Νοικοκυραίοι

Φονιάδες των λαών, νοικοκυραίοι. Να λοιπόν που δημιουργήθηκε μια νέα κατηγορία συλλογικά ενόχων:

Η κατηγορία «νοικοκυραίων», των ύπουλων πλασμάτων που έχουν στο αίμα τους το έγκλημα. Σύμφωνα με το κλισέ, οι μοχθηροί νοικοκυραίοι ξυπνούν στις 7 το πρωί. Πηγαίνουν τα παιδάκια τους στο σχολείο φρεσκοπλυμένα και καλοχτενισμένα. Στη συνέχεια βιάζονται να φτάσουν σε μια δουλειά που μισούν, με ένα αφεντικό που τους καταπιέζει αλλά το ανέχονται, κάτι σαν σύνδρομο της Στοκχόλμης, κουσούρι που τους έμεινε μεγαλώνοντας σε μια μικροαστική οικογένεια γεμάτη ταμπού, μίσος και κόμπλεξ. Ε, να μην ξεσπάσουν και αυτοί κάπου;

Μόλις, λοιπόν, δουν γκέι, μετανάστη, οροθετικό, αλλόφυλο κ.λπ. τους βγαίνουν τα απωθημένα εφτά γενεών (Βιβλικός ο αριθμός εφτά) και τον δολοφονούν στην ψύχρα. Αυτά, περίπου, μάθαμε στα social media και στα γκράφιτι περιξ της Ομόνοιας για τους «φονιάδες των λαών νοικοκυραίους», τον τελευταίο καιρό. Μια ακόμα συλλογική φαντασίωση στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, όπου ο κοινωνικός αυτοματισμός, το τσουβάλιασμα και το πηγαίο μίσος για τον «άλλο» έχει καταστεί συνθήκη εθνικής αυτοϊκανοποίησης και έχει ηθικούς αυτουργούς .

 Αν θες να λέγεσαι άνθρωπος, δεν μπορείς να μην νιώσεις απόλυτη αποστροφή για το λιντσάρισμα ενός συνανθρώπου που είναι πεσμένος στο πεζοδρόμιο ανάμεσα σε σπασμένα γυαλιά άσχετα αν διαφωνείς κάθετα διαγώνια και οριζόντια με αυτό που πρεσβεύει όπως και εγώ επίσης . Αν θες να λέγεσαι άνθρωπος, όμως, δεν μπορείς επίσης να εκτοξεύεις έναν οχετό μίσους κατά μιας ολόκληρης ομάδας άλλων ανθρώπων. Δεν είναι έγκλημα να έχεις μια «δουλίτσα», να ξυπνάς με φούρια το πρωί για να προλάβεις το σχολείο των παιδιών, να διατηρείς ένα μαγαζάκι, μανάβικο, κλειδαράδικο, επιπλάδικο να πληρώνεις φόρους και φόρους να σου κατάσχουν τους λογαριασμούς και να τρέμεις μην έρθει η ΔΕΗ και σε αφήσει στην τύφλα επειδή άφησες 20 μέρες απλήρωτο το ρεύμα .

Δεν είναι έγκλημα να είσαι νοικοκυραίος. Δεν είναι έγκλημα να έχεις μια «δουλίτσα», να ξυπνάς με φούρια το πρωί για να προλάβεις το σχολείο, να «πεθαίνεις» στη δουλειά για 800 ή και 1200 ευρώ τον μήνα, να αγωνιάς για τους λογαριασμούς, να ψάχνεις να βρεις τρόπους να συμπληρώσεις εισόδημα και να πηγαίνεις στις συνελεύσεις της πολυκατοικίας. Ούτε το να διατηρείς ένα μαγαζάκι, μανάβικο, κλειδαράδικο, επιπλάδικο, ακόμα και -θου Κύριε- συνοικιακό κοσμηματοπωλείο.

Ναι, ένας εγκληματίας μπορεί να είναι κοσμηματοπώλης, δεν σημαίνει όμως ότι ισχύει και το αντίστροφο. Τον Ζακ δεν τον σκότωσε μια κοινωνική ομάδα. Τον σκότωσαν συγκεκριμένοι άνθρωποι οι οποίοι θα πρέπει να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη. Δεν τον σκότωσαν οι νοικοκυραίοι αλλά το ακριβώς αντίθετο, η απουσία τους. Διότι αν υπήρχαν πολλοί και πραγματικοί νοικοκυραίοι σε αυτή τη χώρα θα επικρατούσε η ανάλογη «νοικοκυροσύνη». Και αν υπήρχε νοικοκυροσύνη ο Ζακ δεν θα ανήκε στο περιθώριο, ακόμα και αν ο τρόπος ζωής ή η εμφάνισή του δεν ταυτίζονταν με αυτά της πλειοψηφίας. Αν υπήρχε νοικοκυροσύνη και αστικός πολιτισμός, η Ομόνοια όπου άφησε την τελευταία του πνοή δεμένος πισθάγκωνα σαν ζώο, δεν θα ήταν μια εμπόλεμη ζώνη παραδομένη στην ανομία.

o-polemos-teleiose-oi-noikokuraioi-exasan_1

Και αν δεν ήταν εμπόλεμη ζώνη ο όποιος μαγαζάτορας δεν θα ερχόταν καθημερινά αντιμέτωπος με λούμπεν καταστάσεις και συνεχή βία. Και τότε, ίσως, να μην ξέσπαγε στο πρώτο αθώο θύμα. Γιατί θα ήξερε ότι το νοικοκυριό του δεν είναι αφημένο στο έλεος της μοίρας. Και ότι τον περιμένει μια δίκαιη και άμεση τιμωρία αν επιχειρήσει να πάρει το νόμο στα χέρια του. Μην πετροβολάμε τους αληθινούς νοικοκυραίους. Είναι οι μόνοι που μπορούν να σώσουν τους Ζακ της επόμενης ημέρας. Και ας μην το καταλαβαίνουμε σήμερα…

ΥΓ. Δεν υπάρχει πραγματικός διαχωρισμός μεταξύ νοικοκυραίων και νοικοκύρηδων. Απλά, το πρώτο είναι ένα φτηνό εφεύρημα όσων θέλουν να στοχοποιήσουν τους «απέναντι» χωρίς να πάρουν τα σκάγια και το δικό τους σόι… το νοικοκυρεμένο.

 

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: