στους Λακότα, Ντακότα και Νακότα Σιού. Οι Σιού από τα τέλη του 17ου αιώνα ανέπτυξαν σχέσεις με τους Γάλλους εμπόρους που προσπαθούσαν να ανταγωνιστούν τους Βρετανούς ομολόγους τους. Με τις ΗΠΑ δεν υπήρξαν άμεσες συγκρούσεις μέχρι το 1854-55.

 

Καθιστός Ταύρος: Ο θάνατος που οδήγησε στον αφανισμό των Ινδιάνων

 

Το 1851 τα δύο μέρη υπέγραψαν την πρώτη Συνθήκη του οχυρού Λάραμι. Βάσει αυτής οι ΗΠΑ δεν είχαν δικαίωμα επέκτασης στα ινδιάνικα εδάφη. Σε αντάλλαγμα οι Ινδιάνοι επέτρεψαν τη διέλευση, μέσω των εδαφών τους, των αποίκων που κατευθύνονταν δυτικά και την κατασκευή οχυρών στην περιοχή. Στις 19 Αυγούστου 1854 όμως ένα ασήμαντο συμβάν έμελλε να αλλάξει τα πάντα στις πεδιάδες.

Μορμόνος άποικος κατηγόρησε τους Ινδιάνους ότι του έκλεψαν μια αγελάδα καθώς περνούσε από τα εδάφη τους. Αμέσως ειδοποιήθηκε ο Αμερικανικός Στρατός. Ένα απόσπασμα υπό τον ανθυπολοχαγό Γκράταν, του 6ου Συντάγματος Πεζικού (ΣΠ) με 29 άνδρες και έναν γαλλικής καταγωγής διερμηνέα, κατευθύνθηκε στον καταυλισμό των Σιού όπου ζούσε ο θεωρητικά υπεύθυνος για την κλοπή.

Ακολούθησε λογομαχία και ένας στρατιώτης πυροβόλησε και σκότωσε τον αρχηγό «Αρκούδα που κατακτά». Αμέσως οι Σιού αντεπιτέθηκαν και σκότωσαν όλους τους Αμερικανούς και τον διερμηνέα. Η σύγκρουση αυτή, γνωστή ως «σφαγή του Γκράταν» αποτέλεσε και την έναρξη, ουσιαστικά, των πολέμων μεταξύ Αμερικανών και Σιού.

Esperos Paranormal

Η γεωργία δεν ήταν του γούστου τους, ήταν όμως η ειρήνη μεταξύ τους. Όταν οι πρώτοι ισπανοί εξερευνητές τρύπωσαν στην Καλιφόρνια στα μέσα του 16ου αιώνα άρχισαν οι περιπέτειες του τοπικού στοιχείου, οι οποίες κλιμακώθηκαν το 1769, όταν ο ιεραπόστολος Junipero Serra ίδρυσε την αποστολή στο Σαν Ντιέγκο που θα εγκαινίαζε μια πρωτόγνωρα βάρβαρη περίοδο αφομοίωσης, καταναγκαστικής εργασίας και βίαιου αποδεκατισμού. Ως αποτέλεσμα, το τοπικό στοιχείο της Καλιφόρνια αφανίστηκε από προσώπου γης…

Η Βορειοδυτική Ακτή: οι Σινούκ

Η Βορειοδυτική Ακτή, που εκτείνεται κατά μήκος των ακτών του Ειρηνικού από τη Βρετανική Κολούμπια μέχρι και τη Βόρεια Καλιφόρνια, έχει ήπιο κλίμα και άφθονες φυσικές πηγές. Ό,τι χρειαζόταν ο αυτόχθονας για να ζήσει, ήταν ήδη εκεί: σολομοί και άφθονη ψαριά, αλλά και φώκιες και μαλάκια. Ως αποτέλεσμα, αντίθετα από τις τροφοσυλλεκτικές φυλές και τις ορδές των κυνηγών που ακολουθούσαν τα μεταναστευτικά πρότυπα των ζώων από μέρος σε μέρος, οι Ινδιάνοι των Βορειοδυτικών Ακτών του Ειρηνικού ευημερούσαν και έχτισαν μόνιμους οικισμούς με εκατοντάδες μέλη ο καθένας.

Γιατί οι Ινδιάνοι είχαν μακριά μαλλιά; | Pronews

Εδώ συναντάμε τη γνώριμη κοινωνική στρωμάτωση των Ινδιάνων, σαφώς πιο περίπλοκη από κάθε νομαδική κοινότητα γηγενών. Οι γνωστότερες φυλές της περιοχής ήταν οι Σινούκ και οι Χάιντα, αλλά εδώ ζούσαν επίσης και οι Tlingit, Tsimshian, Coos, Wakashan Kwakiutl, Nuu-chah-nulth (Nootka) και Salish…

Το Οροπέδιο: Ινδιάνικο κράμα

Το λεγόμενο «Οροπέδιο» καλύπτει τη διασταύρωση της Υπο-Αρκτικής, των Μεγάλων Πεδιάδων, της Μεγάλης Λεκάνης, της Καλιφόρνια και της Βορειοδυτικής Ακτής και εκτείνεται στις σημερινές πολιτείες των Αϊντάχο, Μοντάνα, ανατολικό Όρεγκον και Ουάσιγκτον. Οι Ινδιάνοι της περιοχής κατοικούσαν σε μικρούς και ειρηνικούς καταυλισμούς κατά μήκος ποταμών και ρυακιών και ζούσαν ψαρεύοντας σολομούς και πέστροφες, κυνηγώντας και συλλέγοντας άγρια μούρα, ρίζες και καρπούς.

Στα νότια του Οροπεδίου, η επικρατούσα γλώσσα ήταν η Penutian και όλες οι διάλεκτοι εκπορεύονταν από αυτή. Όσο για τις φυλές που τη μιλούσαν, ήταν οι Klamath, Klikitat, Modoc, Nez Perce, Walla Walla και Yakima (ή Yakama). Στα βόρεια του ποταμού Κολούμπια, οι Ινδιάνοι μιλούσαν παραλλαγές της Salishan, φυλές δηλαδή όπως οι Skitswish, Salish, Spokane και οι Κολούμπια. Ήταν τον 18ο αιώνα όταν άλλες ινδιάνικες φυλές έφεραν τα πρώτα άλογα στην περιοχή και πλέον το άτι έγινε αναπόσπαστο μέλος της καθημερινότητας: το άλογο ενσωματώθηκε στην οικονομία, βοήθησε να επεκταθεί η ακτίνα του κυνηγιού και μετέτρεψε τις τοπικές φυλές σε εμπόρους αλλά και διαμεσολαβητές μεταξύ Βορειοδυτικών και Μεγάλων Πεδιάδων.

Το 1805, οι εξερευνητές Λιούις και Κλαρκ πέρασαν από την περιοχή και σύντομα καραβάνια λευκών θα αποβιβάζονταν στο Οροπέδιο, προδιαγράφοντας το τέλος του τοπικού στοιχείου: μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, όσοι Ινδιάνοι είχαν γλιτώσει τον αποδεκατισμό, είχαν εκτοπιστεί από τα πατρώα εδάφη και επανεγκαταστάθηκαν σε κρατικούς καταυλισμούς…

Αρέσει σε %d bloggers: