Η ιστορία του τέλους του σύμπαντος ( vid)

Λέμε συχνά ότι ο χρόνος «ρέει», «κυλά» και «φεύγει», χωρίς ποτέ να προσδιορίζουμε επακριβώς τι είδους «πράγμα» είναι αυτό που κυλά και φεύγει ασταμάτητα ή, τουλάχιστον, ποιος ή πώς μπορεί κανείς να μετρά την αδιάκοπη ροή του.

Αναμφίβολα, ο «χρόνος» αποτελεί το πιο σκοτεινό και άπιαστο αντικείμενο της ανθρώπινης σκέψης (φυσικής και μεταφυσικής): πρόκειται για κάτι που υπάρχει «πραγματικά» ή, αντίθετα, είναι ένας βολικός τρόπος να «μετράμε» ό,τι συνεχώς μεταβάλλεται και παρέρχεται γύρω από εμάς και μέσα μας; Άραγε, θα συνεχίσει να κυλά αιωνίως, αδιαφορώντας για τις αδυναμίες και τις αγωνίες των ανθρώπων, ή κάποτε θα «τελειώσει», επαναφέροντας στο μηδέν το Σύμπαν και τους κατοίκους του;

Αποτέλεσμα εικόνας για Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Λέγεται ότι όταν ρώτησαν τον Αϊνστάιν «τι είναι ο χρόνος;», αυτός απάντησε χωρίς περιστροφές: «Ο,τι μετράνε τα ρολόγια μας». Με αυτή την προκλητική δήλωση, ο μεγάλος ανανεωτής των παραδοσιακών εννοιών του χώρου και του χρόνου ήθελε πιθανά να μας υπενθυμίσει ότι ο χρόνος δεν είναι «κάτι τι» που μπορεί να συλληφθεί ανεξάρτητα από τον τρόπο που το μετράμε, δηλαδή ανεξάρτητα από το πώς καταγράφουμε την παρουσία του.

Εξάλλου, ο Αϊνστάιν δεν κάνει τίποτε άλλο από το να επαναλαμβάνει ό,τι, πριν από δύο χιλιετίες, είχε υποστηρίξει πρώτος και ρητά ο Αριστοτέλης στο……..έργο του «Φυσικά» ή «Φυσική Ακρόασις»: «Διότι τούτο είναι ο χρόνος, το αριθμήσιμο ποσό (αριθμός) της κίνησης στη διάρκειά της από ένα πρότερο σε ένα ύστερο» («Φυσικά», 219 b, τόμος 2, μτφ. Β. Μπετσάκος, εκδ. Ζήτρος).

to-simpan-argopetheni

Ο χρόνος λοιπόν, σύμφωνα με τον μεγάλο Σταγειρίτη, δεν είναι παρά «αριθμός» που μετρά τη κίνηση, και μόνο ως μετρήσιμο μαθηματικό μέγεθος έχει το ακριβές φυσικό νόημα που καταγράφεται στις ενδείξεις των ρολογιών και των ημερολογίων μας! Απορρίπτοντας την επικρατούσα στην εποχή του κυκλική σύλληψη του χρόνου και τα παράδοξα της αιώνιας επιστροφής που αυτή γεννά, ο Αριστοτέλης ανοίγει πρώτος τον δρόμο για την εκκοσμίκευση και τη φυσικοποίηση της μέχρι τότε επικρατούσας μετα-φυσικής σύλληψης του χρόνου. Και είναι απορίας άξιον γιατί χρειάστηκε να περάσουν τόσοι αιώνες ώσπου να υιοθετηθεί η αριστοτελική «λύση» (με τη διττή έννοια της επίλυσης αλλά και της διάλυσης) των λογικών παραδόξων που γεννά η αιωνιότητα, δηλαδή η ιδέα ενός άχρονου κυκλικού χρόνου.

Ξεκινάμε σήμερα , τώρα  και ταξιδεύουμε εκθετικά μέσα στο χρόνο, γινόμαστε μάρτυρες του μέλλοντος της Γης, του θανάτου του ήλιου, του τερματισμού όλων των αστεριών, της αποσάθρωσης των πρωτονίων, των γαλαξιών ζόμπι, των πιθανών μελλοντικών πολιτισμών, των εκρήξεων μαύρων τρυπών, των επιπτώσεων της σκοτεινής ενέργειας, , την τελική μοίρα του κόσμου – για να αναφέρουμε μερικές.

 

Μια κανονική χρονική περίοδος αυτού του ταξιδιού θα διαρκέσει για πάντα, οπότε ο Boswell διπλασιάζει έξυπνα το ρυθμό κάθε 5 δευτερόλεπτα, έτσι ώστε σε μόλις 4 λεπτά στο βίντεο, ένα τρισεκατομμύριο χρόνια περνά μέσα σε μόλις ένα ή δύο δευτερόλεπτα. Θα θελήσετε να πιστεύετε ότι μετά από την ανάφλεξη της Γης από τον Ήλιο στα 3 λεπτά, τα πράγματα θα γίνουν λίγο βαρετά και θα μπορούσατε να σταματήσετε να βλέπετε, αλλά στη συνέχεια θα χάνατε τους λευκούς νάνους να περιπλανούνται σαν ζόμπι στο σύμπαν στην εκφυλισμένη εποχή, την εποχή των συγχωνεύσεων των μαύρων τρυπών μετά από τρισεκατομμύρια τρισεκατομμύρια τρισεκατομμύρια τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων ετών από σήμερα, την πιθανή δημιουργία μωρών συμβάντων ως «σωστικών λέμβων» και το σημείο στο τέλος, στο οποίο «δεν συμβαίνει τίποτα και συνεχίζει να μη συμβαίνει τίποτα  για πάντα».

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: