Αρκάδι η πραγματική ιστορία [ videos ]

Κάθε φορά που κάνουμε απόπειρα να μιλήσουμε με θνητούς λόγους για το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, για το μεγαλειώδες αυτό γεγονός του παράτολμου αγώνα της Μεγάλης Κρητικής Επανάστασης του 1866 ,που συγκλόνισε τον κόσμο ολάκερο, αισθανόμαστε ότι επιχειρούμε να πράξουμε το αδύνατο.

Οι πυκνές εξεγέρσεις των Κρητικών αποτελούν το προσάναμμα στο θυσιαστήριο της αδούλωτης σκέψης και μια συνειδητή προσφορά στον τομέα των πνευματικών αξιών. Η μια επανάσταση διαδέχεται την άλλη. Ο αγώνας για τη λευτεριά μακροχρόνιος και σκληρός. Με πρωταγωνιστή τον Κρητικό που παλεύει και αγωνίζεται:
«Και πα στην πέτρα της σιωπής τα νύχια του ακονίζει,
μονάχος κι αβοήθητος της λευτεριάς ταμένος».

Αποτέλεσμα εικόνας για αρκαδι ρεθύμνου από ψηλά

Ας μεταφερθούμε λοιπόν νοερά στην περίοδο των αφυπνισμένων συνειδήσεων, στην εποχή που τα ιδανικά είχαν τη δική τους ξεχωριστή θέση στην καθημερινότητα των απλών ανθρώπων, τότε που η Ελευθερία ήταν βασική προϋπόθεση ζωής και η Ανεξαρτησία μοναδική συνθήκη επιβίωσης.

151 χρόνια πριν. Η Κρητική Επανάσταση βρίσκεται στην κορύφωσή της. Δεν είναι η πρώτη φορά που εξεγείρονται οι Κρητικοί. Όλοι οι Έλληνες, εξάλλου, αποδύθηκαν σε εθνικούς αγώνες. Όμως κανένα κομμάτι της ελληνικής γης δεν συνέχισε από το 1829-1897 με τόση επιμονή και τόση ορμή τους αγώνες αυτούς, όσο η Κρήτη που είχε και μία επιπλέον σοβαρή επιδίωξη: την πολυπόθητη ένωσή της με τη Μητέρα Ελλάδα. Χωρίς λοιπόν την επίσημη βοήθεια από το κράτος, οι Κρητικοί αψηφώντας ποσοτικά μεγέθη, αντικειμενικά δεδομένα, διεθνή συμφέροντα και διπλωματικές δολοπλοκίες, έχοντας συνειδητή άγνοια της επιλογής του συμβιβασμού με τον κατακτητή, αγωνίζονται με όπλα το θάρρος και τη δύναμη της ψυχής τους. Αγνοώντας όλα αυτά η επαναστατική συνέλευση στ’ Ασκύφου κήρυξε στις 21 Αυγούστου 1866 την Επανάσταση.

25_Arkadi

Μια Επανάσταση καθολικής συμμετοχής και αποδοχής. Άνδρες όλων των ηλικιών, γυναίκες παιδιά και ο κλήρος στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Με πρωτοβουλία του Ηγουμένου Γαβριήλ Μαρινάκη από τις Μαργαρίτες, Προέδρου των πληρεξουσίων όλων των επαρχιών εκλεγμένου την 1η Μαϊου στη σύναξη των 1500 Κρητικών Επαναστατών, το Μοναστήρι του Αρκαδίου ορίστηκε ως επαναστατικό Κέντρο. Εκεί συναθροίζονταν οι πολεμιστές των 4ων επαρχιών, αποθηκεύονταν τα τρόφιμα και τα λιγοστά πολεμοφόδια, ήταν το ορμητήριο και το κέντρο αντίστασης απέναντι στο Μουσταφά Πασά που έπραξε το αναμενόμενο: Επιτέθηκε στους 964 πολιορκημένους, απ΄ τους οποίους οι 325 ήταν άνδρες και απ” αυτούς μόνο οι 259 ήταν οπλισμένοι και οι υπόλοιποι γυναικόπαιδα με 15.000 τακτικό και άτακτο στρατό και 30 κανόνια.

Αποτέλεσμα εικόνας για ο προδότης επίσκοπος του αρκαδίου

Οι αριθμητικοί συσχετισμοί είναι ενδεικτικοί του άνισου χαρακτήρα της μάχης. Πόσες ελπίδες στ” αλήθεια υπήρχαν; Φανταστείτε τον εαυτό σας εγκλωβισμένο σ’ ένα μοναστήρι, καταρρακωμένο από τις κακουχίες ενός αδιάκοπου αγώνα, με λίγα όπλα ανάμεσα σε γυναίκες και μωρά παιδιά που θρηνούσαν διαισθανόμενα το τέλος που πλησίαζε κι απέξω από τις ξύλινες πύλες, ένας αλαλάζων στρατός, οπλισμένος και αριθμητικά πολλαπλάσιος, διψασμένος για ανθρώπινες ζωές…Πόσος πόνος, μπορεί να χωρέσει σε μια στιγμή; Πόση ελπίδα μπορεί να τρυπώσει από τις χαραμάδες για να ζεστάνει τις καρδιές και να ευλογήσει τις πράξεις; Πόση δύναμη μπορεί να αντληθεί απ’ την απελπισία; Και πως εκείνη την ύστατη ώρα που επιλέγουμε αυτό που φοβόμαστε πιο πολύ, το θάνατο, τον αντικρύζουμε με τόση γενναιότητα και τόλμη;
Όσο κι αν προσπαθήσουμε να μοιραστούμε την ένταση των συναισθημάτων και να συμμεριστούμε τα κριτήρια μιας τέτοιας επιλογής δεν θα τα καταφέρουμε. Μόνο το βίωμα μπορεί να προσφέρει επαρκή γνώση. Κι ευτυχώς για μας τέτοια βιώματα δεν μας πρόσφερε η ζωή.

Οι πολιορκημένοι λοιπόν επέλεξαν το θάνατό τους. Εμψυχωμένοι από τα υψηλότερα ανθρώπινα ιδανικά, μετέτρεψαν τον πόλεμο σε Καθαρτήριο και την Ιστορία σε ανώτερο δραματουργό.

Αποτέλεσμα εικόνας για ο προδότης επίσκοπος του αρκαδίου

Ούτε το παγκόσμιας ακτινοβολίας πνεύμα των αρχαίων Ελλήνων τραγωδών δε θα μπορούσε να συλλάβει το μέγεθος μιας τέτοιας απόφασης ώστε να το αποδώσουν στα έργα που μας άφησαν πολύτιμη κληρονομιά.
Τη στιγμή που η Κουτσαχείλα που έφεραν από το Ρέθυμνο οι πολιορκητές χρησιμοποιώντας 200 άνδρες και ένα κοπάδι άλογα και βόδια κατάφερε να γκρεμίσει τη σιδερόπορτα του Μοναστηριού και η πάλη γινόταν σώμα με σώμα, κάτω από τις οιμωγές των γυναικόπαιδων, την ώρα που χωλός πυρπολητής Κωστής Γιαμπουδάκης από το Αδελε , εκτέλεσε την κοινή απόφαση για την υπέρτατη θυσία, καταυγάζοντας τον κόσμο με ματωμένο φως, ο χρόνος σταμάτησε ως ένδειξη τιμής για τις ζωές που ξεψύχησαν. ‘Έτσι πλέον το Αρκάδι κατέστη ένα ιερό σύμβολο εθελοθυσίας και ηρωισμού. Έγινε η αποκορύφωση του Κρητικού αγώνα και η αποθέωση του Κρητικού ηρωισμού. Στην ιερή αυτή μονή αγωνίσθηκε, πόνεσε, μαρτύρησε, δοκιμάσθηκε η αιωνόβια, αγέραστη και ακατάβλητη ψυχή της Κρήτης.

Αλλά επειδή εμάς δεν μας αρέσουν οι λόγοι που όλα τα εκθειάζουν και όπως όλες οι ιστορικές στιγμές έχουν και την σκοτεινή τους πλευρά …

Η ιστορία δεν καταγράφει ούτε το ρόλο των μεγάλων δυνάμεων και κυρίως της Αγγλίας, που τηρούσε μια προκλητική φιλοτουρκική στάση, ακόμα και στις ώρες των μεγάλων σφαγών σε βάρος των χριστιανών της Κρήτης. Ακόμα κι όταν ξεσηκωνόταν η αγγλική αλλά και η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη μπροστά στα τουρκικά εγκλήματα και στις κρητικές θυσίες για την ελευθερία.

“Στην Κρήτη αδικούνται οι Τούρκοι όχι οι Κρήτες”, έλεγαν στη βουλή οι Άγγλοι που μιλούσαν για “εμφύλιο πόλεμο” στο νησί!

ΑΡΚΑΔΙ ΡΕΘΥΜΝΟ

Η σελίδα αυτή δεν αναφέρεται στα επίσημα ιστορικά κείμενα που διδάσκονται τα Ελληνόπουλα. Δεν γίνεται καν αναφορά στον προδότη ιεράρχη. Κι όμως ως προδότη του Αρκαδίου τον αποκήρυξε η ηγεσία της κρητικής επανάστασης, η “Συνέλευσις των Κρητών”, με ανακοίνωσή της που τυπώθηκε στο δεύτερο τεύχος της εφημερίδας «Κρήτη» που εξέδιδαν οι επαναστάτες από το Νοέμβριο του 1866.

Αποτέλεσμα εικόνας για ο προδότης επίσκοπος του αρκαδίου

Η έκθεση της Γενικής Συνέλευσης

Στις 20 Νοεμβρίου 1866 η Γενική Συνέλευση των Κρητών με επιστολή της προς την Κ.Ε. των Κρητών της Αθήνας είχε δώσει την πρώτη επίσημη πληροφόρηση για τα ιστορικά γεγονότα. Την έκθεση είχαμε δημοσιεύσει στο ένθετο για την επανάσταση του 1866.

«Θα φανή άραγε ευπρόσδεκτος εις τους δυσμενείς προς την Κρητικήν καρτερίαν και θα μαλακώση τας καρδίας των ισχυρών η ανθρωποθυσία αύτη των νέων χρόνων εν τω μικρώ Μεσολογγίω ημών, τη Μονή Αρκάδι; Ίδωμεν! Οι Κρήτες δεν θα βραδύνωσι και μείζονας θυσίας να προσφέρωσι εις τους ακάματους έτι παρερμηνεύοντας το αυθόρμητον του κινήματος των!»

Με το ερώτημα αυτό, που αναδεικνύει το θαυμασμό κάθε ανθρώπινης ύπαρξης στην υπέρτατη θυσία για την ελευθερία, και παράλληλα φανερώνει την πικρία για τη στάση των μεγάλων δυνάμεων της εποχής, έκλεινε την έκθεσή της για τα γεγονότα του Αρκαδίου, του «μικρού ημών Μεσολογγίου», όπως το χαρακτήριζε, η Γενική των Κρητών Συνέλευση.
Η Γ.Σ. με την έκθεση που απέστειλε στην επιτροπή της Αθήνας από τη Δρακώνα της επαρχίας Κισσάμου στις 20 Νοεμβρίου περιέγραψε τα γεγονότα, από την αρχή της πολιορκίας της μονής από το Μουσταφά πασά, μέχρι το τραγικό και ηρωικό τέλος των πολιορκημένων, επισημαίνοντας την αυταπάρνηση των χριστιανών. Ούτε στην έκθεση, αλλά ούτε και στην προκήρυξη της επόμενης ημέρας προς τους Κρήτες η Συνέλευση αναφέρει όνομα πυρπολητή.
Για τον Κορωναίο σημείωνε ότι δεν μπόρεσε να φτάσει στη μονή για βοήθεια, ενώ δεν κατάφεραν να προσεγγίσουν και άλλες δυνάμεις από τις επαρχίες του Ρεθύμνου και της υπόλοιπης Κρήτης. «Κρίμα ότι ένεκα του χειμώνος και της βραδύτητος της αγγελίας της πολιορκίας οι κατερχόμενοι από τας 4 επαρχίας της Ρεθύμνης και αυτών των Σφακίων και εν γένει των απ’ όλα τα μέρη δεν έφθασαν τον εχθρόν εν τη αθυμία του κάνι και έξω!», ανέφερε η Συνέλευση.


Οι νεκροί οθωμανοί υπολογίστηκαν σε 2000 και σε 1000 οι τραυματίες, ενώ για τους νεκρούς χριστιανούς, σημείωνε: «Ξηρόστερναι, αι στέρναι της Μονής, οι τάφοι οι χριστιανικοί, τάφροι και βάραθρα εισί πλήρη πτωμάτων. Τοσαύτην δ’ εντύπωσιν επροξένησεν εις τον εχθρόν ώστε επιστρέφων εις Ρεθύμνην επυρπόλησεν τα 2 Καβούσια και τα Χάρκια και τινάς προστυχόντας εξ ανάγκης, κατέσφαξαν!»

Σχετική εικόνα

Η προδοσία του Επισκόπου Λάμπης

Στην πολιορκία και την πτώση του Αρκαδίου έπαιξε καθοριστικό ρόλο η προδοσία του επισκόπου Λάμπης Παΐσιου, ο οποίος αλληλογραφούσε με τον Μουσταφά. Μετά το ολοκαύτωμα ο Παΐσιος αποκηρύχθηκε από τη Γενική Συνέλευση ως προδότης και ζητήθηκε η εκτέλεσή του από όποιον τον συναντούσε. Στην Κρήτη πάντως έμεινε για μερικούς ακόμη μήνες, μέχρι τουλάχιστο το καλοκαίρι του 1867, όπως αποδεικνύεται από την αλληλογραφία που είχαν μαζί του μοναχοί, οι οποίοι του ζητούσαν βοήθεια για να προστατεύονται από τον τουρκικό στρατό. Ο προδοτικός ρόλος του, που περίπου έχει αποσιωπηθεί, (υπάρχει μόνο μια αναφορά στην «Ιστορία της Κρήτης» του Βασιλείου Ψιλλάκη), αποκαλύφθηκε με τα έγγραφα που παρουσιάσαμε το 2008 στο ένθετο για την επανάσταση. Ο Παΐσιος, που δεν είχε καταγωγή από την Κρήτη, όταν έφυγε από το νησί πήγε στην Κωνσταντινούπολη, αλλά, κατά τα φαινόμενα, δεν ανέλαβε αρχιερατικά καθήκοντα.

ΤΟ ΑΡΚΑΔΙ from georgios papadosifos georgiou on Vimeo.

 

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: