ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ . Στην ακτή της Ανατολικής Αττικής . Ραφήνα , Ν. Μάκρη ,Αρχαία Ραμνούς [ βίντεο drone ]

ΡΑΦΗΝΑ

Η παραθαλάσσια πόλη της Ραφήνας είναι το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Αττικής μετά τον Πειραιά με σημαντική επιβατική κίνηση και δρομολόγια προς τις Κυκλάδες και την Εύβοια. Η σύνδεση με την Αττική Οδό και τα πρόσφατα έργα υποδομών αναβάθμισαν τη Ραφήνα σε προάστιο των Αθηνών. Με κατοίκηση από τα προϊστορικά χρόνια, αποτέλεσε έναν από τους 100 δήμους της αρχαίας Αττικής.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΡΑΦΗΝΑ

Πρόκειται για έναν ιστορικό δήμο, ο οποίος κατοικήθηκε από τα προϊστορικά χρόνια. Το 3200 π.χ. οικοδομήθηκε ο προϊστορικός οικισμός του Ασκηταριού στην ομώνυμη μικρή βραχώδη χερσόνησο αμέσως νοτιότερα από την θέση που βρίσκεται σήμερα η παραλία Μαρίκες. Ο οικισμός του Ασκηταριού βρισκόταν σε μεγάλη ακμή την περίοδο (32002000) π.χ., βρέθηκαν μικρά ορθογώνια κτίσματα με τοίχους λίθινους στην βάση, πλίνθινους απο πάνω και μικρή εστία στο κέντρο χωρισμένα με μονοπάτια σε οικοδομικά τετράγωνα, νεκροταφείο στα νότια και ακρόπολη. Οι ανασκαφές στο Ασκηταριό πραγματοποιήθηκαν την τριετία (19521954) από τον καθηγητή προϊστορικής αρχαιολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών Δημήτρη Θεοχάρη. Η λέξη Ασκηταριό προήλθε αργότερα από μια βραχώδη σπηλιά την οποία κάποιος μοναχός από την Μονή Πεντέλης είχε μετατρέψει σε ησυχαστήριο. Βορειότερα απο το ρέμα της Ραφήνας στην παραλία που βρίσκεται ανάμεσα στο ρέμα και το κεντρικό λιμάνι βρέθηκαν επίσης εγκαταστάσεις κατεργασίας χαλκού.

Σήμερα είναι μία πυκνοκατοικημένη περιοχή με εκτάσεις πρασίνου και όμορφες παραλίες που προσελκύουν πολλούς επισκέπτες και της δίνουν μια ιδιαίτερη ζωντάνια τους καλοκαιρινούς μήνες.

ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ

Ιδρύθηκε το 1924, από τον Αντώνιο Τζιζή, όταν έφθασαν οι πρώτοι κάτοικοί της, πρόσφυγες από τα παράλια της Λυκίας της Μικράς Ασίας, από τις ιωνικές κωμοπόλεις Μάκρη και Λεβίσσι.[1] Οι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην θέση Ξυλοκέριζα Αττικής το 1923 στην περιοχή που είναι γνωστή σήμερα ως Αγία Μαρίνα, το πρώτο βήμα ήταν η απαλλοτρίωση της βαλτώδους περιοχής από τα οικόπεδα που ήταν μέχρι τότε ιδιοκτησία της Μονής Πεντέλης έργο της επαναστατικής κυβέρνησης Ν.Πλαστήρα.

Αποτέλεσμα εικόνας για νεα μακρη

Οι πρόσφυγες βρήκαν στην περιοχή μερικές οικογένειες Σαρακατσάνων κτηνοτρόφων στις περιοχές Ξυλοκέριζα και Ανατολή όπως επίσης άλλες 7 οικογένειες προσφύγων που έφτασαν από την Σμύρνη στον πρώτο διωγμό των χριστιανών το 1913, σύμφωνα με απογραφή του 1920 το σύνολο των τότε κατοίκων της Ξυλοκέριζα ήταν 90. Οι πρόσφυγες απέκτησαν αμέσως άριστες σχέσεις με τους Σαρακατσάνους που τους βοήθησαν στην οικοδόμηση της νέας πόλης αλλά οι σχέσεις με τους κατοίκους του γειτονικού οικισμού του Μαραθώνα ήταν για πολλές δεκαετίες πολύ εχθρικές. Η οριστική διανομή των κτημάτων ολοκληρώθηκε το 1931 τα κτήματα δόθηκαν με κλήρο σε 86 οικογένειες Μακρολιβησιανών, 6 οικογένειες Σμυρνιών και λίγους ακτήμονες, το 1948 έγινε η τελευταία διανομή σε στρατεύσιμους του Ελληνο – Αλβανικού πολέμου και ακτήμονες.

διαδρομές . Η ακτή της Ανατολικής Αττικής from georgios papadosifos georgiou on Vimeo.

ΑΡΧΑΙΑ ΡΑΜΝΟΥΣ

Στα βορειοανατολικά παράλια της Αττικής και σε απόσταση δέκα περίπου χιλιομέτρων από τον Μαραθώνα, βρίσκεται η  αρχαία πόλη του  Ραμνούντα,  ενός αγνώστου,  δυστυχώς εγκαταλελειμμένου και σε άμεσο κίνδυνο,  εξαιρετικά σημαντικού αρχαιολογικού χώρου.

Ας τα πάρουμε εξ αρχής. Ο Ραμνούς ήταν ο πιο απομακρυσμένος από τους αρχαίους δήμους της Αττικής ο οποίος λόγω της θέσης του προς το Νότιο Ευβοϊκό κόλπο, παρείχε ένα ασφαλές αγκυροβόλιο για τα αρχαία πλοία  κοντά στα  σημερινά χωριά Σέσι και Αγία Μαρίνα.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΡΑΜΝΟΥΝΤΑ

Η περιοχή του Ραμνούντα ήταν ξακουστή κατά την αρχαιότητα, όχι τόσο για το θέατρο του Λημναίου Διονύσου, όσο για το  το περίφημο ιερό της Νεμέσεως το οποίο είναι και το σημαντικότερο ιερό της θεότητας στον ελλαδικό χώρο!  Πολύ κοντά βρίσκεται στο ιερό βρίσκεται και το φρούριο του Ραμνούντα.

Ραμνός  στα αρχαία Ελληνικά σημαίνει  θάμνος  από όπου και πήρε το όνομα της αυτή η περιοχή της Αττικής,  όπου οι προγονοί μας λάτρευαν τις θεές (Νέμεση- Θέμιδα). Η θεά μοιάζει πολύ με την Άρτεμη και ίσως να αντιπροσώπευε μια τοπική της μορφή.  Έχουν βρεθεί κομμάτια από λουτροφόρους που ξέρουμε ότι είχαν νεκρική χρήση, χθόνια σημασία, όπως χθόνια ήταν η φύση της θεάς. Η λατρεία της Νεμέσεως συνδεόταν αρχικά τόσο με την φύση  όσο και  με τους νεκρούς.

Στον Όμηρο η Νέμεσις δεν αναφέρεται ως θεά, αλλά ως εθιμική ανάγκη τιμωρίας των ασεβών.  Στον Ησίοδο παρουσιάζεται ως κόρη του Ωκεανού και της Νυχτός, τη σύντροφο της Αιδούς και της Θέμιδος.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: