Έλληνες -σειρά 5- :Κατίνα Παξινού , το ιερό τέρας .!

Η Κατίνα Παξινού γεννήθηκε στον Πειραιά στις 17 Δεκεμβρίου του 1900 και έφυγε από τη ζωή  το 1973. Το πραγματικό της όνομα ήταν Κατερίνα Κωνσταντοπούλου. Η οικογένειά της θεωρούνταν από τις καλύτερες μεγαλοαστικές οικογένειες της περιοχής. Ο πατέρας της, ο αλευροβιομήχανος Βασίλης Αντωνόπουλος, έστειλε την Κατίνα να σπουδάσει στα καλύτερα σχολεία. Η Κατίνα Παξινού είχε 6 αδέρφια, 4 αδερφές και δύο αδερφούς.

Όλοι γνωρίζουν την μεγάλη επιτυχία της όταν το 1944 κέρδισε ένα Όσκαρ για την ταινία «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», μα πολλοί λίγοι ξέρουν για την προσωπική της ζωή, τον ταραχώδη έρωτά της με τον Αλέξη Μινωτή, τον χαμό της κόρης της Έθελ, αλλά και το ότι βρέθηκε ναυαγός στην Αμερική κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.

•    Σχολιάζοντας τον χαμό της κόρης της Έθελ από λευχαιμία θα δηλώσει: «Είμαι ένας άνθρωπος όπως όλοι. Έζησα. Έκανα παιδιά. Έθαψα παιδιά. Και πόνεσα θάβοντας αυτά τα παιδιά».

•    Ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά τον Αλέξη Μινωτή, τον οποίο και συνάντησε στο καμαρίνι της Μαρίκας Κοτοπούλη. Εκείνος έγινε αφορμή για να γυρίσει την πλάτη της στο λυρικό θέατρο και να κάνει την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο πρόζας ως μέλος του θιάσου της Μαρίκας Κοτοπούλη στο έργο του Ανρί Μπατάιγ “Γυμνή Γυναίκα”. Κάνει το δεύτερο γάμο της μαζί του το 1940. Θα μείνουν μαζί για τα επόμενα 40 χρόνια.

•    Ο Αλέξης Μινωτής είχε δηλώσει για την Παξινού: «Η Κατίνα Παξινού είναι η ηθοποιός της ψυχής, ενσάρκωνε τους χαρακτήρες που υποδύονταν από τα βάθη του είναι της, δεν υποκρίνονταν, δεν έκανε εξωτερικές μιμήσεις, έπλαθε ολοζώντανες ποιητικές μορφές. Με την ίδια όψη, με την ίδια φωνή με την ίδια ψυχικότητα με παράφορη πάντα πλαστουργική δύναμη μετουσίωνε τα θεατρικά πρόσωπα συγχωνεύοντας τα με τη δική της πρωτεϊκή φύση».

Σχετική εικόνα

•    Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος την βρήκε στο Λονδίνο να ερμηνεύει τους “Βρικόλακες” του Ίψεν, απολαμβάνοντας το σεβασμό του αγγλοσαξονικού τύπου. Οι βομβαρδισμοί τη βρίσκουν μόνη και αποκλεισμένη από τους ανθρώπους της στη βρετανική πρωτεύουσα. Η Μαρίνα, δούκισσα του Κεντ τη φυγαδεύει με στρατιωτικό πλοίο για την Αμερική, το πλοίο τορπιλίζεται. Ναυαγός για τρεις ημέρες η Παξινού περισυλλέγεται από αντιτορπιλικό πλοίο και πατάει στο έδαφος της Αμερικής.

•    Το 1941 εντυπωσιάζει το Μπρόντγουεϊ για να ακολουθήσει η συγκλονιστική ερμηνεία της σαν Πιλάρ στο “Για ποιόν χτυπά η καμπάνα” για την οποία κερδίζει το Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου. Όταν της πρότειναν το ρόλο είπε: “Είμαι ίδια. Αλλά δοκιμαστικό δεν κάνω”. Με τερτίπια και επιχειρήματα πήρε το ρόλο αναγκάζοντας το συνεργείο να χρησιμοποιήσει τρεις κάμερες ταυτόχρονα για να κινηματογραφήσουν την ερμηνεία της ολοκληρωμένη, χωρίς διαλλείματα, όπως εκείνη ήξερε να φέρνει ρόλους στη ζωή. “Είμαι ηθοποιός του θεάτρου, παίζω το ρόλο εξελικτικά και σε συνέχεια χρόνου. Το σπάσιμο σε μικρά, ανεξάρτητα κινηματογραφικά πλάνα με αποδιοργανώνει” έλεγε η ίδια.Έπαιξε στην ταινία σαν να έπαιζε στο θέατρο, χωρίς διαλείμματα, αλλά μόλις γύρισαν την πρώτη σκηνή, ηθοποιοί και τεχνικοί παράτησαν ό,τι έκαναν και ξέσπασαν σε χειροκροτήματα. Είχαν δίκιο. Οι διάσημοι πρωταγωνιστές της ταινίας Γκάρυ Κούπερ και Ίνκριτ Μπέργκμαν πήραν κακές κριτικές, ο Κατίνα Παξινού πήρε το Όσκαρ.

•    Ήταν η πρώτη μη Αμερικανίδα ηθοποιός που κέρδισε Όσκαρ Β΄γυναικείου ρόλου. Στον λόγο της θα πει «Το δέχομαι για λογαριασμό όλων των συναδέλφων μου, του Εθνικού θεάτρου, ζωντανών ή νεκρών» χωρίς να μπορεί να γνωρίζει ποιοι είχαν επιβιώσει και ποιοι όχι του πολέμου.

•    «H Kατίνα Παξινού δεν είναι μόνο μεγάλη, είναι μοναδική», έλεγε για εκείνη ο Όρσον Γουέλς.

•    Το 1971 ερμηνεύει τον τελευταίο της ρόλο στην παράσταση «Μάνα Koυράγιο» του Μπρεχτ ενώ έδινε μάχη με τον καρκίνο.

  • Η Κατίνα Παξινού έκανε μεταφράσεις θεατρικών έργων του Ευγένιου Ο’ Νιλ και έγραψε τη μουσική για την παράσταση «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή, που ανέβασε το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη το 1933 και σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή το 1952.
  • Παρασημοφορήθηκε με τον Χρυσό Ανώτερο Ταξιάρχη Γεωργίου Α’ και με τον Ανώτερο Ταξιάρχη της Δυτικής Γερμανίας.
  • Τιμήθηκε με τον τίτλο της Αξιωματούχου Γραμμάτων και Τεχνών της Γαλλίας και με το Βραβείο «Ιζαμπέλλα Ντ’ Εστέ».

 

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: