XΡΩΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

TA ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Τα κόμματα κατά την πρώτη περίοδο της βασιλείας του Γεωργίου Α’

Όταν ο βασιλιάς Γεώργιος των Ελλήνων έφθασε στην Ελλάδα, διαπίστωσε ότι είχε να αντιμετωπίσει τέσσερα κύρια κόμματα. Του ενός αρχηγός ήταν ο Βούλγαρης, ο ηγέτης της εξέγερσης του 1862. Ένα δεύτερο κόμμα είχε επικεφαλής τον Αλέξανδρο Κουμουνδούρο, δικηγόρο από τη Μάνη, άνθρωπο με εξαιρετική ευφυία, που όταν είχε περάσει από το υπουργείο Οικονομικών στην πρώτη κυβέρνηση Βούλγαρη είχε κάνει κατάχρηση της ρουσφετολογίας ευνοώντας τους προστατευμένους του. Το τρίτο κόμμα είχε ηγέτη τον Θρασύβουλο Ζαΐμη από τα Καλάβρυτα, γιο του ορμητικού ήρωα της Επανάστασης. Ο Ζαΐμης όμως ο ίδιος ήταν ένας συνεσταλμένος πολιτικός που ευνοούσε την τήρηση μετριοπαθούς πολιτικής τόσο στα εσωτερικά όσο και στα εξωτερικά ζητήματα. Το τέταρτο κόμμα είχε αρχηγό τον Επαμεινώνδα Δεληγεώργη, δικηγόρο και βουλευτή από το Μεσολόγγι, που διακρινόταν για τη ρητορική του δεινότητα και είχε υποστηριχτές ανάμεσα στους νέους αξιωματικούς και τους φοιτητές που είχαν επηρεαστεί από τις δυτικές φιλελεύθερες ιδέες. Τα τέσσερα αυτά κόμματα, συνασπισμοί προσωποπαγών ομάδων, συνέχιζαν τις παραδόσεις των παλαιών πελατειών και δεν κατάφεραν να γίνουν κόμματα με αρχές. Μεγαλύτερη σπουδαιότητα από το κομματικό πρόγραμμα είχε να κατέχει κανείς την εξουσία πριν από τις εκλογές και έτσι, κάνοντας χρήση της ρουσφετολογίας από τους κυβερνητικούς θώκους, να εξασφαλίζει κάποια πλειοψηφία στις κάλπες. Πραγματικά όλα τα κόμματα, και οι ομάδες που τα αποτελούσαν, συναγωνίζονταν ποιος θα έχει την τιμή να πετύχει στόχους για τους οποίους όλοι τους γενικά συμφωνούσαν. Στα θέματα της εσωτερικής πολιτικής σπαράσσονταν χωρίς τελειωμό για ασήμαντα θέματα.

 

Στα ζητήματα της εθνικής πολιτικής όλοι τους ήταν οπαδοί της Μεγάλης Ιδέας, αλλά βίαιες φιλονικίες επικρατούσαν σχετικά με το δρόμο και τη χρονική στιγμή της υλοποίησής της.

 

Μερικοί ευνοούσαν μία προσωπική πολιτική φιλίας απέναντι στην Τουρκία. Επιδίωκαν επίσης να διατηρηθούν και να αναπτυχθούν οι εθνικοί πλουτοπαραγωγικοί πόροι και να αναζητηθεί, προς το παρόν τουλάχιστον, η διεύρυνση των συνόρων της Ελλάδας με διπλωματικά μέσα. Άλλοι πάλι, επιδιώκοντας καθένας με τον τρόπο του γρηγορότερα αποτελέσματα, ενθάρρυναν τις μυστικές εταιρείες και τα ανατρεπτικά κινήματα κατά του τουρκικού ζυγού. Αυτή ήταν η πολιτική που υποστήριζε ο Κουμουνδούρος, όπως και οι Βούλγαρης και Δεληγιώργης κατά καιρούς. Όλοι νόμιζαν ότι η απόκτηση των Ιονίων νήσων θα άνοιγε μία νέα εποχή εδαφικών προσαρτήσεων και ο καθένας πίστευε ολόψυχα με τον δικό του τρόπο ότι η κατάσταση στην Ευρώπη εξελισσόταν ευνοϊκά για την Ελλάδα.

Πηγή: D. Dakin, H ενοποίηση της Ελλάδας 1770-1923, Αθήνα 1989, σελ.154-155.

O Χαρίλαος Τρικούπης (11 Ιουλίου 1832 - 30 Μαρτίου 1896) ήταν Έλληνας διπλωμάτης, πολιτικός και Πρωθυπουργός. Ελληνικό γραμματόσημο.
O Χαρίλαος Τρικούπης (11 Ιουλίου 1832 – 30 Μαρτίου 1896) ήταν Έλληνας διπλωμάτης, πολιτικός και Πρωθυπουργός. Ελληνικό γραμματόσημο.

Οι «δημοκρατικές επαναστάσεις»

Ειδικότερα, η μεγαλύτερη πολιτική σύγκρουση στις τρεις πρώτες δεκαετίες της μεταπελευθερωτικής περιόδου γινόταν ανάμεσα στις συγκεντρωτικές προσπάθειες της μοναρχίας και τις κεντρόφυγες τάσεις των διαφόρων ντόπιων ολιγαρχιών, που προσπαθούσαν να διατηρήσουν το είδος της αυτονομίας που απολάμβαναν στα χρόνια της επανάστασης, τότε που κυριολεκτικά δεν υπήρχε κεντρική κυβέρνηση. Απ’ αυτή τη σκοπιά οι «δημοκρατικές επαναστάσεις» του 1844 και του 1862, που περιόρισαν τις εξουσίες του στέμματος και ενίσχυσαν τα πολιτικά κόμματα, δεν μπορούν να θεωρηθούν λαϊκές νίκες. Ήταν απλά και μόνο προσπάθειες των ντόπιων ολιγαρχιών να υπονομεύσουν τις απολυταρχικές τάσεις της βαυαρικής μοναρχίας. Όπως και στη σύγκρουση στέμματος-αριστοκρατίας στην Ευρώπη του Ancient Regime, οι Έλληνες κοτσαμπάσηδες, όταν πια συνειδητοποίησαν πώς η κρατική επέκταση ήταν αναπόφευκτη, προσπάθησαν ν’ αντισταθμίσουν την απώλεια της τοπικής τους αυτονομίας ελέγχοντας το κράτος από μέσα.

Πηγή: Ν. Μουζέλης, Νεοελληνική Κοινωνία. Όψεις υπανάπτυξης, Αθήνα, Εξάντας, 1978, σελ. 36-37.

Μέρος της βιομηχανικής περιοχής του Πειραιά στις αρχές του 20ου αιώνα. Ιστορικό Αρχείο Δήμου Πειραιά.
Μέρος της βιομηχανικής περιοχής του Πειραιά στις αρχές του 20ου αιώνα. Ιστορικό Αρχείο Δήμου Πειραιά.

Τα ονόματα των κομμάτων που λειτούργησαν στην περίοδο του Όθωνα δείχνουν έτσι μια απόλυτη ασυνάφεια προς τις κοινωνικές και ιδεολογικές διαφοροποιήσεις μέσα στη χώρα: το Αγγλικό Κόμμα, το Γαλλικό, το Ρωσικό. Αυτό ήταν πολύ φυσικό για όσον καιρό τα κόμματα μάχονταν το μονάρχη για την εξουσία και ο λαός δεν ψήφιζε. Κυρίαρχος θεσμικός παράγοντας κι ανώτατο κέντρο πολιτικών αποφάσεων, το στέμμα είχε γεννηθεί από την ομοφωνία των ξένων προστατών. Η διάλυση αυτής της ομοφωνίας θα μπορούσε να σκορπίσει και τη δύναμη του στέμματος. Τα κόμματα ήταν λοιπόν αναγκασμένα να πολεμούν τον Όθωνα παίρνοντας θέση ανάλογα με τις διαμάχες ανάμεσα στους τρεις προστάτες, αληθινές ή φανταστικές, εμφανείς ή λανθάνουσες.

Ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (4 Φεβρουαρίου 1815 - 26 Φεβρουαρίου 1883) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες πολιτικούς του 19ου αιώνα, οπότε και διετέλεσε δέκα φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας για συνολικό διάστημα 7,5 σχεδόν ετών.
Ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (4 Φεβρουαρίου 1815 – 26 Φεβρουαρίου 1883) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες πολιτικούς του 19ου αιώνα, οπότε και διετέλεσε δέκα φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας για συνολικό διάστημα 7,5 σχεδόν ετών.

Τα κόμματα απέκτησαν σταδιακά ένα μερίδιο ουσιαστικής πολιτικής δύναμης με τη μεταβολή του καθεστώτος πρώτα σε συνταγματική μοναρχία υπό τον Όθωνα το 1843, ύστερα σε κοινοβουλευτική δημοκρατία υπό τον Γεώργιο Α’ το 1864. Από εκεί κι έπειτα η θεσμοθετημένη κυριαρχία δεν κρυβόταν πια κάτω από το στέμμα, είχε μοιραστεί στα χέρια του λαού. Η πολιτική δύναμη δεν βρισκόταν πια μόνο στους διαδρόμους των πρεσβειών και στ’ Ανάκτορα: ένα σημαντικό μέρος της ήταν διαθέσιμο μαζί με τις κοινοβουλευτικές και κυβερνητικές θέσεις που ήταν και το πραγματικό αντικείμενο του εκλογικού παζαριού. Ποιο όμως θα ήταν τώρα το νόμισμα στο παζάρι; Τα ονόματα των προστατών δε σήμαιναν πια μια πολιτική τοποθέτηση και μπορούσαν να εγκαταλειφθούν. Τα κόμματα όμως δεν αισθάνθηκαν ή δεν είχαν την ανάγκη για ονόματα με κάποιο κοινωνικοπολιτικό νόημα: μισό σχεδόν αιώνα αργότερα εξακολουθούσαν να διακρίνονται με τα επίθετα των αρχηγών τους.

«Τακτικοί» Έλληνες στρατιώτες στο Ναύπλιο γύρω στα 1830. Από το λεύκωμα του Peytier.
«Τακτικοί» Έλληνες στρατιώτες στο Ναύπλιο γύρω στα 1830. Από το λεύκωμα του Peytier.

 

 

 

 

 


 

Σαν σήμερα: Ξεκινά η μάχη της Κρήτης

Γερμανοί αλεξιπτωτιστές πάνω από την Κρήτη

Ως «Μάχη της Κρήτης» έμεινε στην ιστορία η αεραποβατική επιχείρηση των ναζί κατά την Κρήτης, που ξεκίνησε στις 20 Μαΐου του 1941. Κράτησε για 12 μέρες και ήταν μια από τις μεγαλύτερες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Χίτλερ αποφάσισε να επιτεθεί στην Κρήτη στις 25 Απριλίου, λίγε μόνο μέρες μετά την παράδοση της ηπειρωτικής Ελλάδας στη ναζιστική Γερμανία. Οι Γερμανοί ήθελαν περισσότερο να εξασφαλίζουν το μέτωπο στα νοτιοανατολικά, ενόψει της «Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα» στη Ρωσία. Επίσης, σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν ως βάση την Κρήτη για την εξόρμηση τους στην Αφρική.

Το γερμανικό επιτελείο αποφάσισε να κάνει την επίθεση από τον αέρα, όπου είχε πλεονέκτημα. Για πρώτη φορά στη στρατιωτική ιστορία, θα χρησιμοποιούσε δυνάμεις αλεξιπτωτιστών. Η δύναμη της αποτελούνταν από 1.190 αεροπλάνα και 29.000 άνδρες. Την Κρήτη θα υπερασπίζονταν όσοι στρατιώτες είχαν μείνει στο νησί, μαζί με δυνάμεις της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Οι υπερασπιστές της Κρήτης έφταναν περίπου τους 40.000, αλλά είχαν ανεπαρκή οπλισμό.

Στα Χανιά βρισκόταν ο Βασιλιάς Γεώργιος Β’ και η εξόριστη ελληνική κυβέρνηση. Οι Σύμμαχοι κατάφεραν να σπάσουν τον γερμανικό κώδικα επικοινωνιών και γνώριζαν πολλά για την επίθεση.

Στις 8 το πρωί της 20ης Μαΐου εκδηλώθηκε η πρώτη επίθεση με ρίψη αλεξιπτωτιστών σε δυο μέτωπα. Στο αεροδρόμιο του Μάλεμε και στην ευρύτερη περιοχή των Χανίων. Οι πρώτοι αλεξιπτωτιστές έγιναν εύκολη λεία για τους Έλληνες και τους Νεοζηλανδούς που βρίσκονταν στο Μάλεμε. Στις μάχες που ακολούθησαν πήραν μέρος και άμαχοι, με ό, τι όπλο έβρισκαν μπροστά τους. Αυτό δεν το είχαν υπολογίσει οι Γερμανοί. Πίστευαν πως οι Κρητικοί, που ήταν γνωστοί για τα αντιμοναρχικά τους αισθήματα, θα τους υποδέχονταν ως «ελευθερωτές».

Στις 4 το απόγευμα ένα νέο κύμα αλεξιπτωτιστών προσγειώθηκε στο Ρέθυμνο και μια ώρα αργότερα στο Ηράκλειο. Οι μάχες πλέον είχαν τέσσερα μέτωπα. Η πρώτη μέρα της «Μάχης της Κρήτης» είχε μεγάλες απώλειες για την πλευρά των Γερμανών. Ο διοικητής τους, Κούρτ Στούντεντ, σκέφθηκε μέχρι και την αυτοκτονία. Το ίδιο βράδυ, με βρετανικό πολεμικό, ο βασιλιάς Γεώργιος Β’ και η ελληνική κυβέρνηση μεταφέρθηκαν στην Αίγυπτο.

Την επόμενη μέρα οι μάχες συνεχίσθηκαν και στα τέσσερα μέτωπα. Οι Γερμανοί επικεντρώθηκαν στο Μάλεμε και στο τέλος της ημέρας, λόγω ασυνεννοησίας των συμμάχων, κατάφεραν να καταλάβουν το αεροδρόμιο. Η κατάληψη ήταν στρατηγικής σημασίας για την επιχείρηση. Για τους Γερμανούς πλέον, η επικράτηση ήταν θέμα χρόνου, κυρίως λόγω του σύγχρονου εξοπλισμού τους.

Μέχρι τις 28 Μαΐου, είχαν απωθήσει τις συμμαχικές δυνάμεις στα νότια, με τον αγώνα της αντίστασης να γίνεται ουσιαστικά μάταιος. Η Βρετανία αποφάσισε να αποσύρει της δυνάμεις της Κοινοπολιτείας, με πολλές μονάδες να παραδίδονται επειδή δεν πρόλαβαν να φύγουν. Αρκετοί Έλληνες μαχητές μαζί με κάποιους Βρετανούς κατέφυγαν στα βουνά της Κρήτης για να συνεχίσουν τον αγώνα. Τη 1η Ιουνίου παραδόθηκαν 5.000 μαχητές στα Σφακιά και η «Μάχη της Κρήτης» πήρε τέλος.

Η «Μάχη της Κρήτης» ονομάστηκε και «νεκροταφείο των Γερμανών αλεξιπτωτιστών» εξαιτίας των μεγάλων απωλειών τους.

 

 

 

Γετίμ-Αλής (Γετιμαλής ή Γιετιμάκης)) και ο Γλυμίδ-Αλής (Γλυμιδαλής ή Γλυμίδης) οι φοβεροί γενίτσαροι του Ρεθύμνου

Οι γενίτσαροι (γενί-τσερί = νέος στρατός) αποτελούσαν τα στρατιωτικά σώματα της οθωμανικής αυτοκρατορίας από τους πρώτους, κιόλας, αιώνες της σύστασής της. Ήταν οργανωμένοι σε τάγματα (ορτάδες) και είχαν αυστηρή πειθαρχία.

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι %25CE%2593%25CE%2595%25CE%259D%25CE%2599%25CE%25A4%25CE%25A3%25CE%2591%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%2599.jpeg

Ειδικά στην Κρήτη, υπήρχαν δύο κατηγορίες γενιτσάρων. Οι αυτοκρατορικοί γενίτσαροι και οι ντόπιοι γενίτσαροι ή «γερλήδες». Οι αυτοκρατορικοί γενίτσαροι είχαν οθωμανική καταγωγή και τάγματά τους βρίσκονταν κυρίως στο Ηράκλειο. Στην υπόλοιπη Κρήτη υπήρχαν οι γερλήδες γενίτσαροι που ήταν Κρήτες στην καταγωγή και είχαν εξισλαμισθεί κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κατοχής. Αυτοί, ήταν πολύ πιο σκληροί στη συμπεριφορά και στις ωμότητες απέναντι στους χριστιανούς της Κρήτης.

Με την πάροδο του χρόνου και λόγω της απόστασης από την Κωνσταντινούπολη, την έδρα της αυτοκρατορίας, είχαν αποθρασυνθεί εντελώς, αγνοώντας τελείως τα σουλτανικά φιρμάνια, που πολλές φορές τους εγκαλούσαν για την αυταρχική συμπεριφορά τους, αλλά και τους ίδιους τους πασάδες της Κρήτης, που μάταια προσπαθούσαν να τους χαλιναγωγήσουν. Η αίσθηση της υπεροχής που τους έδινε η μουσουλμανική θρησκεία, τους έκανε να μην λογαριάζουν τίποτα και να προβαίνουν σε ανείπωτες αυθαιρεσίες και ωμότητες απέναντι στους χριστιανούς της Κρήτης, παρόλο που είχαν κοινή καταγωγή, ίδια γλώσσα και έθιμα.

Οι γερλήδες γενίτσαροι είχαν το επάγγελμά του ο καθένας, αλλά όταν η κατάσταση το απαιτούσε, κυρίως κατά τη διάρκεια των κρητικών επαναστάσεων, ήταν υποχρεωμένοι να στρατεύονται για να υπερασπίζονται την οθωμανική αυτοκρατορία. Για τον λόγο αυτό, κατείχαν νόμιμα οπλισμό, σε αντίθεση με τους κατακτημένους Κρήτες χριστιανούς, που η οπλοκατοχή και η οπλοφορία ήταν παράνομη. Επίσης, δεν ήθελαν, σε καμία περίπτωση, να διασαλευθεί αυτό το ιδιότυπο status quo, που τους έδινε ασύγκριτη υπεροχή και ασυδοσία απέναντι στους υποτελείς χριστιανούς. Για τον λόγο αυτό πολεμούσαν με μεγαλύτερη ορμή και πάθος εναντίον των χριστιανών, για το φόβο ότι πιθανόν να χάσουν την εξουσία και τα προνόμιά τους σε περίπτωση απελευθέρωσης του νησιού. Όλη αυτή η κατάσταση τους είχε οδηγήσει σε μια άκρατη υπεροψία και θράσος, απέναντι στους υποταγμένους γκιαούρηδες.

Στο Ρέθυμνο, κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, υπήρχαν δύο από τους φοβερότερους γερλήδες γενίτσαρους της Κρήτης, ο Γετίμ-Αλής (Γετιμαλής) και ο Γλυμίδ-Αλής (Γλυμιδαλής ή Γλυμίδης). Γι αυτό, δεν είναι παράξενο που η κρητική λαϊκή μούσα τους αναφέρει σε αρκετά από τα δημώδη ιστορικά άσματά της.

 

Γλυμήδης και Γετίμ Αλής το ‘χανε σηκωμένο (είχαν πάρει αέρα)

 

κι απού το Κάστρο ως τα Χανιά ναμ’ είχανε βγαρμένο.

Ο Γιετιμάκης δέρνεται παρηγοριά δεν έχει

να γδικηθή τσι χριστιανούς γυρεύει και ξετρέχει…

Ο Γετίμ-Αλής καταγόταν από το χωριό Κυριάνα και με τις αυθαιρεσίες του, που αποσκοπούσαν στο προσωπικό όφελος και κέρδος, είχε καταφέρει να κρατά κάτω από τον ζυγό του, με φοβέρες, απειλές, βασανισμούς και θανάτους, όλη σχεδόν την επαρχία Ρεθύμνου.  Αιμοβόρος και ασελγής, είχε διαπράξει πλείστα κακουργήματα εναντίον των χριστιανών του Ρεθύμνου. Όπως έχουμε αναφέρει σε παλιότερο δημοσίευμα[i], με την έκρηξη της επανάστασης του 1821 στην Κρήτη, κατέλαβε τη Μονή Αρκαδίου στις 16 Ιανουαρίου 1822. Την επόμενη ημέρα του επιτέθηκαν οι επαναστατημένοι Κρητικοί, και μετά από φονική μάχη σκότωσαν όλους τους Τούρκους καθώς και τον ίδιο τον Γετίμ-Αλή, τον οποίο αποκεφάλισαν.

Και πιάνουν τον Γετίμ Αλή, κόβγουν την κεφαλήν του

στο Ρέθυμνο την μπέψασι, να φαν οι γι εδικοί του.

Κ’ εις το τζαμί την πήγασι, να τηνε συντηρούσι (να την βλέπουν)

γονατιστοί επέφτασι, να τήνε προσκυνούσι.

            Ο θάνατος του Γετίμ-Αλή έφερε μεγάλη αναστάτωση στους μουσουλμάνους του Ρεθύμνου, αφού τον θεωρούσαν έναν από τους γενναιότερους γενίτσαρους της Κρήτης. Ο φανατισμός των επόμενων ημερών ήταν πρωτοφανής. Ο έτερος σπουδαίος γενίτσαρος Γλυμίδ-Αλής πρωτοστατούσε σε αυτό το κύμα φανατισμού και σε λαϊκή μάζωξη στο μεϊντάνι του Ρεθύμνου ορκίστηκε εκδίκηση για τον θάνατο του φίλου του.

Έτσι, μερικές ημέρες αργότερα, στις 25 Ιανουαρίου 1822, ο Γλυμίδης, επικεφαλής στρατιωτικού σώματος 2.000 γενιτσάρων του Ρεθύμνου, κινήθηκε προς το Ρουσσοσπίτι, που βρίσκονταν συγκεντρωμένοι με τα σώματα των επαναστατών οι αρχηγοί Τσουδερός, Βουρδουμπάς, Μελιδόνης, Δεληγιαννάκης και Μανουσέλης. Οι Κρητικοί, με 700 τουφέκια, είχαν πιάσει οχυρές θέσεις στην περιοχή Ακόνια, έξω από το Ρουσσοσπίτι.

 

Η μάχη, αμφίρροπη, κράτησε όλη μέρα. Με άγριες και χυδαίες βρισιές προκαλούσε ο ένας τον άλλον. Προς το βράδυ, ο Γλυμίδ-Αλής, με έπαρση και εγωισμό, χωρίς να λογαριάζει τον κίνδυνο, ξεχύθηκε με γυμνό το γιαταγάνι του εναντίον των Κρητικών, ώστε να παρασύρει και τους άλλους Τούρκους σε μια γενική έφοδο. Ο ιστορικός Παπαδοπετράκης αναφέρει την προκλητική στιχομυθία ανάμεσα στον αρχιγενίτσαρο και τον Καλλικρατιανό οπλαρχηγό Πέτρο Παπαδάκη που έκαναν τον Γλυμίδη  να χάσει τον αυτοέλεγχό του: «Σταθήτε κερατάδες! Σταθήτε ταυλόπιστοι, μη φύγετε να σας εδείξω εγώ πώς πολεμούνε οι άντρες». Για να του απαντήσει ο Παπαδάκης: «Πολέμα κι εσύ Μπουρμά με την όρεξή σου και βλέπου μη γυρίσεις πρώτος τη ράχη σου, ως είσαι μαθημένος. Πολέμα, αν είσαι άντρας, μα ορπίζω (ορκίζομαι) στον θεό να μη γυρίσεις πλιο ζωντανός να σε ξαναδή η μάνα σου, διάλε τη μάνα σου!».

Βλέποντας ο Ανδρέας Μανουσέλης τον Γλυμίδ-Αλή να εφορμά, ξεχύνεται κι αυτός εναντίον του. Με μια δυνατή σπαθιά, τον βρίσκει απροετοίμαστο και του φεύγει το γιαταγάνι από το χέρι. Άοπλος, πλέον, ο Γλυμίδαλής τα χάνει. Με μια αστραπιαία κίνηση ο Μανουσέλης καταφέρνει δεύτερο, τρομερό, χτύπημα στον γενίτσαρο και του κόβει το κεφάλι, το οποίο πέφτει κάτω. Μέσα σε βροχή από σφαίρες, παίρνει το κεφάλι του και το στερεώνει στο μακρύ καριοφίλι του, κραδαίνοντάς το επιδεικτικά προς το μέρος των Τούρκων. Οι Τούρκοι, βλέποντας νεκρό τον ηρωικό αρχηγό τους, αρχίζουν την άτακτη υποχώρηση.

Πάνω από εκατό νεκρούς άφησαν στη μάχη στα Ακόνια οι μουσουλμάνοι, ενώ οι επαναστάτες συνέλαβαν τον Μουζούρ-Αγά, μαζί με τον σημαιοφόρο του καθώς και μερικούς άλλους από τους σημαντικότερους μουσουλμάνους του Ρεθύμνου, τους οποίους αντάλλαξαν τις επόμενες ημέρες με χριστιανούς που οι Τούρκοι είχαν φυλακισμένους στις φυλακές του Ρεθύμνου.

Η δεύτερη αυτή, αλλεπάλληλη ήττα των Τούρκων σε μικρό χρονικό διάστημα τους έκανε να κλειστούν στα τείχη του Ρεθύμνου και να μην τολμούν, πλέον, εξόδους. Παράλληλα, ο χαμός και του δεύτερου αρχιγενίτσαρου του Ρεθύμνου, Γλυμίδ-Αλή, έφερε κλάμα και οδυρμό στους μουσουλμάνους της πόλης, που έβλεπαν ότι οι ομόθρησκοί τους δεν ήταν ανίκητοι.

 

Η λαϊκή κρητική μούσα τραγούδησε τον θάνατο και του Γλυμίδη, που τόσα κακά είχε διαπράξει εναντίον των χριστιανών.

Γεις Σφακιανός εχύθηκε, ωσαν το περιστέρι

και του κοψεν την κεφαλή, με το δεξίον του χέρι.

Και του κοψεν την κεφαλή, τ’ Αλή του Γλυμιδάκη

κ’ εβάσταν τη στη στη χέραν του, ωσάν το μπαϊράκι.

Γλυμίδη το κεφάλι σου, το πολυπαινεμένο

του Ρούσου (Βουρδουμπά) το επήγασι στο αίμα κυλισμένο.

Γλυμίδη και Γετίμη μου, όμορφο παληκάρι

οι Σφακιανοί σε πιάσασι κ’ είναι ντροπή μεγάλη.

Γλυμίδη το κεφάλι σου, που ‘βανες τα τσιτσέκια (λουλούδια)

κ’ εδά το χουσ’ οι Σφακιανοί, σημάδι στα τουφέκια.

Γλυμίδη το κεφάλι σου, το ‘χουσι κρεμασμένο

και τ’ αποδέλοιπο κορμί το ‘χουσι πεταμένο.

 

 

 

 

 


 

1821. ΤΑ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ

Ποιες ήταν οι τεχνικές και τα όπλα που χρησιμοποίησαν οι αγωνιστές κατά την ελληνική επανάσταση του 1821; Ποιοι ήταν οι τρόποι με τους οποίους πολεμούσαν οι επαναστάτες σε ξηρά και θάλασσα;

Ο ανταρτοπόλεμος χαρακτηρίζεται από την ασυμμετρία δυνάμεων εις βάρος των ανταρτών, σε σύγκριση με τις δυνάμεις του τακτικού στρατού. Οι αντάρτες απαρτίζονται από ομάδες εθελοντών, οι οποίες είναι οργανωτικά διάσπαρτες.  Δεν έχουν ενιαία διάταξη μάχης και κατά κανόνα δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τις μεγάλες συγκεντρώσεις του αντίπαλου στρατεύματος σε αναπεπταμένο (ανοιχτό, ομαλό και ευρύ) πεδίο μάχης. Ο τακτικός στρατός διαθέτει μεγαλύτερη συνοχή, υψηλότερο βαθμό οργάνωσης, συγκεντρωμένη και ιεραρχική διοίκηση και κατά κανόνα τακτική υπεροχή στο πεδίο της μάχης.

 

 Ο Κλέφτης (Ludovico Liparini)

 

Ο Ελληνικός ανταρτο- πόλεμος είχε τρία χαρακτηριστικά που στήριξαν την επιτυχία της επανάστασης:

Πρώτον, οι τοπικοί πληθυσμοί στις περιοχές που κυριαρχούσε το ελληνικό στοιχείο υποστήριζαν την Επανάσταση, παρέχοντας της ηθική υπεροχή αλλά και πρακτική ενίσχυση (εθελοντές, ανεφοδιασμούς, πληροφορίες για τις κινήσεις του εχθρού).

 

Δεύτερον, όσον αφορά τις τακτικές τους δυνατότητες, πολλά ελληνικά σώματα βρίσκονταν στο ίδιο επίπεδο με τα οθωμανικά στρατεύματα. Επίσης πολλοί οπλαρχηγοί είχαν υπηρετήσει ως αρματολοί και ήταν εξοικειωμένοι με τις οθωμανικές μεθόδους πολέμου.

Τρίτον, σε κρίσιμες μάχες και εκστρατείες οι Έλληνες ηγέτες αποδείχθηκαν ανώτεροι των Οθωμανών.

 

Οι επιτυχημένες ελληνικές επιχειρήσεις στη Νότια Ελλάδα, την περίοδο 1821-22, βασίστηκαν στον ακόλουθο συνδυασμό μορφών πολέμου και τακτικών:

  • Ο αποκεντρωμένος ανταρτοπόλεμος παρενοχλούσε τα οθωμανικά στρατεύματα, τους προκαλούσε συνεχή φθορά και τους δημιουργούσε μεγάλη αβεβαιότητα, ως προς τη κατεύθυνση και την ισχύ των αντίπαλων Ελληνικών δυνάμεων. Αυτή η μορφή πολέμου είχε ιδιαίτερη επιτυχία στην αντιμετώπιση των οθωμανικών στρατών, που έρχονταν από βόρεια μέσω Στερεάς Ελλάδας προς την Πελοπόννησο.

 Ο Διάκος συγκεντρώνει πολεμιστές (Peter von Hess)

 

Στόχος των Ελλήνων ήταν η φθορά και η συσσωρευτική εξάντληση του αντιπάλου μέσω συνεχών συγκρούσεων, σε γεωγραφικά ευρεία περιοχή, αναγκάζοντας και τους Οθωμανούς σε διασπορά δυνάμεων. Για να επικρατήσει στον ανταρτοπόλεμο ο Οθωμανικός στρατός, έπρεπε να διαχυθεί στις περιοχές των επαναστατών, είτε για να τους κυνηγήσει και να τους εξολοθρεύσει, είτε για να θέσει υπό τον έλεγχο του όλες τις πόλεις,  τις κωμοπόλεις και τα χωριά, που χρειάζονταν οι Έλληνες για το δικό τους ανεφοδιασμό και υποστήριξη.

 
  • Οι ενέδρες αποτέλεσαν την κύρια τακτική των Ελλήνων κατά την διάρκεια της επανάστασης. Ειδικά οι βαθιές ενέδρες με τη μορφή δολώματος και παγίδας ή «τυριού και φάκας» (όπως στα Βασιλικά Φθιώτιδας και στα Δερβενάκια που θα αναλυθούν στη συνέχεια), εξολόθρευσαν ισχυρές και πολυάριθμες εχθρικές δυνάμεις, αλλάζοντας την εξέλιξη αλλά και το τελικό αποτέλεσμα μίας ένοπλης σύρραξης. Ιστορικά αντίστοιχα παραδείγματα αποτελεί η καταστροφή των τριών ρωμαϊκών λεγεώνων στον Τευτομβούργιο (ή Μέλανα) δρυμό, η εξολόθρευση Βρετανικού σώματος 16.000 ανδρών στον Πρώτο Αγγλοαφγανικό πόλεμο στα στενά του Μποκάν κ.α.
  • Η άλωση των οθωμανικών κάστρων, έγκειτο κατά κύριο λόγο στην συγκέντρωση ικανών δυνάμεων για πολιορκία. Προϋπόθεση για τη συγκέντρωση στρατευμάτων ήταν η επιτυχής διεξαγωγή του ανταρτοπόλεμου και των ενεδρών μεγάλης εμβέλειας, μέσω των οποίων απομονωνόταν το κάστρο ή η πόλη στόχος. Αντίθετα, στις παραθαλάσσιες περιοχές τα οθωμανικά στρατεύματα διατήρησαν σημαντικό αριθμό οχυρών, αφενός διότι ανεφοδιάζονταν από το οθωμανικό ναυτικό, και αφετέρου διότι οι άτακτες ομάδες της ελληνικής πλευράς δεν είχαν πυροβολικό και μηχανικό για την πολιορκία και έτσι προτιμούσαν να δρουν κοντά στα ασφαλέστερα για αυτές ορεινά εδάφη.

Ο τρόπος διεξαγωγής των μαχών την εποχή εκείνη από τους Έλληνες και τους Οθωμανούς ήταν ο ακόλουθος:

Οι Έλληνες άτακτοι, πολεμούσαν κατά προτίμηση σε φυσικά αμυντικές τοποθεσίες, υψώματα ή στενωπούς (που περιόριζαν την αριθμητική υπεροχή των Οθωμανών, την κίνηση του ιππικού αλλά και την χρήση πυροβολικού). Επιδίωκαν δε την πρόσβαση και στήριξη σε ορεινούς όγκους, που αφενός έδιναν οδό διαφυγής και αφετέρου, ελέγχοντας τα γειτονικά περάσματα, παρείχαν ασφάλεια σε τυχόν κυκλωτικό ελιγμό, που θα οδηγούσε στην περικύκλωσή τους. Στις επιλεγμένες αυτές θέσεις οι Έλληνες «ταμπουρώνονταν», φτιάχνοντας ατομικές θέσεις μάχης – οχυρώσεις με υλικά (κυρίως πέτρες και κορμούς) που έβρισκαν επιτόπου και καλυμμένοι αντιμετώπιζαν τις αρχικές επιθέσεις και τα πυρά των αντιπάλων, αφήνοντας τους να προσεγγίσουν σε κοντινή απόσταση πριν την προσβολή τους με επικεντρωμένα οργανωμένα πυρά, για οικονομία πυρομαχικών και πρόκληση μέγιστων δυνατών απωλειών στον εχθρό, που ως συνεπακόλουθο είχε και την ψυχολογική τους τόνωση έναντι του αντιπάλου. Μόλις η επιθετική ορμή μειωνόταν, οι Έλληνες με «γιουρούσι» εκτελούσαν αντεπίθεση οδηγώντας τον εχθρό σε υποχώρηση. Αυτές οι επιθέσεις και αντεπιθέσεις γίνονταν κατά κύματα μέχρι οι εχθρικές απώλειες, αν και μικρές[1] αναλογικά προς τη συνολική δύναμη του αντιπάλου, να οδηγήσουν σε αποχώρησή του (τακτική ή άτακτη) από το πεδίο της μάχης.

 

Παρ’ όλα αυτά η υπεροχή του οθωμανικού στρατού έναντι των επαναστατών όταν βρισκόταν εγγύτερα στα ισχυρά κέντρα και τις κύριες γραμμές επικοινωνίας του, καταδεικνύεται από την ευκολία με την οποία εξουδετερώθηκαν οι εστίες της Επανάστασης στη Βόρεια Ελλάδα.

 Σκηνή από Μάχη (Θεόδωρος Βρυζάκης)

 

Μετά το 1824 παρατηρείται μια ριζική αλλαγή, που οφείλεται στην χρησιμοποίηση των Αιγυπτιακών τακτικών δυνάμεων υπό τον Ιμπραήμ Πασά. Υιοθετήθηκε η θαλάσσια μεταφορά χερσαίων στρατευμάτων απευθείας στο κέντρο της εξεγέρσεως (Πελοπόννησος), καθώς και η χρήση σύγχρονων για την εποχή τακτικών πόλεμου, που ήταν πρωτοποριακές για τους Οθωμανούς και ελάχιστα γνωστές στους Έλληνες. Πλέον η επίτευξη του αντικειμενικού σκοπού ήταν αυτή που καθόριζε την εξέλιξη κάθε μάχης και όχι ο αριθμός των απωλειών που ήταν χαρακτηριστικά μεγαλύτερος σε σχέση με την ακολουθούμενη τακτική των μαχών που είδαμε προηγουμένως. Οι συντεταγμένες κινήσεις του πεζικού σε πυκνούς σχηματισμούς και η χρήση ξιφολόγχης κατά την έφοδο που μετέτρεπε τα τυφέκια σε λόγχες, έδιναν τακτικό πλεονέκτημα στον στρατό του Ιμπραήμ, που σε συνδυασμό με τη συντονισμένη δράση ιππικού και πυροβολικού (εκπαιδευμένου από Ευρωπαίους Αξιωματικούς ή υπό την ηγεσία τους ), επικρατούσε στα πεδία των μαχών.

 

Ο Κολοκοτρώνης ως στρατηγική αντιμετώπισης του Ιμπραήμ επέλεξε τον ολοκληρωτικό και συγκεντρωτικό κλεφτοπόλεμο, μέσω της χρησιμοποίησης της τακτικής της καμένης γης, καταβάλλοντας ιδιαίτερες προσπάθειες για τη διατήρηση της υποστήριξης του τοπικού πληθυσμού προς την Επανάσταση. Παράλληλα επέβαλε σκληρή τιμωρία σε ανθρώπους που αποδέχονταν την οθωμανική κυριαρχία.

Ωστόσο, ο χρόνος ήταν ένας κοινός σύμμαχος και εχθρός και για τις δύο πλευρές. Ο Ιμπραήμ είχε πληθώρα ενισχύσεων και προμηθειών, ωστόσο αυτό επέφερε σημαντικό οικονομικό κόστος. Οι Επαναστάτες επιδίωκαν να κερδίσουν χρόνο ευελπιστώντας σε ευρωπαϊκή παρέμβαση, αλλά καθώς περνούσε ο καιρός οι απώλειες στις τάξεις τόσο των πολεμιστών, όσο και των αμάχων, καθώς και η καταστροφή της γης στην Πελοπόννησο, έφεραν πολύ κοντά την κατάσταση στο να είναι μη αναστρέψιμη, οδηγώντας τον γηγενές πληθυσμό στα πρόθυρα του αφανισμού . Η διατήρηση του γηγενή ελληνικού πληθυσμού δεν αποτελούσε πλέον στόχο για τους Οθωμανούς, καθώς η Πελοπόννησος προοριζόταν για εποικισμό από Αιγυπτίους φελάχους.

 

 Ο αγώνας στη θάλασσα

Ο Γάλλος Φιλέλληνας και αγωνιστής της Επανάστασης του ’21 Olivier Voutier θέλοντας να αποδώσει τον καταλυτικό ρόλο που διαδραμάτισε το Πολεμικό Ναυτικό στην επιτυχή έκβαση της Επανάστασης υπογράμμισε τα ακόλουθα:

 

«Δεν μπορούμε να μην επαναλαμβάνουμε  επαρκώς στους Ευρωπαίους,  ότι η ελευθερία της Ελλάδος εξαρτάται  περισσότερο από τον πόλεμο στην θάλασσα  και λιγότερο από τον πόλεμο στην ξηρά. Όσο οι Έλληνες είχαν την υπεροχή στην θάλασσα, κανένας τουρκικός στρατός δεν μπόρεσε να επικρατήσει στον Μοριά.»

Λόγω της συντριπτικής υπεροχής του αντιπάλου σε πλήθος στελεχών, σε δύναμη πυρός, καθώς και σε πολεμικά μέσα και εφόδια, ο ελληνικός ναυτικός στρατηγικός σχεδιασμός επέβαλε τα ακόλουθα:

 
  • Την αποφυγή της κατά παράταξη σύγκρουσης στην ανοιχτή θάλασσα και την επιλογή διεξαγωγής ναυμαχιών σε περιορισμένα ύδατα και στενά θαλάσσια περάσματα, στα οποία τα ελαφρά ελληνικά σκάφη θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν την ικανότητα ελιγμών και την ταχύτητά τους, εν παραλλήλω με την χρήση πυρπολικών, συχνά υπό τη μορφή κεκαλυμμένων επιχειρήσεων, κατά τη διάρκεια νυκτερινών καταδρομικών επιθέσεων. Συγκεκριμένα, η χρησιμοποίηση του απαρχαιωμένου όπλου του πυρπολικού σε νέες τακτικές επίθεσης, εναντίων κινούμενων στόχων και όχι αγκυροβολημένων, αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες της επικράτησης της επανάστασης στα αρχικά στάδια.

 Η Πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας (Ivan Aivazovski)

 

Επιπροσθέτως, οι ναυτικοί μας εξέλιξαν την τεχνική πυροδότησης του πυρπολικού, με αποτέλεσμα τη δραστική μείωση του χρόνου ανάφλεξής του. Πέρα όμως από τις επιτυχημένες προσβολές του εχθρού, η μεγαλύτερη ίσως επιτυχία των πυρπολικών εντοπίζεται στον ψυχολογικό τομέα. Είναι δεκάδες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες και μόνο η εμφάνιση του ανορθόδοξου αυτού όπλου της Επανάστασης, ήταν αρκετή για να αποδιοργανώσει τις τάξεις των Οθωμανών και να αποδημήσει τους σχηματισμούς μάχης.

Ο ναυτικός στρατηγικός σχεδιασμός επέβαλε την υιοθέτηση τεχνολογίας αιχμής, μέσω επαναστατικού καινοτόμου σχεδιασμού, που ως απότοκό της είχε την απόκτηση της Κορβέτας ΚΑΡΤΕΡΙΑ. Η εν λόγω Κορβέτα αποτελώντας το πρώτο πλοίο του είδους του που συμμετείχε σε πολεμικές επιχειρήσεις, εγκαινίασε την παγκόσμια ναυτική ιστορία της μηχανοκίνητης πρόωσης, κάτι το οποίο φάνταζε εκείνη την εποχή ως αδιανόητο ενδεχόμενο, που ερχόταν σε απευθείας σύγκρουση με την παγιωμένη νοοτροπία της πρόωσης μέσω ιστίων.

 

 Η Ατμοκίνητη Κορβέτα ΚΑΡΤΕΡΙΑ

Τα ερωτήματα αυτά επιχειρεί να απαντήσει το παρακάτω πολύ ενδιαφέρον βίντεο από το κανάλι Πρακτική Σκέψη.

Δείτε το βίντεο παρακάτω:

 

 


 

το κορόιδο της υπόθεσης

Όσο συνεπής και πειθαρχημένος κι αν είσαι, κάποια στιγμή οι αντοχές τελειώνουν και τα νεύρα σπάνε.

Τα εμβόλια έρχονται «με το πάσο τους», άλλοι περιμένουν εναγωνίως να εμβολιαστούν κι άλλοι «κρύβονται» για να μην το κάνουν, σαν να είναι στο σχολείο και δεν θέλουν να τους σηκώσει στον πίνακα ο δάσκαλος επειδή είναι αδιάβαστοι. Οι «πονηροί» κάνουν παρτάκια σε σπίτια και μαγαζιά, μαζεύονται για «χαρτάκι» και «πάνε να μαζέψουν ελιές» ή «για παροχή βοήθειας σε ηλικιωμένο» ώστε να πάνε μια βόλτα στο χωριό ή το εξοχικό.

Και κάπου αισθάνεσαι «το κορόιδο της υπόθεσης». Που και τα μέτρα τηρείς και κλεισμένος μέσα είσαι. Και βλέπεις την οικονομία να βογγάει, το μαγαζί σου κλειστό για ακόμα μια εβδομάδα, τα λεφτά να μην φτάνουν αλλά δεν βλέπεις και φως πουθενά στο βάθος. Και δεν ξέρεις ποιος σου φταίει περισσότερο: αυτοί που παίρνουν τα μέτρα, τα οποία δείχνουν να μην έχουν αποτέλεσμα ούτε στην υγεία, ούτε στην οικονομία; Ή αυτοί που τα έχουν γράψει όλα στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, κάνουν τη ζωή τους, πάνε επισκέψεις, πίνουν ποτά, παρτάρουν και απλά φροντίζουν να μην τους κάνουν τσακωτούς;

Ή συσσωρεύονται στην Παραλιακή και γίνεται χαμός:

Είναι εύκολο να σου λέει «κάτσε σπίτι και μην κουνάς ρούπι» αυτός που έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί όλη τη μέρα χωρίς περιορισμούς. Είναι απλό γι’ αυτόν που τα εισοδήματά του δεν έχουν πειραχτεί στο ελάχιστο, να σε «διατάζει» να μείνει το μαγαζί σου κλειστό. Γιατροί και πολιτικοί, λοιμωξιολόγοι και κρατικοί υπάλληλοι, μπορεί να εργάζονται σκληρά, να μοχθούν, να κάνουν ό,τι μπορούν για να περιοριστεί η πανδημία, να ζουν καθημερινά με την αγωνία αν θα φτάσουν οι κλίνες στις ΜΕΘ για όλους και το επόμενο 24ωρο, αλλά τα «απλά», τα «καθημερινά» προβλήματα του κόσμου δεν τους ακουμπάνε: ο μισθός τους μπαίνει κανονικά στην τράπεζα και η «κλεισούρα» δεν τους καταπλακώνει την καθημερινότητα σαν χιονοστιβάδα.

Το «κορόιδο της υπόθεσης», παραμένει σιωπηλός, προβληματισμένος, παλεύει με τα χρέη, περιμένει να ακούσει ένα καλό νέο, είναι πειθαρχημένος σε όσα του ζητούν να κάνει και να μην κάνει, στέλνει μήνυμα για να βγει να ψωνίσει και αποφεύγει τις «λαμογιές», τις επισκέψεις και τα κάθε λογής «τσιλιμπουρδίσματα» – μέχρι πότε όμως; Διότι και η αντοχή και η υπομονή, έχουν ένα όριο. Και τα νεύρα, κάποια στιγμή, σπάνε – ειδικά όταν δεν βλέπεις τα αποτελέσματα που σου «έταξαν» όταν σε έκλεισαν σπίτι και την ίδια στιγμή βλέπεις ένα σωρό «πονηρούς» να διαφημίζουν την καλοπέρασή τους στα social media, αδιαφορώντας για εμένα, εσένα, τον δίπλα, που έχει «τεντώσει» κυριολεκτικά.

Κορονοϊός: Ως πότε θα είμαστε τα «κορόιδα» της υπόθεσης;

Ζηλεύω τους Κινέζους .Γιατί ?

Εγώ αν εχω ένα μαγαζάκι που πλακώνομαι να δουλέψω να πάνε τα παιδιά ένα μάθημα να προκόψουν , τηρώ ευλαβικά τα μέτρα , εσύ στα τέτοια σου γιατί εχουμε δημοκρατία. Άσχετα αν η δικιά σου δημοκρατία στοιχίζει σε μένα σαν φασισμός. Το χειρότερο είναι πως είμαστε και οι δύο ανίδεοι ,απλά εσυ είσαι στα τετοια σου λόγω κομματικού κολλήματος.

Θέλω , θα ήθελα , όνειρα θερινής νυχτός- έναν εισαγγελέα να ταράξει στη δίωξη όλους όσους με κρατάνε μέσα , όσους με εμπαίζουν …τους κυβερνητικούς που δεν αποφασίζουν , τους γιατρούς των τρομερών επιτροπών που σε λίγο θα πλακώνονται όπως στο γαλατικό χωριό του Αστερίξ ,τους αντιπολιτευόμενους που δέχονται το ρίσκο να καεί το δικό μου το τσαρδί και οχι το δικό τους και τρίβουν τις παλάμες τους στο άκουσμα των νεκρών της ημέρας …..

Αει στα διάλα

 

 

 


 

1821- Κοτζαμπάσηδες εναντίον οπλαρχηγών

Προκειμένου να καταλάβουµε τα όσα οδυνηρά συνέβησαν µεσούσης της Επανάστασης, θα πρέπει να πάρουµε τα γεγονότα µε τη σειρά. Με το ξέσπασµα του εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα κατά του τουρκικού ζυγού αναδείχθηκαν ευθύς εξαρχής δύο µεγάλες οµάδες, που λειτουργούσαν, ας πούµε, ως παρατάξεις:

.Η µία ήταν οι οικονοµικά ευκατάστατοι πρόκριτοι, που αποκαλούνταν επίσης και προύχοντες ή κοτζαµπάσηδες. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, ήταν επικεφαλής των ελληνικών χριστιανικών κοινοτήτων και τις εκπροσωπούσαν έναντι της οθωµανικής εξουσίας, αποτελώντας µια πρώιµη µορφή των µετέπειτα δηµάρχων.

• Η άλλη ήταν οι στρατιωτικοί, που από την πρώτη στιγµή βρέθηκαν στο πεδίο της µάχης για την απελευθέρωση του έθνους. Επικεφαλής ήταν οι οπλαρχηγοί Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Γεώργιος Καραϊσκάκης, ∆ηµήτριος Ξηρός (Πανουργιάς) και άλλοι, που δεν τα πήγαιναν κατ’ ανάγκην πάντα καλά µεταξύ τους.

• Υπάρχει και µια µικρότερη οµάδα, οι ισχυροί καραβοκύρηδες των νησιών (Υδρας, Σπετσών, Ψαρών και Κάσου), που µε τον στόλο τους διεξήγαν εµπορικές συναλλαγές τα προηγούµενα χρόνια και τώρα διέθεταν τα πλοία τους για την πατρίδα, έχοντας όµως πολλοί από αυτούς στο πίσω µέρος του µυαλού τους ως στόχο να αποκοµίσουν µεταγενέστερα οικονοµικά οφέλη.

” Έρχομαι και σε διώχνω”

Η δεύτερη Συνέλευση του έθνους εκλέγει πρόεδρο του Εκτελεστικού τον 58χρονο οπλαρχηγό Πετρόµπεη Μαυροµιχάλη µε αντιπρόεδρο τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ενώ πρόεδρος του Βουλευτικού ορίζεται ο 32χρονος αγγλόφιλος Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, για τον οποίο ο Γέρος του Μοριά θα πει µέσα στην αίθουσα: «Σου λέω να µην κάτσεις πρόεδρος, γιατί έρχοµαι και σε διώχνω µε τις λεµονόκουπες και µε τη βελάδα (σ.σ. επίσηµο µαύρο σακάκι) που ήρθες». Ο Γέρος του Μοριά υποβάλλει την παραίτησή του από το αξίωµα που κατείχε, αλλά δεν γίνεται δεκτή.

Οι διαµάχες συνεχίζονται µε κάθε ευκαιρία, ακόµη και για το πού θα εδρεύει το κάθε σώµα εξουσίας. Ο Κολοκοτρώνης, από τη θέση του αντιπροέδρου του Εκτελεστικού, πείθει τα µέλη του να εγκατασταθούν στο Ναύπλιο, του οποίου φρούραρχος είναι ο γιος του, Πάνος, ενώ τα µέλη του Βουλευτικού παρέµειναν αρχικά στο γειτονικό Αργος και ακολούθως, από το φθινόπωρο του 1823, στο Κρανίδι Αργολίδος, που απέχει περίπου 80 χιλιόµετρα, ώστε εάν συµβεί οτιδήποτε να είναι κοντά στα νησιά Υδρα και Σπέτσες, τα οποία ήταν µε το µέρος των πολιτικών.
Οι Κοτζαμπάσηδες του χθες και του σήμερα | afieromata.gr
 
Γενικευμένη σύγχιση
 
Πρακτικά στα τέλη του 1823 έχουµε δύο αντίπαλες κυβερνήσεις σε δύο διαφορετικά µέρη, προκαλώντας όπως ήταν λογικό γενικευµένη σύγχυση στον πληθυσµό. Οπως αναφέρουν οι ιστορικοί Θάνος Βερέµης, Γιάννης Κολιόπουλος και Ιάκωβος Μιχαηλίδης στο βιβλίο τους «1821: Η δηµιουργία ενός έθνους – κράτους» (εκδόσεις Μεταίχµιο), οι Ρουµελιώτες και οι Υδραίοι επέλεξαν να παραµείνουν ενωµένοι γύρω από την κυβέρνηση του Κρανιδίου που ηγούνταν οι πολιτικοί, ενώ οι Πελοποννήσιοι πολύ σύντοµα διχάστηκαν, καθώς οι οπαδοί του Κολοκοτρώνη συγκεντρώθηκαν γύρω από την κυβέρνηση του Ναυπλίου (που αργότερα µεταφέρθηκε στην Τριπολιτσά), αλλά κάποιοι από τους προκρίτους της περιοχής αυτοµόλησαν προσχωρώντας στο αντίπαλο στρατόπεδο θεωρώντας ότι εκεί εξυπηρετούνταν καλύτερα τα συµφέροντά τους.

Από το Κρανίδι η «κυβέρνηση» των πολιτικών κηρύσσει παράνοµο το Εκτελεστικό στο οποίο είχαν τεθεί επικεφαλής οι στρατιωτικοί και διορίζει νέο, µε επικεφαλής τον Υδραίο µεγαλοκαραβοκύρη Γεώργιο Κουντουριώτη και µέλη τούς Παναγιώτη Μπόταση, Ιωάννη Κωλέττη, Νικόλαο Λόντο και Ανδρέα Ζαΐµη. Η µια κυβέρνηση κατηγορεί την άλλη ως παράνοµη.

25η Μαρτίου: Αυτά που δεν μας έμαθαν στο σχολείο - Flashnews.gr

Σε Αρκαδία και Αργολίδα

Η ρήξη των παραδοσιακών µε τους νέους φορείς της εξουσίας, ήτοι των πολιτικών µε τους στρατιωτικούς του Μοριά, κορυφώνεται το διάστηµα από τον Ιανουάριο έως τον Ιούνιο του 1824, όπου καταγράφονται εµφύλιες πολεµικές συγκρούσεις σε Αρκαδία και Αργολίδα. Οι πολιτικοί αποκτούν εξαρχής πλεονέκτηµα, καθώς στις τάξεις τους βρίσκονται, µεταξύ άλλων, οι νησιώτες εφοπλιστές και κεφαλαιούχοι, οι περισσότεροι Ρουµελιώτες οπλαρχηγοί (δεν θα πρέπει να µπερδευόµαστε, οι αγωνιστές της Στερεάς πηγαίνουν µε τους πολιτικούς), το µεγαλύτερο µέρος των Πελοποννήσιων γαιοκτηµόνων και οι περισσότεροι φιλέλληνες και Ελληνες του εξωτερικού. Ο Μαυροκορδάτος δηλαδή έχει µαζί του κάποια από τα εµβληµατικότερα ονόµατα του Αγώνα, όπως είναι ο Ανδρέας Μιαούλης, ο Ανδρέας Λόντος, ο Γεώργιος Κουντουριώτης και ο Αναγνωσταράς.

Στον αντίποδα, οι στρατιωτικοί της Πελοποννήσου έχουν µεν ικανούς αγωνιστές όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο γιος του, Πάνος, και ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, αλλά είναι σαφώς ευάριθµοι και µε λιγότερο οπλισµό.

 

 

 

 


 

ΧΩΡΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΕΣΤΙ ΒΟΥΝΟ , ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΟΡΟΣΕΙΡΑ

12 Amazing Mountains in Japan's National Parks | All About Japan

Μπορεί ζώντας στην Ελλάδα να μας είναι δύσκολο να φανταστούμε μία εντελώς επίπεδη χώρα, χωρίς τα χιονισμένα τοπία των βουνών και τις ποικίλες δραστηριότητες που μπορεί κανείς να απολαύσει εκεί. Κι όμως, υπάρχουν εννέα χώρες οι οποίες δεν διαθέτουν ούτε ένα βουνό και το υψόμετρό τους δεν ξεπερνά τα μερικές εκατοντάδες μέτρα στο επίπεδο του λόφου που έχει οριστεί παγκοσμίως στα 350 m . Ποιες είναι αυτές;
1. gkampia-geonewsΗ Γκάμπια. Η Γκάμπια είναι ένα νεοσύστατο ανεξάρτητο κράτος της Δυτική Αφρικής, πρώην βρετανική αποικία. Έχει έκταση 11.300km2 και πληθυσμό 1.455.842 κατοίκους. Η επικράτεια της αποτελείται από τμήμα της κοιλάδας του ομώνυμου ποταμού, με λίγα λοφοειδή εξάρματα που δεν ξεπερνούν το υψόμετρο των 75m.

kouveit-geonews2. Το Κουβέιτ. Το Κουβέιτ είναι κράτος της Μέσης Ανατολής. Βρίσκεται στις βορειανατολικές ακτές της Αραβικής χερσονήσου και στο βορειοδυτικό άκρο του Περσικού κόλπου. Το έδαφος του Κουβέιτ αποτελείται από προσχωσιγενή ιζήματα, τα οποία επικάθισαν στα βορειοανατολικά κράσπεδα της αραβικής πεδιάδας. Είναι γενικά πεδινό και μόνο προς τα δυτικά βαθμιαία υψώνεται φτάνοντας σε μέγιστο ύψος 290m στο Ας Σακάγια.
roumania-geonews3. Η Μολδαβία. Η Μολδαβία είναι κράτος της ανατολικής Ευρώπης. Το ανάγλυφο της χώρας κατά το μεγαλύτερο μέρος αποτελείται από μια λοφώδη πεδιάδα, η οποία έχει υψόμετρο 200-300m. Στο κεντρικό τμήμα της χώρας αναπτύσσεται το οροπέδιο Κόντρα, το οποίο φτάνει σε ύψος 329m και αποτελεί το ψηλότερο σημείο της χώρας.
gouinea-geonews4. Η Γουινέα Μπισάου. Η Γουινέα Μπισάου είναι ένα μικρό κράτος της δυτικής Αφρικής. Είναι μία πεδινή χώρα. Από άποψη μορφολογίας εδάφους διαιρείται σε τρεις περιοχές : την παράκτια περιοχή, την εσωτερική πεδιάδα και τις ανατολικές λοφοσειρές. Στην ενδοχώρα σχηματίζεται μία εκτεταμένη πεδιάδα, η οποία καταλήγει στο ανατολικό τμήμα της σε λοφοσειρές μέγιστου ύψους 300m.
dania-geonews5. Η Δανία. Η Δανία είναι μία χώρα που βρίσκεται στην Σκανδιναβία στην βόρεια Ευρώπη. Το δανέζικο ανάγλυφο διαμορφώθηκε την εποχή των παγετώνων και γι’ αυτό η είναι τελείως επίπεδη. Το μεγαλύτερο ύψωμα βρίσκεται στα κεντρικά με ύψος 170m.

esthonia-geonews6. Η Εσθονία. Η Εσθονία είναι η βορειότερη και μικρότερη χώρα της Βαλτικής. Είναι πεδινή χώρα, με ομαλή γεωμορφολογία, κυριότερος παράγοντας για την διαμόρφωση της οποίας υπήρξαν οι παγετώνες. Το μέσο ύψος είναι 50m και η ψηλότερη κορυφή της χώρας βρίσκεται στο λόφο Σούουρ Μουνομάγκι, στο νοτιοανατολικό της άκρο, που έχει μέγιστο ύψος 318m.
letonia-geonews7. Η Λετονία. Η Λετονία είναι ανεξάρτητο κράτος της βορειοανατολικής Ευρώπης. Από γεωλογική άποψη το έδαφος της χώρας είναι από τα παλαιότερα της Ευρωπαϊκής Ηπείρου και αποτελείται από πετρώματα που έχουν υποστεί διαβρωτική επίδραση του ανέμου, του νερού και κυρίως των παγετών στην διάρκεια της Τεταρτογενούς εποχής. Ο λόφος Γκάιζκαλν, ανατολικά της πρωτεύουσας Ρίγα, φτάνει τα 311 και αποτελεί το ψηλότερο σημείο της χώρας.
lithouania-geonews8. Η Λιθουανία. Η Λιθουανία είναι ανεξάρτητο κράτος της βορειοανατολικής Ευρώπης και η νοτιότερη από τις τρεις Βαλτικές χώρες. Το σημερινό ανάγλυφο της χώρας είναι αποτέλεσμα δράσης των παγετώνων που κάλυπταν την περιοχή κατά την Τεταρτογενή εποχή. Στο δυτικό τμήμα της χώρας υψώνεται ο λόφος Γιουζαπίνε, ο οποίος φτάνει τα 288m και αποτελεί το ψηλότερο σημείο της χώρας.
leykorosia-geonews9. Η Λευκορωσία. Η Λευκορωσία είναι ανεξάρτητο κράτος της Ανατολικής Ευρώπης. Το έδαφός της είναι από τα παλαιότερα της Ευρώπης. Η σημερινή μορφή του είναι αποτέλεσμα της διαβρωτικής επίδρασης των παγετώνων κατά την Τεταρτογενή εποχή. Βορειοανατολικά της πρωτεύουσας Μινσκ υψώνεται ο λόφος Ντερζίνσκι, που φτάνει τα 344m και αποτελεί το ψηλότερο σημείο της χώρας.

 


 

Ο ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ

Ο επιθεωρητής  στριφογύριζε στην υπηρεσιακή του καρέκλα, που το αριστερό της χερούλι ήταν σπασμένο εδώ και καιρό, αλλά κανείς δεν έδινε σημασία, και προσπαθούσε να συνθέσει στο μυαλό του όλη την εικόνα της νέας του υπόθεσης.

σούπερ

Ήταν μια ασυνήθιστη δολοφονία, ένα στυγνό μαχαίρωμα μιας γυναίκας στο αυτοκίνητό της μέσα στο υπόγειο πάρκινγκ ενός σούπερ μάρκετ. Το θύμα λεγόταν Ελισάβετ Μουρατίδου και δούλευε εκτάκτως σε αυτό το σούπερ μάρκετ για την προώθηση ενός νέου brand καφέ με άρωμα βανίλιας.

Το μαχαίρι βρέθηκε στον τόπο του εγκλήματος με το αίμα του θύματος χωρίς κανένα αποτύπωμα. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, ήταν το μαχαίρι που χρησιμοποιούσαν στο κρεοπωλείο του σούπερ μάρκετ. Επίσης κάτι που κίνησε το ενδιαφέρον είναι πως βρέθηκαν πεσμένα στο αμάξι τα κλειδιά του αυτοκινήτου ενώ βρέθηκαν κλειδιά και στον διακόπτη του αμαξιού.

Δύο ίδια κλειδιά με τη διαφορά πως το ένα, αυτό του διακόπτη είχε μπρελόκ. Το συγκεκριμένο κλειδί, κατόπιν έρευνας, αποδείχτηκε πως δυσκολευόταν να βάλει μπρος στο αυτοκίνητο, κάτι που επιβεβαίωσαν συγγενείς και φίλοι του θύματος, ότι συνέβαινε καιρό, ενώ το κλειδί που ήταν πεσμένο κάτω, έβαζε μπρος με την πρώτη. Αν λοιπόν, και τα δύο κλειδιά ήταν του θύματος, γιατί δε χρησιμοποίησε αμέσως το καλό; Αυτό ήταν ένα ερώτημα που βασάνιζε το Σοφιανό.

Κατά το πόρισμα ο φόνος είχε συντελεσθεί στις 22:00 ακριβώς την περασμένη νύχτα. Μισή ώρα μετά αφού σχόλασε. Η τελευταία τηλεφωνική επικοινωνία του θύματος ήταν στις 21:45 με την αδερφή της όταν χάθηκε το σήμα καθώς εισήλθε στο υπόγειο γκαράζ.

Στο σούπερ μάρκετ εκείνη την ώρα βρισκόταν ακόμη ο ταμείας, η προϊσταμένη, ο κρεοπώλης και ο κύριος από τη μαναβική. Από αυτούς, οι μόνοι που είχαν αυτοκίνητο στο γκαράζ ήταν ο ταμείας και ο κρεοπώλης, οι υπόλοιποι έφυγαν από άλλη έξοδο.

Ο επιθεωρητής τους ρώτησε όλους έναν έναν να περιγράψουν με κάθε λεπτομέρεια πως έφυγαν χθες από τη δουλειά.

Premium Vector | Detective weapon magnifying glass inspector policeman  detective with a magnifying glass

Ο κύριος από τη μαναβική:

«Εγώ έφυγα χθες περίπου στις 21:45 από την κύρια είσοδο. Δεν είναι δουλειά αυτό. Υποτίθεται ότι σχολάμε στις 21:00, δηλαδή όταν λέμε ” σπεύσετε τις αγορές σας” αυτοί εκεί να αγοράζουν εκπυρηνωμένες καλαμών! Θα παραιτηθώ!»

Ο Κρεοπώλης:

 

«Εγώ έφυγα πιο νωρίς χθες, περίπου στις 21:20. Είχα το αυτοκίνητο στο γκαράζ. Μπορεί να το επιβεβαιώσει η κοπέλα στο περίπτερο που πήρα τσιγάρα μόλις βγήκα. Έχω μια υποψία ότι με θέλει η περιπτερού»

Ο ταμείας:

«Εγώ έφυγα περίπου στις 21:30. Τηλεφώνησα στη γυναίκα μου. Κατέβηκα στο γκαράζ και μιλούσαμε στο τηλέφωνο συνεχόμενα από εκείνη την ώρα σχεδόν μέχρι να φτάσω στο σπίτι. Μπορεί να το επιβεβαιώσει».

Η προϊσταμένη:

«Εγώ έφυγα από τη κύρια έξοδο περίπου στις 22:15, έφυγα τελευταία. Αλήθεια, δεν μπορώ να πιστέψω πως έχει συμβεί κάτι τέτοιο. Ήμασταν όλοι μια πολύ καλή ομάδα. Περνούσαμε πολύ καλά».

Υπάλληλοι σούπερ μάρκετ: Ελλιπή τα μέτρα προστασίας από τον κορωνοϊό |  PellaNews

Επιθεωρητής: «Αλλά αυτό δεν βγήκε προς τα έξω τελικά, γιατί…. κάποιος σκότωσε κάποιον».

Ο επιθεωρητής είχε καταλάβει δύο πράγματα, πως κάποιος λέει ψέματα και πως η καρέκλα του θέλει οπωσδήποτε αλλαγή.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΑΣΤΗΣ ?

 

 

 

 

 


 

 

ΕΝΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Ανάμεσα στις διασημότητες που έλαβαν μέρος στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ήταν και ο πυγμάχος Max Schmeling. Ο οποίος μάλιστα έλαβε μέρος και στη μάχη της Κρήτης.

Γεννήθηκε το 1905 και στα 23 του ήταν ήδη ένας καταξιωμένος πυγμάχος σε Ευρωπαϊκό έδαφος. Το 1928 ξεκίνησε την καριέρα του στην Αμερική, όπου και έγινε πρωταθλητής, το 1930, στη βαριά κατηγορία μετά από αποκλεισμό του αντιπάλου του για αντικανονικό χτύπημα.

Ωστόσο τα κατορθώματα και οι επιδόσεις του Schmeling, δεν διέφυγαν της προσοχής του Ναζιστικού καθεστώτος όπου έσπευσε να αγκαλιάσει τον πυγμάχο και να τον προσομοιώσει με σύμβολο της Άριας φυλής.
Με το ξέσπασμα του 2ου παγκοσμίου πολέμου, ο Max Schmeling κατατάσσεται στο καινούργιο σώμα των αλεξιπτωτιστών. Εκπαιδεύεται και  αποτελεί τον κύριο στόχο των φωτογράφων προπαγάνδας.  Φιγουράρει σε πολλά έντυπα της εποχής όπως το γνωστό περιοδικό «Σύνθημα».

Μετά την εισβολή των Γερμανικών δυνάμεων στην Ελλάδα, η μονάδα του Schmeling, το 3ο Σύνταγμα αλεξιπτωτιστών, μετακινήθηκε  οδικώς στον Ελληνικό χώρο, στις αρχές Μαΐου του 1941. Στάθμευσε  στη Τοπόλια (Κάστρο) σε έναν πρόχειρο καταυλισμό όπου και ξεκίνησε τις προετοιμασίες για την εισβολή στην Κρήτη.  Στη Τοπόλια υπήρχε  ένα από τα πρόχειρα αεροδρόμια που κατασκεύασαν οι Γερμανοί για τις ανάγκες της επιχείρησης Ερμής.

Κατά τη διάρκεια του οδικού ταξιδιού μέσα από την Ελλάδα, ο γνωστός πυγμάχος αποτελούσε πόλο έλξης για τους κατά πολύ νεαρότερους του αλεξιπτωτιστές όπου σε κάθε στάση της φάλαγγας  των φορτηγών, δεν έχαναν την ευκαιρία να φωτογραφηθούν μαζί του και να συζητήσουν για τα πυγμαχικά κατορθώματα του.

Φυσικά η παρουσία του γνωστού πυγμάχου μεταξύ των στρατιωτών, δε διέφυγε της προσοχής του διοικητή της μονάδας του, Βαρώνου von der Heydte, ο οποίος αφιερώνει μερικές σειρές στο μεταπολεμικό βιβλίο του Daedalus returned:

…ο πρωταθλητής μας έφτασε σε κάποια φάση αναφέροντας ότι υπέφερε από διάρροια, ήταν σε δίλλημα διότι εάν ανέφερε ότι ήταν άρρωστος ίσως υπήρχαν υπόνοιες ότι προσπαθούσε να αποφύγει τη δράση και αυτό δεν το ήθελε σε καμία περίπτωση. Έτσι τον συμβούλεψα όπως θα έκανε κάθε διοικητής τάγματος υπό παρόμοιες συνθήκες, να δέσει σφιχτά την αδιάβροχη στολή άλματος ιδιαίτερα από κάτω και να πηδήξει μαζί μας.
-μπορείς  να αναφερθείς ως άρρωστος όταν φτάσουμε στην Κρήτη. Το ιατρικό προσωπικό πετάει μαζί μας….
…περάσαμε από το στοιχείο όλμων που ωστόσο είχε διαφύγει της προσοχής του εχθρικού πυροβολικού, αλλά κανένα ίχνος από τον αρχηγό του, τον πρωταθλητή πυγμαχίας. Ρώτησα που βρίσκεται. Οι άνδρες απάντησαν γελώντας οτι είχε καταρρεύσει από τη δυσεντερία και είχε μεταφερθεί στο σταθμό επιδέσεως….

O Schmeling ανήκε στον 4ο λόχο του 3ου Συντάγματος αλεξιπτωτιστών και ήταν χειριστής  όλμου. Προσγειώθηκε το πρωί της 20ης Μαΐου 1941 στην κοιλάδα της Αγυιάς Χανίων κοντά στις φυλακές, όμως η συμμετοχή του στη μάχη της Κρήτης ήταν μάλλον ανύπαρκτη, καθώς λόγω της δυσεντερίας και τραυματισμού κατά την προσγείωση, δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Επιπλέον η ζέστη στο νησί, επιδείνωσε την κατάσταση του. Μεταφέρθηκε και νοσηλεύτηκε καθ’όλη τη διάρκεια της μάχης, στο κτίριο των φυλακών της Αγυιάς όπου είχε καταληφθεί και μετατραπεί σε νοσοκομείο. Οι τραυματίες νοσηλεύονταν στα κελιά των κρατουμένων.
Εξάλλου και ο ίδιος σε γράμμα του προς τους συγγραφείς του βιβλίου «ΗΜΕΡΕΣ ΚΡΗΤΗΣ 1941»(Χατζηπατέρας-Φαφαλιού) λέει τα εξής:

…τραυματίστηκα αμέσως μετά την πρώτη ρίψη των αλεξιπτωτιστών. Με πήγαν στο στρατιωτικό νοσοκομείο και από κει κατευθείαν πίσω στη Γερμανία. Έτσι η συμβολή μου στα πολεμικά γεγονότα πήρε τέλος.

Οι φήμες
Όπως ήταν λογικό για μια διασημότητα της εποχής σαν τον Schmeling, οι φήμες έδιναν και έπαιρναν. Συμμαχικές εφημερίδες έλεγαν ότι είναι νεκρός, ενώ οι Γερμανικές προσπαθούσαν να πείσουν για το αντίθετο. Ο Schmeling νεκρός στην Κρήτη θα ήταν μια πολύ κακή διαφήμιση….

Ο Max Schmeling νεκρός!
Προσπάθησε να αποδράσει από τη συνοδεία. Ο Max Schmeling, παγκόσμιος πρωταθλητής πυγμαχίας βαρέων βαρών, σκοτώθηκε στις μάχες της Κρήτης, από πληροφορίες που εδόθησαν από έγκυρες Νεοζηλανδικές πηγές της Αλεξάνδρειας στο Βρετανικό γραφείο τύπου.

Εφ. Evening standard, Λονδίνο 29-5-1941
Βερολίνο, Παρασκευή.
Το Γερμανικό Πρακτορείο ειδήσεων ισχυρίζεται ότι ο Max Schmeling είναι ζωντανός

Εφ. South Wales Echo 30-5-1941
Ο πολεμικός ανταποκριτής Ernst Grunwald ο οποίος προσγειώθηκε και αυτός με το αλεξίπτωτο του στην Αγυιά, έψαξε τον Schmeling ανάμεσα στους τραυματίες μετά τη μάχη, τον βρήκε και έκανε ρεπορτάζ, το οποίο ονόμασε «Συνέντευξη με ένα νεκρό» προφανώς θέλοντας να διασκεδάσει τις φήμες των συμμάχων.

Φήμες ωστόσο υπήρξαν και μεταπολεμικά. Έτσι βλέπουμε τον γνωστό πυγμάχο να εμφανίζεται σε διάφορα σημεία της Κρήτης….τον βλέπουμε να σκοτώνεται στην Κάντανο, να αιχμαλωτίζεται στο Ρέθυμνο, να σκοτώνεται ξανά στο Ηράκλειο. Φυσικά ουδέποτε πέρασε από αυτά τα μέρη. Η Ναζιστική προπαγάνδα δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεκμετάλλευτη τη συμμετοχή του γνωστού πυγμάχου στη μάχη της Κρήτης. Η γερμανική εφημερίδα Volkischer Beobachter δημοσίευσε ένα ευφάνταστο άρθρο στις 31/5/1941 όπου ο Schmeling «μιλάει» για τις συνθήκες της μάχης, τους Άγγλους  αιχμαλώτους, ενώ δεν ξεχνάει να τονίσει τον «ύπουλο» αγώνα των Κρητικών ενάντια στους αλεξιπτωτιστές! Φυσικά πρόκειται για ένα κείμενο που ακολουθεί τη Ναζιστική γραμμή προπαγάνδας… Στην πραγματικότητα ο πυγμάχος της Γερμανίας δεν έριξε στην Κρήτη ούτε μια σφαίρα…παρόλα αυτά τιμήθηκε για τη συμμετοχή του στη μάχη, με το σιδηρού σταυρό 2ης τάξης όπως όλοι οι αλεξιπτωτιστές που έλαβαν μέρος στην επίθεση εναντίον της Κρήτης.

Ωστόσο οι εγκέφαλοι της Ναζιστικής προπαγάνδας, κατανόησαν πόσο επιζήμιος θα ήταν ο θάνατος ενός τόσο γνωστού αθλητή και πόσο κοντά ήταν σε αυτό με τη συμμετοχή του στη μάχη της Κρήτης που κόστισε τόσες ζωές στο επίλεκτο σώμα των αλεξιπτωτιστών. Έτσι ο Schmeling τοποθετήθηκε σε καθήκοντα νοσοκόμου σε κάποιο στρατιωτικό νοσοκομείο της αεροπορίας  μέχρι τη λήξη του πολέμου.

Μετά τον πόλεμο
Ο Schmeling μετά τον πόλεμο συνέχισε την πυγμαχική του δραστηριότητα έως το 1948 όπου και κρέμασε οριστικά τα γάντια του. Κατόπιν δούλεψε στην Coca cola. Συνέχισε να αποτελεί θέμα σε περιοδικά,  σε πυγμαχικά περιοδικά όμως αυτή τη φορά.
Πέθανε το 2005 σε ηλικία 99 ετών.

 

 

 

 

 


 

HAVE SOME FUN ΡΕ ΚΟΥΜΠΑΡΕ

Δεν μπορώ να θυμηθώ πια από πότε έχω ν’ ακούσω την ευλογημένη λέξη «διασκέδαση». Δεν υπάρχει πουθενά στις συζητήσεις μας. Ακούστηκε μάλιστα, ότι αν σε ακούσουν να την λες, παίρνεις πρόστιμο 200 ευρώ, για διατάραξη της κοινής ησυχίας.

Αυτή η λεξούλα έχει τις ρίζες της στο αρχαίο ρήμα διασκεδάννυμι που σημαίνει σκορπίζω /αποκλίνω . Πόση ουσία κρύβει μέσα της η διασκέδαση, πόσο απαραίτητη είναι για την σωτηρία της ψυχής μας. Προσέξτε, άλλο διασκέδαση, άλλο ψυχαγωγία. Η πρώτη σε καλεί να αποκλίνεις από τα συνηθισμένα, ενώ η δεύτερη ετυμολογικά σημαίνει αγωγή ψυχής στα αρχαία. Άρα οι σοφοί αρχαίοι Έλληνες, όταν λέγανε διασκέδαση, έδιναν το σύνθημα «τώρα παρτάρουμε», κάτι σαν λέμε σήμερα «πάμε να τα γαμήσουμε όλα». Ενώ όταν λέγανε ψυχαγωγία, σήμαινε ότι παίζει μια καλή παράσταση στο θέατρο, μήπως να πάμε το βραδάκι;

Η διασκέδαση, που διώκεται στις μέρες, είναι η εκτόνωση που χρειάζονται οι άνθρωποι, είναι η μόνη «τροφή» για τις ισορροπίες μας. Δηλαδή, ενώ όταν διασκεδάζουμε καλούμαστε να αποκλίνουμε από αυτό που αποκαλούμε ισορροπίες στην ζωή μας, ταυτόχρονα μετά την κρεπάλη, επαναπροσδιοριζόμαστε ως προς αυτές, με μεγαλύτερη συνέπεια. Οξύμωρο! Αυτό που καλείται να χαλάσει την τάξη μέσα μας, παράλληλα έρχεται μετά και την ξαναφτιάχνει με πιο σταθερά θεμέλια. «Αδειάζεις» με τα ξύδια και τον χορό απ’ όλα αυτά που σε κουράζουν και σε δεσμεύουν, για να μπορείς να πορευτείς μ’ αυτά στην συνέχεια.

Αυτή είναι όλη η ουσία: η διασκέδαση είναι το χέρι που σηκώνει το καπάκι της κατσαρόλας, όταν βράζουμε το νερό, για να φύγουν οι ατμοί. Όμως, το επικίνδυνο στις μέρες μας είναι ότι δεν μπορούν να φύγουν απ’ το κεφάλι μας οι ατμοί του θυμού μας, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή, να πεταχτεί το καπάκι της κατσαρόλας κι όποιον πάρει ο χάρος. Άρα δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί αυτοί που κάνουν κουμάντο θεωρούν ότι το κομμάτι της διασκέδασης είναι μια εύκολη θυσία που μπορούμε όλοι να κάνουμε για το καλό μας.

Αγαπητοί άρχοντες, μια συμβουλή: η απόκλιση, το σκόρπισμα, η διασκέδαση δηλαδή, εάν δεν συμβεί σε κάποιο γλέντι, θα συμβεί σε κάποιο λάθος χρόνο και τόπο και τότε δεν θα μπορείς απλά να χαμηλώσεις την μουσική γιατί ενοχλούνται οι γείτονες. Όταν μαζεύεται πράγμα κι αυτό δεν εκτονώνεται σε μικρές δόσεις να ξεθυμάνει, τότε εγκυμονεί ο κίνδυνος της έκρηξης!

 

 

 

 

 

 


 

ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΣΧΕΔΙΑΣΗ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ?

Ελλάδα χώρα γερόντων... | politischios.gr

«Όταν βγαίνεις στον δρόμο στην Τουρκία είναι μονίμως σαν να βλέπεις σχολείο που μόλις σχόλασε. Στην Ελλάδα πάλι είναι σαν να βλέπεις ΚΑΠΗ σε εκδρομή». Ήταν η καλύτερη σύνοψη που είχα ακούσει εν σχέσει με το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας όπως την διατύπωσε ένας φίλος που κατοικεί μόνιμα στην Κωνσταντινούπολη.

Ταξιδεύοντας  από τις ακτές της Τουρκίας στην Ελλάδα, μια πρώτη εντύπωση που διαφοροποιεί τα δύο γειτνιάζοντα μέρη είναι η αισθητή διαφορά στην παρουσία παιδιών και νεαρών. Ακόμη και στα πιο ζωηρά νησιά του Αιγαίου απέναντι από την Τουρκία δεν θα δεις όλο αυτόν τον νεαρόκοσμο να κατακλύζει το βράδυ τις προκυμαίες με την ζωντάνια και την ενέργειά του, όπως συμβαίνει στις πόλεις της γείτονος. Αντίθετα, τον τόνο δίνει η μέση ηλικία με την αντίστοιχη διάθεσή της και με τον τρόπο ζωής που κληρονόμησε τις τελευταίες δεκαετίες. Επιβεβαιώνεται εξάλλου και στατιστικά ότι η μέση ηλικία στην Ελλάδα κινείται κατά μέσο όρο πάνω από τα 40 έτη.

Χώρα γερόντων η Ελλάδα έως το 2050 | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το πρόβλημα του δημογραφικού δεν αφορά μόνον την στελέχωση των ενόπλων δυνάμεων ή την συντήρηση του ασφαλιστικού συστήματος, προβλήματα σοβαρά ασφαλώς αλλά και εμφανή και αυτονόητα. Υπάρχει και μια πτυχή η οποία σπάνια συζητείται και έχει να κάνει με την ζωτικότητα και την δημιουργική διάθεση της ελληνικής κοινωνίας, την επιθυμία να θέσει συλλογικά οράματα μέλλον για την επόμενη γενιά. Αντ’ αυτού ζούμε σε μια κοινωνία όπου λόγω και της φυγής πολλών ικανών νέων στο εξωτερικό τον τόνο δίνουν μεσήλικες που φέρονται ως κακομαθημένοι έφηβοι παρέα, συνήθως, με τα άμοιρα κατοικίδιά τους.

Με δεδομένο λοιπόν ότι ο ελληνικός πληθυσμός βαίνει μειούμενος και γηράσκει (με προβλέψεις να αναφέρουν ότι το 2050 το ποσοστό των ηπερηλίκων θα είναι σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού) θα πρέπει να αναλογιστούμε σοβαρά, πώς θα είναι μια κοινωνία όπου οι γέροντες και οι (σεβαστές) ανάγκες τους θα υπερτερούν και τι δυναμισμό και επιθυμία για ιστορική επιβίωση θα έχει μια τέτοια κοινωνία; Ακόμη κι αν θεωρήσουμε ότι η μετανάστευση μπορεί να δώσει λύσεις σε θέματα όπως το ασφαλιστικό, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η κοινωνία δεν θα διέπεται από τον γεροντισμό του ιθαγενούς πληθυσμού της, όπως γίνεται και στην Δυτική Ευρώπη. Οι μετανάστες δεν αποτελούν ένα ομοιογενές τμήμα πληθυσμού αλλά αποτελούνται από διαφορετικές εθνότητες και πολιτιστικές ταυτότητες και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα επιθυμήσουν να «ενταχθούν» στην ελληνική κοινωνία με τον τρόπο που το φαντάζονται αρκετοί, σε ένα ενιαίο σύνολο. Τουναντίον, η τάση που θα επικρατήσει θα είναι περισσότερο να ζουν παράλληλα με τον υπόλοιπο πληθυσμό. Η περίπτωση της μετανάστευσης από την Αλβανία και τα λοιπά Βαλκάνια αποτέλεσε εξαίρεση και έδωσε όντως μια τονωτική ένεση σε πολλές περιοχές της χώρας, αλλά αυτό ήταν εφικτό λόγω της πολιτιστικής συνάφειας των πληθυσμών μας, κάτι που δεν συμβαίνει με το τρέχον κύμα μετανάστευσης.

Ο εφιάλτης λοιπόν δεν περιορίζεται μόνο στον τρόπο αντιμετώπισης της επιθετικότητας των γειτόνων ή την βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος αλλά στο ότι η ελληνική κοινωνία γερνάει και γερνώντας αποκτά όλα τα κουσούρια ενός γεροντικού σώματος, την έλλειψη ουσιαστικά νέων ιδεών, το όραμα για το μέλλον, την δυναμική. Και όλα αυτά χωρίς να αντισταθμίζονται από μια ενήλικη σοφία. Τι μέλλον λοιπόν να έχει μια κοινωνία γερόντων που μάλιστα πάσχει από έναν αφόρητο παλιμπαιδισμό;

 

 

 

 


 

για το καλό μας ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μας

Σκεφτόμουν αν είχαμε τον Χαρδαλιά και τους υπόλοιπους, – ΚΥΒΕΡΝΏΝΤΕΣ , ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΟΜΕΝΟΥΣ κλπ – την εποχή που γνωρίσαμε το Aids, τι θα γινότανε; ποιες ομοιότητες και ποιες διαφορές θα είχε η μία περίπτωση με την άλλη; Ένα τρελό πανηγύρι βλακείας ξεκίνησε στο κεφάλι μου και αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας.

Δεν το συζητώ ότι η ερωτική επαφή θα είχε δεχθεί τέτοιο πλήγμα, που οι σχέσεις των δύο φύλων δεν θα γινόντουσαν όπως παλιά, ποτέ ξανά. Τα σχολεία μάλλον δεν θα τα έκλεινε το υπουργείο, αλλά ο διαχωρισμός σε αρρένων και θηλέων θα κρινόταν αναγκαίο μέτρο, όπως και η επαναφορά της ποδιάς μέχρι τον αστράγαλο. Τα θρησκευτικά θα γινόταν το πιο βασικό μάθημα, διδάσκοντας εγκράτεια στα αγριεμένα νιάτα.

Ο Πρωθυπουργός, με διαγγέλματα τα μεσημέρια της Κυριακής, θα συνιστούσε στους πολίτες αυτοσυγκράτηση και ότι δεν είναι πρόβλημα για όσο καιρό χρειαστεί το ραντεβού να τελειώνει, έξω από το σπίτι της κοπελιάς, με ένα απλό καληνύχτα από απόσταση. Άλλωστε θα μας έλεγε ότι κι ο ίδιος έκανε το ίδιο, χωρίς να υπάρχει η μάστιγα του aids και ότι δεν είναι ντροπή να σε λένε «καληνυχτάκια» οι φίλοι σου αν αυτό είναι καλό για την κοινωνία.

Ο Άδωνις, στα δελτία ειδήσεων, θα μας πρότεινε την αυτοϊκανοποίηση σαν μέτρο χαλάρωσης και ότι αυτό τελικά θα μας βγει και σε καλό, γιατί όταν θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα θα είμαστε τόσο καλά προπονημένοι, που θα κάνουμε πρωταθλητισμό στα κρεβάτια μας. Ιστορικά, θα μας έλεγε ότι, είναι ψέμα ότι οι αρχαίοι Έλληνες κάνανε όργια στις συναθροίσεις τους και ότι αυτά τα λένε οι Εβραίοι για να ρίξουν λάσπη στην ιστορία μας.

Ο Βελόπουλος θα άρπαζε την ευκαιρία να μαζέψει οπαδούς από την εκκλησία, θυμίζοντας μας τις Γραφές και το παράδειγμα της Παναγίας που έμεινε έγκυος στον Ιησού από τον κρίνο, χωρίς να έρθει σε επαφή με τον άνδρα της. Επίσης, θα μας έλεγε ότι αν πιστέψουμε και εμείς, θα μπορούσαμε να βιώσουμε το ίδιο θαύμα και αυτό θα ήταν γεγονός, γιατί θα του είχε έρθει ένα γράμμα από τον άγιο Πέτρο, που ζει ακόμα και βρισκεται στη Πάτμο και αποφάσισε να βγει μπροστά σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση για την ανθρωπότητα προκειμένου να βοηθήσει.

Ο Χαρδαλιάς, στην καθημερινή του ενημέρωση, θα φορούσε πάλι ιατρική μάσκα, καθώς μιλώντας με τους ειδικούς, θα είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το φιλί είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα, διότι αυτό προκαλεί διέγερση και πόθο για την τέλεση της πράξης. Θα απαγόρευε δια νόμου να πιάνει ο ένας το χέρι του άλλου μετά της έξι το απόγευμα κι αυτό θα μπορούσε μόνο η αστυνομία να το κάνει, αν έπρεπε να σου περάσει χειροπέδες.

Ο Τσιόδρας, πιο ανθρώπινος, θα φούσκωνε προφυλακτικά, προσπαθώντας να μας πείσει για την ανθεκτικότητα τους και θα πρότεινε να βάζουμε κι ένα στο κεφάλι μας για να είμαστε σίγουροι.

Τέρμα τα πάρτι σίγουρα και μαζί και τα ούζα. Η τηλεόραση θα είχε δημιουργήσει νέες σημάνσεις, με ανδρικούς και γυναικείους κώλους, με τεράστια Χ στα επίμαχα σημεία και το ανδρικό μόριο σε χαλαρή κατάσταση, με απαγορευτικό κυκλοφορίας γύρω του. Όλοι οι οίκοι ανοχής κλειστοί, θα παραμέναν ανοιχτοί μόνο αυτοί που θα είχαν μεγάλο χώρο και θα μπορούσαν να βάλουν την κοπελιά σε βιτρίνα από ανθεκτικό plexiglass, ακολουθώντας τα ευρωπαϊκά πρότυπα, έτσι ώστε να είμαστε όλοι προστατευμένοι. Πάλι, μόνο από το internet θα μπορούσες να δεις λίγη τσοντούλα, αλλά και πάλι, στην αρχή της προβολής θα έγραφε «οι παρακάτω σκηνές είναι επικίνδυνες και έχουν γυριστεί από επαγγελματίες κασκαντέρ, μην τις δοκιμάσετε μόνοι σας στο σπίτι».

Το υπουργείο εσωτερικών θα ήταν υπεύθυνο να μοιράσει πλαστικές ερωτικές κούκλες, αυτές που φουσκώνουν και ξεφουσκώνουν, σε όλα τα νοικοκυριά και η ενδοοικογενειακή βία θα γινόταν πταίσμα, μέχρι να βρεθούν τα νέα φάρμακα. Η αριστερή αντιπολίτευση θα τους έκραζε γιατί γεμίζουν τον πλανήτη πλαστικό και δεν χρησιμοποιούν βιοδιασπώμενες κούκλες, που μετά από λίγες χρήσεις θα διαλυόταν και ο χρήστης, όχι μόνο θα μπορούσε να βοηθήσει το περιβάλλον, αλλά και να αλλάζει ποιο συχνά ερωτικούς συντρόφους. Όπως καταλαβαίνετε και τότε όπως και τώρα, τα ψυχοφάρμακα θα είχαν την τιμητική τους και οι φαρμακευτικές θα έκαναν τρελούς τζίρους.

Όπως έχει επισημάνει ο Μηλιώκας, όλα αυτά θα γινόντουσαν για το καλό μας ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μας, πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μας…

 

 

 

 

 

 


 

 

Το χρυσόβουλλον Αλεξίου Β΄ Κομνηνού και τα δώδεκα αρχοντόπουλα (1182 μ. Χ.)

Το ζήτημα της εγκατάστασης των γόνων δώδεκα αρχοντικών οικογενειών της Κωνσταντινούπολης στην Κρήτη κατά τα τέλη του 12ου αιώνα, προκειμένου να σταθεροποιηθεί η βυζαντινή κυριαρχία στο νησί, συνεξετάζεται με τα ιστορικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν από την ανάρρηση του Αλεξίου Β΄ Κομνηνού στον αυτοκρατορικό θρόνο μέχρι την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους. Ελέγχεται ως ανακριβής η άποψη παλαιότερων μελετητών που θεωρούσαν πλαστό το σχετικό χρυσόβουλλο του 1182 και που είχαν τοποθετήσει χρονικά τον εποικισμό στην εποχή του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού, μετά την επανάσταση του Καρύκη. Το χρυσόβουλλο αντιμετωπίζεται ως γνήσιο, αλλά αλλοιωμένο από μεταγενέστερες επεμβάσεις, και συνδέεται με δυτικές φεουδαλικές συνήθειες και με το ρόλο που ανέπτυξαν οι οικογένειες των δώδεκα αρχοντόπουλων αργότερα, την εποχή της βενετικής κυριαρχίας.

διάβασε το PDF παρακάτω

12 αρχοντόπουλα

 


 

Kim Philby: Η ιστορία του απόλυτου Βρετανού κατασκόπου που κατάφερε να κοροϊδέψει μία ολόκληρη χώρα. Την δική του.

Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα για το αν ο Kim Philby ήθελε από την αρχή να μπει στις Βρετανικές Μυστικές Υπηρεσίες ή ήταν κάτι που προέκυψε με την άνοδο της Σοβιετικής Ένωσης μετά την επανάσταση. Ωστόσο όλοι οι ιστορικοί και οι δημοσιογράφοι που ασχολήθηκαν με την περίπτωση του, συμφωνούν πως όταν αποφάσισε να ασχοληθεί, το έκανε με τον πιο έξυπνο τρόπο. Το άφησε να εννοηθεί σε συζητήσεις με τους κατάλληλους ανθρώπους χωρίς να δείχνει ότι το θέλει και πολύ. Μετά από μία συνάντηση που είχε με σύνδεσμο της ΜΙ5, της βρετανικής εκδοχής του FBI, η εν λόγω κυρία που ήταν δημοσιογράφος στο επάγγελμα αλλά πράκτορας στην δεύτερη ζωή της, διαβεβαίωσε την προϊσταμένη της, την περίφημη Marjorie Maxse πως ο Philby ήταν η περίπτωση που έψαχναν για τον Τομέα D.

Ο γοητευτικός κύριος Philby

Ο τομέας D που παίρνει το όνομα του από το destruction (καταστροφή), ήταν η κωδική ονομασία της MI6. Της αντίστοιχης CIA που γνώρισες μέσα από τις ταινίες του James Bond. Η Marjorie Maxse συνάντησε τον Philby σε ένα ξενοδοχείο και γοητεύτηκε αμέσως από τους τρόπους του, τις γνώσεις του, τις σπουδές που έκανε στο Cambridge και το παρουσιαστικό του. Αν και έκανε ξεκάθαρο πως είχε μία ιδιαίτερη αδυναμία στο αλκοόλ όταν έβαζε gin στο τσάι του ξανά και ξανά. Η συνάντηση αυτή ωστόσο, έγινε και υπό τις συστάσεις του Guy Burgess, συμφοιτητή του Philby ο οποίος πρότεινε στην Maxse πως θα ήταν ιδανικό στέλεχος για τον τομέα D. Εκείνη η άτυπη συνέντευξη με την σιδηρά κυρία του Υπουργείου Πολέμου, ήταν αρκετή για να τον κάνει ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της MI6. Ή και από τους μεγαλύτερους προδότες.

Από τον πρώτο μήνα κιόλας, ο Philby θεωρήθηκε μία μεταγραφή τύπου Cristiano Ronaldo όπως θα λέγαμε σε ποδοσφαιρικούς όρους. Δεν είχε καμία σχέση με τους χαρτογιακάδες με τα μεγάλα κοκάλινα γυαλιά που μπορούσαν να ολοκληρώσουν μία δουλειά μετά βίας. Ήταν γεννημένος κατάσκοπος. Είχε το ταλέντο να κάνει φίλους αλλά και να μπορεί να τους ελέγχει. Για παράδειγμα, ο άνθρωπος που είχε στην επίβλεψή του τα βιβλία με τα στοιχεία των αντικειμένων που είχε στις αποθήκες της η MI6, ήταν ένας πρώην αστυνομικός που λάτρευε το ποτό. Ο Philby συνήθιζε να πίνει μαζί του στην Υπηρεσία, να τον φτάνει σε κατάσταση μέθης και μετά να ξεφυλλίζει όλα τα απόρρητα μυστικά που η ΜΙ6 έκρυβε και από τους ίδιους τους πράκτορες. Μέσα σε όλα, απέκτησε προσωπικές φιλίες με τον James Angleton, ο οποίος στη συνέχεια ανέλαβε το τμήμα αντικατασκοπείας της CIA. Όταν ο Philby γύρισε από την Ισπανία και την Γαλλία πίσω στη Μεγάλη Βρετανία, ανέλαβε το πόστο του Ανατολικού Μπλοκ, το περίφημο anti-Soviet Τμήμα. Ήταν ο μόνος άνθρωπος που του επιτρεπόταν να μιλάει κατευθείαν με τα «ξαδέρφια» (κωδική ονομασία για την CIA) και οι Αμερικάνοι του είχαν τυφλή εμπιστοσύνη καθότι δεν θύμιζε τον κλασσικό βαρετό Βρετανό. Όπως θα παραδεχόταν αργότερα «πίστευα πως θα γινόταν διευθυντής της ΜΙ6».

Ο Κim Philby λίγο πριν την ιστορική συνέντευξη Τύπου το 1955

Η πτώση

Και η αλήθεια είναι ότι έφτασε πολύ κοντά. Το 1951 ωστόσο οι Βρετανοί στάθηκαν τυχεροί. Ρώσοι πράκτορες και στρατιωτικοί που αυτομόλησαν, έκαναν αναφορά για Άγγλους πράκτορες που βρισκόντουσαν μέσα στην ΜΙ6, ήταν σε υψηλά κλιμάκια και έδιναν στη Σοβιετική Ένωση κυριολεκτικά τα πάντα. Από στρατιωτικές βάσεις και όπλα μέχρι ονόματα πρακτόρων. Εκείνη την χρονιά ωστόσο, ο άνθρωπος που σύστησε τον Philby στην Maxse, ο Guy Burgess, αυτομόλησε με έναν ακόμη πρώην συμφοιτητή τον Donald McLean που δούλευε και αυτός για την ΜΙ6 στη Μόσχα. Οι δύο φίλοι του Philby, τον προειδοποίησαν πως λογικά θα είναι ο επόμενος. Θέλοντας να μην προκαλέσει σκάνδαλο και μην έχοντας αρκετά ενοχοποιητικά στοιχεία, ο Philby απομακρύνθηκε από το ηγετικό πόστο της υπηρεσίας και τοποθετήθηκε στη Βηρυτό παριστάνοντας τον δημοσιογράφο του Observer. Ουσιαστικά, ήταν αυτή τη φορά η MI5 που θέλησε να τοποθετήσει τον Philby σε ένα σημείο αρκετά οργανωμένο ώστε να τον παρακολουθεί και να μην μπορέσει να ξεφύγει. Και παρόλα αυτά, εκείνος τα κατάφερε. Τον Ιανουάριο του 1963, ένα αυτοκίνητο με διπλωματικές πινακίδες τον συνάντησε σε ένα μπαρ της Βηρυτού και τον έβαλε κρυφά σε ένα πλοίο με προορισμό την Οδησσό. Ο Kim Philby ήταν επίσημα διπλός πράκτορας για την Σοβιετική Ένωση, φυγάς και, φυσικά, προδότης.

Από τις έρευνες και τις μαρτυρίες που αποδείχτηκαν στη συνέχεια, προέκυψε πως ο Philby δούλευε για την KGB πολύ πριν εκείνη την κουβέντα με την Marjorie Maxse στο ξενοδοχείο St. James. Καθόλη την διάρκεια που υπηρέτησε στα κλιμάκια των βρετανικών μυστικών υπηρεσίων, «τάιζε» συνεχώς τους Σοβιετικούς με πληροφορίες. Ήταν αυτός που ειδοποίησε τον MacLean ότι αναζητείται από την ΜΙ6 με το κωδικό όνομα «Όμηρος» και κατάφερε να καλύψει καλά τα ίχνη του για να μπορέσει να δραπετεύσει. Ακόμη και μετά την σύλληψη του περίφημου θεωρητικού φυσικού και κατασκόπου Klaus Fuchs -που οι πληροφορίες του αποκάλυψαν ένα σωρό ονόματα μαζί με το ζεύγος Ethel και Julius Rosenberg– ο Philby κατάφερε να βγει μπροστά ως ο ήρωας που θα πατάξει τον κομμουνισμό, ενώ την ίδια στιγμή ενορχήστρωσε και ολόκληρο το σχέδιο διαφυγής των πρώην συμφοιτητών και φίλων του, MacLean και Burgess.

Ο Kim Philby με την άφιξη του στη Μόσχα γνώρισε τιμές ήρωα και τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπήρξε μέχρι και εκπαιδευτής στους νέους πράκτορες της KGB.

 

Ο Philby μέσα από τα μάτια των άλλων

To «αφεντικό» του Philby στον τομέα D δεν ήταν η Maxse αλλά ο ήρωας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου Sir Stewart Menzies. Αναφέρει στα απομνημονεύματά του πως o Philby είχε φροντίσει να χαράξει έναν δρόμο που θα τραβούσε μακριά του τις οποιεσδήποτε υποψίες. Δεν μιλούσε σε κανέναν για τα μυστικά της Υπηρεσίας (μόνο στους Σοβιετικούς), ήταν κάθε μέρα στο γραφείο και στην ώρα του ως συνεπής υπάλληλος και λόγω του πατέρα του που ήταν πρώην διπλωμάτης, είχε πολλούς γαλαζοαίματους φίλους. Η τότε κοινωνία δεν πίστευε, ή μάλλον δεν ήθελε να πιστέψει, πως ένας καθωσπρέπει νεαρός και απόφοιτος του Cambridge θα μπορούσε να φανταστεί κάτι άλλο πέρα από τη Γηραιά Αλβιόνα ή ότι ήθελε τους κομμουνιστές να απλώσουν την φιλοσοφία τους σε ολόκληρο τον κόσμο. 

Τα προδωμένα 60s

Την στιγμή που η Αμερική χόρευε rock n’ roll και η Βρετανία απολάμβανε τους καρπούς της νίκης της, οι μυστικές υπηρεσίες της έδειχναν σαν παιδική χαρά. Δεν έφταιγαν φυσικά εκείνοι αλλά ο Ψυχρός Πόλεμος που ήταν απόγειο του. Το 1961 η ΜΙ6 μαθαίνει πως ένας από τους πράκτορες της, ο George Blake, δούλευε κρυφά για την Μόσχα. Ένα χρόνο αργότερα ένας ακόμη πράκτορας ονόματι John Vassal, δίνει στην KGB στρατιωτικά μυστικά που αφορούν τις θέσεις για τις βάσεις του πολεμικού ναυτικού. Το μεγαλύτερο σκάνδαλο έρχεται το 1964 με τον σύμβουλο Καλών Τεχνών της βασίλισσας, τον Sir Anthony Blunt. Όπως αποδεικνύεται, εκτός από πράκτορας των Σοβιετικών ήταν και εκείνος συμφοιτητής με τους Philby, Burgess και MacLean. Όμως οι μυστικές υπηρεσίες δεν έφτασαν σε αυτήν την αποκάλυψη από μόνοι τους.

Το Δεκέμβριο του 1961, ένας υψηλά αξιωματούχος της KGB ονόματι Anatoliy Golitsyn, ζητά ακρόαση με τον Αμερικανό πρόξενο στο Ελσίνκι. Ζητάει άσυλο με ανταλλαγή μίας πολύ ιδιαίτερης πληροφορίας που φτάνει στα όρια του απίστευτου. Αναφέρει την ύπαρξη ενός δαχτυλιδιού κατασκόπων που αποτελείται από πέντε άτομα. Αναφέρει επίσης πως όλοι γνωρίζονται μαζί τους από την εποχή που ήταν συμφοιτητές και δρουν ως πράκτορες της Μόσχας από την εποχή που έχουν τελειώσει τις σπουδές τους. Το νέο έρχεται κατευθείαν από τα ξαδέρφια της CIA στην ηγεσία της ΜΙ6 και πέφτει σαν βόμβα. Όμως ένα από τα υψηλόβαθμα στελέχη που βρίσκονται σε αυτή την ενημέρωση, είναι και ο Kim Philby. Ο Philby σώζει τους MacLean και Burgess. Δεν προλαβαίνει να σώσει όμως τον Anthony Blunt. Με τους 4 να αποκαλύπτονται μένει ένας και οι μυστικές υπηρεσίες αναρωτιούνται από χρόνια αν υπήρχε πράγματι ένας πέμπτος άνθρωπος, που κατάφερνε να ειδοποιεί τον Philby σε καταστάσεις πανικού όπου κινδυνεύει η ταυτότητά του.

Οι Guy Burgess και Donald MacLean

Ο άνθρωπος που έκρυβε καλά τα ίχνη του

Οι δύο άνθρωποι που υποπτεύονται από την αρχή τον Philby ως αρχηγό αυτού του δαχτυλιδιού είναι δύο. Ο πρώτος είναι ο άνθρωπος με τον οποίο βρίσκεται σε προσωπική φιλία εδώ και χρόνια. Ο «σταθμάρχης» της CIA με τον οποίο ο Philby συνηθίζει να γευματίζει μετά την δουλειά. Ο James Angleton. Ο δεύτερος είναι ένας βετεράνος αξιωματούχος της ΜΙ5 ονόματι Peter Wright. Ο Wright ανήκει στην ίδια γενιά με τον Philby. Έχει γεννηθεί το 1916 και έχει ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του στις μυστικές υπηρεσίες. Γνωρίζει πολλά για τον Philby. Ότι η Υπηρεσία τον έστειλε στην Ισπανία να αρθρογραφεί υπέρ του Franco για να πείσει τις επαφές του για τα φασιστικά ιδεώδη του. Έτσι κατάφερε να κερδίσει τις συμπάθειες του εχθρού και να προδώσει τις θέσεις του. Έτσι κατάφερε να πάρει τις προαγωγές, να πείσει τους Άγγλους για τον πατριωτισμό του και να ρίξει στάχτη στα μάτια όλων. Ξαφνικά, όλη η ιστορία αποκαλύπτεται στον Wright σαν ένα παιχνίδι σκάκι που καταλαβαίνεις ότι έχεις χάσει την παρτίδα. Ίσως όμως να υπήρχε ακόμη ελπίδα.


Ο Wright ξεκινά μυστική παρακολούθηση για τον Philby. Κάνει όμως λάθος γιατί χρησιμοποιεί αστυνομικούς, που ο Philby ξέρει τις τακτικές τους και καταφέρνει πάντα, μα πάντα, να τους ξεγλιστράει. Ο Wright παίρνει εντολές από τον υπουργό να παρακολουθήσει μέχρι και τα αφεντικά του στην ΜΙ5, τον Roger Hollis, διευθυντή και τον Graham Mitchell, υποδιευθυντή. Βάζει κάμερες, μικρόφωνα, ψάχνει τα σκουπίδια τους, ανακρίνει φίλους. Δεν βρίσκει τίποτα. Και όμως υπάρχει κάποιος που βάζει πάντα τον Philby ένα βήμα μπροστά. Κάποιος που δουλειά του δεν είναι απλά να δουλεύει για τον Philby, αλλά να φροντίζει να ρίχνει σκόνη στα ίχνη που αφήνει ώστε να συνεχίζει ανενόχλητος την δουλειά του. Ο Wright πηγαίνει πιο βαθιά. Από έναν Λιθουανό επιζών του Ολοκαυτώματος μέχρι τον Hugh Gaitskell, τον ηγέτη του Εργατικού Κόμματος στην Αγγλία που πέθανε μυστηριωδώς τον Ιανουάριο του 1965. Και αν τον σκότωσε η KGB για να μην μιλήσει; Μήπως αυτός ήταν ο πολιτικός πυρήνας που σε αυτόν στηριζόταν το δαχτυλίδι των κατασκόπων του Philby; Η νεκροψία αναφέρει πως ο Gaitskell πέθανε από μία σπάνια μορφή λύκου. Μήπως είναι πιο σύνθετο. Όσο πιο πολύ ψάχνει την υπόθεση ο Peter Wright τόσο πιο πολύ μπερδεύεται.

O Anthony Blunt με την βασίλισσα Ελισάβετ

To παλιό παρελθόν

Όσο ο Wright ψάχνει τον 5ο άνθρωπο, εάν και εφόσον αυτός υπάρχει, ένας άλλος νεαρός πράκτορας που αρχικά είχε μπει στην Υπηρεσία μαζί με τον Philby, έχει στο χέρι ένα εισιτήριo για την Βυρητό. Είναι καλός φίλος του Philby από την αρχή της καριέρας τους στον Τομέα D και αποφασίζει να τον συναντήσει. Είναι ο Nicholas Elliott που γνωρίζει την οικογένεια Philby και τον πατέρα του Kim. Όταν οι Rosenberg καταδικάζονται σε θάνατο και οι υποψίες για βρετανική βοήθεια στη Μόσχα πέφτουν πάνω στο Philby, είναι ο Elliott και ο James Angleton της CIA που δηλώνουν πως ο φίλος τους είναι υπεράνω υποψίας. Όταν οι MacLean και Burgess διαφεύγουν στη Μόσχα, ο Elliott στηρίζει μαζί με άλλους συναδέλφους τον δημοφιλή Philby. Δηλώνουν πως είναι σχέδιο των Σοβιετικών για να τον παγιδεύσουν. Ο Elliott και ο Philby έχουν αυτό που λέμε bromance. Οι οικογένειες τους κάνουν διακοπές μαζί. Πίνουν μαζί. Πηγαίνουν στα πορνεία κρυφά από τις γυναίκες τους μαζί. O Elliott εμπιστεύεται τον Philby όπως ένας καλός φίλος εμπιστεύεται έναν καλό φίλο. Αλλά όπως θα έλεγε αργότερα ο ίδιος ο Philby στην αυτοβιογραφία του «σε αυτή την δουλειά δεν υπάρχουν φίλοι».

O Anatoliy Golitsyn με την γυναίκα του

Ωστόσο μετά την αυτομόληση του Anatoliy Golitsyn και την αποκάλυψη του δαχτυλιδιού, ο Elliott έχει καταλάβει πλέον τι συμβαίνει. Και αυτό γιατί ακόμη και ο ίδιος, έχει μοιραστεί σχεδόν όλα τα μυστικά που κρατούσε με τον Philby. Στο βιβλίο του Ben McIntyre, ‘‘A Spy Among Friends’’, ο Elliott αποκαλύπτει την τελευταία συζήτηση με τον Philby πριν εκείνος το σκάσει. «Ήρθα να σου πω πως το παρελθόν σου επιτέλους σε βρίσκει μπροστά του». 

 Κι όμως για ακόμη μία φορά, ο Elliott δεν καταφέρνει να φέρει πίσω στην Μεγάλη Βρετανία τον Philby. Όπως θα σχολιάσει ο J. Edgar Hoover του FBI για το συμβάν, «Ο Χριστός είχε 12 και ένας από αυτούς ήταν διπλός πράκτορας».

 Ο πέμπτος άνθρωπος

Τελικά όλα αυτά δεν θα είχαν γίνει χωρίς την δράση ενός πέμπτου ανθρώπου. Ο John Cairncross παρότι το 1951 αποδέχτηκε πως ήταν κατάσκοπος, δεν αναγνωρίστηκε ποτέ ως ο πέμπτος άνθρωπος στο δαχτυλίδι των κατασκόπων. Ήταν όμως μέσα στην ατυχία του και εξαιρετικά τυχερός. Οι αρχές είχαν τόσο μεγάλο πονοκέφαλο με την αυτομόληση των Burgess και ΜacLean καθώς και την πιθανή εμπλοκή του Philby, που δεν είχαν χρόνο να ασχοληθούν περαιτέρω με έναν ακόμη δημόσιο υπάλληλο που είδε το κομμουνιστικό όνειρο ενώ δούλευυε ως γραμματέας για τον λόρδο του Λάνκσαϊρ. Όμως ο Cairncross ήταν τελικά πολλά περισσότερα. Ήταν αυτός που έδωσε στοιχεία για τις βάσεις του ΝΑΤΟ στη Δυτική Γερμανία και εκείνος που αποκάλυψε τα σχέδια του Manhattan Project στους Σοβιετικούς. Έπρεπε να φτάσουμε στην αυτομόληση του Oleg Gordievsky, του Ρώσου πράκτορα και συνταγματάρχη της ΚGB που δούλευε κρυφά για την ΜΙ6, ο οποίος επιβεβαίωσε το 1990 πως ο Cairncross ήταν πράγματι ο πέμπτος άνθρωπος.

John Cairncross: Ο πέμπτος άνθρωπος που κάλυπτε τα νώτα του Philby.

Παρότι ο ίδιος αρνήθηκε ότι συνεργαζόταν με τους υπόλοιπους, ο Gordievsky επιβεβαίωσε πως ο Cairncross ήταν ο άνθρωπος που μάζευε τα «σκουπίδια» του Philby. Δεν ήταν αριστοκράτης σαν τους υπόλοιπους, δεν συμπαθούσε την υψηλή κοινωνία και δεν ήταν καθόλου φανταχτερός σε όψη και ντύσιμο. Την στιγμή που ο Peter Wright υποπτευόταν τους πάντες και τα πάντα και ο Nicholas Elliott απορούσε πως γινόταν ο Philby να μην αφήνει πίσω του λάθη, ο Cairncross παρότι δεν είχε ιδιαίτερες φιλίες με τον υπεύθυνο της αντί-Σοβιετικής κατασκοπείας, φρόντιζε…να σκουπίζει το πάτωμα ώστε ο Kim να συνεχίζει να μοστράρει την εικόνα του πατριώτη που θέλησε να πατάξει τον κομμουνισμό.

Για κάποιους σήμερα, ο Kim Philby είναι ο μεγαλύτερος προδότης που πέρασε ποτέ. Και για άλλους ο μεγαλύτερος κατάσκοπος που κατάφερνε να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά.


 

ΤΙ ΠΕΡΙΔΡΟΜΙΑΖΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ?

14 χριστουγεννιάτικα γεύματα από όλο τον πλανήτη

Δεν τη βγάζουν όλοι με γαλοπούλα και μελομακάρονα σήμερα…

Στην Ελλάδα τα πάμε καλά με το Χριστουγεννιάτικο δείπνο. Μπορεί η Αγγλία να απολαμβάνει γαλοπούλα μαζί με τους Αμερικάνους και να την έχουν διαδώσει ευρέως στον κοσμάκη, αλλά εμείς έχουμε το δικό μας φουρνιστό αρνί που δεν το αλλάζουμε με τίποτα. Και το ίδιο κάνουν και οι περισσότερες χώρες στην Ευρώπη. Και όχι μόνο στην Ευρώπη.

Το καλύτερο απ’ όλα είναι πως η κάθε χώρα κρατάει τις παραδόσεις της και ειδικά στο Χριστουγεννιάτικο δείπνο. Ακολουθούν 14 εναλλακτικά πιάτα από όλο τον κόσμο, τα οποία ετοιμάζονται για τα Χριστούγεννα και κλέβουν την παράσταση. 

Και κάποια είναι πιο περίεργα απ’ ότι θα περίμενες…

Αγγλία: Γαλοπούλα με φέτες μπέικον. Σερβίρεται και με σάλτσα από κράνμπερι.

Σουηδία: Το julbord είναι ένα σύνολο από κρύα πιάτα που περιλαμβάνει πατάτες, παστό κρέας, ψάρι και βραστό λάχανο.

Βενεζουέλα: Τα hallacas είναι φύλλα καλαμποκιού που ψήνονται ή τηγανίζονται έχοντας γέμιση με κοτόπουλο, χοιρινό ή μοσχάρι.

Φιλιππίνες: Τιμούν το φουρνιστό ham, ακόμη και αν οι ρίζες του βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Ελβετία: Το Fondue Chinoise δεν μας είναι κάτι άγνωστο. Κομμάτια κρέατος ή ψωμιού βουτηγμένα σε λιωμένο τυρί.

Ολλανδία: Το Gourmetten είναι περισσότερο συνήθεια παρά πιάτο. Οι οικογένειες κάνουν BBQ με μικρά κομμάτια κρέατος από μοσχάρι και κοτόπουλο.

Μποτσουάνα: τηγανητό κοτόπουλο με ρύζι και λαχανικά.

Ιαπωνία: Ειδικά τα Χριστούγεννα, οι περισσότεροι Ιάπωνες προτιμούν να δειπνούν στα KFC αγκαλιάζοντας όλη την δυτική κουλτούρα.

Πολωνία: Ιδου το uszka.Ή αλλιώς κιμάς και μανιτάρια σε ζωμό παντζαριού.

Φινλανδία: Το Lanttulaatikko μπορεί να μοιάζει με φάβα, αλλά πρόκειται για μείγμα από αβγά, ψωμί, μελάσσα και πολλά μπαχαρικά.

Νορβηγία: Οι μόνοι που τιμούν το αρνί όπως εμείς. Και κυρίως σε παστή μορφή.

Νέα Ζηλανδία: Δεν υπάρχει για εκείνους Χριστούγεννα χωρίς πάβλοβα.

Σλοβακία: Η σούπα λουκάνικου με μπαχαρικά και κρεμμύδι, είναι ξεκάθαρα από τα γευστικότερα πιάτα στον κόσμο.

Γουατεμάλα: Ομοίως με τα hallacas, τα tamales είναι γεμιστά φύλλα καλαμποκιού ή μπανάνας. Περιέχουν κιμά, κοτόπουλο ή χοιρινό με μπόλικα μπαχαρικά.

 

 


 

Μήπως να μην τα ρίχνουμε όλα στους νέους;

Αν τους κατηγορούμε για όλα σήμερα, θα ρίξουν μαύρη πέτρα για όλα και για όλους αύριο.

Οι «άμυαλοι» και «απερίσκεπτοι» νέοι, τους οποίους με περισσή ευκολία δείχνουμε με το δάχτυλο ως υπεύθυνους για τη διασπορά του κορωνοϊού, μοιάζουν ο εύκολος στόχος: αυτοί πάνε σε κλαμπς και μπουζούκια. Αυτοί χορεύουν, φλερτάρουν και κάνουν σεξ. Αυτοί συμμετέχουν σε «παράνομα πάρτι». Αυτοί πήγαν διακοπές το καλοκαίρι και ξεσάλωσαν. Αυτοί θέλουν να βρεθούν με τις παρέες τους, να μαζευτούν σε σπίτια φίλων για μπάλες, σουβλάκια και Playstation. Τους κατηγορούμε με άλλα λόγια, διότι κάνουν ή θέλουν να κάνουν τα απολύτως φυσιολογικά. Όλα αυτά που κάναμε ή θέλαμε να κάνουμε κάποτε και εμείς, που είμαστε μεγαλύτεροι σε ηλικία. Πόσο υποκριτικό είναι όλο αυτό;
Κορωνοϊός: Μήπως να μην τα ρίχνουμε όλα στους νέους;

Να καταλάβω τα βέλη που στρέφονται σε αυτούς που δεν σέβονται κανέναν κανόνα, που αδιαφορούν για τον συνάνθρωπο, για τα μέτρα, για τη μάσκα, για τα πάντα. Πόσοι είναι αυτοί; Όλοι; Σε καμία περίπτωση. Αλλά η «μπάλα» τους παίρνει όλους, συλλήβδην: ακούσαμε το απίθανο, ότι για την έξαρση των κρουσμάτων, για την εκτόξευση που σημειώθηκε στα τέλη Οκτωβρίου και τις αρχές Νοεμβρίου, ίσως φταίνε οι νέοι που πήγαν διακοπές τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, διότι – λέει – ήταν απρόσεκτοι. Με άλλα λόγια ο ιός, περίμενε καρτερικά στον οργανισμό τους από τον Αύγουστο να ξεπεταχτεί δυο μήνες μετά και να μολύνει τα πάντα. Σόρι, αλλά δεν στέκει. 

Αυτή η ηλικιακή κατηγορία, οι 20ρηδες και 25άρηδες, ακόμα και οι 30ρηδες, είναι σχεδόν «καταραμένοι»: μεγάλωσαν τα προηγούμενα χρόνια σε ένα καθεστώς βαθιάς οικονομικής κρίσης και μνημονίων. Βγήκαν σε μια αγορά εργασίας σχεδόν διαλυμένη, με μισθούς πείνας, με συνθήξες εργασίας που θύμιζαν «Μεσαίωνα» σε αρκετές περιπτώσεις, χωρίς προοπτική, χωρίς ευκαιρίες, χωρίς σημάδια ανάκαμψης. Αυτούς τους ίδιους ανθρώπους, τους βρήκε (όπως και όλους εμάς) μια πρωτοφανής κατάσταση πανδημίας, καραντίνας, lock-down (1 και 2), ακόμα περισσότερων χαμένων θέσεων εργασίας, ακόμα περισσότερων κλειστών επιχειρήσεων, χαμένης τουριστικής σεζόν. Τους βρήκε επιπλέον, πάνω στα καλύτερά τους χρόνια, ένα τεράστιο «ΜΗ»: μη βγεις, μην φλερτάρεις, μην παρτάρεις, μην περάσεις καλά, μην πας βόλτα, μην δεις την κοπέλα σου και το αγόρι σου, μην κάνεις σεξ με κάποια ή κάποιον που γνώρισες στις διακοπές, μη χαλάς λεφτά, μη σκέφτεσαι καν να πας να μείνεις μόνος σου ή να πάρεις αυτοκίνητο γιατί δεν περισσεύουν χρήματα, μη το ένα, μη το άλλο. Πρέπει να είναι κάποιος πολύ δυνατός πνευματικά για να μην τον διαλύσει όλο αυτό. 

Από αυτούς τους ανθρώπους όμως, θα ζητήσουμε ή θα απαιτήσουμε ή θα περιμένουμε να ξαναβάλουν τα πάντα στη θέση τους, μόλις περάσει όλο αυτό. Να ξαναστήσουν την οικονομία, να στελεχώσουν τις επιχειρήσεις, να εργαστούν στον τομέα του τουρισμού αλλά και να κάνουν τουρισμό, να είναι τα «λαμπρά μυαλά» που θα μας οδηγήσουν στο αύριο αλλά και τα εργατικά χέρια που θα αναλάβουν δράση. Απ’ αυτούς που δεν ζουν αυτά που θα έπρεπε να ζουν στην ηλικία που βρίσκονται, που δεν κάνουν όλα αυτά που θα ήθελαν, που τους κατηγορούμε ή τους «χρεώνουμε» με τα μεγάλα δεινά της εποχής, που τους δείχνουμε με το δάχτυλο και το κουνάμε οργισμένα, αντί να τους αγκαλιάσουμε τρυφερά, να τους ακούσουμε, να τους μιλήσουμε, να προσπαθήσουμε πρώτα εμείς να τους καταλάβουμε και μετά να προσπαθήσουμε να τους κάνουμε να καταλάβουν εκείνοι εμάς. 
 
Άμα μας ρίξουν μια μεγαλοπρεπή μούντζα μόλις περάσει όλο αυτό που ζούμε, θα φταίνε; Δεν θα φταίνε και πολύ. Διότι και αυτοί έχουν το δικαίωμα να ζήσουν, με τον τρόπο που επιθυμούν οι ίδιοι κι όχι όπως επιθυμούμε εμείς (οι μεγαλύτεροι, οι γονείς τους, οι συγγενείς τους, οι καθηγητές τους, οι εργοδότες τους) να ζήσουν. Και να κάνουν τα πράγματα που στερήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια, σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας μας. Διότι αν κάποιοι «φταίνε» για την κοινωνικο-οικονομική κρίση της τελευταίας δεκαετίας, είμαστε εμείς και σίγουρα όχι εκείνοι. 

 


 

ΧΩΡΙΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

ελληνικά χωριά

Υπάρχουν ελληνικά χωριά που είναι γεμάτα ζωή χειμώνα – καλοκαίρι. Άλλα που γεμίζουν με ζωντάνια τους καλοκαιρινούς μήνες καθώς οι άνθρωποι επιστρέφουν στον τόπο τους. Και υπάρχουν και εκείνα που πλέον τα αποκαλούν χωριά – φαντάσματα. Που είναι εγκαταλελειμμένα περισσότερα ή λιγότερα χρόνια για διάφορους λόγους. Τα περισσότερα από αυτά έφτασαν στο σημείο να είναι ακατάλληλα να ζήσει κανείς λόγω γεωλογικών ή άλλων φυσικών φαινομένων. Κατολισθήσεις, πλημμύρες και άλλα φαινόμενα τα έχουν κάνει πλέον να μοιάζουν στοιχειωμένα. Αν βρεθείς εκεί, νομίζεις ότι ξαφνικά στο δρόμο θα εμφανιστεί κάποιο παιδί να παίζει ή στο μπαλκόνι θα βγει η νοικοκυρά να τινάξει το τραπεζομάντηλο. Δε θα συμβεί, όμως, τίποτε από τα δύο.

Τα έρημα χωριά που εγκαταλείφθηκαν αρχίζουν σιγά – σιγά να κυριεύονται από τη φύση. Θρύλοι και ιστορίες αρχίζουν να διαδίδονται από στόμα σε στόμα και τα σπίτια ρημάζουν καθώς δεν υπάρχει πια κανείς να τα νοιαστεί και να τα φροντίσει. Κι όμως οι περισσότεροι κάτοικοι από αυτά τα χωριά αγωνίστηκαν για να μην εγκαταλείψουν τον τόπο τους. Άλλα ήταν πια αναπόφευκτo…

Καλάμι, Κρήτη

Όταν τύχει να βρεθείς στο Καλάμι, η αίσθηση του να περπατάς ανάμεσα στα έρημα σπίτια είναι συναρπαστική αλλά ίσως και κάπως ανατριχιαστική. Νομίζεις ότι θα ανοίξει μια μισογκρεμισμένη πόρτα και κάποιος θα πεταχτεί ξαφνικά από μέσα. Τα δέντρα και τα φυτά έχουν αρχίσει να καταλαμβάνουν τα σπίτια και ξέρεις ότι σε λίγα χρόνια μπορεί να έχουν τυλίξει ολόκληρα κτήρια. Το Καλάμι βρίσκεται στο νομό Ηρακλείου. Θα το βρεις κάνοντας μια διαδρομή περίπου 30 χιλιομέτρων από την Ιεράπετρα. Παρά το γεγονός ότι έχει εγκαταλειφθεί, μπορείς να καταλάβεις ακόμη και σήμερα πόσο όμορφο ήταν.. Χτισμένο στα 500 μέτρα υψόμετρο, στην άκρη ενός μικρού λεκανοπεδίου, τριγυριζόταν από περιβόλια, ποτάμια και λόφους. Πρόκειται για τις περιπτώσεις που το χωριό δεν εγκαταλείφθηκε από φυσικά φαινόμενα αλλά γιατί οι κάτοικοι σταδιακά έψαχναν για έναν πιο σύγχρονο τρόπο ζωής και δουλειάς. Το ελληνικό αυτό χωριό, θεωρείται ότι χτίστηκε ανάμεσα στα τέλη της ενετοκρατίας και τις αρχές της τουρκοκρατίας. Σήμερα είναι ένα χωριό… φάντασμα.

Κάλλιο, Φωκίδα

ελληνικά χωριάΠρόκειται ίσως για το πιο διάσημο έρημο χωριό. Κι αυτό λόγω του τρόπου με τον οποίο εγκαταλείφθηκε. Το Κάλλιο μοιάζει να φωλιάζει στην υδάτινη κρυψώνα του η οποία δημιουργήθηκε μετά τη δημιουργία του φράγματος του Μόρνου. Το 1979 το φράγμα κατασκευάστηκε, οι κάτοικοι αποζημιώθηκαν και άφησαν τα σπίτια τους για να φτιάξουν τον οικισμό τους πιο ψηλά. Μέσα σε δύο μόλις χρόνια η πεδιάδα ανάμεσα στα Βαρδούσια όρη και την Γκιώνα άρχισε γεμίζει με νερό και τα πέτρινα σπίτια του Καλλίου καθώς και άλλα αξιοθέατα άρχισαν να κρύβονται κάτω από το νερό. Όχι για πάντα όμως… Χαρακτηριστικό αυτό του χωριού είναι ότι τα σπίτια ακροβατούν ανάμεσα σε γη και νερό. Ανάλογα με τη στάθμη του νερού εμφανίζονται και εξαφανίζονται δημιουργώντας ένα παράξενο και εντυπωσιακό φαινόμενο.

Ροπωτό, Τρίκαλα

ελληνικά χωριά

Το χωριό Ροπωτό στα Τρίκαλα είναι η χαρακτηριστική περίπτωση χωριού που δεν μπορούσε πλέον να είναι κατοικίσιμο. Οι κάτοικοι κινδύνευσαν και παρόλο που δεν ήθελαν να το εγκαταλείψουν, δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Όλα ξεκίνησαν περίπου το 2010 όταν οι κατολισθήσεις άρχισαν να προκαλούν απανωτές ζημιές στο άλλοτε ζωντανό χωριό των 800 κατοίκων. Σταδιακά, πολλοί από αυτούς άρχισαν να το εγκαταλείπουν φοβούμενοι για την εξέλιξη. Και δεν είχαν άδικο, όπως αποδείχτηκε. Οι επαναλαμβανόμενες κατολισθήσεις έκαναν το χωριό να τρέμει και να καταρρέει. Κτήρια, σπίτια και αξιοθέατα άρχισαν σιγά σιγά να καταρρέουν΄. Σήμερα μπορείς να δεις εκκλησίες και σπίτια να γέρνουν, έτοιμα να πέσουν λες και είναι φτιαγμένα από χαρτί.  Μέσα σε λίγους μήνες το χωριό μετατράπηκε σε ένα χωριό φάντασμα, ακατοίκητο. Σήμερα, μερικές αυλές και έπιπλα διασκορπισμένα, θυμίζουν πως εκεί υπήρχε κάποτε ζωή.

Γάβρος, Καστοριά

ελληνικά χωριά

Ακόμη ένα ακατοίκητο χωριό της Ελλάδας το οποίο ανήκει στα λεγόμενα Κορέστεια. Είναι τα πλινθόκτιστα χωριά της Καστοριάς που μοιάζουν πια με φαντάσματα. Πρόκειται για ένα πραγματικά απόκοσμο και εγκαταλελειμμένο τοπίο το οποίο με κάθε τρόπο φωνάζει ότι κάποτε υπήρχε ζωή. Ο Γάβρος είναι ένα από τα Κορέστεια της Δυτικής Μακεδονίας το οποίο σου προκαλεί πια μια ανατριχίλα. Το χωριό Γάβρος εγκαταλείφθηκε μετά τη λήξη του Εμφυλίου, όπως συνέβη και με άλλα χωριά. Το όνομα προέρχεται από το δέντρο «γάβρος» και όχι από το ψάρι. Παλιά μάλιστα λεγόταν Γαβρέσι ή Γκαμπρέσι. Αν νομίζεις ότι το συγκεκριμένο χωριό κάπου το έχεις ξαναδεί, δεν κάνεις λάθος. Το συγκεκριμένο ερειπωμένο χωριό έγινε σκηνικό στο έργο «Ψυχή Βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη. Αν περάσεις από εκεί, σίγουρα τα πλινθόκτιστα σπίτια θα τραβήξουν το βλέμμα σου και θα κάνεις μια στάση. Για να νιώσεις για λίγο πώς μπορεί να ήταν η ζωή εκεί πριν από χρόνια.

 

Τα ελληνικά χωριά – φαντάσματα προκαλούν δέος και έκπληξη. Αποδεικνύουν από την άλλη τη δύναμη της φύσης και πώς μπορεί αυτή να αλλάξει για πάντα την πορεία των πραγμάτων. Ωστόσο, αποτελούν όλα τους πλέον ένα διαφορετικό αξιοθέατο που μοιάζει πως σε λίγα χρόνια θα χαθεί για πάντα. Και ίσως προστεθούν στη λίστα κι άλλα. Αυτά που οι ελάχιστοι κάτοικοί τους, κλείνουν για πάντα την πόρτα πίσω τους ή φεύγουν από τη ζωή…

 

 

 

 

 


 

Τα 12 χωριά της Αμπαδίας στη ρίζα του Ψηλορείτη.

Οι φοβεροί Αμπαδιώτες μια ξεχασμένη, κι “άγνωστη”, φυλετική ομάδα μουσουλμάνων της Κρήτης , που κατοικούσε σε 12 χωριά στη ρίζα του Ψηλορείτη.

 (Κουρούτες, Νίθαυρη, Αγ. Ιωάννης Χλιαρός, Αγ.Παρασκευή, Αποδούλου, Βαθειακό, Άρδακτος, Πλάτανος, Σάτα, Λοχριά, Ρίζικας,Κλήμα).

 Οι Αμπαδιώτες ήταν «επιφοβότατοι γείτονες Αμαρίου και Αγίου Βασιλείου» (Ψιλάκης Γ, 252).

Άγνωστο παραμένει στους ιστορικούς κύκλους, το πότε κατοίκησε η ξεχωριστή φυλή τούτη την Κρητική κοιλάδα του Βαθειακού, στις υπώρειες του Ψηλορείτη. Η ύπαρξή τους χάνετε στα βάθη των αιώνων στη Κρητική Γή και η αποχώρησή τους από το Κρητικό έδαφος έγινε το 1922, όταν κι οι τελευταίοι έφυγαν σαν ανταλλάξιμοι για την Τουρκία.

Εικασίες για την καταγωγή τους πολλές, μα η ιστορία της Αμπαδίας είναι ένα παμπάλαιο “μυστήριο” που καλείται η σύγχρονη επιστήμη της αρχαιολογίας και η ιστορία να λύσει.

Ήταν όντως άνθρωποι διαφορετικοί από τους “παραδοσιακούς” Κρητικούς. Δεν έμοιαζαν ούτε στους Έλληνες μα μήτε και στους Τούρκους ή σε άλλους μεσογειακούς λαούς. Ήταν μαυριδεροί, κοντοί, με μύτη σιμή, χείλη πλατιά και σκληρό εμπόλεμο χαρακτήρα. Ζούσαν σκληραγωγικά, τα ήθη και τα έθιμά τους ήταν διαφορετικά από εκείνα των υπολοίπων Κρητικών.

Οι Αμπαδιώτες του Νομού Ρεθύμνης στους πρόποδες της ίδης - Κρήτη πόλεις και  χωριά

Στους τόπους που κατοικούσαν (γύρω στα 12 χωριά, άλλοι ιστορούν για 20), βρέθηκαν τα θεμέλια παμπάλαιων Εκκλησιών και σε καλή κατάσταση, στο Βαθειακό Αμαρίου (ας το πούμε το κεφαλοχώρι της Αμπαδιάς), η χιλιόχρονη Εκκλησιά του Αγ. Γεωργίου του «Διασορίτη» όπου και ίσως η ονομασία του να προέρχεται , από το: «Δίον Ιερό» και που βρίσκεται εγκαινιασμένη επάνω σε παμπάλαιο Βυζαντινό Ναό, της πρώτης περιόδου.

Η περιοχή του Βαθειακού (βάση περιστασιακών αρχαιολογικών ευρημάτων), γνωρίζουμε πως κατοικείτε από την εποχή των κλασικών, ελληνιστικών χρόνων, αν και μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει στη περιοχή επισταμένη αρχαιολογική έρευνα.

Με την ενετοκρατία, περίπου το 1583, γνωρίζουμε ακόμη, ότι στην ακμάζουσα περιοχή της Αμπαδιάς, με πάνω από χίλιους κατοίκους, κτίστηκαν ακόμη τέσσερις Εκκλησίες, μπορεί και περισσότερες.

Με την κατάκτηση των Τούρκων, όμως οι πρώοιν Χριστιανοί Αμπαδιώτες ασπάζονται τη θρησκεία του Ισλάμ και μέχρι την φυγή τους απ’ τον τόπο του Βαθειακού, παρέμειναν Μουσουλμάνοι.

Αυτό το διαφορετικό ανθρωπογενές φύλο των Αμπαδιοτών κινούσε πάντα το ενδιαφέρον των περιηγητών που ασχολήθηκαν (όχι όμως με ιστορικές βάσεις), και ιδιαίτερα την εποχή της τουρκοκρατίας, εκτενέστατα μαζί τους. Μιλούσαν μια ξεχασμένη ελληνική διάλεκτο που διέφερε όντως από την συνήθης Κρητική.

ΟΙ ΑΜΠΑΔΙΩΤΕΣ ΤΟΥ ΡΕΘΥΜΝΟΥ - Κρήτη πόλεις και χωριά

Οι θεωρίες που υπάρχουν για τους Αμπαδιώτες είναι πάρα πολλές και όλες υστερούν σε βασικά αρχαιολογικά και ιστορικά στοιχεία.

Ήταν επόμενο με τον εξισλαμισμό τους, να κινήσουν την έχθρα των υπόλοιπων Κρητικών Χριστιανών, αφού έγιναν η μεγαλύτεροι και χειρότεροι διώκτες τους, έτσι μέχρι σήμερα η λέξη «Αμπαδιώτης» σημάνει κάτι κακό κι άσχημο στη Κρήτη.

Ο Γάλλος περιηγητής Olivier που βρέθηκε στη περιοχή της Αμπαδιάς περί το 1794 (δηλαδή τον καιρό του μεγάλου ισλαμικού φανατισμού τους), τους παρουσιάζει σαν: απόγονους των Σαρακηνών πειρατών που επιβίωσαν στα ριζά του Ψηλορείτη και που μετά την ανάκτηση της Κρήτης απ’ τον Νικηφόρο Φωκά (τον Μάρτιο του 961 μ.Χ.), εκχριστιανίστηκαν!

Εδώ ο Γάλλος περιηγητής πιθανών να λανθάνει στην αρχική του ιστόρηση (περί Σαρακηνών), διότι:

«Ναι μεν, και ότι, κατά τον 9ο αιώνα με τον όρο Σαρακηνοί, χαρακτηρίστηκε μια συγκεκριμένη ομάδα μουσουλμάνων, ισπανο-αραβικής προελεύσεως, που μετά την επικράτηση των Ομεϋαδών εκδιώχθηκαν από την Ισπανία και υπό τον Αμπού Χαφέζ συγκρότησαν πειρατικό στόλο όπου εγκαταστάθηκαν αρχικά στην Αίγυπτο. Από εκεί ανέπτυξαν έντονη πειρατική δράση, καταφέρνοντας να εγκαθιδρύσουν μια σειρά από εμιράτα, τα γνωστότερα των οποίων είναι αυτά της Κρήτης και της Σικελίας.»

Ο Αμπού Χαφέζ όπως είναι γνωστό ό,τι έκτισε τον Χάνδακα και τον έκανε πρωτεύουσα του όπου από εκεί εργάσθηκε με φανατισμό για την εξαφάνιση του Χριστιανισμού και τον πλήρη εξισλαμισμό του νησιού. Μα, την εποχή του τρομερού Αμπού Χαφέζ (τον 8ο αιώνα μ. Χ.), έχουμε το κτίσιμο τουλάχιστον της Εκκλησίας του Αγ. Γεωργίου στο Αμάριο, της Αμπαδιάς!!!

Ίσως, τούτο να δείχνει ότι οι σκληροτράχηλοι Αμπαδιώτες να αντισταθήκαν στους Σαρακηνούς, να μην ασπάστηκαν τον μουσουλμανισμό και να μην τους κατέλαβαν ποτέ οι λεγόμενοι Σαρακηνοί του 8ο αιώνα, όπως πολύ αργότερα έγινε με τη περιοχή των Σφακιών, που οι Τούρκοι δεν την πάτησαν.

Όποια όμως κι αν είναι η αλήθεια, για το διαφορετικό φύλο των Αμπαδιωτών, χρήζει ιδιαίτερη ιστορική και επισταμένη επιστημονική έρευνα διότι υπήρξε για πολλούς αιώνες στα Ελληνικά Κρητικά χώματα.

Στα ίχνη των Κρητότουρκων | Χανιώτικα Νέα

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Παρασκευή και 13

Πάνω από 60 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο εκτιμάται ότι υποφέρουν από τη φοβία της Παρασκευής και 13, για την οποία έχει εφευρεθεί εδώ και λίγα χρόνια ο όρος «paraskavedekatriaphobia»!

Προκαταλήψεις, δεισιδαιμονίες και αστικοί μύθοι συνοδεύουν την ημέρα, που κυρίως στις Αγγλοσαξονικές, Γαλλικές, Γερμανικές και Πορτογαλικές περιοχές του πλανήτη, θεωρείται ως η πλέον κακότυχη του χρόνου.

Ενδεικτικό αυτού είναι και το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη και σήμερα περιοχές στο εξωτερικό όπου κτίρια και ξενοδοχεία δεν διαθέτουν 13ο όροφο και από τον 12ο όροφο πηγαίνουν κατευθείαν στον 14ο, ενώ πολλοί δρόμοι δεν έχουν τον αριθμό 13.

Παρασκευή και 13

Πως πλάστηκε όμως αυτός ο μύθος που έφτασε να γίνει ακόμα και συνώνυμο τρόμου μέσω του πασίγνωστου σίκουελ splatter της αμερικανικής βιομηχανίας κινηματογράφου;

Η μια, και επικρατέστερη, εκδοχή, θέλει τη συγκεκριμένη «γρουσούζα» μέρα, να προέρχεται από τη χριστιανική θρησκεία, έχοντας όμως εδραιωθεί ως τέτοια, μάλλον, την περίοδο του Μεσαίωνα. Η ημέρα θεωρείται μαύρη λόγω του ότι στο Μυστικό Δείπνο, όταν ο Ιούδας ο Ισκαριώτης πρόδωσε τον Ιησού, στο τραπέζι βρίσκονταν 13 άτομα (12 μαθητές κι ο Ιησούς) και αυτό συνέβη μια μέρα πριν το θάνατό του, που σύμφωνα με την πιο επικρατούσα θεωρία, έγινε Παρασκευή.

Βέβαια, για την επιβεβαίωση της παραπάνω κακοδαιμονίας δεν υπάρχουν αποδείξεις. Υπάρχουν μόνο ενδείξεις πως ο αριθμός 13 και η Παρασκευή θεωρούνταν κακότυχα, αλλά ξεχωριστά.

Μια από τις πρώτες αναφορές, για τη συνδυασμένη κακή τύχη των δυο στοιχείων, έρχεται το 1869, στη βιογραφία ενός μεγάλου δημιουργού όπερας της εποχής, του Τζιοακίνο Ροσίνι, όπου ο βιογράφος αναφέρει: «Ήταν [ο Ροσίνι] περιτριγυρισμένος μέχρι τέλους, από φίλους. Και αν αληθεύει ότι οι Ιταλοί θεωρούν την Παρασκευή ως άτυχη μέρα και το 13 ως ατυχή αριθμό, είναι εκπληκτικό πως πέθανε Παρασκευή και 13». Ίσως η συνδυασμένη κακοτυχία να προέρχεται από την Ιταλία.

Παρασκευή και 13»: Γιατί αυτή η μέρα θεωρείται μια από τις πιο γρουσούζικες  του χρόνου - Newsbomb

Ένας άλλος μύθος λέει πως ο λόγος που φοβίζει, η «Παρασκευή και 13» είναι το γεγονός πως ο Βασιλιάς Φίλιππος ο 6ος, ο επονομαζόμενος και δίκαιος, σε μια απόπειρα να απαλλαγεί από τα μεγάλα χρέη κυνήγησε του Ναΐτες αποσκοπώντας στο μεγάλο θησαυρό τους. Ήρθε λοιπόν σε συνεννόηση με τον πάπα Βονιφάτιο 8ο και την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 1307, εκδόθηκε διάταγμα για τη σύλληψη των Ναϊτών Ιπποτών.

Πιο σύγχρονες αναφορές, υπενθυμίζουν την τραγωδία του Apollo 13 της NASA, το οποίο εκτοξεύθηκε στις 13:13. Το σκάφος είχε ως στόχο την προσσελήνωση, αλλά λόγω σοβαρών προβλημάτων, στις 13 Απριλίου, δόθηκε εντολή να επιστρέψει στη Γη.

Ακόμα και στην Πληροφορική υπάρχει ένας ιός με το όνομα «Παρασκευή και 13» (Friday 13th), ο οποίος έχει το χαρακτηριστικό να ενεργοποιείται όταν το ημερολόγιο του υπολογιστή δείξει ημέρα Παρασκευή και ημερομηνία 13.

Στην χώρα μας αν και η παραδοσιακή γρουσούζικη μέρα θεωρείται η Τρίτη και 13 (πιθανότατα λόγω του ότι η άλωση της Κωνσταντινούπολης έγινε Τρίτη), δεν είναι λίγοι αυτοί που επηρεάζονται από τη δυτική αντίληψη. Μια αντίληψη που έχει αποδειχτεί και επιστημονικά ότι επηρεάζει αρνητικά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ανθρώπων στις αγγλοσαξονικές χώρες.

Σε έρευνα που είχε διενεργήσει το βρετανικό πανεπιστήμιο Χερντφορσάιρ, από τους 2.068 ανθρώπους που μελετήθηκαν διαπιστώθηκε ότι ένας στους τέσσερις είναι πιο στρεσαρισμένος τη συγκεκριμένη ημέρα και κατ’ επέκταση πιο επιρρεπής σε ατυχήματα. Μια αντίστοιχη έρευνα στο επιστημονικό περιοδικό «British Medical Journal» με τον τίτλο «σας κάνει κακό η Παρασκευή και 13;» είχε δείξει ότι ο αριθμός των εισαγωγών λόγω αυτοκινητικών ατυχημάτων στα νοσοκομεία αυξανόταν, έστω και αν ο αριθμός των ανθρώπων που επέλεγαν το αυτοκίνητο αυτήν την ημέρα μειωνόταν!

 

Ο Αριθμός 13

Το 13 έχει από μόνο του παράδοξους συμβολισμούς που κάνει αρκετούς να το φοβούνται.

Αν ο αριθμός 12 συμβολίζει την πληρότητα, την κοσμική τάξη και αρμονία τότε ο 13 αριθμεί το διαμελισμό αυτού του τέλειου κύκλου, την εξαναγκαστική συνέχεια της τάξης που οδηγεί στην ασυμμετρία και το χάος.

Ο αριθμός αυτός συνδέθηκε με ό,τι πιο μισητό και γι’ αυτό κανένας άρχοντας των περασμένων εποχών, δεν θα φιλοξενήσει στο τραπέζι του 12 επισκέπτες παρά πάντα λιγότερους ή περισσότερους, προς αποφυγήν της επανάληψης εκείνου του μιαρού βιβλικού συμβάντος!
Υπήρχε άλλωστε και ο φόβος, πως όποιος σηκωθεί πρώτος από αυτό το τραπέζι, κάποια στιγμή, μέσα στον επόμενο χρόνο θα συναντήσει το θάνατο. Για τους χρηστιανούς, το 13 ήταν ο ιδανικός για τη μαύρη μαγεία και τις τελετές αυτών που έστρεψαν το βλέμμα τους αντίθετα από τη βουλή του Κυρίου.

Αντίθετα και τις σύγχρονες ερμηνείες, ο αριθμός 13 θεωρούνταν  για τους αρχαίους Έλληνες ο σημαντικότερος και σπουδαιότερος αριθμός. Ήταν ο αριθμός της ζωής. Στην αρχαιότητα ο δέκατος τρίτος σε μια ομάδα είναι πιο ισχυρός και πιο μεγαλειώδης. Για παράδειγμα, ο Οδυσσέας, ο δέκατος τρίτος της ομάδας του, ξεφεύγει από την αδηφάγο όρεξη των Κυκλώπων.

Ο αριθμός 13 για τον Πυθαγόρα είναι οι 13 ακτίνες της δημιουργίας με τις 13 διαστάσεις της κάθε ακτίνας. Ο Πυθαγόρας έλεγε πως το 13 μας δίνει 1+3=4 την ιερά τετρακτύ, που είναι η πηγή της γνώσης και της ζωής. Όπως επίσης είναι ο αριθμός του σταυρού και της ενίσχυσης της οικογένειας. Αριθμός που καθαρίζει και εξαγνίζει.

 

 

 

 

 

 


 

ο ψύλλος που τσίμπαγε τον ελέφαντα…

Η ύπαρξη και η αξία των υδρογονανθράκων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο ήταν γνωστή στους Αμερικανούς μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Αμερικανοί είχαν φροντίσει από τότε να πραγματοποιήσουν μυστικές έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο για την καταγραφή του τεράστιου ορυκτού πλούτου της περιοχής. Το θέμα επανέφερε κάποια στιγμή και η επιπόλαιη ανακοίνωση των Συνταγματαρχών το 1973.

Οταν λοιπόν έκαναν την πρόταση των Σχεδίων ‘Ατσεσον, τα οποία μας φέρνουν στο μυαλό την σημερινή Συνδιαχείριση ή Συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο , είχαν την ελπίδα ότι έτσι θα έλυναν το ελληνοτουρκικό πρόβλημα, και θα απέφευγαν βέβαια και την παρέμβαση της Σοβιετικής ‘Ενωσης .

Ετσι, το «περίφημο Σχέδιο ‘Ατσεσον» ήταν η πρόταση των Αμερικανών που τέθηκε στην Ελλάδα και την Κύπρο το 1964 μετά την κατάρρευση των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου το 1963, τις οποίες καταδίκαζε ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδος Γεώργιος Παπανδρέου, καθώς ανακήρυτταν την Κύπρο ως ανεξάρτητο κράτος.

Η πρόταση έγινε από τον Αμερικανό διπλωμάτη Dean Acheson για την επίλυση του Κυπριακού. Ο Ατσεσον θεωρούσε πως τα προβλήματα του νησιού μπορούσαν να λυθούν με κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και διπλή ένωση. Η Τουρκία επέμενε στην διχοτόμηση του νησιού ,την διπλή ένωση και απαιτούσε το 20% του εδάφους.

 O Αμερικανός διπλωμάτης Ντιν ‘Ατσεσον φωτογραφία Wikipedia

Μάλιστα ο Άτσεσον αρχικά τον Ιούνιο του 1964 στο πρώτο σχέδιο πρότεινε την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα με αντάλλαγμα την εκχώρηση της Καρπασίας αενάως και υπό πλήρη κυριαρχία με στρατιωτικές βάσεις, κατά το πρότυπο των Βρετανικών βάσεων.  Οι τουρκοκύπριοι θα είχαν δικό τους φορολογικό σύστημα, υπηρεσίες, τζαμιά, εκπαίδευση και αστυνομία. Ουσιαστικά ήταν μια λύση που διένειμε το νησί μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ενώ για την παραχώρηση της Κύπρου στην Ελλάδα, θα δινόταν στην Τουρκία ως αντάλλαγμα ένα μεγάλο νησί, όπως η Ρόδος, ή τρία μικρότερα νησιά μεταξύ των οποίων και το Καστελόριζο, το οποίο βέβαια στη «Σύνοψη και Συμπέρασμα της απόρρητης έκθεσης της CIA DRAFT DCI Breifing for Vinson Subcommittee ,CIA/RR GB 64-29 – August 1964 » δεν αποτελεί γενναιόδωρη προσφορά στην Τουρκία . Το νησί είναι γενικά άγονο, δεν έχει αξιοσημείωτη γεωργία η βιομηχανία και έχει έναν φθίνοντα πληθυσμό Διαθέτει ένα μικρό προστατευμένο λιμάνι αλλά δεν είναι εξοπλισμένο με μονάδες επισκευής πλοίων ή χώρους αποθήκευσης.Το Καστελόριζο δεν είναι κατάλληλο για αεροπορικές εγκαταστάσεις.»

Ο Γεώργιος Παπανδρέου απέρριψε το σχέδιο ‘Ατσεσον όπως και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος και πρόεδρος της Κύπρου,το Καστελόριζο ήταν και ένα μικρό νησί, αλλά η ‘Ελλάδα και οι ηγέτες που κυβερνούσαν τότε δεν υπήρχε περίπτωση να παραδώσουν ελληνικό έδαφος.

O Γεώργιος Παπανδρέου και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος 

Η Τουρκία και αυτή από την πλευρά της δεν δέχτηκε την παραχώρηση, γιατί το Καστελόριζο της φάνηκε μικρό και ήθελε μια ευρύτερη συμφωνία πιο δελεαστική , που θα περιλάμβανε και άλλα ανταλλάγματα.

Αν το είχε δεχτεί τότε, οι συσχετισμοί θα ήταν διαφορετικοί και μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο θα ανήκε στην Τουρκία.

Τότε οι Αμερικανοί σύμφωνα με το βιβλίο του Γιάννου Χαραλαμπίδη «Κυπριακό : Διπλωματικές ίντριγκες», εξοργίστηκαν μετά την απόρριψη του σχεδίου ‘Ατσεσον, και ο πρόεδρος των Αμερικανών Λίντον Τζόνσον, συναντήθηκε με τον Έλληνα πρέσβη στις Η.Π.Α. Αλέξανδρο Μάτσα, που του ανακοίνωσε πως η ελληνική Βουλή δεν θα ενέκρινε ποτέ ένα σχέδιο που δεν δεχόταν ο Μακάριος. Ο πρόεδρος Τζόνσον τότε απάντησε:
« ακούστε με κύριε πρεσβευτά.  Η Αμερική είναι ελέφας. Η Κύπρος είναι ψύλλος. Αν αυτοί οι δύο ψύλλοι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι εξακολουθούν να τσιμπούν τον ελέφαντα, ίσως όμως ο ελέφας τους δώσει καμιά με την προβοσκίδα του…».

Φωτογραφία εφημερίδα Ημερησία

‘Ετσι έληξε άδοξα η ιστορία με τα σχέδια Άτσεσον.’Οπως αποδεικνύεται όμως η γεωπολιτική σημασία του Καστελορίζου είναι τεράστια,και μπορεί τότε οι Τούρκοι να το θεώρησαν μικρό και άγονο, ωστόσο φαίνεται πως άλλαξαν άποψη πλέον και θα κάνουν τα πάντα για να το αποκτήσουν.

Ελπίζουμε όταν έρθει η στιγμή για την συνολική διευθέτηση του ζητήματος, καθώς η κατάσταση γίνεται ιδιαίτερα πιεστική στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο οι ‘Ελληνες ηγέτες που θα έχουν την διακυβέρνηση της χώρας να δείξουν το ίδιο σθένος και την ίδια αποφασιστικότητα και να μην παραχωρήσουν Ελληνικό έδαφος «όσο μικρό και αν αυτό».

 

 

 

 

 


 

 Όταν  Βρετανός αξιωματικός ( ήρωας της εθνικής αντίστασης) πρότεινε την… αυτονόμηση της Κρήτης!

Ο Γουντχάουζ αποτελεί μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα . Ενώ έδρασε κατά των Ναζί παρέχοντας βοήθεια στην εθνική αντίσταση ( και στον ΕΛΑΣ και στον ΕΔΕΣ ) σαν επικεφαλής της οργάνωσης SOE στην Ελλάδα ( Ειδικές επιχειρήσεις κατά των Γερμανών στην Ευρώπη) που έφτασε στο αποκορύφωμα της με την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου και γενικά θεωρείται ήρωας στην ελληνική αντίσταση , διέπραξε και αρκετές μυστικές συναντήσεις με ηγετικές φυσιογνωμίες της αντίστασης κατά των κατακτητών λειτουργώντας σαν εντεταλμένος της Βρετανικής αυτοκρατορίας και των εν δυνάμει μελλοντικών συμφερόντων της …..

ο Κρις Γουντχάουζ ( ο ψηλότερος της εικόνας ) ανάμεσα σε Βελουχιώτη και Σαράφη ( ΕΛΑΣ )

Τ’ απόγεμα εμείναμε οι δυο μας με τον Εγγλέζο. Πήγαμε σε μία στάνη του Γιώργη του Μπαντουβά, όπου εκραθιούντανε στσι φυλακές απού τσι Γερμανούς για λογαριασμό μου, όπως εκρατούντανε και περί τσι εφτακόσους ετότες συνεργάτες μου στσι αγροτικές φυλακές Χανίων και στσι αγροτικές φυλακές Ηρακλείου.
Μας ήσφαξε ένα – ν – αρνί ο τσομπάνος του, ψήσαμε, εφάγαμε και εκεί μου είπε ο Εγγλέζος.

– Εσείς, καπετάνιο, θα μπορείτε να προσφέρετε μεγάλα πράματα στη (γ)Κρήτη, διότι σε πιστεύει ο λαός. Εσείς οι Κρητικοί έχετε άλλη νοοτροπία απού τη Στερεά Ελλάδα. Και όταν λευτερωθεί η Κρήτη θα μπορείς να προσφέρεις πολλά πράγματα στη (γ)Κρήτη.
– Με ποιο τρόπο, του λέω.
– Θα σηκώσεις αγγλικιά σημαία να χωρίσετε απ’ τη λοιπή Ελλάδα και εμείς θα διώξομε από δω τσι εχθρούς σας και θ’ αναλάβομε το νησί και θα το κάμομε βιτρίνα τουρισμού, εκεί που πάνε οι τουρίστες στη Γαλλία νάρχονται εδώ. Να το αναλάβομε ως ήτονε και πρώτα η Κρήτη ανεξάρτητη.


Άκουσα κάτι να μυρμηδίζει απ’ τσι φτέρνες μου και να βγαίνει στο κεφάλι. Εσυγκρατήθηκα. Και του λέω.
– Αυτό είν’ ωραίο. Για ξαναπέ’ μου το να το καταλάβω καλά.
Όταν μου το επανέλαβε, τράβηξα το μπιστόλι μου, σηκώθηκα απάνω. Και του λέω.
– Εσύ, δεν είσαι αξιωματικός Άγγλος. Και αν είσαι αξιωματικός Άγγλος, είσαι κατάσκοπος τω Γερμανών. Δεν επερίμενα μία τέθοια πρόταση από έναν Άγγλο αξιωματικό και αξιωματικό, όπως μούχες πει, του Επιτελείου. Απ’ αυτή την ώρα είσαι αιχμάλωτος. Εμείς, του λέω, σκεφτόμαστανε ότι θα πάρομε και τη Βόρειο Ήπειρο, θα πάρομε και τα Δωδεκάνησα και θα πάρομε και τη (γ)Κύπρο. Και εσύ ήρθες να μας – ε – πεις να χωρίσομ’ απ’ τη λοιπή Ελλάδα, οπού μαχουμέστανε αιώνες να ενωθούμε. Από αύτή τη στιγμή είσαι αιχμάλωτος. Δε σου επιτρέπω πλια να επικοινωνήσεις με κανένα.

Αργότερα ειδοποίησα το (μ)Πετρακογιώργη και του τον έδωσα, του έδωσα εντολή να μη (γ)κινηθεί πουθενά και να τηλεγραφήσουνε νάρθει αντικαταστάτης του.

Αυτό έγινε το τελευταίο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου 1942.

Ειδοποίησα λοιπόν όλους, οι οποίοι εκρύβανε Εγγλέζους, να μην ερθούνε σε επαφή οι Εγγλέζοι με αυτό το Μόντυ, όπου μούχε κάμει αυτή τη (μ)πρόταση. Τούπα να μη (γ)κυκλοφορεί διόλου και νάρχεται σ’ επαφή με τσι άνδρες τση Εθνικής Αντιστάσεως, ούτε με τσι Εγγλέζους πούχανε παραπομείνει στη (γ)Κρήτη.

Έτσι έμεινε το θέμα νεκρό, μέχρι το Μάη του 1942, όπου ήρθενε ο Τομ, ένας λοχαγός, ο οποίος τον αντικατέστησε.
Θα – ν – έρθομε μετά τη συνάντησή μας με το (ν)Τομ στα Πετραδολάκια και θα συνεχίσομε για το θέμα αυτηνού του Εγγλέζου του Γουντχάουζ, με το ψευδώνυμο Νικόλαος Μόντυς.

Καπετάν Μανόλη Μπαντουβά Απομνημονεύματα

2 Ιούνη 1941: Έναρξη της Εθνικής Αντίστασης στην Κρήτη | e-mesara

Ο καπετάν Μανώλης Μπαντουβάς  ηγετική φυσιογνωμία της αντίστασης στην Κρήτη γεννήθηκε το 1897 στο χωριό Άνω Ασίτες της επαρχίας Μαλεβιζίου του νομού Ηρακλείου. Πήρε μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία, στη μάχη της Κρήτης και κατόπιν στην εθνική αντίσταση. Έδρασε κυρίως στα βουνά της Βιάννου. Το φθινόπωρο του 1943 οι αντάρτες του προκάλεσαν σοβαρές απώλειες σε μια γερμανική περίπολο και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να εξοργιστούν οι Γερμανοί, να κάψουν τα χωριά της επαρχίας και να εκτελέσουν 400 περίπου κατοίκους.

 

24 Μαρτίου 1959 : Ο Γεώργιος Γρίβας, ο Κρις Γουντχάουζ και η Κύπρος. -  epilekta.com

Ο Κρίστοφερ Μόνταγκιου Γουντχάους, 5ος Βαρόνος του ΤέρινγκτονDSOOBE (Christopher Montague Woodhouse, 11 Μαΐου 1917 – 13 Φεβρουαρίου 2001) ήταν συντηρητικός πολιτικός και μέλος του Βρετανικού Κοινοβουλίου για την Οξφόρδη 1959-1966 και ξανά από το 1970 έως το 1974. Κατείχε βαθιά γνώση για θέματα που αφορούσαν την Ελλάδα και μιλούσε ελληνικά. Συμμετείχε το 1942 στην επιχείρηση για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου κατά τη διάρκεια της κατοχής, ενώ μετά τη λήξη του πολέμου υπηρέτησε για λίγο στη βρετανική πρεσβεία της Αθήνας. Αργότερα συμμετείχε στο Πραξικόπημα του 1953 (Ιράν) εναντίον της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης.

 


 

Το σχέδιο για την κατάληψη της Κων/πολης

Διπλωματικός πυρετός και σχέδια επί χάρτου

Η αποτυχία του ελληνικού στρατού να συντρίψει στρατιωτικά τους Τούρκους στον Σαγγάριο κατά τις σφοδρές μάχες που έλαβαν χώρα στο διάστημα 23 Αυγούστου – 13 Σεπτεμβρίου 1921, κατέστησε σαφές ότι η Ελλάδα αδυνατούσε να επιβάλει τη συνθήκη των Σεβρών με τα όπλα στον Κεμάλ. Χωρίς την υποταγη του Τούρκου ηγέτη, η ευνοϊκή για τα ελληνικά συμφέροντα, συνθήκη αποτελούσε κενό γράμμα.

Για την κυβέρνηση Δ. Γούναρη η διπλωματική οδός ήταν πλέον μονόδρομος. Ελληνική διπλωματική αποστολή στάλθηκε στο εξωτερικό με στόχο την απεμπλοκή της Ελλάδας από το αδιέξοδο, την άρση του οικονομικού αποκλεισμού, που είχε επιβληθεί από τις μεγάλες δυνάμεις για την επάνοδο του Κωνσταντίνου Α΄. και την εξασφάλιση εγγυήσεων για την παρουσία και ασφάλεια του ελληνικού μικρασιατικού πληθυσμού. Σε επαφές που είχε με τη γαλλική, τη βρετανική και την ιταλική κυβέρνηση τον Οκτώβριο του 1921, συζητήθηκε το ενδεχόμενο σύναψης ειρήνης και η οικονομική ενίσχυση της Ελλάδας με νέο δάνειο. Ωστόσο, τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά.

Η γαλλική στάση ήταν αδιάφορη και νεφελώδης. Οι Γάλλοι ήταν απρόθυμοι να βοηθήσουν τους Έλληνες συμμάχους τους, φοβούμενοι ότι μια ισχυρή Ελλάδα στην Ανατολική Μεσόγειο θα ισχυροποιούσε τη θέση της Μεγάλης Βρετανίας στη Μέση Ανατολή. Η μεταστροφή των Γάλλων επισημοποιήθηκε με τη σύναψη συνθήκης μεταξύ της Γαλλίας και του Κεμάλ. Οι Γάλλοι εκκένωσαν την Κιλικία παραδίδοντας το πολεμικό υλικό τους, αξίας 200 εκατομμυρίων φράγκων, στον κεμαλικό στρατό. Η είδηση αυτή προκάλεσε σοκ στη φιλελληνική γαλλική κοινή γνώμη και δικαιολογήθηκε αδέξια από την κυβέρνηση, αλλά το γεγονός ήταν ότι οι Έλληνες εγκαταλείφθηκαν οριστικά από αυτόν τον σύμμαχό τους.

Η Ιταλία, που ήταν σχεδόν εξ’ αρχής εχθρική στην ελληνική υπόθεση, όχι μόνο δεν έδειξε καμία συμπάθεια στις ελληνικές θέσεις, αλλά είχε ήδη συνάψει συνθήκη με τη κεμαλική Τουρκία, εκκενώνοντας την Αττάλεια τον Ιούνιο του 1921 και κατόπιν, την κοιλάδα του Μαίανδρου τον Απρίλιο του 1922.

Οι Βρετανοί ήταν περισσότερο ευνοϊκά διακειμένοι απέναντι στις ελληνικές θέσεις, καθώς η παρουσία της Ελλάδας στη Μικρά Ασία προστάτευε τα συμφέροντά τους. Ωστόσο, η υποστήριξή τους περιορίστικε σε θεωρητικό επίπεδο. Καμία έμπρακτη υποστήριξη σε στρατιωτικό επίπεδο δεν δόθηκε. Ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, λόρδος Κώρζον πρότεινε μια νέα συνθήκη ειρήνης που περιλάμβανε την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων και την αυτονόμηση της Σμύρνης υπό την επικυριαρχία του σουλτάνου και τη διοίκηση από χριστιανό διοικητή. Στις 21 Οκτωβρίου 1021, σε συνάντηση που είχε ο Βρετανός πρωθυπουργός Λόυντ Τζωρτζ με την ελληνική διπλωματική αποστολή δήλωσε αδυναμία υποστήριξης με βρετανικά στρατεύματα και στρατιωτικό υλικό. Περιορίστηκε στην υπόσχεση διπλωματικής υποστήριξης για την εξεύρεση ειρηνικής λύσης και τη σύγκληση διάσκεψης με τους Σύμμαχους. Συμβούλευσε τους Έλληνες να διατηρήσουν τις θέσεις τους πάσει θυσία, ώστε να προσέλθουν στις διαπραγματεύσεις από θέση ισχύος.

Ο Δ. Γούναρης, πρωθυπουργός της Ελλάδας,26 Μαρτίου 1922 –3 Μαΐου 1922

Στη διάσκεψη του Παρισίου, στις 19 Μαρτίου 1922, τέθηκαν οι όροι της ανακωχής: απόδοση των κατακτηθέντων περιοχών στους Τούρκους, συμπεριλαμβανομένης της Κωνσταντινούπολης, με εδαφικά αντισταθμίσματα για την ελληνική πλευρά, σε μια προσπάθεια να τιμηθεί με αυτόν τον τρόπο για τις μεγάλες θυσίες που υπέφερε ο ελληνικός λαός. Οι δυο πλευρές αποδέχθησαν αρχικά τους όρους της ανακωχής, αλλά εν τέλει ο Κεμάλ, αντιλαμβανόμενος ότι η πλάστιγγα έγειρε υπέρ του, απέρριψε την πρόταση ανακωχής στις αρχές Μαϊου του 1922.

Στην Ελλάδα και τον μικρασιατικό ελληνισμό καλλιεργήθηκαν σχέδια για τη δημιουργία αυτόνομου μικρασιατικού κράτους, για να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες μιας ελληνικής στρατιωτικής εκκένωσης της Μικράς Ασίας. Ωστόσο, αυτά τα σχέδια ναυάγησαν σχεδόν εν τη γεννέσει.

Παράλληλα, ο διοικητής της Στρατιάς της Μικράς Ασίας, Αναστάσιος Παπούλας υπέβαλε την παραίτηση του στις 12 Μαϊου 1922, διαφωνώντας με την πολιτική της κυβέρνησης στη Μικρά Ασία και ιδιαίτερα με τον Αρμοστή της Σμύρνης, Αριστείδη Στεργιάδη. Αντικαταστάθηκε από τον Γεώργιο Χατζηανέστη, ο οποίος, αντιλαμβανόμενος τα μειονεκτήματα της πολύ εκτεταμένης διάταξης την οποία είχε η Στρατιά, προπαρασκεύασε τη σύμπτυξη του μετώπου σε μικρότερο μήκος.

Εν τω μεταξύ, ολοένα και δυνάμωναν οι φωνές μέσα στην ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία που υποστήριζαν τη λύση του μικρασιατικού αδιεξόδου δια της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τον ελληνικό στρατό. Μέσα από αυτή την κίνηση – ματ, οι Έλληνες προσδοκούσαν να φέρουν τον Κεμάλ και τους Συμμάχους προ τετελεσμένων και να εξαναγκάσουν τον πρώτο σε συνθηκολόγηση και τους δεύτερους σε σιωπηρή αποδοχή των νέων δεδομένων και αναζήτηση ειρηνικής λύσης.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που είχαν δημιουργηθεί παρόμοιες σκέψεις στην ελληνική πλευρά. Ήδη από τον Ιούλιο του 1921, όταν οι συνθήκες ήταν ευνοϊκότερες, μετά τις νίκες στην Κιουτάχεια και στο Εσκί Σεχίρ, το Γενικό Επιτελείο Στρατού προετοίμαζε μια τέτοια επιχείρηση. Ωστόσο, την εγκατέλειψε τότε λόγω της σθεναρής αντίδρασης των Συμμάχων.

Ανάμεσα στα άλλα πλεονεκτήματα που διέβλεπαν οι σχεδιαστές της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης ήταν ο μετριασμός της αλγεινής εντύπωσης που θα προκαλούσε η πιθανή εγκατάλειψη της Ιωνίας. Επιπλέον, σ’ αυτή τη μεγάλη μητρόπολη θα μπορούσαν να διαφύγουν ευκολότερα πολλοί Έλληνες της Μικράς Ασίας. Άλλωστε, ήδη από τον Μάιο του 1453, η απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης παρέμενε ένας φλογερός πόθος στις καρδιές της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων. Με την είσοδο του ελληνικού στρατού στην πάλαι ποτέ Βασιλεύουσα θα εκπληρωνόταν ένα μεγάλο μέρος από τους οραματισμούς της Μεγάλης Ιδέας. Ήδη, από το Μάιο του 1922 οι ελληνικές εφημερίδες της Κωνσταντινούπολης άρχισαν να θέτουν το θέμα και να προετοιμάζουν ψυχολογικά τους Έλληνες.

Ο πρωθυπουργός Δ. Γούναρης και ο υπουργός Στρατιωτικών Ν. Θεοτόκης με τους Διοικητές της Στρατιάς Μικράς Ασίας και Α' Σώματος Στρατού, Α. Παπούλα και Α. Κοντούλη στα χαρακώματα του Τουλού-Μπουνάρ

Εκείνη την στιγμή, ο συχετισμός των δυνάμεων στην Ανατολική Θράκη ήταν συντριπτικά υπέρ των Ελλήνων και εις βάρος των Τούρκων (οι τελευταίοι διέθεταν μόλις 9.700 άνδρες, εκ των οποίων 3.720 στρατιώτες πεζικού), ενώ οι συμμαχικές δυνάμεις κατοχής της Κωνσταντινούπολης παρέτασσαν σχεδόν 17.000 άνδρες (περίπου 10.000 Γάλλοι, 5.000 Βρετανοί και 2.000 Ιταλοί). Η ελληνική κυβέρνηση ήλπιζε ότι οι συμμαχικές δυνάμεις θα έμεναν ουσιαστικά αδρανείς στην επιχείρηση κατάληψης της Κωνσταντινούπολης.

Σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα επί του θωρηκτού ”Αβέρωφ”, τον Ιούνιο του 1922, μεταξύ του νέου διοικητή της Στρατιάς της Μικράς Ασίας και της κυβέρνησης αποφασίστηκε η προπαρασκευή και εκτέλεση αυτού του σχεδίου. Η γνωστοποίηση του σχεδίου προκάλεσε κύματα ενθουσιασμού και συγκίνησης μεταξύ των Ελλήνων και προσωρινά καταλάγιασε τον υφέρποντα εθνικό διχασμό που κυριαρχούσε με αμείωτη ένταση ήδη από το 1915.

Αποφασίστηκε η ενίσχυση της Στρατιάς Θράκης, η οποία από την 1η Ιουλίου μετονομάστηκε σε Δ΄ Σώμα Στρατού, με μονάδες από το μικρασιατικό μέτωπο. Στις 16 Ιουνίου διορίστηκε διοικητής του Δ’ Σώματος Στρατού ο υποστράτηγος Αριστοτέλης Βλαχόπουλος που επικέντρωσε τις προσπάθειές του στην προπαρασκευή των δυνάμεών του για την ανάληψη επιθετικής πρωτοβουλίας στην Ανατολική Θράκη. Το Δ’ Σώμα Στρατού διέθετε εκείνη την περίοδο δύο Μεραρχίες.

Ο αρχιστράτηγος Γ. Χατζηανέστης επιθεωρεί ελληνικές στρατιωτικές μονάδες στο μικρασιατικό μέτωπο

Ελληνική κινητοποίηση και παλινδρομήσεις

Κατά τα τέλη του Ιουνίου του 1922 αφίχθησαν οι ενισχύσεις από το μικρασιατικό μέτωπο. Από το Γ’ Σώμα Στρατού αποσπάσθηκαν τα 55ο και 28ο Σύνταγματα Πεζικού, το Ι/39 Τάγμα Ευζώνων και η ΙΙΙ Μοίρα Ορειβατικού Πυροβολικού. Το Α’ Σώμα Στρατού απέστειλε το 56ο Σύνταγμα Πεζικού και το Β’ Σώμα Στρατού τα 62ο και 63ο Συντάγματα Πεζικού, το ΙΙΙ/40 Τάγμα Ευζώνων, μια επιλαρχία και μια μοίρα πυροβόλων Skoda 150 mm και μια ανεξάρτητη πυροβολαρχία των 65 mm. Οι παραπάνω δυνάμεις συγκρότησαν την Α΄ Μεραρχία, με έδρα την Τυρολόη. Η απόσπαση των τμημάτων αυτών δεν επέφερε ουσιαστική εξασθένιση των ελληνικών δυνάμεων στη Μικρά Ασία, καθώς προέρχονταν από τρία διαφορετικά Σώματα Στρατού και αντιστοιχούσαν σε μικρό ποσοστό επί του συνόλου των παραταγμένων δυνάμεων.

Στις 10 Ιουλίου, η Α’ Μεραρχία και η Μεραρχία Αδριανούπολης κατέλαβαν θέσεις εγγύτερα της ελληνοτουρκικής μεθορίου. Στις 13 Ιουλίου, διαβιβάστηκε στον Χατζηανέστη μια διακοίνωση της ελληνικής κυβέρνησης, που επρόκειτο να διαβιβασθεί μέσω του συνταγματάρχη Δ. Ψαλλίδα (διοικητή της Ελληνικής Στρατιωτικής Αποστολής Κωνσταντινουπόλεως) στην Υψηλή Πύλη, την ώρα που το Δ’ Σώμα Στρατού θα περνούσε τη μεθόριο. Ο Χατζηανέστης και το επιτελείο του αφίχθησαν στη Ραιδεστό της Ανατολικής Θράκης στις 14 Ιουλίου. Ημερομηνία έναρξης της επιχείρησης ορίστηκε η 16η Ιουλίου. Το σχέδιο προέβλεπε την ταχεία κατάληψη της νοητής γραμμής που ένωνε τη λίμνη Δέρκων με το Μπουγιούκ Τσεκμετζέ και την ταχύτατη προέλαση προς την Κωνσταντινούπολη και την κατάληψή της.

Οι Βρετανοί δέχθηκαν με σιωπηλή επιδοκιμασία την είδηση για τη συγκέντρωση του ελληνικού στρατευμάτων στη μεθόριο. Μάλιστα, ο Άγγλος Βουλευτής (Γκλην) πήρε τηλεγράφημα από τον Άγγλο στρατηγό Τάουνσεντ από την Άγκυρα που ανάφερε ότι ο «Κεμάλ είναι διατεθειμένος διαπραγματευτεί ειρήνην» αν οι Έλληνες κατελάμβαναν την Κωνσταντινούπολη. Η πίεση είχε αρχίσει να γίνεται ήδη αισθητή στην κεμαλική πλευρά. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μελετίου που πήγε στο στρατό κοντά στην Τσατάλτζα και τον ενθάρρυνε και προέτρεπε τους Έλληνες της Θράκης να κινητοποιηθούν για τη σωτηρία της πόλης και του ελληνισμού.

Ελληνικό πυροβολικό προωθείται κατά τη μάχη του Αφιόν Καραχισάρ

Ωστόσο, την ίδια μέρα της άφιξης του Χατζηανέστη στη Ραιδεστό, το Υπουργείο Στρατιωτικών έστειλε νέα διαταγή στον Έλληνα αρχιστράτηγο να αναβάλει την πρόελαση και να ειδοποίησει τον συνταγματάρχη Ψαλλίδα να μην επιδώσει ακόμη τη διακοίνωση στην Υψηλή Πύλη. Μετά από αυτές τις εξελίξεις, ο Χατζηανέστης διέταξε το Δ’ Σώμα Στρατού να μην προωθηθεί στα σημεία εξόρμησης.

Τι είχε προηγηθεί που οδήγησε στην αναβολή της επιχείρησης; Στις 14 Ιουλίου, η ελληνική κυβέρνηση είχε ήδη γνωστοποιήσει στους Συμμάχους, μέσω διακοίνωσης προς τους υπουργούς Εξωτερικών της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας, την πρόθεση της να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη. Η διακοίνωση περιλάμβανε ”…η ελληνική κυβέρνηση δεν δίστασε κατά τον παρελθόντα Νοέμβριον να αποδεχθή και εκ των προτέρων την μεσολάβησιν των Συμμάχων και να προχωρήση εις την περί ανακωχής πρότασιν αυτών, την γενομένην κατά τον Μάρτιον του 1922 εις την Ελλάδα και τας τουρκικάς κυβερνήσεις.[…]. Η Ελλάς ευρίσκεται εις την ανάγκην να αποβλέψη εις τα προσφορώτερα μέτρα προς τερματισμόν της ενόπλου ρήξεως. Πιστή εν τούτοις εις το πρόγραμμά της η Ελλάς, έσεται πάντοτε έτοιμη να εξετάσει από κοινού μετά των Συμμάχων πάσαν πρότασιν ειρήνης και την ισχύν των αποφάσεων των νικητών κρατών”.

Η αντίδραση στην ελληνική διακοίνωση ήταν σφοδρή, ιδιαίτερα από την πλευρά της Γαλλίας και της Ιταλίας με αποτέλεσμα τη ματαίωση του σχεδίου κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τα ελληνικά στρατεύματα. Μάλιστα, η ελληνική κυβέρνηση ενημερώθηκε ότι: «διατάχθησαν τα συμμαχικά στρατεύματα όπως αποκρούσουν βίαια πάσαν στρατιωτικήν κίνησιν εντός της υπ’ αυτών κατεχομένης ζώνης». Στις 18 Ιουλίου αποφασίστηκε η οιρστική εγκατάλειψη του σχεδίου. Η ελληνική κυβέρνηση βουλιάζοντας στην αναποφασιστικότητα, δίστασε στην εφαρμογή του σχεδίου, έστω και αν αυτό συνεπαγόταν πιθανή σύγκρουση με τα συμμαχικά στρατεύματα. Αντί να προχωρήσει στην αιφνιδιαστική προέλαση κατά της Κωνσταντινούπολης και την εξουδετέρωση των τουρκικών δυνάμεων, αυτοπαγιδεύτηκε σε ατέρμονες διαβουλεύσεις με τους Συμμάχους φανερώνοντας τα σχέδιά της και ζητώντας τη διόλου βέβαιη συγκατάθεσή τους. Η έλλειψη πυγμής της ελληνικής πλευράς της στέρησε τη δυνατότητα μιας σημαντικής στρατιωτικής και πολιτικής επιτυχίας.

Αντιδράσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό

Η ακύρωση του ελληνικού σχεδίου προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στον βρετανικό Τύπο. Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο της εφημερίδας ”Ουεστμίνστερ”: ”…[το κυριότερο αποτέλεσμα της κατοχής της Κωνσταντινούπολης είναι ότι οι Τούρκοι έχουν την πρωτεύουσά τους υπό την προστασία των Συμμάχων εναντίον των Ελλήνων, ενώ γαλλικά και ιταλικά πλοία μπορούν να διέρχονται δια των Στενών, μεταφέροντας αφθονία πυρομαχικών, τα οποία παραδίδονται στην Άγκυρα. Αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να επιτρέψουμε στην ελληνική κυέρνηση να λάβει μέτρα όπως νικήσει στον πόλεμο, πρέπει τουλάχιστον να επιτρέψουμε σ’ αυτή να εξέλθει από αυτόν.[…].

Τον Αύγουστο του 1922, ο Λόυντ Τζωρτζ, στη Διάσκεψη των Παρισίων επισήμανε με έμφαση μεταξύ άλλων: ” Εάν οι Δυνάμεις της Συνεννοήσεως ήθελαν να τηρήσουν απόλυτη ουδετερότητα, δεν θα μπορούσαν να αρνηθούν στον Ελληνικό Στρατό το δικαίωμα να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη, πρωτεύουσα του εχθρού. Η υπό των Συμμάχων κατοχή της Κωνσταντινούπολης επιφέρει σοβαρό και άδικο μειονέκτημα για τους Έλληνες ”, ενώ ο Ουίνστον Τσώρτσιλ τόνιζε ότι: ”…η Ελλάς ζήτησε από τους Συμμάχους την άδεια να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ήταν οι Έλληνες σε θέση να το κάνουν και μόνη δε η απειλή της επιχείρησης κατετάραξε τους Τούρκους στην Άγκυρα…”.

Ελληνική ορεινή πυροβολαρχία στην περιοχή του Τουλού-Μπουνάρ

Η απογοήτευση που επικράτησε στην ελληνική πλευρά από τη ματαίωση του σχεδίου αποτυπώνεται στην αναφορά του διευθυντή του Γραφείου της Ελληνικής Αρμοστείας στην Κωνσταντινούπολη, Δημήτριου Σβολόπουλου ”…Από διπλωματικής απόψεως έτσι έληξε το εγχείρημα κατά της Κωνσταντινουπόλεως. Με μια επίσημη και απροκάλυπτη ομολογία ότι αν δεν μεσολαβούσε ο ιστορικός εκείνος δισταγμός της τελευταίας στιγμής ”το γεγονός εκείνο θα ήταν αποφασιστικό”.

Κριτική προσέγγιση στο σχέδιο

Τα πλεονεκτήματα από την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης θα ήταν σημαντικά τόσο σε ηθικό όσο και σε υλικό επίπεδο. Θα αναπτέρωνε το ηθικό του Ελληνισμού και του Ελληνικού Στρατού, ενώ αντίθετα θα καταβαραθρωνόταν αυτό των Τούρκων. Η Ελλάδα θα ανακτούσε το πλεονέκτημα σε διπλωματικό επίπεδο και η κατάληψη μιας πόλης με τόσο μεγάλη στρατηγική σημασία όπως η Κωνσταντινούπολη θα της προσέδιδε μεγαλύτερο κύρος. Παράλληλα, θα αποδεσμευόταν το Δ’ Σώμα Στρατού, το οποίο πλέον μπορούσε να μεταφερθεί στην Μικρά Ασία και να ενισχύσει τις ελληνικές θέσεις. Έτσι, κατά πάσα πιθανότητα θα αποφευγόταν η κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου, η συνακόλουθη Μικρασιατική Καταστροφή και θα διασφαλιζόταν η Ανατολική Θράκη.

Ωστόσο, το ερώτημα που γεννάται από τη μελέτη των συνθηκών εκείνης της περιόδου, των συσχετισμών δυνάεμων και των συμφερόντων των εμπλεκόμενων πλευρών (Ελλάδα, κεμαλική Τουρκία και Σύμμαχοι) είναι κατά πόσο ήταν ρεαλιστικό το σχέδιο κατάληψης της Κωνσταντινούπολης. Ίσως, σε επίπεδο στρατιωτικό, ο Ελληνικός Στρατός υπερτερούσε σε όλα τα σημεία του Τουρκικού στη Θράκη. Ήταν όμως ισχυρότερος του Συμμαχικού Στρατού; Τι αντίκτυπο θα είχε μια σύγκρουση μεταξύ ελληνικών και συμμαχικών στρατεύματων; Άραγε δεν θα προκαλούσε ένα βαθύ τραύμα στις ήδη επιδεινώμενες σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Συμμάχων μετά την επαναφορά του Κωνσταντίνου στη βασιλεία; Το σχέδιο τελικά ναυάγησε εν τη γεννέσει του λόγω της σφοδρότατης αντίδρασης των Γάλλων και σε δεύτερο επίπεδο, των Ιταλών. Η ελληνική κυβέρνηση απέτυχε να διαβλέψει την στάση αυτών των δύο Μεγάλων Δυνάμεων. Όμως τα αρνητικά μηνύματα είχαν ήδη δοθεί στην ελληνική διπλωματική αποστολή στο Παρίσι και τη Ρώμη τον Οκτώβριο του 1921. Άμεση συνέπεια του φιάσκου αυτού υπήρξε η περαιτέρω πτώση του ηθικού του στρατού και του λαού και η αποδυνάμωση της διεθνής θέσης της ελληνικής κυβέρνησης.

Εύζωνοι εφορμούν εναντίον τουρκικών θέσεων υπερπηδώντας συρματοπλέγματα στο μέτωπο της Μικράς Ασίας

Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα δεν ήταν πλέον σε θέση να δράσει ανεξάρτητα, καθώς είχε απωλέσει την αποδοχή ή την έμπρακτη υποστήριξη των Συμμάχων. Η ελληνική κυβέρνηση όφειλε να είχε εκτιμήσει αυτές τις παραμέτρους πριν προβεί στην κατάστρωση του σχεδίου. Ωστόσο, οι κυβερνήσεις από το 1920 ως το 1922 δρούσαν διαρκώς με προχειρότητα, επιπολαιότητα και χωρίς μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό και σφαιρική αντίληψη της διεθνούς διπλωματικής και στρατιωτικής πραγματικότητας. Η τραγική απόφαση τους για συνέχιση του πολέμου στη Μικρά Ασία, ενώ δεν πίστευαν σε αυτόν, η επαναθρόνιση του ανεπιθύμητου στους Συμμάχους, βασιλιά Κωνσταντίνου και η εκκαθάριση του στρατεύματος από αξιόλογους βενιζελικούς αξιωματικούς ναρκοθέτησαν την επιτυχή έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας.

Η αποτυχία στον Σαγγάριο ποταμό, η έλλειψη προόδου στις διπλωματικές επαφές με τους Συμμάχους και η άρνηση του Κεμάλ να συμφωνήσει σε εκεχειρία οδήγησε την ελληνική κυβέρνηση σε απόγνωση. Υπό το κράτος πανικού αποφασίστηκε και σχεδιάστηκε η επιχείρηση για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Αλλά ακόμη και αν παραβλεπόταν η αντίδραση των Συμμάχων και επιλεγόταν και αυτή η σύγκρουση με τα συμμαχικά στρατεύματα αυτό δεν θα ήταν δυνατόν δίχως την άσκηση πολιτικής με πυγμή και τόλμη εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης. Όμως εκείνη την περίοδο, το κλίμα ηττοπάθειας ήταν διάχυτο στους κόλπους της ελληνικής κυβέρνησης. Κατά συνέπεια, ήταν αδύνατον να ασκήσει δυναμική πολιτική προς όλες τις κατευθύνσεις. Οι ίδιες συνθήκες ίσχυσαν και για τις επόμενες κυβερνήσεις των Νικολάου Στράτου και Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, που δεν κατόρθωσαν να αποσοβήσουν την επερχόμενη Καταστροφή και να διασφαλίσουν τη ζωή και την περιουσία των Ελλήνων Μικρασιατών.

Στο ερώτημα αν ήταν το σχέδιο για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία ή χίμαιρα η απάντηση θα μπορούσε να είναι η ακόλουθη: θεωρητικώς ναι, ήταν μια χαμένη ευκαιρία, πρακτικώς ήταν μάλλον μια χίμαιρα, διότι η Ελλάδα δεν ήταν σε θέση, από όλες τις απόψεις, να επιβάλλει τη θέληση της στους Τούρκους και τους Συμμάχους και να προληφθεί η Μεγάλη Εθνική Καταστροφή που στοίχισε τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Μικράς Ασίας μετά από μια αδιάκοπη, λαμπρή παρουσία στην περιοχή για παραπάνω από 3.000 χρόνια.

 

 

 

 

 

 

 


 

ΤΑ ΠΙΟ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ

Γιοι παπάδων ή απλώς γιοι κάποιων, μυλωνάδες και μεταλλουργοί, νέοι και ψηλοί. Ποιο επώνυμο συναντάμε πιο συχνά σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα και τι σημαίνει αυτό;

Γιοι παπάδων ή απλώς γιοι κάποιων, μυλωνάδες και μεταλλουργοί, νέοι και ψηλοί. Κάπως έτσι έβλεπαν φαίνεται οι Ευρωπαίοι πρόγονοί μας τους εαυτούς τους κι αυτό αποτυπώνεται ξεκάθαρα στα επίθετα που είναι πιο δημοφιλή σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα.

. Δεν θα είναι δύσκολο να μαντέψετε ποιο είναι αυτό το επώνυμο για την χώρα μας, ωστόσο δεν μπορείτε να φανταστείτε ότι υπάρχει μια χώρα όπου οι κάτοικοί της δεν έχουν επώνυμο!

 

Πορτογαλία – Silva (Σίλβα)

Πόρτο, η συγκλονιστική πόλη της Πορτογαλίας σε μια άκρη της πληγωμένης  Μεσογείου [εικόνες +βίντεο] | ΚΟΣΜΟΣ | iefimerida.gr

Όποια γωνία κι αν γυρίσεις το πιθανότερο είναι να συναντήσεις κάποιον «Σίλβα» ή «Ντα Σίλβα». Το όνομα προέρχεται από την λατινική λέξη «silva», η οποία σημαίνει δάσος. Φυσικά το γεγονός δεν είναι τυχαίο καθώς η Πορτογαλία είναι μια χώρα με πλούσια δάση, μια μορφολογία που έχει επηρεάσει έντονα την παράδοση και την λαογραφία της. Το συγκεκριμένο επώνυμο συναντάται ακόμα πολύ συχνά σε χώρες που είχε επεκταθεί η πορτογαλική αυτοκρατορία, όπως η Βραζιλία αλλά και η Σρι Λάνκα και η Ινδία στην Ασία.

Ισπανία – Garcia (Γκαρσία)

Ισπανία: Ανοίγουν από σήμερα πάρκα και ταράτσες στη Μαδρίτη | Sofokleousin

Υπολογίζεται ότι το 3,5% των Ισπανών ονομάζεται «Garcia». Αυτό σημαίνει ότι περίπου 1.378.000 άνθρωποι «ακούνε» σε αυτό το επώνυμο. Οι ρίζες του ονόματος αυτού οδηγούν στην προ-ρωμαϊκή εποχή και σύμφωνα με τους γλωσσολόγους προέρχεται από την βασκική γλώσσα, ενώ συνδέεται με το επίθετο «νέος» (gaztea). Το επώνυμο ήταν ήδη πολύ συχνό από τα πρώιμα μεσαιωνικά χρόνια στην Ισπανία. Μάλιστα, εξαιτίας της εγγύτητας της χώρας με την Γαλλία μέσω των Πυρηναίων, το επώνυμο Γκαρσία είναι το 14ο πιο συχνό και στην Γαλλία.

Γαλλία – Martin (Μαρτίν)

Τουρίστες και στη Γαλλία από 15 Ιουνίου

Συνήθως οι δημοφιλείς Άγιοι δίνουν το μικρό τους όνομα σε πάρα πολλούς πιστούς, όπως έχει συμβεί στην χώρα μας με τον Άγιο Γεώργιο και τον Άγιο Ιωάννη. Στην Γαλλία όμως ένας Άγιος δημιούργησε το πιο δημοφιλές επώνυμο της χώρας. Έτσι, υπολογίζεται ότι περίπου 240.000 Γάλλοι έχουν το επώνυμο «Μαρτίν», το οποίο φέρεται να έχει τις ρίζες του στον Άγιο Μαρτίνο της Τουρ (Martin of Tours), τον πιο αγαπητό άγιο της χώρας. Αν και δεν είναι γνωστό πως το όνομα του Αγίου Μαρτίνου κατέληξε να γίνει επώνυμο φημολογείται ότι αυτό ξεκίνησε από τα ορφανοτροφεία, τα οποία έδιναν το όνομά του ως επώνυμα σε παιδιά που ζούσαν εκεί.

Ιρλανδία – Μέρφι (Murphy)

Ιρλανδία Αεροπορικά Εισιτήρια, Πτήσεις και Προσφορές Εισητηρίων για Ιρλανδία

Το πιο κοινό επώνυμο στην Ιρλανδία και ειδικά στην επαρχία του Κορκ είναι το «Murphy». Το όνομα αυτό σημαίνει «μαχητής της θάλασσας»  καθώς προέρχεται από το όνομα «Murchadh» ή «Murragh», το οποίο μεταφράστηκε στα γαελικά ως «MacMurchadh» και «O’Murchadh» (ο απόγονος του Murchadh). Οι οικογένειες O’Murchadh συνήθως ζούσαν στο Γουέξφορν, το Ρόσκομον και το Κορκ. Αρχικά το επώνυμο «αγγλοποιήθηκε» ως «ΜακΜέρφι» και τελικά κατέληξε ως σκέτο «Μέρφι» στις αρχές του 19ου αιώνα.

Ηνωμένο Βασίλειο – Σμιθ (Smith)

Υπέροχο βίντεο: Η Αγγλία από ψηλά.

Σε ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο, το 1,26% του πληθυσμού μοιράζεται το επώνυμο «Σμιθ» το οποίο προέρχεται από τα αρχαία αγγλικά. Η λέξη έχει τις ρίζες της στην λέξη που προφερόταν ως smið or smiþ και σήμαινε μεταλλουργός και τη λέξη smitan, το οποίο στα αρχαία αγγλικά σήμαινε «χτύπημα» μια λέξη που σήμερα αποδίδεται με το «smite». Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά του δύο Παγκοσμίους Πολέμους πολλοί Γερμανοί με το επώνυμο «Schmidt» το άλλαξαν σε «Smith», για να αποφύγουν τις διακρίσεις.

Νορβηγία – Χάνσεν (Hanssen)

Η Νορβηγία των Βίκινγκς | LIFETONE

Υπολογίζεται ότι περίπου 55.000 άνθρωποι από τα 5,5 εκατομμύρια των Νορβηγών έχουν το επώνυμο Χάνσεν. Στην πραγματικότητα το όνομα σημαίνει απλώς «ο γιος του Χανς» οπότε μάλλον θα πρέπει να υποθέσουν ότι και το όνομα Χανς είναι εξίσου δημοφιλές στην χώρα.

Σουηδία – Γιόχανσον (Johansson)

H Σουηδία έχει γίνει ένας σάκος του μποξ

Τα 18 πιο δημοφιλή επώνυμα στην Σουηδία τελειώνουν όλα με την κατάληξη «-sson», η οποία όπως και στην Νορβηγία σημαίνει «ο γιος του». Έτσι, ο Γιόχανσον είναι πολύ απλά ο γιος του Γιόχαν και αυτοί υπολογίζονται σε 265.000 σε όλη την Σουηδία. Εξίσου δημοφιλές αλλά στην δεεύτερη θέση βρίσκεται το επώνυμο «Άντερσον».

Δανία – Νίλσεν (Nielsen)

Δανία: Η χώρα ανοίγει τα σύνορά της για τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης  από τις 27 Ιουνίου – HANIA.news

Η παράδοση συνεχίζεται για τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης και στην Δανία. Εδώ, οι περισσότεροι είναι «γιοι του Νιλς» εξ ου και… Νίλσεν. Περίπου το 5% των κατοίκων (288.050) μοιράζονται το συγκεκριμένο επώνυμο, το οποίο πήρε την πρωτιά πριν από μια περίπου δεκαετία από το εξίσου δημοφιλές μέχρι και σήμερα Γένσεν (Jensen). Εξαιτίας της αυξημένης μετανάστευσης των Δανών στο παρελθόν σε πολλές χώρες, όπως οι ΗΠΑ και η Αγγλία, μπορεί κανείς να συναντήσει το συγκεκριμένο επώνυμο σε διάφορες μορφές και γραφές όπως Nielson, Nelsen, Nelson, Neilson ή Neilsen.

Φινλανδία – Κόρονεν (Korhonen)

Πώς η Φινλανδία δίνει λύση στο πρόβλημα των αστέγων;

Αρκετοί διάσημοι αθλητές, πολιτικοί και καλλιτέχνες από την Φινλανδία μοιράζονται αυτό το επώνυμο όπως και 23.500 ακόμα Φινλανδοί, δηλαδή το 0.43% του πληθυσμού. Αν και η λέξη δεν φαίνεται να έχει κάποια ξεκάθαρη σύνδεση με τα σύγχρονα φινλανδικά θεωρείται ότι προέρχεται από την αρχαία λέξη «korho», η οποία σε κάποιες διαλέκτους σημαίνει τον κουφό άνθρωπο ή τον μουδιασμένο.

Ολλανδία – Ντε Γιονγκ (De Jong)

Η Ολλανδία αλλάζει από σήμερα την επίσημη ονομασία της, στην μάχη κατά του  υπερτουρισμού

Ο Φρένκι Ντε Γιονγκ θεωρείται το νέο ανερχόμενο ταλέντο του ολλανδικού ποδοσφαίρου και θεωρείται ένας από τους πολλά υποσχόμενους παίκτες της Μπαρτσελόνα. Την ίδια στιγμή ωστόσο δεν έχει ένα τόσο ξεχωριστό επώνυμο καθώς θα μπορούσε να τον μπερδέψει κανείς εύκολα με τους άλλους 86.500 Ντε Γιονγκ που ζουν στην Ολλανδία. Όπως και με το ισπανικό Γκαρσία, έτσι και το Ντε Γιονγκ σημαίνει «ο νέος». Το επώνυμο συναντάται εδώ και αιώνες στην Ολλανδία και πολλά διάσημα πρόσωπα της ιστορίας ονομάζονταν έτσι.

Βέλγιο Πέτερς – (Peeters)

Προς νέα περίοδο ακυβερνησίας το Βέλγιο | Κόσμος | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το πιο δημοφιλές επώνυμο στο Βέλγιο είναι το Πέτερς και έχει τις ρίζες του στην ολλανδική γλώσσα. Υπολογίζεται ότι περίπου 32.700 άτομα ονομάζονται έτσι και φυσικά το όνομα απαντάται κυριως στις περιοχές της Φλάνδρας, όπου μιλούν ολλανδικά ή αλλιώς φλαμανδικά. Είναι ενδεικτικά ότι στις περιοχές της Βαλλωνίας, όπου μιλούν γαλλικά, το επώνυμο είναι μόλις το 67ο πιο συχνό, ενώ και στις Βρυξέλλες είναι το δεύτερο πιο συχνό μετά το Γιάνσεν. Το Πέτερς σημαίνει «ο γιος του Πέτερ» (Πέτρος στα ολλανδικά).

Γερμανία και Ελβετία – Μίλερ (ller)

9 Ημέρες: Ιταλία-Αυστρία-Γερμανία-Γαλλία-Ελβετία

Το επώνυμο «Μίλερ» σημαίνει στα γερμανικά «Μυλωνάς» και είναι το πιο συχνό επώνυμο που συναντάται τόσο στην Γερμανία όσο και στην Ελβετία, ενώ και στην Αυστρία είναι το πέμπτο πιο κοινό επώνυμο. Μόνο στην Γερμανία μπορεί να βρει κανείς 320.000 Μίλερ στον τηλεφωνικό κατάλογο το 1,5% του πληθυσμού), ενώ αυτό είναι και το όνομα ενός από τα μεγαλύτερα σούπερ μάρκετ στη χώρα. Επιπλέον, υπάρχουν περίπου 40.000 παραλλαγές του επωνύμου. Ο Γερμανός ειδικός της ονοματολογίας Γιούργκεν Ούντολφ υπολογίζει ότι υπάρχουν περίπου 700.000 Γερμανοί που ονομάζονται Μίλερ.

Αυστρία – Γκρούμπερ (Gruber)

Hallstatt: Μια ονειρική πόλη στην Αυστρία! - iTravelling

Το 0,4% των Αυστριακών ονομάζονται Γκρούμπερ και όπως όλα δείχνουν το όνομα προέρχεται από την βαυαρική ρίζα «Grub-», η οποία σχετίζεται με εργασίες λατομείων και γενικά με σκάψιμο στο έδαφος. Ορισμένες πηγές συνδέουν την προέλευση της λέξης με την περιοχή Grub στην Αυστρια. Είναι κοινο στην γλώσσα της χώρας να προστίθεται η κατάληξη –er για να υποδηλωθεί η περιοχή προέλευσης κάποιου.

Ιταλία – Ρόσι (Rossi)

Όλα όσα δεν ξέρατε για την Ιταλία | clickatlife

Στα ιταλικά η λέξη «rossi» είναι ο πληθυντικός αριθμός του «rosso», το οποίο σημαίνει κόκκινος ή κοκκινομάλλης. Αν και δεν είναι σίγουρο ότι η προέλευση του επώνυμου «Rossi» προέρχεται από το «Κοκκινομάλληδες»- μιας και οι Ιταλοί δεν φημίζονται για τα κόκκινα μαλλιά τους – αδιαμφισβήτητα το επώνυμο είναι το πιο συχνό στην Ιταλία. Μάλιστα, συναντάται σε πάρα πολλές ακόμα χώρες του εξωτερικού εξαιτίας της συχνής μετανάστευσης των Ιταλών της προηγούμενες δεκαετίες.

Μάλτα – Μποργκ (Borg)

10 λόγοι για να πας στη Μάλτα - iTravelling

Στην Μάλτα το 3.3% του πληθυσμού, δηλαδή περίπου 13.200 άνθρωποι, μοιράζονται το επώνυμο Borg, ενώ στην χώρα του Μελιού (το όνομα της Μάλτας προέρχεται από το ελληνικό μέλι καθώς οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν την περιοχή Μελίτη) το 76% των κατοίκων της, δηλαδή 307.886 άνθρωποι, μοιράζονται μόλις 100 διαφορετικά επώνυμα. Θεωρείται ότι το Μποργκ προέρχεται από το όνομα της σικελικής πόλης Μπούργκιο, το όνομα της οποίας προέρχεται πιθανόν από το ελληνικό «Πύργος». Το επώνυμο συναντάται και σε άλλες περιοχές της Ευρώπης ως η Σουηδία και η Ισπανία (ως Μπούργκια).

Τσεχία – Νοβακ (Novák)

Τσεχία: Το έτος 2018, το θερμότερο στην Πράγα από το 1775

Σε πολλές σλαβικές γλώσσες συναντάμε το επώνυμο Νόβακ με διάφορες γραφές όπως Novák, Novak ή Nowak. Συγκεκριμένα, μόνο στην Τσεχία περίπου 70.000 άνθρωποι ονομάζονται έτσι.  Η λέξη προέρχεται από την σλαβική λέξη για το «νέος» (nový στα τσεχικά) και σημαίνει κάτι μεταξύ «νέος άνθρωπος», «νεοφερμένος» ή «άγνωστος». Το όνομα δινόταν συχνά σε κάποιον που ερχόταν σε μια καινούργια πόλη ή που προσηλυτιζόταν στον χριστιανισμό.

Σλοβακία – Χόρβατ (Horvath)

Ταξίδι στη Σλοβακία και στα μέρη που δεν πρέπει να χάσετε | clickatlife

Το πιο δημοφιλές όνομα στην Σλοβακία υποδηλώνει ότι οι πρόγονοί του προέρχονταν από την… Κροατία! Τους προηγούμενος αιώνες αρκετοί Κροάτες κατέφτασαν ως μετανάστες στην Σλοβακία και είτε επειδή δεν είχαν επώνυμα είτε δεν ήταν εύκολο να τα προφέρουν οι ντόπιοι άρχισαν να τους ονομάζουν «Χόρβατ». Η λέξη προέρχεται από την παλιότερη ουγγρική λέξη «Horvát» ή «Hrvat» που σημαίνει  Κροάτης. Το επώνυμο είναι εξίσου κοινό και στην Ουγγαρία, όπου είναι όμως το δεύτερο πιο συχνό επώνυμο. Στην Σλοβακία με τον ίδιο τρόπο έχουν δημιουργηθεί κι άλλα γνωστά επώνυμα όπως Polak, Cech και Grek.

Πολωνία – Νόβακ (Nowak)

Woman's Diary - Η μαγεία των Χριστουγέννων στην Πολωνία!

Όπως και στην Τσεχία έτσι και στην γειτονική της Πολωνία το πιο κοινό επώνυμο σημαίνει «νέος άνθρωπος» (αλλά με διαφορετική γραφή) και το έχουν περίπου 203.000 Πολωνοί. Η… γυναικεία του έκδοση είναι «Nowakowa», ενώ σε αρκετές περιπτώσεις συναντάται και με την συνηθισμένη πολωνική κατάληξη ονομάτων «Nowakowski, «Nowacki» ή Nowakiewicz.

Λιθουανία – Καζλάουσκας (Kazlauskas)

Βίλνιους, η ωραία του Βορρά - Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online

Το πιο κοινό λιθουανικό επώνυμο προέρχεται πιθανότατα από το πολωνικό επώνυμο «Kozlowski» με αυτούς που το έφεραν να κατέληξαν στην Λιθουανία μέσω της μετανάστευσης. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι πιο διάσημοι Καζλάουσκας είναι αθλητές, όπως ο Γιόνας Καζλάουσκας, ο γνωστός προπονητής μπάσκετ και της Εθνικής Ελλάδα, ο ποδοσφαιριστής Τσαρλς Καζλάουσκας που έχει γεννηθεί στις ΗΠΑ κι ο επίσης ποδοσφαιριστής Μάριους Καζλάουσκας και ο δρομέας αποστάσεων Βάλντας Καζλάουσκας. Φαίνεται ότι οι Καζλάουσκας έχουν μια μεγαλύτερη έφεση στον αθλητισμό!

Λετονία – Μπέρζινς (rziņš)

Έξι λόγοι για να επισκεφτείτε τη Λετονία

Ο πρώην πρόεδρος της Λετονίας Άντρις Μπέρζινς (2011-2015) δεν ξέρουμε αν εκπροσώπησε τον λαό της Λετονίας όπως θα ήθελαν αλλά σίγουρα μοιραζόταν με πολλούς από αυτούς κάτι κοινό: το πιο διάσημο επώνυμο της χώρας. Το επώνυμο «Μπέρζινς» προέρχεται από την λετονική λέξη «bērzs», η οποία σημαίνει «σημύδα», και την κατάληξη «iòð» που χρησιμοποιούνταν για τον σχηματισμό πατρωνυμικών με μειωτική σημασία πριν τελικά γίνει τελικά κανονική κατάληξη πατρωνυμικών επιθέτων. Μάλιστα, στις αρχές του 1800, όταν οι σημύδες αφθονούσαν στην Λετονία, ο νόμος όρισε ότι όλοι οι χωρικοί θα πρέπει να αποκτήσουν κάποιο επώνυμο. Έτσι, φαίνεται ότι οι περισσότεροι διάλεξαν κάποιο που τους ήταν πιο οικείο μιας και περιστοιχίζονταν από σημύδες!

Εσθονία – Ιβάνοφ (Ivanov)

Φινλανδία και Εσθονία σχεδιάζουν υποθαλάσσιο τούνελ που θα συνδέει Ελσίνκι  με Ταλίν | ΚΟΣΜΟΣ | iefimerida.gr

Στην Εσθονία περίπου 7.000 άνθρωποι έχουν το επώνυμο Ιβάνοφ, ένας αριθμός που δεν είναι πολύ μικρός αν αναλογιστεί κανείς ότι η χώρα έχει μόλις 1,3 εκατ. κατοίκους. Το όνομα με την χαρακτηριστική κατάληξη «-ov» των ανατολικών σλαβικών γλωσσών, η οποία υποδηλώνει την κτήση, ουσιαστικά σημαίνει «του Ιβάν», υποδηλώνοντας τον πατέρα κάποιου.

Λευκορωσία – Ζάιατς (Zajac)

Σαν να μη συμβαίνει τίποτα στη Λευκορωσία: Παίζουν κανονικά μπάλα και έχουν  ανοικτά σχολεία και μπαράκια

Το πιο δημοφιλές επώνυμο της Λευκορωσίας έχει τις ρίζες του στην Πολωνία και εμφανίστηκε στην χώρα στα τέλη του Μεσαίωνα. Προέρχεται από την πολωνική λέξη «zając», η οποία σημαίνει «λαγός» και συχνά δίνεται ως παρατσούκλι σε κάποιον που τρέχει γρήγορα ή που είναι ντροπαλός. Το επώνυμο μερικές φορές γράφεται και ως «Zajonc» επειδή η λέξη λαγός στα πολωνικά προφέρεται ως ζαγιόνκ (εξαιτίας του χαρακτήρα ą που προφέρεται ως -ον-).

Ουκρανία – Μέλνικ (МЕЛЬНИК –Melnyk)

Ουκρανία: Ξεκίνησε η προεκλογική εκστρατεία για την ανάδειξη προέδρου |  ενότητες, κόσμος | Real.gr

Το Μέλνικ θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ό,τι το Μίλερ για την Γερμανία. Το πιο διάσημο ουκρανικό επίθετο είναι το «МЕЛЬНИК», το οποίο προφέρεται ως «Μέλνικ» και σημαίνει Μυλωνάς. Στην Ουκρανία τα περισσότερα επίθετα προέρχονται είτε με την προσθήκη επιθημάτων που δηλώνουν κτήση είτε από επαγγέλματα ή τοπωνύμια.

Ρουμανία και Μολδαβία – Πόπα (Popa)

5+1 υπέροχα αξιοθέατα για να γνωρίσετε την Ρουμανία

Περίπου 200.000 άνθρωποι από τα 24 εκατ. των ανθρώπων που κατοικούν στην Ρουμανία και την Μολδαβία μοιράζονται το επώνυμο «Popa», το οποίο πολύ απλά σημαίνει «Παπάς» στα ρουμανικά. Το πιο διάσημο επώνυμο σε αυτές τις δύο χώρες το έχουν διάσημοι πολιτικοί, μουσικοί, ζωγράφοι, ενώ το δεύτερο πιο διάσημο επώνυμο είναι το «Popescu». Αυτό χάρη στην κατάληξη –escu σημαίνει απλώς ο… γιος του Παπά!

Ουγγαρία – Νάγκι (Nagy)

Ουγγαρία | Fastravel by Keramidas

Με μέσο ύψος αντρών στο 1,77 (πηγή 2008) οι Ούγγροι δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν από τους πιο ψηλούς Ευρωπαίους. Ωστόσο, μάλλον έχουν αρκετή αυτοπεποίθηση κι έτσι οι περισσότεροι Ούγγροι ονομάζονται «Νάγκι» με την λέξη να σημαίνει ψηλός ή μεγάλος. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα περισσότερα επίθετα των Ούγγρων, εκτός από το Νάγκι, δηλώνει είτε την εργασία κάποιου είτε την καταγωγή του από περιοχές που παλιότερα άνηκαν στον Οίκο των Αψβούργων, όπως  ‘Német‘ (Γερμανός), ‘Horváth‘ (Κροάτης) και ‘Tóth‘ (Σλοβάκος).

Σλοβενία – Νόβακ (Novak)

Προορισμός Σλοβενία | Versus Travel

Όπως στην Τσεχία και την Πολωνία, έτσι και στην Σλοβενία οι… νέοι αφθονούν. Περίπου 12.000 άνθρωποι ονομάζονται Νόβακ, ωστόσο παρόλο που στατιστικά πρόκειται για το πιο συχνό επίθετο, δεν συναντάται σε όλες τις περιοχές της χώρας. Έτσι, είναι πολύ συχνό στα κεντρικά και τις περιοχές γύρω από την Λιουμπλιάνα και το Τσέλιε, όπως και στα νότια και ανατολικά της χώρας. Ωστόσο στον βορρά, την δύση και στην περιοχή Γκόρισκα στα σύνορα με την Ιταλία είναι μάλλον απίθανο να συναντήσεις αυτό το επώνυμο.

Κροατία – Χόρβατ (Horvat)

ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ | 5 τέλεια μέρη στην Κροατία

Οι Κροάτες είναι περήφανοι για την καταγωγή τους και έτσι απλώς αποκαλούνται… Κροάτες! Το πιο κοινό επώνυμο της χώρας είναι το Χόρβατ, το οποίο στην πραγματικότητα είναι μια παλιότερη μορφή της λέξης «Hrvat», το οποίο σημαίνει  «Κροάτης» στα κροατικά. Το συγκεκριμένο επώνυμο συναντάται περισσότερο στις κεντρικές και βορειοδυτικές περιοχές της χώρας, όπου μιλούν την διάλεκτο kajkavian. Παράλληλα, υπάρχουν κι αρκετοί Κροάτες σερβικής καταγωγής που ζουν στην επαρχία Baranja της Κροατίας και έχουν αυτό το επώνυμο.

Σερβία – Πέτροβιτς (Petrović)

Προσφορά για Βελιγράδι, Πακέτο Διακοπών, 4 Ημέρες, Αεροπορικά Εισιτήρια,  Ξενοδοχείο 4*, Πρωινό, Τιμή 280€. | Bestofferz.gr

Σε πολλές σλαβικές χώρες συναντάμε το επώνυμο Πέτροβιτς, ωστόσο στην Σερβία είναι το πιο συχνό από κάθε άλλη χώρα. Το επώνυμο προέρχεται φυσικά από το όνομα Πέτρος και χάρη στην κατάληξη -ić σημαίνει ο «γιος του Πέτρου». Εξισου κοινό είναι και το Κοβάσεβιτς, το οποίος σημαίνει ο γιος του σιδηρουργού.

Βοσνία Ερζογοβίνη – Χόντζιτς (Hodžić)

Ένταση στην πολιτική στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη | Çınar FM 91.8

Το πιο κοινό επώνυμο της Βοσνίας Ερζεγοβίνης έχει τις ρίζες του στην Περσία και την λέξη «Khawaja» (καγουάτζα), ο οποίος ήταν τιμητικός τίτλος των σουφιστών δασκάλων και μπορεί να μεταφραστεί ως «Κύριος» ή «Αφέντης». Στα ελληνικά μας είναι πιο οικείο από το αλβανικό «χότζας». Αν και αρχικά αποτελούσε τιμητικό τίτλο τελικά κατέληξε να είναι επώνυμο.

Αλβανία – Χότζας (Hoxha)

Αλβανία: Ανοίγει τα σύνορα να υποδεχθεί τουρίστες -Δεν έχει ανακοινώσει  κρούσμα κορωνοϊού, εδώ και 3 εβδομάδες | ΚΟΣΜΟΣ | iefimerida.gr

Όπως ακριβώς και στην Βοσνία Ερζογοβίνη έτσι και στην Αλβανία το πιο διάσημο επώνυμο προέρχεται από τον τίτλο των σουφιστών. Έτσι, στην αλβανική του εκδοχή το επώνυμο είναι «Hoxha» και προφέρεται ως «Χότζα». Φυσικά, ο πιο διάσημος Χότζα της χώρας ήταν ο Ενβέρ Χαλίλ Χότζα, ο κομμουνιστής ηγέτης της χώρας από το 1944 ως και τον θάνατό του το 1985.

Βουλγαρία – Ντιμιτρόφ (Dimitrov)

15.000 ελληνικές επιχειρήσεις βρίσκονται ήδη στη Βουλγαρία -Σοκ στην  οικονομία | ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ | iefimerida.gr

Ακολουθώντας την κλασική συνήθεια των περισσότερων σλαβικών χωρών και στην Βουλγαρία οι περισσότεροι παίρνουν το επώνυμο από το όνομα του… μπαμπά τους ή τελοσπάντων κάποιου προγόνου τους που τον έλεγαν Δημήτρη. Διάσημοι πολιτικοί, ιστορικοί, ένας τενίστας, ένας ποδοσφαιριστής αλλά και ένας ζωγράφος μοιράζονται το επώνυμο Ντιμίτροφ.

Βόρεια Μακεδονία – Μιλέφσκι (Milevski)

Αυτές είναι οι μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις στην Βόρεια Μακεδονία |  Economy Today

Το πιο διάσημο επίθετο της Βόρειας Μακεδονίας συναντάται σε διάφορες εκδοχές σε πολλές χώρες, όπως την Πολωνία, την Λετονία, την Ρωσία, την Ουκρανία. Αν και η ακριβής του προέλευση δεν είναι γνωστή πιθανόν προέρχεται από την πολωνική λέξη «miły», η οποία σημαίνει καλός, ευχάριστος. Πιθανόν να έχει σχέση και με αυτόν που προέρχεται από την περιοχή Malewo της Πολωνίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το επώνυμο αυτό με την συγκεκριμένη κατάληξη δημιουργήθηκε το 1994 εξαιτίας ενός νόμου του Γιουγκοσλαβικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Σύμφωνα με αυτόν όλοι θα έπρεπε να πάρουν στο επώνυμό τους την κατάληξη -ski (οι γυναίκες -ska) ώστε να υπάρξει μια ομοιομορφία και να χαθεί η αίσθηση της εκάστοτε εθνικής ταυτότητας. Αν κάποιος αρνούνταν να το πράξει, έχανε αρκετά προνόμια. Αν και οι περισσότεροι προχώρησαν στην αλλαγή, υπήρξαν κι αυτοί που θέλοντας να διατηρήσουν την εθνική τους ταυτότητα αρνήθηκαν καταλήγοντας στην φυλακή ή ακόμα και στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Ελλάδα και Κύπρος – Παπαδόπουλος

Καναδική εταιρεία έρχεται στην Ελλάδα, με πάνω από 600 θέσεις εργασίας

Όπως είναι γνωστό στην χώρα μας το πιο συχνό επώνυμο είναι το Παπαδόπουλος, το οποίο σημαίνει ο γιος του παπά και δημιουργείται σε συνδυασμό με την χαρακτηριστική κατάληξη –οπουλος. Το όνομα συναντάται εξίσου συχνά και στην Κύπρο, αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου όπου βρίσκονται Έλληνες μετανάστες.

Ισλανδία – Κανένα!

Ισλανδία: Περίεργα πράγματα που δεν γνωρίζατε για την “χώρα του πάγου και  της φωτιάς”

Η Ισλανδία είναι ίσως το πιο ξεχωριστό παράδειγμα καθώς πρακτικά οι 360.000 κάτοικοί του δεν έχουν επίθετα! Ουσιαστικά αυτό που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως επώνυμο απλώς προέρχεται από το όνομα του πατέρα ή της μητέρας του παιδιού και δεν δείχνει την μακριά καταγωγή της οικογένειας, όπως συνηθίζεται στις υπόλοιπες χώρες, παρά μόνο ποιος είναι ο πατέρας σου (ή η μητέρα σου). Έτσι, για παράδειγμα, ο γιος του Stefan Gunnarsson θα ονομάζεται Robert Stefansson και η κόρη του Harpa Stefansdottir με τις καταλήξεις –son και –dottir που σημαίνουν αντίστοιχα γιος και κόρη. Αντίστοιχα ο γιος του Robert Stefansson θα ονομάζεται πια Jakob Robertsson. Η συνήθεια αυτή υπήρχε σε όλους τους Σκανδιναβικούς λαούς (Νορβηγία, Φαρόε, Δανία και Σουηδία), ωστόσο σε αυτές τις χώρες κάποια στιγμή η πρακτική εγκαταλείφθηκε. Γι’ αυτό και στις χώρες αυτές τα πιο δημοφιλή επίθετα σημαίνουν «ο γιος του…». Στην Ισλανδία αυτή η παράδοση ωστόσο συνεχίζεται ως και σήμερα. Μάλιστα από το 1925 υπήρχε νόμος που απαγόρευε στους πολίτες να παίρνουν οικογενειακό όνομα που να μεταδίδεται από γενιά σε γενιά εκτός αν είχαν κάποιο σημαντικό νομικό έρεισμα που σχετιζόταν με την οικογενειακή κληρονομία. Από το 2019 στο πλαίσιο της μη διάκρισης των παιδιών με βάσει το φύλο τους δια νόμου θα μπορεί πλέον κάποιος να επιλέγει την κατάληξη –bur για να ονομάσει το παιδί του, το οποίο θα σημαίνει «το παιδί του…». Υπολογίζεται ότι μόλις το 10% των Ισλανδών έχει επώνυμο με την κλασική έννοια του όρου.

 

 

 

 

 


 

ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΟΣ ΤΥΦΛΩΣΙΣ

Ι. Για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια εκπρόσωποι των ελληνικών ελίτ έδειξαν να «πέφτουν από τα σύννεφα» όταν στην πρόσφατη άτυπη σύνοδο των υπουργών εξωτερικών της Ε. Ε. η «φίλη» Γερμανία (μαζί και οι παραδοσιακοί της σύμμαχοι, που θύμιζαν «άξονες» άλλων εποχών) πήραν σαφή θέση υπέρ της αναθεωρητικής Τουρκίας, η οποία απροκάλυπτα πλέον επιδιώκει την βίαιη επιβολή της κυριαρχίας της σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου.

Παρεμπιπτόντως σε δαύτη τη μεγαλόνησο που τη ρήμαξαν οι πρόγονοι των σημερινών κουστουμάτων κατσαπλιάδων δεν απόμεινε να ξεπουληθεί κάτι πάρα μόνο τα σώβρακα ( και ναι με ενοχλεί και μόνο η παρουσία των φριτς και αδιαφορώ αν οι σημερινοί δεν ξέρουν κτλ )

Και ας γνωρίζουν οι τάλαινες, ότι «εἰς αἰῶνα τὸν ἅπαντα», από την εποχή που ξεκινούν τα αυτοκρατορικά όνειρα των Καρολιδών και των Οθωνιδών, του Βαρβαρόσσα και του Ερρίκου ΣΤ΄ ενάντια στους Βυζαντινούς, την γερμανοτουρκική «αδελφότητα των όπλων» του Δεύτερου Ράιχ, τις εγκάρδιες σχέσεις του Τρίτου Ράιχ με τον «Επιτήδειο Ουδέτερο», μέχρι και σήμερα, την αγαστή συνεννόηση Μέρκελ-Ερντογάν είναι αμέτρητες οι φορές που οι Γερμανοί βρέθηκαν απέναντι στην πατρίδα μας και συνέβαλαν ενεργά και καθοριστικά στην αποδυνάμωση του Ελληνισμού.
Μια φορά μόνο πήραν οι Γερμανοί σαφή θέση υπέρ των ελληνικών συμφερόντων, παρά τις επίμονες αντιδράσεις της Ρωσίας, της Αυστροουγγαρίας και της Αγγλίας. Στην παράδοση της Καβάλας στους Έλληνες – και όχι στους Βουλγάρους – κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο (Συνθήκη του Βουκουρεστίου, Ιούλιος 1913). Και σε αυτό συνετέλεσαν αποφασιστικά οι ικεσίες του γαμπρού του Κάιζερ και Στρατάρχη του γερμανικού στρατού βασιλιά Κωνσταντίνου – κι ενώ ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν θα αργούσε ακόμα για πολύ και ήδη στον ορίζοντα διαγράφονταν συμμαχίες και «προδοτικές» υποσχέσεις αιώνιας πίστης. Μόνο που και αυτό το αυτοκρατορικό «δώρο» στον γερμανόφιλο βασιλιά μας συνέβαλε τελικά στην …. καταστροφή μας. Στον ολέθριο για το ελληνικό έθνος Εθνικό Διχασμό του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στην συνακόλουθη Μικρασιατική Καταστροφή, καθώς «η βασιλική πολιτική», όπως έγραφε σε άρθρο του ο Ελευθέριος Βενιζέλος, «δεν ηννόει να θίξη την Βουλγαρίαν, δια να μη δυσαρεστήση τον Κάιζερ», και ότι «οι ασκούντες την βασιλικήν πολιτικήν ήσαν έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα, αρκεί να ωφελήσουν ή τουλάχιστον να μη παραβλέψουν τα γερμανικά συμφέροντα» («ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ», 18-11-1934). Και όπως ομολογούσε ο ίδιος ο Κωνσταντίνος «διά νά μή τά χαλάσουν μαζί του εἰς αἰῶνα τὸν ἅπαντα». Για τον Ελευθέριο Βενιζέλο πάντως «η τύφλωσις ήτο αθεράπευτος”, καθώς «από την Γερμανίαν, που εχειραγώγησε τους Βουλγάρους μέχρι Καβάλλας, επερίμεναν οι αυλόδουλοι των Αθηνών να μας δώση την Μακεδονίαν» («ΕΛ. ΒΗΜΑ», 21-11-1934).

ΙΙ. Η ίδια «αθεράπευτος τύφλωσις» παρατηρείται και σήμερα από τους εμβρόντητους από τις δυσοίωνες εξελίξεις, αλλά κατά τ’ άλλα «αντικειμενικούς», «συμβιβαστικούς» και «συνετούς» πολιτικούς αναλυτές, οι οποίοι κυριαρχούν στον «δημόσιο διάλογο» (ΜΜΕ, ΕΛΙΑΜΕΠ, πολιτικά κόμματα, πανεπιστήμια) εκλιπαρώντας για την «ουδέτερη» γερμανική διαμεσολάβηση μήπως και μετριαστεί, έστω με «επώδυνο συμβιβασμό», η «απληστία» του νεοοθωμανού ηγέτη των Αδελφών Μουσουλμάνων, Ταγίπ Ερντογάν. Η ιδεαλιστική προσέγγιση της γεωπολιτικής και της ιστορίας σε συνδυασμό με την «θρησκευτική» προσήλωση, πολλών εκ των ψύχραιμων «ιπποτών» του κατευνασμού, σε ξένα κέντρα εξουσίας (Βερολίνο, Βρυξέλλες, Ουάσιγκτων κ.α.) είναι όμως που τους κάνει να μοιάζουν πλέον με ντελάληδες της ηττοπάθειας, της στοχευμένης απομείωσης του εθνικού φρονήματος και του επερχόμενου, αργά ή γρήγορα, εθνικού ακρωτηριασμού, είτε στα πεδία των μαχών είτε, το πιθανότερο, στις τράπεζες των διαπραγματεύσεων που μας «σέρνουν» υπομονετικά και βάση σχεδίου, εσωτερικού και εξωτερικού. Και ο ελληνικός λαός, ή η «κοινότητα» προς το ορθοπολιτικότερο ; Θ΄ αποδεχτεί ταπεινωμένη τον «έντιμο», όπως θα μας δασκαλέψουν οι «ψύχραιμοι», συμβιβασμό ή θα βρει τρόπο ν’ αντιδράσει; Ιδού το ερώτημα, που σίγουρα δεν θ΄ αργήσει ν΄ απαντηθεί.

ΠΑΝΗΓΥΡΤΖΗΔΕΣ ΕΝΩΘΕΙΤΕ

Ως Έλληνες έχουμε «κατηγορηθεί» και έχουμε «διασυρθεί» από τα Ευρωπαϊκά ΜΜΕ τα τελευταία δέκα χρόνια ότι διασκεδάσουμε περισσότερο από ότι δουλεύουμε και πως ξοδεύουμε πολύ περισσότερα απ’ ότι «βγάζουμε».

Αυτή η εικόνα μας δεν είναι το καλύτερο «διαβατήριο» για την Ευρωπαϊκό μας «φαίνεστε», αλλά η εικόνα των ξένων τουριστών και επισκεπτών που ίσως από απόσταση μας μέμφονται γι’ αυτό, όταν έρχονται στην χώρα μας μάλλον μεταμορφώνονται κι εκείνοι γρήγορα σ’ αυτό που μας κατηγορούν, ίσως και χειρότερα.

Σ’ αυτή την κριτική εικόνα της «αχαλίνωτης» διασκέδασης που «βγάζουμε», η συγκρότηση μας, οι συνήθειές μας, ο χαρακτήρας μας, το Μεσογειακό ταμπεραμέντο μας, το «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου» είναι μάλλον αλληλένδετα και συναισθηματικά «μπλεγμένα» που απλώς από την μεριά μας, κάθεσαι και το απολαμβάνεις χωρίς πολλές σκέψεις.

Έτσι «βρίσκουμε» πάντα «δικαιολογία», ημερομηνίες, γεγονότα, γιορτές, πανηγύρια, φιέστες και οτιδήποτε είδους συγκεντρώσεις, καθημερινές, πρωινές, απογευματινές, βραδυνές και ότι άλλο «βολικό» στην ιδιοσυγκρασία μας για να το «ρίξουμε έξω».

Επειδή ως Έλληνες διασκεδάσουμε καλύτερα όταν είμαστε πολλοί και πολλές, όπως λέει και το λαϊκό ρητό «όπου γάμος και γιορτή η Βασίλω πρώτη», εμείς φροντίζουμε να είμαστε πάντα εκεί που πρέπει, που έχει χορό, γλέντι, φαί, πιοτό, ενθουσιώδη ατμόσφαιρα, πολύ κόσμο και τίποτα δεν τελειώνει και κανείς δεν φεύγει αν δεν ξημερώσει.

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να διαφημίσουμε αυτή την χαρά που νιώθουμε για το πώς, που, με ποιόν διασκεδάζουμε αλλά και τον λόγο της διασκέδασης αν δεν γεμίσουμε τις πόλεις και τα χωριά μας με αφίσες για όλ’ αυτά τα γεγονότα που μας κάνουν τα πετάμε την σκούφια μας από κέφι.

Στις αφίσες, τον τρόπο, τα μέρη αλλά και τα μέσα που επιλέγουμε προσεκτικά ν’ ανακοινώνουμε στον υπόλοιπο κόσμο όλ’ αυτά που μας κάνουν χαρούμενους, αλλά και να φανερώσουμε το αδιαμφισβήτητο διαφημιστικό, αισθητικό αλλά και αισθησιακό μας ταλέντο, που ίσως είναι και ένα νέο εξαγώγιμο προϊόν που δεν έχουμε δώσει την απαραίτητη Ευρωπαϊκή σφραγίδα του “Know How”, είναι αφιερωμένη η παρακάτω παρέλαση αφίσας, μπροσούρας και ότι άλλο βάλει ό νους του πολυμήχανου «διαφημιστή» για να μας προσκαλέσει να περάσουμε όχι μόνο «καλά» αλλά «τέλεια».

gia ta panigiria 1

Στο παλιό σλόγκαν «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου» αντικαταστήστε «λίγο κορμί, λίγο πισίνα, πολλά κορίτσια κι αγόρια και ουίσκι» και “come to me …για να την βρείς» αθάνατε Γαρδέλη, ατελείωτε Ψάλτη.

gia ta panigiria 2

Στον φρενήρη ρυθμό της νυχτερινής διασκέδασης, όλα τα «ζώα», δίποδα και τετράποδα διασκεδάζουν μέχρι πρωίας. Φυσικά με τους κατάλληλους και «ειδικούς» DJs.

gia ta panigiria 3

Η διασκέδαση όπως καταλαβαίνεται από το “Caramela Live” της Λάρισας ως το “Disco Room” της Πάτρας, τα πάντα είναι «Γυναικεία Υπόθεση» κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Αντίθετα με την Έφη Θώδη που κάθε Πέμπτη μεταμορφώνεται σε “Party Animal” και μας ευλογεί να διασκεδάσουμε.

gia ta panigiria 4

Η περίπτωση της Καίτη Μαζόχα!! από την Κοζάνη δεν είναι καθόλου απλή και τυγχάνει εδώ διπλής μνείας.
Μετρά όπως μας λέει 42 χρόνια στο λαϊκό πάλκο, με όλο το επιτελείο της. Στην περιοχή Κοζάνης- Πτολεμαΐδας είναι το αδιαμφισβήτητο φαβορί και τραγουδά και στο “Voice”.

gia ta panigiria 5

Να περάσουμε όμως στα πανηγύρια, για να γνωρίσουμε τους πραγματικούς ήρωες της διασκέδασης και του ξεφαντώματος. Στον Προφήτη Ηλία ο «προφήτης» του κλαρίνου «Γιάννης Μποτζόβης» με Ελληνοαμερικάνικες ρίζες και στο αντάμωμα στα Λεπιανά-Άρτας ο «μάγος» “Lord of the Kra-Rings”. Η μάχη θα είναι μυθική.

gia ta panigiria 6

Μιας και μιλάμε για πανηγύρια το καλύτερο και μεγαλύτερο γίνεται μάλλον στο Προάστιο-Καρδίτσης, στα απέραντα λιβάδια του Θεσσαλικού κάμπου, εξ ου και «Το Γούντστοκ των πανηγυριών», με πλούσια ονόματα. Απουσιάζουν Joplin, Hendrix λόγω αιφνιδίου θανάτου. Αλλά και στην Κούτρυφα-Αρκαδίας τα πράγματα έχουν ξεφύγει και το κοινό διασκεδάσει με ασφάλεια η «Ωδική Βοήθεια». Η φαντασία στην εξουσία λοιπόν.

gia ta panigiria 7

Πανηγυριών συνέχεια, στο ορεινό Μάλη-Μεσσηνίας, με γίδα βραστή και ζωντανή μουσική και μην ανησυχείτε πως θα φτάσετε εκεί. Όπως μας πληροφορεί η αφίσα «Ο δρόμος για το χωρίο είναι καλός». Όσο για το Πανηγύρι στο Ξηρόμερο-Αγρινίου «Ούλα Τζάμπα» αρκεί μόνο να έχεις όρεξη.

gia ta panigiria 8

‘Ένα διάλλειμα για ένα μικρό αφιέρωμα στα μεγάλα γυναικεία ονόματα που περιδιαβαίνουν όλη την Ελλάδα, από άκρη σε άκρη για να περνάμε εμείς καλά κι αυτές καλύτερα. Η Lady Άντζελα στην Νέα Καλλικράτεια-Χαλκιδικής σε pole-dancing και η χυμώδης «Ιέρεια» στο θρησκευτικό πανηγύρι της Κάτω-Αχαΐας οσία Στέλλα Μπεζαντάκου.
Ο θεός να μας λυπηθεί.

gia ta panigiria 9

Οι παραπάνω αφίσες «ασύγκριτες». Κορυφαίοι καλλιτέχνες στο τσακίρ-κέφι στους Αμελάντες-Ευβοίας και στην γιορτή Σαρδέλας στον Ύψο-Κερκύρας βαρέθηκαν τις σαρδέλες και τα ψάρια και σερβίρουν Σουβλάκια και Αρνιά, περί ορέξεως, όλα είναι… ανοιχτά.

gia ta panigiria 12

Το γλέντι, το φαγητό και η καλή παρέα πάνε πάντα μαζί. Αν όλ’ αυτά είναι διπλά «Το διπλό G» και τριπλά «Γωγώ, Τασία και Ελένη» τότε «Τι δεν κατά…LOVE NIS». Άπταιστα Ελληνικά και κατανοητά.

gia ta panigiria 11

Να κλείσουμε λοιπόν αυτό το υπέροχο ταξίδι σε διασκεδάσεις, πανηγύρια, ταβέρνες και κοσμικά κέντρα με την μεγάλη γιορτή τ’ Αηλιός στα Άγνατα των Τζουμέρκων με την όμορφη τοπολαλιά, πίνοντας παγωμένη μπύρα και δοκιμάζοντας εξαίσια γουρνοπούλα στο Σουληνάρι-Μεσσηνίας. Η φαντασία δεν είναι απλώς στην εξουσία αλλά στην Ελλάδα γράφει την δικιά της ιστορία.

ΑΝ ΤΑ ΠΡΟΛΑΒΕΣ ΑΥΤΑ , ΓΕΡΟΝΤΑΡΑ ΜΟΥ ΚΑΛΩΣΗΡΘΕΣ ΣΤΟ ΚΛΑΜΠ

Αγαπητέ μεσήλικα μην μασάς. Αν έχεις γλυτώσει από τα γιατροσόφια της γιαγιάς όταν ήσουν μπόμπιρας, τότε κανένας κορωνοϊός δεν μπορεί να σε φοβίσει. Έχεις τον απέθαντο καρατσεκαρισμένα…

Πλέον- πιτσιρικά που γελάς χαιρέκακα με εμάς που ανήκουμε στις…ευπαθείς ομάδες των γεροντοπαλίκαρων τα πράγματα είναι πολύ εύκολα για σένα.

Η μαμά σου έχει στην κατάψυξη πίτσες που δε χρειάζεται να είσαι ο Πετρετζίκης ή να έχεις χρυσό σκούφο για να τις «μαγειρέψεις»- απλά τις πετάς στο φούρνο και μετά από 15 λεπτά είναι έτοιμες.

Υπάρχουν τυροπιτάκια, λουκανοπιτάκια, έτοιμα γεύματα, χίλιες δυο λιχουδιές και, πάνω απ’ όλα, η ευκολία του να ξεκλειδώσεις το smartphone σου και να παραγγείλεις online ό,τι σαβούρα τραβάει η όρεξή σου.

Τι γινόταν τα «παλιά τα χρόνια», όμως, που πιτόγυρο τρώγαμε μια φορά το μήνα και αν, πίτσα έφτιαχναν κατά βάση οι Ιταλοί και όχι οι Έλληνες και που τα Goody’s και λοιπές αλυσίδες βρίσκονταν κάπου στο εγγύς μέλλον, αλλά στο μέλλον; Πώς καταπολεμούσαμε την πείνα μας μετά από 6-7 ώρες στα ουφάδικα ή στις μπασκέτες της γειτονιάς  εκεί γύρω στα 80sκαι στις αρχές των 90s;

Η απάντηση κρύβεται σε μια συλλαβή που αν την πεις δυο φορές φέρνει αυτομάτως στο νου ένα από τα πιο αγαπημένα σου πρόσωπα: «για» χ2= «γιαγιά».

Βλέπεις, η γιαγιά μας πάντα είχε τον τρόπο της να ρίχνει στο καναβάτσο την ακόρεστη πείνα μας (όχι για μάθηση, προς γαστριμαργικού θεού) και τη φτώχεια, φτιάχνοντάς μας 5 υπέροχα σνακ.

Αν τα θυμάσαι, τελικά δεν είσαι όσο πιτσιρικάς νομίζαμε στην αρχή.

Αν ακούς Sin Boyνα πας να κάνεις ένα ακουόγραμμα κι εν συνεχεία πιάσε το χέρι μας να πάμε στο γευστικό «κάποτε».

Ξεκινάμε;

1) Βούτυρο-ψωμί-ζάχαρη

Τεστ μεσήλικα: 5 γλυκίσματα των 90's που αν τα πρόλαβες τότε ανήκεις στις ευπαθείς ομάδες των γεροντοπαλίκαρων (Pics)

Ο υπέρτατος βασιλιάς του γρήγορου γιαγιαδίστικου σνακ: η γιαγιάκα μας ύψωνε το μεσαίο της δάχτυλο στην επίμονη αρθρίτιδα, έκοβε 2-3 φέτες ψωμιού μέχρι να πεις «Πολύσπορο», έπειτα άλειφε πάνω τους βούτυρο και στο τέλος, σαν ένας θηλυκός Νουσρέτ του παρελθόντος, πασπάλιζε με γενναίες φειδωλές ποσότητες ζάχαρης το… δημιούργημα και μας το προσέφερε στο πιάτο.

Μπορεί να μην ακούγεται ακριβώς γκουρμεδιά, όμως, πιστέψτε μας, στα μάτια και τον ουρανίσκο μας έμοιαζε με αμβροσία.

«Έμοιαζε», είπαμε;

Διόρθωση: ήταν αμβροσία.

2) Ψωμί-ελαιόλαδο-ζάχαρη

Τεστ μεσήλικα: 5 γλυκίσματα των 90's που αν τα πρόλαβες τότε ανήκεις στις ευπαθείς ομάδες των γεροντοπαλίκαρων (Pics)

Στην ουσία πρόκειται για τον πρόγονο του νούμερο 1 και «ευδοκιμούσε» πολύ στα 70s και στις αρχές των 80s. Το… ακριβό βούτυρο αντικαθίστατο στον γιαγιαδίστικο Τζελεμεντέ από τίμιο λαδάκι, που πότιζε αρκούντως το ψωμί, πριν έρθει η λευκή βροχή της ζάχαρης να πάρει αγκαλιά και τα δύο και να τα παρασύρει σ’ έναν θελκτικό, για το στόμα, χορό.

Το ξέρουμε, ο συνδυασμός λαδιού-ζάχαρης μοιάζει σαν συνταγή για ποντικοφάρμακο, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ καλύτερο απ’ ό,τι ακούγεται.

Οκ, όχι «πολύ», απλά καλύτερο.

Καλούτσικο.

Έτσι κι έτσι.

Τρωγόταν.

Ειδικά αν τις προηγούμενες μέρες είχες κάνει απεργία πείνας γιατί τα θέματα στο «Εμείς και ο κόσμος» ήταν πολύ δύσκολα για το 8χρονο μυαλό σου.

3) Χτυπητό αυγό με κακάο

Τεστ μεσήλικα: 5 γλυκίσματα των 90's που αν τα πρόλαβες τότε ανήκεις στις ευπαθείς ομάδες των γεροντοπαλίκαρων (Pics)

Γλυκό για τρία αστέρια Michelin και κάνα δυο Bridgestone («Την ερχόμενη Τετάρτη 18/12 σας προσκαλούμε στα τριήμερα του στοιχειώδους χιούμορ που μόλις απεβίωσε, μετά από άνιση μάχη με τη βλακεία»): η γιαγιά μας έπαιρνε τον κρόκο του αυγού, τον έριχνε σε μια κούπα, μετά προσέθετε λίγη ζάχαρη και τα «χτυπούσε», πριν έρθει μια κουταλιά κακάο για ν’ απογειώσει στην στρατόσφαιρα το όλο μείγμα.

Οι περισσότεροι που η ενηλικίωση σκότωσε βάναυσα τον παιδικό εαυτό τους θα σας πουν ότι χρονομηχανές δεν υπάρχουν.

Ηλιθιότητες: μια γουλιά από χτυπητό αυγό με κακάο κάνει τον Χρόνο να λιώσει σπαρακτικά και σε στέλνει 30+ χρόνια πίσω.

Στο υπέροχο τότε.

4) Φρυγανιά με λουκούμι

Τεστ μεσήλικα: 5 γλυκίσματα των 90's που αν τα πρόλαβες τότε ανήκεις στις ευπαθείς ομάδες των γεροντοπαλίκαρων (Pics)

Η πιο διάσημη «παραλλαγή» του είναι το μπισκότο με λουκούμι, όμως… τω καιρώ εκείνω η σωστή συνταγή ήταν μεγάλη φρυγανιά με λουκούμι.

Την ώρα που το στομάχι σου παρήγαγε ήχους που θύμιζαν τον τρόπο που μιλάει ο Τσουμπάκα στο Star Wars, ερχόταν η σούπερ γιαγιά με την φρυγανιά που κουβαλούσε στο εύθραυστο κορμί της ένα λουκούμι και το έκανε να σωπάσει.

Loukoumi will be with you. Always…

5) Ψωμί με κασέρι σε αλουμινόχαρτο στο φούρνο

Τεστ μεσήλικα: 5 γλυκίσματα των 90's που αν τα πρόλαβες τότε ανήκεις στις ευπαθείς ομάδες των γεροντοπαλίκαρων (Pics)

Γνωστό και ως «ψευδοπίτσα» (κανείς δεν το λέει έτσι, αλλά αυτό είναι άσχετο): πέθαινες της πείνας, ήταν κομβικής σημασίας να σου ετοιμάσει η γιαγιά κάτι γρήγορο και γευστικό προκειμένου οι ζωτικές σου ενδείξεις να μη γίνουν μια ευθεία γραμμή, και για κάποιο λόγο τίποτα από τα προηγούμενα 4 της λίστας δεν ήταν εύκαιρο.

Τι έκανε τότε ο σωτήρας σου; Έκοβε ένα κομμάτι αλουμινόχαρτο- που, ενίοτε, παίζει να είχε χρησιμοποιηθεί κι άλλη φορά (ω, μαγική παιδική μας ηλικία…)-, έβαζε επάνω δυο φέτες ψωμί, μετά 2 χοντροκομμένες φέτες κασεριού (συνήθως Κολιός, αυτό με τον Ήλιο απέξω) και όλα μαζί τα έριχνε στην σόμπα της ή, αργότερα, στο φούρνο.

Το αποτέλεσμα; Εξόχως έξοχο, εξοχότατε. Και, το κυριότερο, συνέχιζες να ζεις.

Γιατί η γιαγιά ήξερε.

Πάντα ήξερε.


Ο ΠΟΛΕΜΟΣΤΗΣ ΜΑΣΚΑΣ ΕΧΕΙ ΞΑΝΑΣΥΜΒΕΙ

Πριν από περίπου 100 χρόνια, το 1918, όταν η ισπανική γρίπη μαινόταν στις ΗΠΑ, οι μάσκες από γάζα ή τουλπάνι αποτέλεσαν την πρώτη γραμμή πυρός κατά του ιού. Όμως, όπως και σήμερα, έσπειραν πολιτική διχόνοια.

Φίμωτρα, βακτηριο-ασπίδες και παγίδες σκόνης. Αυτές είναι κάποιες από τις ονομασίες που χρησιμοποιήθηκαν, κατά καιρούς, για να περιγράψουν τις χειρουργικές μάσκες. Πολλοί ισχυρίστηκαν ότι τους έκαναν να μοιάζουν σαν γουρούνια με ρύγχος, ενώ άλλοι άνοιξαν οπές για να μπορούν ανενόχλητοι να καπνίσουν το πούρο τους. Κάποιοι τις τοποθετούσαν στα σκυλιά τους, ενώ άλλοι τις φορούσαν για να ληστέψουν τράπεζες.

Πριν από περίπου 100 χρόνια, το 1918, όταν η ισπανική γρίπη μαινόταν στις ΗΠΑ, οι μάσκες από γάζα ή τουλπάνι αποτέλεσαν την πρώτη γραμμή πυρός κατά του ιού. Όμως, όπως και σήμερα, έσπειραν πολιτική διχόνοια. Οι υγειονομικοί φορείς, ακριβώς όπως σήμερα, καλούσαν τον κόσμο να τις χρησιμοποιεί για να περιοριστεί η διασπορά της νόσου. Όμως, και πριν από εκατό χρόνια, πολλοί αντιστάθηκαν δυναμικά στο μέτρο.

“Sponsored links”

Το 1918 και το 1919, όταν μπαρ, εστιατόρια, θέατρα και σχολεία παρέμεναν κλειστά λόγω της ισπανικής γρίπης, οι μάσκες μεταβλήθηκαν σε σύμβολο κυβερνητικού παρεμβατισμού και πυροδότησαν διαδηλώσεις, συλλογές υπογραφών και συγκεντρώσεις ανυπότακτων πολιτών. Την ίδια στιγμή της «μεγάλης άρνησης», χιλιάδες Αμερικανοί πέθαιναν από τη γρίπη.

Πρώτο στην υποχρεωτική επιβολή μάσκας ήταν το Σαν Φρανσίσκο. Κάποιος κάτοικός του, επιστρέφοντας από το Σικάγο, «έφερε» μαζί του ιό. Στα τέλη Οκτωβρίου 1918, η πόλη, που κατέγραφε 7.000 κρούσματα, επέβαλε τη χρήση μάσκας, όπως και άλλες έξι πόλεις (Σιάτλ, Όκλαντ, Σακραμέντο, Ντένβερ, Ινδιανάπολη και Πασαντίνα).

Φυσικά, οι αρνητές της έβρισκαν κάθε είδους δικαιολογία για να μην καλύψουν το πρόσωπό τους. Διαμαρτύρονταν για την εμφάνιση, την άνεση και την ελευθερία τους, αδιαφορώντας για το ότι μόνο τον Οκτώβριο κατέληξαν από τη γρίπη 195.000 Αμερικανοί. Όταν ένα μήνα αργότερα, το μεσημέρι της 21ης Νοεμβρίου, η υποχρεωτική χρήση μάσκας ήρθη, οι καμπάνες των εκκλησιών ήχησαν και ολόκληρη η πόλη γιόρτασε την ελευθερία της. Οπως ανέφερε η εφημερίδα The San Francisco Chronicle, πολλοί πέταξαν τις μάσκες τους στο έδαφος και τις ποδοπατήσαν. Τα μπαρ κερνούσαν τον κόσμο ποτά και τα παγωτοπωλεία χαρίζαν παγωτό.

Τα πεζοδρόμια είχαν καλυφθεί από χιλιάδες τετραγωνικά γάζας, «απομεινάρια ενός βασανιστικού μήνα».

Επαναφορά του μέτρου

“Sponsored links”

Κανείς, δυστυχώς, δεν είχε υπολογίσει το δεύτερο κύμα της πανδημίας. Στις 17 Δεκεμβρίου του 1918, μετά τη νέα έξαρση των κρουσμάτων, το δημοτικό συμβούλιο του Σαν Φρανσίσκο επανέφερε το μέτρο και αντιμετώπισε δυναμική αντιπολίτευση. Στα τέλη του χρόνου, εξουδετερώθηκε εκρηκτικός μηχανισμός έξω από το γραφείο του επικεφαλής των υπηρεσιών υγείας της πόλης, Δρ. Ουίλιαμ Σάκνερ. «Η κατάσταση ήταν εκρηκτική και επικίνδυνη, επειδή ο κόσμος έχανε χρήματα», επισημαίνει ο Μπράιν Ντόλαν, ιστορικός της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας.

Η νέα επιβολή της μάσκας προκάλεσε τη δημιουργία της «Λέγκας κατά των μασκών», γεγονός που μαρτυρεί ότι η αντίσταση ενισχυόταν στις πόλεις όπου είχαν προσπαθήσει να επιβάλουν το μέτρο. Επικεφαλής της Λέγκας ήταν η δικηγόρος Ε. Χάρινγκτον, κοινωνική ακτιβίστρια και φανατική πολιτική αντίπαλος του δημάρχου του Σαν Φρανσίσκο. Εξι άλλες γυναίκες στελέχωσαν τη Λέγκα, ενώ συμμετείχαν και κάποιοι άνδρες, εκπροσωπώντας εργατικά σωματεία. Η μάσκα, πλέον, είχε εξελιχθεί σε πολιτικό σύμβολο.

Συνολικά, η πανδημία προκάλεσε τον θάνατο 675.000 Αμερικανών ή 30 ανά χίλιους κατοίκους του Σαν Φρανσίσκο, που επλήγη με ιδιαίτερη δριμύτητα.

Η ιστορία της «Λέγκας κατά των μασκών» έχει κεντρίσει και φέτος το ενδιαφέρον. Η σημερινή αντίσταση στις μάσκες παραπέμπει και εκφράζεται, εκατό χρόνια μετά, μέσα από τη φωνή ενός σιδηροδρομικού υπαλλήλου, του Φρανκ Κοτσινίλια, ο οποίος συνελήφθη τον Ιανουάριο του 1919 επειδή δεν φορούσε μάσκα και εξήγησε στον δικαστή ότι «δεν πρόκειται να κάνει οτιδήποτε που δεν εναρμονίζεται με τα αισθήματά του». Καταδικάστηκε σε πενθήμερη φυλάκιση και, οδηγούμενος στη φυλακή, δήλωσε: «Μου αρέσει. Στη φυλακή δεν χρειάζεται να φορέσω μάσκα».

 

 

 

 

 

Κρήτη. Οι βάσεις εισαγωγής – μόρια και στα 36 τμήματα ΑΕΙ

Δεν θα μπω καν στον κόπο να σχολιάσω γιατί και πως , αν φταίει ο κορονοιός ή κάτι άλλο ..

Με μια λέξη ….επιεικώς .Π Α Τ Ο Σ

Βάσεις Εισαγωγής - Μόρια 2019. Ημερήσιο Γενικό Λύκειο ΑΕΙ - Σχολές
ΚΔ.ΣΧ. ΙΔΡΥΜΑ ΟΝΟΜΑ ΣΧΟΛΗΣ ΕΙΔΟΣ ΘΕΣΗΣ ΕΠΙΤΥ ΧΟΝΤΕΣ ΜΟΡΙΑ 1ΟΥ ΜΟΡΙΑ ΒΑΣΗΣ
115 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ (ΡΕΘΥΜΝΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 156 18.650 8.525
116 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ (ΡΕΘΥΜΝΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 151 18.900 8.750
132 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ (ΡΕΘΥΜΝΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 153 17.450 12.850
138 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ (ΡΕΘΥΜΝΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 169 15.600 8.400
149 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ (ΡΕΘΥΜΝΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 142 17.000 12.375
151 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ (ΡΕΘΥΜΝΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 156 19.075 17.075
158 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ (ΡΕΘΥΜΝΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 136 18.125 10.600
200 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΥΛΙΚΩΝ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 95 13.525 4.175
214 ΠΟΛ/ΧΝΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ (ΧΑΝΙΑ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 107 16.025 7.325
216 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΩΝ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 133 18.900 15.075
230 ΠΟΛ/ΧΝΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (ΧΑΝΙΑ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 138 18.175 11.350
242 ΠΟΛ/ΧΝΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΟΡΥΚΤΩΝ ΠΟΡΩΝ (ΧΑΝΙΑ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 104 10.575 2.650
248 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ KAI ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) – ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 146 15.725 6.250
251 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ KAI ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) – ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 154 17.850 8.975
261 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 135 18.650 11.075
270 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΧΗΜΕΙΑΣ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 117 18.550 14.625
282 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 103 17.950 15.900
304 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 84 18.825 17.525
321 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ (ΡΕΘΥΜΝΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 242 16.875 10.150
331 ΠΟΛ/ΧΝΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΩΝ (ΧΑΝΙΑ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 157 19.000 14.625
ΚΔ.ΣΧ. ΙΔΡΥΜΑ ΟΝΟΜΑ ΣΧΟΛΗΣ ΕΙΔΟΣ ΘΕΣΗΣ ΕΠΙΤΥ ΧΟΝΤΕΣ ΜΟΡΙΑ 1ΟΥ ΜΟΡΙΑ ΒΑΣΗΣ
351 ΠΑΝ. ΚΡΗΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ (ΡΕΘΥΜΝΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 186 15.625 10.375
370 ΠΟΛ/ΧΝΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ (ΧΑΝΙΑ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 103 20.240 12.760
416 ΑΕΑ ΚΡΗΤΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΑΤΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 49 8.875 6.175
416 ΑΕΑ ΚΡΗΤΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΑΤΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΓΕΛ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ (ΝΕΟ) 4 5.850 4.825
418 ΑΕΑ ΚΡΗΤΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΨΑΛΤΙΚΗΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 8 7.275 6.875
418 ΑΕΑ ΚΡΗΤΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΨΑΛΤΙΚΗΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΓΕΛ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ (ΝΕΟ) 1 4.900 4.900
614 ΑΣΤΕ ΑΝΩΤΕΡΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (ΑΣΤΕΚ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 88 16.050 9.385
1651 ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ. ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗΣ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 119 14.900 8.500
1652 ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ. ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 111 17.225 14.200
1653 ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ. ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΙΤΟΛΟΓΙΑΣ (ΣΗΤΕΙΑ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 109 13.125 9.175
1654 ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ. ΛΟΓΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 188 13.875 6.975
1655 ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ. ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 225 14.675 7.650
1656 ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ. ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ (ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 179 8.850 4.600
1657 ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ. ΓΕΩΠΟΝΙΑΣ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 147 13.575 7.075
1659 ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ. ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 101 13.925 8.750
1660 ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ. ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΩΝ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 191 15.100 7.425
1662 ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ. ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ (ΧΑΝΙΑ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 141 12.900 6.375
1664 ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ. ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΤΙΚΗΣ (ΡΕΘΥΜΝΟ) ΓΕΛ ΓΕΝIKH ΣΕΙΡΑ ΗΜ. (ΝΕΟ) 121 12.075 4.200

 

 

 

 

Σεπτεμβριανά

6.9.1955:60 χρόνια από τα Σεπτεμβριανά. 'Σήμερα το βιό σας, αύριο τη ζωή  σας' - Weekend Edition | News 24/7

Ο όρος «Σεπτεμβριανά» περιγράφει το πογκρόμ που εξαπέλυσε ο τουρκικός όχλος με την καθοδήγηση της κυβέρνησης Μεντερές, εναντίον της πολυπληθούς ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου του 1955.

Αποτέλεσμα, οι συνολικά 100.000 Έλληνες που ζούσαν εκείνη την περίοδο στην Πόλη να συρρικνωθούν σταδιακά και σήμερα μόλις και μετά βίας να ξεπερνούν τις 2.000. 

Αντνάν Μεντερές – Ένας «πρώιμος» Ερντογάν

Το έτος του 1955 την γείτονος χώρα κυβερνούσε ο Αντνάν Μεντερές -ένας «πρώιμος Ερντογάν»- και το Δημοκρατικό Κόμμα. Ο Μεντερές «χρησιμοποίησε» κατά κόρον το μουσουλμανικό χαρτί, προκαλώντας εκνευρισμό στο κεμαλικό κατεστημένο της χώρας. Το αποδεικνύουν εξάλλου και τα χιλιάδες τζαμιά που κτίστηκαν επί πρωθυπουργίας του.

Η οικονομική κατάσταση της χώρας δεν ήταν ανθηρή ενώ παράλληλα οι πιέσεις των Ελληνοκύπριων για την ένωση της μεγαλονήσου με την Ελλάδα «ανέβαζε» τον εθνικιστικό πυρετό.

Το γεγονός λειτούργησε ως μία καλή αφορμή για την απόσπαση της κοινής γνώμης από τα ουσιαστικά της προβλήματα ενώ οι Τούρκοι ηγέτες την έστρεψαν κατά της ελληνικής μειονότητας που ευημερούσε. Στις 28 Αυγούστου του 1955 ο Μεντερές ισχυρίστηκε δημόσια ότι οι Ελληνοκύπριοι σχεδίαζαν σφαγές κατά των Τουρκοκυπρίων.

Σεπτεμβριανά 1955 : Το τουρκικό πογκρόμ που έσβησε τον ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης | tanea.gr

Η αφορμή κατόπιν έκρηξης

Η αφορμή για το Πογκρόμ κατά του Ελληνισμού της Πόλης δόθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου, με την έκρηξη ενός αυτοσχέδιου μηχανισμού στο Τουρκικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης, που στεγαζόταν και στεγάζεται και σήμερα στο σπίτι, όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο ιδρυτής του σύγχρονου τουρκικού κράτους.

Ως δράστης συνελήφθη από τις ελληνικές αρχές ο Οκτάι Εγκίν, ένας μουσουλμάνος σπουδαστής από την Κομοτηνή, που αργότερα περιεβλήθη το φωτοστέφανο του ήρωα.

Τιμήθηκε στην Τουρκία και διορίστηκε κυβερνήτης σε επαρχία. Χρόνια αργότερα σε μία συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με το συμβάν και θεώρησε τον εαυτό του θύμα των ελληνικών αρχών.

Από την έκρηξη στο σπίτι του Ατατούρκ προκλήθηκαν μόνο μικρές υλικές ζημίες στις τζαμαρίες του κτιρίου, αλλά οι τουρκικές εφημερίδες εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός, μεγαλοποιώντας και διαστρεβλώνοντάς το, κατόπιν κυβερνητικών οδηγιών.

Η διαστρέβλωση των γεγονότων από τα τουρκικά μέσα

Πρωτοσέλιδοι τίτλοι, όπως «Έλληνες τρομοκράτες κατέστρεψαν το πατρικό σπίτι του Ατατούρκ» της «Ισταμπούλ Εξπρές» και δημοσίευση μιας σειράς από παραποιημένες φωτογραφίες του συμβάντος, προκάλεσαν «αυθόρμητες» διαδηλώσεις στην Πλατεία Ταξίμ το απόγευμα της ίδιας μέρας.

Στις 5 το απόγευμα, το μαινόμενο πλήθος των 50.000 ατόμων στράφηκε κατά των ελληνικών περιουσιών στη συνοικία Πέραν.

Οι λεηλασίες κράτησαν μέχρι τις πρωινές ώρες της 7ης Σεπτεμβρίου, όταν επενέβη ο Στρατός, καθώς η κατάσταση κινδύνευε να τεθεί εκτός ελέγχου. Μέχρι τότε, οι αρχές παρέμειναν απαθείς, όταν δεν διευκόλυναν τους πλιατσικολόγους στο έργο. Ο μηχανισμός του Δημοκρατικού Κόμματος, που ήλεγχε τα συνδικάτα, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στα έκτροπα.

Μεγάλος αριθμός διαδηλωτών μεταφέρθηκε από τη Δυτική Μικρά Ασία δωρεάν, αντί αμοιβής 6 δολαρίων, που ουδέποτε τους δόθηκε. 4.000 ταξί τους μετέφεραν στον χώρο των ταραχών, ενώ φορτηγά του Δήμου της Κωνσταντινούπολης είχαν αναπτυχθεί σε επίκαιρα σημεία της Πόλης, φορτωμένα με τσεκούρια, φτυάρια, ρόπαλα, αξίνες, σφυριά, σιδερένιους λοστούς και μπιτόνια βενζίνης, απαραίτητα σύνεργα για τον όχλο των επιδρομέων, που επέπεσε επί των ελληνικών καταστημάτων με τα συνθήματα «Θάνατος στους γκιαούρηδες», «Σπάστε, γκρεμίστε, είναι γκιαούρης», «Σφάξτε του Έλληνες προδότες», «Κάτω η Ευρώπη» και «Εμπρός να βαδίσουμε κατά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης». 

Την οργή του όχλου δεν γλύτωσαν και κάποια καταστήματα αρμενικής και εβραϊκής ιδιοκτησίας.

Άνδρες και γυναίκες βιάστηκαν και σύμφωνα με τη μαρτυρία του γνωστού τούρκου συγγραφέα Αζίζ Νεσίν, πολλοί ιερείς εξαναγκάστηκαν να υποστούν περιτομή, με θύμα ένα αρμένιο παπά. 16 Έλληνες έχασαν τη ζωή τους και 32 τραυματίστηκαν.

Έκτροπα κατά των Ελλήνων δεν έγιναν μόνο στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και στη Σμύρνη. Το πρωί της 7ης Σεπτεμβρίου Τούρκοι εθνικιστές έκαψαν το ελληνικό περίπτερο στη Διεθνή Έκθεση της Σμύρνης. Στη συνέχεια, κατέστρεψαν το νεόκτιστο εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής, ενώ λεηλάτησαν σπίτια Ελλήνων στρατιωτικών, που υπηρετούσαν στο Στρατηγείο του ΝΑΤΟ.

Μεντερές: Επίρριψη ευθυνών στους κομμουνιστές

Ο πρωθυπουργός Μεντερές σε δηλώσεις του ισχυρίστηκε ότι το πογκρόμ κατά των Ελλήνων ήταν έργο των κομμουνιστών. Ένας ισχυρισμός που κατέπεσε αυτοστιγμεί και από τις αναφορές των ξένων πρεσβειών στην Άγκυρα προς τις κυβερνήσεις τους, που επισήμαιναν τις μεγάλες ευθύνες των τουρκικών αρχών.

Η κυβέρνηση Παπάγου προσπάθησε να διεθνοποιήσει το θέμα, αλλά χωρίς σημαντικά αποτελέσματα. Αμερικανοί και Βρετανοί δεν ήταν διατεθειμένοι να ασκήσουν πιέσεις στην Τουρκία, πολύτιμο σύμμαχό τους κατά τη διάρκεια του «Ψυχρού Πολέμου».

Οι νατοϊκοί σύμμαχοί μας είπαν ξεκάθαρα να ξεχάσουμε το συμβάν. Μόνο το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών από τους διεθνείς οργανισμούς απαίτησε από την Τουρκία εξηγήσεις για την καταστροφή του 90% των ορθόδοξων ναών στην Κωνσταντινούπολη. Πάντως, τον Αύγουστο του 1995 η αμερικανική Γερουσία με απόφασή της κάλεσε τον Πρόεδρο Κλίντον να ανακηρύξει την 6η Σεπτεμβρίου Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Πογκρόμ. 

Τα Σεπτεμβριανά (1955) - Αφιέρωμα - Σαν Σήμερα .gr

Το Πογκρόμ κατά του Ελληνισμού της Πόλης προκάλεσε:

  • τον θάνατο 16 Ελλήνων και τον τραυματισμό 32
  • τον θάνατο ενός Αρμένιου
  • τον βιασμό 12 Ελληνίδων
  • τον βιασμό αδιευκρίνιστου αριθμού ανδρών (εξαναγκάστηκαν να υποστούν περιτομή)
  • την καταστροφή: 4.348 εμπορικών καταστημάτων, 110 ξενοδοχείων, 27 φαρμακείων, 23 σχολείων, 21 εργοστασίων, 73 εκκλησιών, περίπου 1000 κατοικιών, όλα ελληνικής ιδιοκτησίας.

Το οικονομικό κόστος των ζημιών ανήλθε σε 150 εκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς, ενώ η ελληνική κυβέρνηση τις υπολόγισε σε 500.000.000 δολάρια. Η οικονομική αιμορραγία και ο φόβος ανάγκασαν χιλιάδες έλληνες ομογενείς να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα.

Αργότερα, το τουρκικό κράτος διά του προέδρου Τζελάλ Μπαγιάρ υποσχέθηκε αποζημίωση για την καταστροφή των ελληνικών περιουσιών. Στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν ξεπέρασε το 20% των απαιτήσεών τους, με δεδομένο ότι τα περιουσιακά τους στοιχεία είχαν υποτιμηθεί δραματικά.


27-30 Ιανουαρίου 1868 . Η Μάχη του Βρύσινα , Χρωμοναστηρίου , Μύλων

Τα μάγουλα καίγανε όπως έτρεχε επάνω στα χαράκια σαν αητόπουλο που πρωτοβγήκε στον αγέρα .Τα ρουθούνια έτρεχαν υγρά σαμπώς να τανε απο την βροχή που έπεφτε ασταμάτητα Γενάρη μήνα ή να τανε απο την ανάσα που βγαινε κοφτή …

«» Παπα Μανώλη εγίνηκαν μερικοί και ανηφορίζουν επαέ »’ έκρουξε το Γιαννιό που χενε καντηλοφόρο ο παπάς στην εκκλησιά κάτω στο χωριό και ποτές του δεν εσκέφτηκε να αποχωριστεί τον αρχηγό είτε στα καλά μηδέ στους ζορέδες .

Ο Μανώλης Ανδρεαδάκης ο φοβερός και τρόμος για τους Τούρκους κουλουριάστηκε γύρω απο το ντουφέκι ντου και έγνεψε κατά κει που έτρεχε το κοπέλι .., κοντοζυγώνει η ώρα , » αμα κάνουν πως φτάνουν θα τσοι προκάνει ο Μελεμπασής και θα τους πετάξει απο τα μικρά τ Ανώγεια

» Î£Ï‡ÎµÏ„ική εικόνα

 ο παπα Μαρουλιανός με το όνομα.

Ο ίδιος γεννήθηκε στο Σελλί Ρεθύμνου, πιθανότατα το 1824 και περίπου στα μέσα του 19ου αιώνα, όπως διαβάζουμε παντρεύτηκε στο Μαρουλά όπου εγκαταστάθηκε ως εφημέριος. Η πρεσβυτέρα του ήταν κόρη του ιερέα Ιωάννη Μοσχάκη που είχε 22 παιδιά, από τα οποία τα 19 ήταν αγόρια.

Παρόλο που ο παπά-Μαρουλιανός κατοικούσε σε ένα χωριό με τους πιο αιμοβόρους Οθωμανούς και ένα τουρκικό ασκέρι εγκατεστημένο μόνιμα στον Πύργο του Μαρουλά, εντούτοις ο αγώνας του και οι προσπάθειές του ήταν συνεχείς και δίχως φόβο. «Τους επαναστάτας δεν επτόουν οι Μπαϊρακαγάσηδες του Μαρουλά ούτε ο εν τω πύργω τουρκικός στρατός. Ει και ενήδρευον εκεί οι Τούρκοι, ενήδρευον παρά το πλευρόν των άγρυπνα και τα άφοβα παλληκάρια του Μαρουλά με επί κεφαλής τον ξακουστόν διά τας ενέδρας του γενναίον πολεμιστήν Παπα-Μαρουλιανόν». Την πολεμική του δραστηριότητα την ξεκίνησε στην επανάσταση του 1858, αργότερα συμμετείχε σε αυτήν των ετών 1866-1869 όπου συμμετείχε ως «οπλαρχηγός» με δικό του σώμα, στην επανάσταση του 1878 ως «αρχηγός» πλέον του νομού Ρεθύμνης και τέλος, στην τελευταία πράξη της αποτίναξης του τουρκικού ζυγού, στην επανάσταση του 1897, φτασμένος πια σε μεγάλη ηλικία αλλά πάντα ενεργός πολεμιστής μέσα στη φωτιά της μάχης. Στην τελευταία αυτή επανάσταση ο παπά-Μαρουλιανός ήταν και πάλι Αρχηγός των εθελοντών των τεσσάρων επαρχιών του νομού Ρεθύμνης, ένα σώμα αποτελούμενο από εκατοντάδες ένοπλους άνδρες.

395269_450x225

Τον παπά τον κατέτρωγε το Αρκάδι δύο χρόνια πριν ..μόλο που επάλευε να πείσει τους οπλαρχηγούς να μην κλειστούν στο μοναστήρι γιάντα δεν θα υπάρχει δρόμος να σύρουνε το ζάλο τους και η ελευθερία θέλει άνδρες ζωντανούς να πολεμάνε και όχι μάρτυρες να τζι αναστορούνται ..’οταν ξεκίνησε η μάχη έκανε να μιλήσει στους ομοίους του παπάδες να τους πείσει πως αμα άρχισε ο μπομπαρδισμός συνάμα και η βροχή τα μουσκέτα θα σιωπήσουν …Τίποτε είχαν αποφασίσει να πεθάνουν έλεγε χρόνια μετά ο Μαρουλιανός ..παρόλα αυτά και ο ίδιος επολέμησε γενναία με τους άνδρες του και  διέφυγε σε μια στάση που απόκαναν τα όπλα .

Ένα χρόνο μετά τον ζύγωσαν οι Τουρκοι στον πύργο του Μαρουλά ..εχάλασε πολλούς και λαβώθηκε στο μέτωπο απάνου απο το μάτι το δεξί …Αυτό που έτριβε απαλά όντες το Γιαννιό του έπεμψε το νέο ..Οι Τούρκοι εκίνησαν να πάρουν πίσω τον Βρύσινα και τα χωριά του ..

Απο τον Δεκέμβρη είχε αποδεκατίσει τους Τούρκους και έλεγχε τον Βρύσινα με τα χωριά του και τώρα 27 Γενάρη ξεκιότεψαν οι μιασμένοι να μας χαλάσουν ..

Ο ίδιος είχε κάνει την βολή του επάνω στο αρμί του όρους ( σε αυτόν τον δρόμο που οδηγεί στο σημερινό Άγιο Πνεύμα απο το Ρουσσοσπίτι ) 450 άνδρες είχενε μοιρασμένους , 80 αρματωμένους στον λάκο κάτω απο τα μικρά Ανώγεια άλλους τόσους στο άλλο πέρασμα στο Χρωμοναστήρι και στους Μύλους και τους λοιπούς αντάμα Απο δαύτους οι μπιστικοί του ήντονε μια πενηνταρέ και τα άλλα παλικάρια  ήντονε στα άρματα των  Στυλιανού Βαρδάκη και  Ευστρ. Βενιανάκη . Τα όπλα τα καλά του τα χε δανείσει – χαρίσει ο Χατζημιχάλης Γιάνναρης

Οι Τούρκοι ξεκίνησαν μικρά γιουρούσια στα Μικρά τ Ανώγεια ..ολιγομελείς ομάδες να δούνε πόσοι γραικοί υπάρχουν ..όπως σωστά κατάλαβε ο παπα Μαρουλιανός το κύριο σώμα τους περίπου 1000 νοματαίοι θα πήγαιναν κυκλικά να πιάσουν τα περάσματα απο τους Μύλους ..Στους άνδρες που πολεμούσαν σαν εμπροσθοφυλακή είχε τονίσει να μη ξεφύγει σε κανέναν πως ο παπάς ήταν κοντά …να αφήσει τους Τούρκους να φαντάζονται πως είναι λαβωμένος χαμηλά προς το νότο .

Αποτέλεσμα εικόνας για η μάχη του βρύσινα στο χρωμοναστήρι

Ο Τούρκος επικεφαλής ο Ομέρ Χιοβάκης αγάς  του Καδή πασά της Ρεθύμνης επήρε το ψεύτικο μαντάτο ..100 αντάρτες και μερικοί ακόμη ψηλά στο βουνό εκάνουν όλο το χαλασμό ..το βράδυ εβλέπαν τις φωθιές που άναβαν να ζεσταθούν να ψήσουν στα τσικάλια . Μα αυτές ήντονε μισές για να χει να λέει ο αγάς  πως είναι δυο γιουρούσια πράμα .

Ο αγάς αποφάσισε να αφήσει μερικές ορδές από 50 -60 άτομα να παρενοχλούν και κίνησε προς τη Χαλεβή να ανέβει τον ανήφορο προς τους Μύλους ..από εκεί θα πάταγε στο πλάτωμα του Χρωμοναστηριού και θα χαλούσε τους αντάρτες στην πλάτη τους .

Ο παπα Μαρουλιανός άφηκε στο όρος τα αμούστακα κοπέλια με τα τσικάλια να καίνε στη χόβολη συνέχεια όπως τους εμήνυσε και ας πυρώσουνε οι χαλκοί και να αποτραβηχτούνε προς την Αγιά Μαρίνα πίσω στο Όρος το χωριό . Με τους πολεμιστές κατέβηκε προς το πλάτωμα του Χρωμοναστηρίου τη νυχτα της 29ης Γενάρη αποστέλλοντας τελάλη στον καπετάν Μανιαδάκη στους Μύλους να τραβηχτεί γιάντα ο αγάς ανηφορίζει με ντουνιά μεγάλο και καλιά θα ναι να τους χτυπήσουν στο ανεβατό των Μύλων προς το Χρωμοναστήρι.

Εκίνησε να βρέχει εκείνο το πρωί στις 30 του μήνα ,ασθμαίνοντας το ασκέρι του αγά ανηφόριζε βρεγμένο και λασπωμένο στα χαράκια ..επέρασε απο τους Μύλους μα δε βρήκε οχτρό να συμμαζώξει παρά οι μαντραχαλαίοι του βολιάζαν με τσι μπάλες των ντουφεκιών τα πετεινάρια νομίζοντας πως οι αντάρτες οι ρωμιοκρητικοί κρυβόντουσαν εκεί. Όταν μαζώχτηκαν σαν τα αρνιά στην κόψη του πλατώματος βρεγμένοι ίσα στο μεδούλι ο παπαΜαρουλιανός αρχίνησε το μολύβι . Απο την άλλη μπάντα που κατέβαινε προς τα κακοτράχαλα του Αη Ευτύχη βαρούσε μπάλες ο Μανιαδάκης .

Όντες κατάλαβαν οι Τούρκοι οτι στη φούρια εχώθη ο »σατανοπαπάς » εχάσανε το δρόμο και την ψυχραιμία ..μακελειό μεγάλο εγίνηκε και χαλάσθηκε τουλάχιστον το μισό ασκέρι , όσοι γλυτώσανε κουτρουβαλούσανε σαν αίγες στα γκρεμνά και εχάθηκαν πολλοί από δαύτους χωρίς να φάνε βόλι .

Αποτέλεσμα εικόνας για χρωμοναστήρι

Αυτές τις παρεμβάσεις θα υμνήσει ο πατριάρχης της λαογραφίας στο Ρέθυμνο Π. Βλαστός και θα γράψει: “Σ’ εβλέπαμεν, σ’ εβλέπαμεν σόλας σχεδόν τας μάχας/ Του Ρεθυμνίου τμήματος γενναίως ηνδραγάθης,/ Είσουν «ο πανταχού παρόν» βουνά κοιλάδες ράχας,/ Κ΄αυτά τ’ άψυχα μαρτυρούν κ’ ημάς μάρτυρας νάχης/ Όπου παπά Μαρουλιανός οι Τούρκοι υποχώρουν/ Στο όνομά σου έφευγαν και πίσω δεν εθώρουν”.

Με το πέρας της τελευταίας “τυχερής επανάστασης” το 1897 στην Κρήτη θα αναχωρήσει για την Αθήνα που θα παραμείνει ως το τέλος της ζωής του. Απεβίωσε στις 11 Δεκεμβρίου 1909 σε ηλικία 85 ετών, έχοντας κάνει το χρέος του προς την πατρίδα

Ετσι ο Κολοκοτρώνης του κατωμεριού θα περάσει στην ιστορία και θα μείνουν οι εφημερίδες της εποχής που υμνούν με επικήδειους λόγους και καταγράφουν τη δράση του: Ως η εμφάνιση του Κολοκοτρώνη εις Πελοπόννησο αμέσως ήγειρεν φόβο παρά Τούρκοις, ούτω και εν Ρεθύμνης ο κόσμος ηρώτα “Ήλθεν ο παπάς;”

ΥΓ Απο την μικρή και ελλιπή σαφώς έρευνα δεν μπορέσαμε να εξακριβώσουμε ονόματα Χρωμοναστηριανών που έδωσαν τη μάχη στον Βρύσινα . Θεωρούμε πως υπάρχουν και πως οι φαμίλιες τους σήμερα θα έχουν στο νου τους αυτά τα κατορθώματα . 

 


 περίεργος πλανήτης


 

24 -7 – 1923 . Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ

 

Η συνθήκη της Λωζάνης ορίζει ουσιαστικά τα σύνορα της σύγχρονης Τουρκίας κατά την μετεξέλιξη της από Οθωμανική Αυτοκρατορία σε κράτος. Υπογράφηκε στη Λωζάνη της Ελβετίας στις 24 Ιουλίου 1923 από την Ελλάδα, την Τουρκία και τις άλλες χώρες που πολέμησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την Μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922) και συμμετείχαν στην Συνθήκη των Σεβρών συμπεριλαμβανομένης και της Σοβιετικής Ένωσης.
Οι διμερείς σχέσεις Ελλάδος – Τουρκίας είναι μόνο ένα τμήμα, και όχι το αποκλειστικό, της Συνθήκης της Λωζάννης που συνήφθη μεταξύ δύο πλευρών μεταξύ 8 κρατών. Από τη μία ήταν η τότε Βρετανική Αυτοκρατορία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ιαπωνία, η Ελλάδα, η Ρουμανία και το τότε Σερβικό – Κροατικό – Σλοβενικό κράτος και από την άλλη η Τουρκία….

Η Συνθήκη της Λωζάνης. Το πλήρες κείμενο και η όλη συμφωνία περί ...

Πώς φτάσαμε στη Συνθήκη της Λωζάνης

Η συνθήκη προέκυψε ύστερα από διάσκεψη που ξεκίνησε στις 7 Νοεμβρίου 1922 μεταξύ των κρατών που τελικώς την υπέγραψαν, μετά τη μικρασιατική καταστροφή. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο κείμενο συμπεριλαμβάνεται και η Σύμβαση της Λωζάνης που είχε υπογραφεί λίγους μήνες νωρίτερα, στις 30 Ιανουαρίου 1923.

Η Συνθήκη της Λωζάνης κατήργησε τη Συνθήκη των Σεβρών η οποία αποτέλεσε τεράστια επιτυχία για την Ελλάδα, καθώς διαμόρφωσε αυτό που ονομάστηκε «η Ελλάδα των δύο Ηπείρων και των πέντε Θαλασσών».

Τι προέβλεπε η Συνθήκη της Λωζάνης

Με τη Συνθήκη της Λωζάνης, παραχωρούνται στην Τουρκία η Ανατολική Θράκη, η Ίμβρος, η Τένεδος, μια λωρίδα γης κατά μήκος των συνόρων με την Συρία, η περιοχή της Σμύρνης και η Διεθνοποιημένη Ζώνη των Στενών, η οποία όμως θα έμενε αποστρατικοποιημένη. Την ίδια στιγμή, τα Δωδεκάνησα παραχωρούνται στην Ιταλία, όπως προέβλεπε και η Συνθήκη των Σεβρών, αλλά χωρίς πρόβλεψη για δυνατότητα αυτοδιάθεσης.

Καθώς σημείο τριβής αποτέλεσε η καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων από την Ελλάδα στην Τουρκία, συμφωνήθηκε να της αποδοθεί το τρίγωνο του Κάραγατς στη Θράκη αντί αποζημιώσεων.

Σημειώνεται επίσης ότι νησιά Ίμβρος και Τένεδος παραχωρήθηκαν με τον όρο ότι θα διοικούνταν με όρους ευνοϊκούς για τους Έλληνες, κάτι που η Τουρκία ακύρωσε με νόμο λίγα χρόνια αργότερα.

Με βάση τη Συνθήκη της Λωζάνης, το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης τίθεται υπό ειδικό διεθνές νομικό καθεστώς.

Η Συνθήκη της Λωζάνης και η ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας

Η ελληνοτουρκική σύμβαση που είχε υπογραφεί μερικούς μήνες νωρίτερα, ρύθμιζε την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Συγκεκριμένα προέβλεπε υποχρεωτική ανταλλαγή μεταξύ των Ελληνορθόδοξων κατοίκων από την Τουρκία και των Μουσουλμάνων κατοίκων από την Ελλάδα. Η σύμβαση ίσχυε τόσο για όσους παρέμεναν στις εστίες τους όσο και για εκείνους που είχαν ήδη καταφύγει στην ομόθρησκη χώρα από την ημέρα που κηρύχθηκε ο Α’ Βαλκανικός Πόλεμος.

Από την ανταλλαγή εξαιρέθηκαν οι Έλληνες από την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο, καθώς και οι Μουσουλμάνοι από τη Δυτική Θράκη.

Τι προβλέπει η Συνθήκη της Λωζάνης -Σαν σήμερα υπεγράφη | INBOX

Με βάση τη συμφωνία, οι κάτοικοι που θα μετακινούνταν:

θα απέβαλαν την παλιά ιθαγένεια και θα αποκτούσαν την ιθαγένεια της χώρας στην οποία εγκαθίσταντο,
είχαν δικαίωμα να μεταφέρουν την κινητή τους περιουσία,
είχαν δικαίωμα να πάρουν από το κράτος στο οποίο μετανάστευαν ως αποζημίωση περιουσία ίσης αξίας με την ακίνητη περιουσία που εγκατέλειπαν φεύγοντας,
θα διευκολύνονταν στη μετακίνησή τους από τη Μικτή Επιτροπή Ανταλλαγής.

Τι ορίζει η Συνθήκη της Λωζάνης για αποστρατιωτικοποιημένα νησιά

Σύμφωνα με το Άρθρο 13 της Συνθήκης της Λωζάνης, για την εξασφάλιση της ειρήνης, η ελληνική κυβέρνηση έχει την υποχρέωση να τηρεί στα νησιά Λέσβο, Χίο, Σάμο και Ικαρία, τα παρακάτω μέτρα:

Να μη χρησιμοποιηθούν εγκαταστάσεις ναυτικής βάσης.
Να μην υπάρξει ανέγερση οχυρωματικών έργων.
Να μην πετούν ελληνικά στρατιωτικά αεροσκάφη πάνω από το έδαφος των ακτών της Μικράς Ασίας.
Να μην πετούν, αντιστοίχως, τουρκικά στρατιωτικά αεροπλάνα πάνω από το έδαφος των παραπάνω νησιών.
Οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις να περιοριστούν στον συνηθισμένο αριθμό των στρατιωτών – φαντάρων, της χωροφυλακής και της αστυνομίας.

 


 ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ

Διπλωματία με περιτύλιγμα ιδεοληψίες δεν γίνεται . Δυστυχώς εδώ συμβαίνει μετά την μεταπολίτευση.

Αυτό το ξερουν καλά οι γείτονες και αρκετές φορές σχεδιάζουν επάνω στην δημιουργία αντιθέσεων στο εσωτερικό μας , όπως προ διημέρου που κάρφωσαν την μυστική χαμηλού επιπέδου συνάντηση στο Βερολίνο..

Όπως όμως και οι ίδιοι Τούρκοι δεν πολύ δίνουν σημασία στις εκάστοτε δηλώσεις πολιτικών μας φαίνεται οτι υπολογίζουν σφόδρα δηλώσεις που κρύβονται πίσω από συγκεκριμένες λέξεις που εκφέρονται συνήθως απο επιχειρησιακούς παράγοντες όπως είναι ο στρατηγός Φλώρος

Τις Τελευταίες μέρες παρακολουθούμε το θέατρο του Παραλόγου απο τις δηλώσεις του Τούρκου ΥΠΕΞ Τσαβούσουγλου ,που μετά το Μήνυμα του Στρατηγού Φλώρου όχι το «Θα κάψουμε όποιον ανέβει σε «Ελληνικό Έδαφος»,Αλλά του ότι …

…Ο Έλληνας Αρχηγός ΓΕΕΘΑ απέστειλε άλλο μήνυμα και ελήφθη πολύ σοβαρά απο την Τουρκία ,οτι μια επιχείρηση κατά των Ελληνικών Κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Υφαλοκρηπίδα ,  θα φέρει μια Γενική ανάφλεξη όχι κατά ανάγκη στην Περιοχή του Επεισοδίου

Αν καταλαβαίνουμε καλά ο Στρατηγός κάνει λόγο για χτύπημα σε Στόχους εντός της Τουρκικής επικράτειας και μάλιστα εκτός των Στρατιωτικών Στόχων ...Εκτιμούμε και στόχους και υποδομές που παίζουν σοβαρό ρόλο στην κοινωνική ζωή της Τουρκίας

Το Τούρκικο ΥΠΕΞ φαίνεται να πήρε το μήνυμα για αυτό και η «Επίθεση Φιλίας » του Τσαβούσουγλου που έκανε όμως αμέσως πίσω …

Την επομένη επανήλθε με δηλώσεις του τύπου κανείς δεν θα εμποδίσει τα Τουρκικά Γεωτρύπανα στη Μεσόγειο ,προφανώς μετά απο Εντολή του Ερντογάν

Ούτε τυχαία είναι η δήλωση του Ερντογάν για τα «γεγονότα στον Έβρο » που τον έπιασε ο πόνος για τους Λαθρομετανάστες …

Εκείνο που κρατάμε εμείς είναι ότι το Μήνυμα του Στρατηγού έπιασε τόπο …Μόνο να μην κάνουμε πίσω την ύστατη στιγμή ,όπως κάναμε απο το 74 και μετά με τις εντολές των Πολιτικών

 


ΟΙ ΒΑΡΥΤΑΤΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

Η απόφαση του Ερντογάν να μετατρέψει την Αγιά Σοφιά σε τζαμί εμπεριέχει έναν τεράστιο συμβολισμό για την πραγματική φύση και τους στόχους των τουρκικών ελίτ, αλλά και της τουρκικής κοινωνίας. Η γείτονα χώρα, υπό την καθοδήγηση του νεοσουλτάνου, πέτυχε να συγκεράσει επιτυχώς τα δύο αντίπαλα εσωτερικά ρεύματα: το κεμαλικό εθνικιστικό των δυτικών περιφερειών με το οθωμανικό ισλαμιστικό των ανατολικών.

Αγία Σοφία, τζαμί, Ερντογάν, Πατριαρχείο, Βαρθολομαίος

 

Η επιστροφή στο οθωμανικό παρελθόν γίνεται πλέον αποδεκτή, αφού συνοδεύεται από ταχεία επεκτατική πολιτική – τουρκικός στρατός βρίσκεται μονίμως πλέον, εκτός της Κύπρου, σε Συρία, Ιράκ και Λιβύη- με ταυτόχρονη καταστολή του κουρδικού αυτονομισμού.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Τούρκων ενστερνίζεται κατά συντριπτική πλειοψηφία το δικαίωμα της κατάκτησης. Αυτό που εν τέλει δικαιολογεί και την μετατροπή του συμβόλου της ανατολικής χριστιανοσύνης σε μουσουλμανικό τέμενος. Ένα απαραίτητο βήμα πριν από το επόμενο, που είναι η κατάκτηση και νέων, πρώην οθωμανικών περιφερειών εντός της ελληνικής και κυπριακής επικράτειας.

Όσα δηλαδή προβλέπονται στα σχέδια «2023», για τα 100 χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας, και «2071», για τα 1000 χρόνια από την μάχη του Ματζικέρτ. Μην λησμονούμε ότι για να φθάσουμε στην σημερινή κορύφωση, προηγήθηκε η μετατροπή τριών ακόμη ναών αφιερωμένων στην Αγία του Θεού Σοφία σε τζαμιά: Τραπεζούντας, Νικαίας της Βιθυνίας και Αδριανουπόλεως.

 

Για τον λόγο αυτό, καλό είναι να μένουν στην άκρη οι τετριμμένες θεωρίες για κινήσεις απεγκλωβισμού του Ερντογάν από τη δύσκολη εσωτερική κατάσταση που αντιμετωπίζει. Γιατί αυτό είναι ένα μεγαλειώδες ψέμα, ένα βολικό αφήγημα για όσους δεν επιθυμούν να δουν ψυχρά την πραγματικότητα.

Ο τουρκικός νέο-οθωμανισμός, μέχρι αυτήν την στιγμή, είναι νικητής, και εντός και εκτός της Τουρκίας. Και η κάθε κίνηση όπως αυτή της Αγίας Σοφίας είναι επίσης μια νίκη. Οι μόνες ήττες που έχει καταγράψει είναι ο βομβαρδισμός που δέχθηκε στο Ιντλίμπ από τους Ρώσους, για να του βάλουν χαλινάρι, ο βομβαρδισμός των τουρκικών αντιαεροπορικών στην αεροπορική βάση Αλ Ουατίγια στη Λιβύη από άγνωστης προέλευσης αεροσκάφη, και η αποτροπή της μαζικής εισβολής μεταναστών στον Έβρο.

Για εμάς, όμως, η εξέλιξη με την Αγια Σοφιά μας δίνει ακόμη ένα καλό μάθημα, με την προϋπόθεση να το παραδεχθούμε. Ο Ερντογάν πήρε την απόφασή του γιατί ήταν σίγουρος ότι οι αντιδράσεις από τους κύριους παγκόσμιους παίκτες που μπορούν να τον στριμώξουν, δηλαδή τις ΗΠΑ και τη Ρωσία – η Ευρώπη δεν έχει ούτε την ισχύ ούτε τη διάθεση να το πράξει – δεν θα έκανε τίποτε περισσότερο από απλές παραινέσεις.

Κι εδώ, δυστυχώς, ευθύνη γι’ αυτό, και μάλιστα καθοριστική, έχει ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Η επιλογή του να μετατρέψει το Οικουμενικό Πατριαρχείο σε όργανο προώθησης των αμερικανικών επιδιώξεων εναντίον της Ρωσίας, εμπλεκόμενος στα σύνθετα ουκρανικά εκκλησιαστικά ζητήματα, προσδοκώντας προφανώς την σθεναρή προστασία του αμερικανικού παράγοντα, προξένησε ανυπολόγιστο πλήγμα στην ενότητα του ορθόδοξου κόσμου.

NYT για Αγία Σοφία: Φόβος για τα μοναδικά ψηφιδωτά - Τι ...

Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες χωρίστηκαν σε τρία στρατόπεδα, οι προσκείμενες στην Κωνσταντινούπολη, αυτές προς την Μόσχα και οι ουδέτερες. Όπως τρεις είναι πλέον και οι Εκκλησίες στην Ουκρανία, το εκκλησιαστικό σχίσμα της οποίας υποτίθεται ότι θα θεράπευε ο πατριαρχικός τόμος.

Το αποτέλεσμα είναι, όμως, ότι οι κάκιστες -εκκλησιαστικές- σχέσεις της Μόσχας με την Κωνσταντινούπολη, ακύρωναν την δικαιολογητική βάση μιας αναμενόμενης σκληρής ρωσικής στάσης για την Αγία Σοφία, που θα έδινε, αναπόφευκτα, και στον Πούτιν αυξημένο κύρος μεταξύ των Ορθοδόξων.

Απέμενε, επομένως, μόνον ο αμερικανικός παράγων για να νουθετήσει τον ανεξέλεγκτο Ερντογάν. Ο τελευταίος, όμως, είχε διαβάσει άριστα τις αμερικανικές διαθέσεις. Ούτε ο Τραμπ, που είναι στενός του -και ίσως ελεγχόμενος- σύμμαχος, ούτε το δημοκρατικό κατεστημένο, που τρέμει μήπως η Άγκυρα ταυτιστεί τελειωτικά με τους μισητούς Ρώσους, δεν θα ρίσκαραν τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις για την Αγιά Σοφιά και τον Πατριάρχη.

Το πλήγμα για τον Οικουμενικό θρόνο είναι συντριπτικό. Η ιστορία θα γράψει ότι επί ποιμαντορίας του κ.κ. Βαρθολομαίου η Αγιά Σοφιά στην Κωνσταντινούπολη έγινε τζαμί.

Το μάθημα, λοιπόν, για το οποίο μιλήσαμε στην αρχή, αφορά και στην πολιτική της Ελλάδας. Όλοι όσοι με μεγάλη ευκολία ζητούν την ταύτιση με έναν σύμμαχο, παραχωρώντας του γη και ύδωρ, που ως προστάτης θα μας εξασφαλίσει απέναντι στον άγριο γείτονα, ας το ξανασκεφθούν με μεγαλύτερη σύνεση.

Να το σκεφθούν επίσης και όσοι ελπίζουν ότι μια συμφωνία, ένα deal, με «ξεπούλημα» της Κύπρου ή του Καστελόριζου, με μοίρασμα στο Αιγαίο, θα φέρει την εποχή της αέναης ειρηνικής συνύπαρξης. Κάθε υποχώρηση θα είναι απλώς μια ήττα πριν από την ακόμη πιο οικτρή επόμενη.

ΥΓ. Είναι πράγματι θλιβερή η διαπίστωση για το πόσο χαμηλό είναι το επίπεδο αντίληψης της διεθνούς και εσωτερικής πραγματικότητας από την εκκλησιαστική ηγεσία.

Λίγες ημέρες πριν ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Ιερώνυμος διαβεβαίωνε με σιγουριά ότι ο Ερντογάν δεν θα τολμούσε να προχωρήσει στην μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, βασιζόμενος στις γνωστές επιφανειακές αναλύσεις που βρίθουν στις αθηναϊκές ελίτ.

 


Νικηφόρος Β΄ Φωκάς:«Τους νίκησε όλους εκτός από μια γυναίκα».

O Νικηφόρος Φωκάς καταγόταν από τη μεγάλη στρατιωτική οικογένεια των Φωκάδων της Καππαδοκίας. Ακολούθησε και ο ίδιος στρατιωτική σταδιοδρομία και τιμήθηκε με τον τίτλο του μαγίστρου. Το 960, με την ιδιότητα του δομέστικου των σχολών της Ανατολής, ο μετέπειτα αυτοκράτορας ανέλαβε επικεφαλής της εκστρατείας για την απελευθέρωση της Κρήτης από τους Σαρακηνούς (Άραβες). Συγκέντρωσε το βυζαντινό στρατό στα Φύγελα της Μ. Ασίας, κατέπλευσε στον κόλπο του Αλμυρού και άρχισε τις επιχειρήσεις εναντίον του αραβικού στρατού. Στρατοπέδευσε κοντά στο Xάνδακα (σημ. Ηράκλειο), την πρωτεύουσα της Κρήτης, επιχειρώντας ταυτόχρονα επιθέσεις εναντίον των τειχών και εξορμήσεις στο εσωτερικό, για να υποτάξει ολόκληρο το νησί. Ύστερα από εννέα μήνες δραματικής πολιορκίας, το Μάρτιο του 961, κατέλαβε το Χάνδακα και επανέφερε την Κρήτη στους κόλπους της βυζαντινής αυτοκρατορίας για τα επόμενα 250 χρόνια. Μέρος από τα λάφυρα παραχώρησε στο φίλο του Αθανάσιο Αθωνίτη, ο οποίος τον είχε ακολουθήσει στην εκστρατεία της Κρήτης, για να ιδρύσει τη Μονή Μεγίστης Λαύρας στο Άγιον Όρος.

Ο Πρινος» Ο κόλπος του Αλμυρού - Χανιώτικα Νέα

Πριν από την αναχώρησή του, ο Φωκάς οργάνωσε διοικητικά, στρατιωτικά και θρησκευτικά το νησί (αφήνοντας μάλιστα για τη θρησκευτική στήριξη, αναμόρφωση και τον επανεκχριστιανισμό του νησιού, τον εκ του Πολεμονιακού Πόντου καταγόμενο Άγιο Νίκωνα τον «Μετανοείτε») και άφησε αξιόλογη φρουρά για την προστασία του από νέες αραβικές επιδρομές. Επιχείρησε μάλιστα τη μεταφορά της πρωτεύουσας σε άλλο σημείο και για το σκοπό αυτό οχύρωσε ένα λόφο νότια του Χάνδακα, όπου έχτισε το φρούριο Τέμενος. Ωστόσο, η νέα πρωτεύουσα δεν κατάφερε να επιβληθεί, με αποτέλεσμα ο Χάνδακας να αναβιώσει και να γίνει έπειτα από λίγο το διοικητικό και εκκλησιαστικό κέντρο της Κρήτης. Κατά την επιστροφή στην Κωνσταντινούπολη, τελέστηκε θρίαμβος ενώπιον του αυτοκράτορα Ρωμανού Β’ και μεγάλου πλήθους.

Αυτοκράτορας
Μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Ρωμανού Β’, η χήρα του Θεοφανώ κάλεσε το Νικηφόρο στην πρωτεύουσα, έχοντας πρόθεση να του ζητήσει προστασία για τα παιδιά της και την ίδια. Με την άφιξή του στην Πόλη, και μπροστά στην απαστράπτουσα ομορφιά της Θεοφανούς, φαίνεται ότι την ερωτεύτηκε ειλικρινά και ξέχασε τους προηγούμενους όρκους του. Όμως, τα αισθήματα δεν ήταν αμοιβαία. Η αυτοκράτειρα, παρ’ όλα αυτά, με χαρά δέχτηκε το γάμο που της πρότεινε ο Νικηφόρος, διότι προστάτευε σε μεγάλο βαθμό τα οικογενειακά και προσωπικά της συμφέροντα, με προστάτη έναν αδέκαστο και αφοσιωμένο στρατιώτη. Έτσι, ο Νικηφόρος Φωκάς παντρεύτηκε την Θεοφανώ και τον Αύγουστο του 963 στέφθηκε αυτοκράτορας στο ναό της Αγίας Σοφίας από τον πατριάρχη Πολύευκτο.

Βασική κατεύθυνση της πολιτικής του υπήρξε η συνέχιση των αγώνων εναντίον των Αράβων στην Ανατολή, τους οποίους είχε εγκαινιάσει με επιτυχία σε όλα τα επίπεδα. Απομάκρυνε τους Άραβες από την Κιλικία, ανακατέλαβε την Κύπρο και προσάρτησε μεγάλο μέρος της Συρίας, προχωρώντας έως την Τρίπολη. Παράλληλα, έδειξε ενδιαφέρον για την περιφρούρηση των βυζαντινών συμφερόντων στις επαρχίες της Νότιας Ιταλίας και της Σικελίας. Επιβεβαίωσε έτσι τη βυζαντινή κυριαρχία στη Μεσόγειο και εκτίναξε τα σύνορα της αυτοκρατορίας έως πέρα από τον ποταμό Ευφράτη. Με ανάλογη ευαισθησία αντιμετώπισε και τα προβλήματα στα βόρεια σύνορα της αυτοκρατορίας, επιχειρώντας σύντομη εκστρατεία κατά μήκος των βυζαντινο-βουλγαρικών συνόρων και καταλαμβάνοντας χωρίς δυσκολίες όλα τα σημαντικά φρούρια.

Ωστόσο, η συνεχής πολεμική δραστηριότητα των Βυζαντινών για μια ολόκληρη εξαετία (963-969) είχε κουράσει το βυζαντινό στρατό και είχε προκαλέσει τη δυσφορία του λαού από τις επαχθείς φορολογικές επιβαρύνσεις.

Δολοφονία του Νικηφόρου Φωκά
Ο ανιψιός του Φωκά Ιωάννης Τσιμισκής εκμεταλλεύτηκε τη δυσφορία αυτή, συνεργάστηκε με την αυτοκράτειρα Θεοφανώ και οργάνωσε συνωμοσία για την εκθρόνιση του, η οποία και συντελέστηκε με τη δολοφονία του αυτοκράτορα τη νύχτα της 10ης Δεκεμβρίου του 969. Δολοφονήθηκε με απεχθή τρόπο, την ώρα που κοιμόταν (σαν στρατιωτικός κοιμόταν στο δάπεδο του δωματίου, μια συνήθεια που παρ’ ολίγο να του έσωζε τη ζωή) από συνεργάτες του Ιωάννη.

Τα μέλη της συνωμοσίας είχαν ορίσει την 10η Δεκεμβρίου ως την ημέρα εκτέλεσης του σχεδίου τους για την δολοφονία του αυτοκράτορα. Νωρίς το απόγευμα της ίδιας ημέρας η Θεοφανώ (από τους πρωτεργάτες της συνωμοσίας) είχε βοηθήσει στην είσοδο των υπολοίπων μελών κρυφά στο παλάτι ντύνοντας τους με γυναικεία ρούχα, κάτω από τα όποια έκρυβαν τα φονικά τους όπλα. Ο Ιωάννης Τσιμισκής, ο όποιος είχε ηγετικό ρολό σε αυτήν την συνωμοσία, για να μην κινήσει υποψίες βρισκόταν στο Πέραν. Ωστόσο οι ενέργειες αυτές δεν πέρασαν απαρατήρητες και έφτασαν στα αυτιά του Νικηφόρου. Αυτός ανήσυχος έστειλε τον Μιχαήλ, έναν από τους πιο έμπιστους ευνούχους του, όπως πίστευε, για να ερευνήσει το παλάτι. Αυτός όμως απ ότι φαίνεται είχε ταχθεί με το μέρος της Θεοφανούς και έτσι δεν ανέφερε τίποτα το ασυνήθιστο στον αυτοκράτορα. Τη νύχτα αυτή, όπως αναφέρεται από τον Λέοντα τον Διάκονο, μια τρομερή χιονοθύελλα είχε ξεσπάσει στην Πόλη. Οι συνεργάτες του Τσιμισκή φοβόντουσαν μήπως δεν κατάφερνε να διασχίσει εγκαίρως τον φουρτουνιασμένο Κεράτιο κόλπο καθώς επέβαινε σε μικρή βάρκα και δεν είχε δάδα αναμμένη, ώστε να μην γίνει αντιληπτός από τους φρουρούς των τειχών. Τελικά λίγο πριν τα μεσάνυχτα βρέθηκε και αυτός στο παλάτι, έτοιμος για δράση.

Νικηφόρος Φωκάς: Ο «Λευκός Θάνατος» του Ισλάμ – Ο Χριστιανός ...

Ο αυτοκράτορας, ανυποψίαστος για τα γεγονότα που διαδραματίζονταν δίπλα του, είχε ξαπλώσει στο πάτωμα, συνήθεια που είχε αποκτήσει όσο καιρό ήταν στρατιωτικός, σε μια γωνία του αυτοκρατορικού δωματίου. Την προκαθορισμένη ώρα οι συνωμότες οδηγημένοι από κάποιον έμπιστο του αυτοκράτορα βρέθηκαν στην κάμαρά του. Όταν είδαν το αυτοκρατορικό κρεβάτι άδειο τους κυρίευσε τρόμος και πανικός γιατί πίστευαν ότι η συνωμοσία τους είχε αποκαλυφθεί και οι αυτοκρατορικοί σωματοφύλακες τους είχαν στήσει παγίδα για να τους συλλάβουν την ώρα που θα εκτελούσαν την αποτρόπαια ενέργειά τους. Τελικά τη λύση την έδωσε πάλι ο έμπιστος του Φωκά που τους είχε οδηγήσει ως εδώ, δείχνοντας τους την σκοτεινή γωνία του δωματίου που κοιμόταν ο Νικηφόρος. Τότε ο ταξίαρχος Λέων Βαλάντης τράβηξε το ξίφος του και κατάφερε ένα δυνατό κτύπημα στον αυτοκράτορα με σκοπό να τον αποκεφαλίσει. Την στιγμή αυτή φαίνεται να ξύπνησε ο Νικηφόρος και στην απεγνωσμένη του προσπάθεια να ξεφύγει, χτυπήθηκε στο πρόσωπο από το σπαθί του ταξίαρχου αλλά δεν σκοτώθηκε. Στην τραγική κατάσταση που βρισκόταν, τυφλωμένος απ τα αίματα, ανήμπορος να αντιδράσει και εγκαταλελειμμένος από όλους, έστρεψε τις τελευταίες του ελπίδες στην Παναγία που τόσο ευλαβούταν. Τελικά άφησε την τελευταία του πνοή με το όνομα της Παναγίας στα χείλη του. Οι αυτοκρατορικοί φρουροί θορυβημένοι από τον φασαρία μπήκαν στην καμάρα. Όταν αντίκρισαν το ακέφαλο σώμα του Νικηφόρου μέσα σε μια λίμνη αίματος κατάλαβαν ότι είχαν φτάσει πολύ αργά.

Στο μεταξύ λίγες στιγμές μετά την δολοφονία, άνθρωποι του Ιωάννη Τσιμισκή ξεχύθηκαν στους δρόμους της βασιλεύουσας φωνάζοντας «Ιωάννης, Αύγουστος και Βασιλεύς των Ρωμαίων». Η παγωμένη ατμόσφαιρα που επικρατούσε στην Πόλη από την στυγερή δολοφονία του αυτοκράτορα συνέβαλε στην αδράνεια των πολιτών να αντισταθούν στην ενθρόνιση του πρωτεργάτη της συνωμοσίας Ιωάννη Τσιμισκή. Το σώμα του Νικηφόρου πετάχτηκε από το παράθυρο του δωματίου και έμεινε εκεί παραπεταμένο για την υπόλοιπη ημέρα. Μόλις βράδιασε, κάποιοι από τους υπηρέτες που είχαν παραμείνει πιστοί, πήραν το σώμα του και το μετέφεραν μέσα από τους άδειους δρόμους της Πόλης στο νεκροταφείο των βασιλέων στην εκκλησία των Αγίων Απόστολων και το έβαλαν σε μαρμάρινη σαρκοφάγο. Χαρακτηριστικό γεγονός είναι, όπως φαίνεται από τα λεγόμενα του Λέοντος του Διακόνου, ότι επίσημα δεν έγινε κηδεία του πρώην αυτοκράτορα. Αυτό το φρικιαστικό τέλος επιφύλαξε η μοίρα για τον Nικηφόρο Β΄ Φωκά, τον γενναίο στρατηγό, τον ευσεβή χριστιανό αλλά και τον προδομένο αυτοκράτορα. Πάνω στον τάφο του ήταν χαραγμένη η εξής επιγραφή: «Τους νίκησε όλους εκτός από μια γυναίκα».

 


 ΤΙ ΖΗΤΑΕΙ Ο ΜΕΜΕΤΗΣ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟ ?

«Θέλουμε τις περιουσίες μας σε Κρήτη, Δωδεκάνησα & Δ.Θράκη»

Πάνω από 100 τουρκικές ΜΚΟ ξεκίνησαν δικαστική κινητοποίηση για την επιστροφή τουρκικών περιουσιών.

Πάνω από 100 τουρκικές ΜΚΟ ξεκίνησαν δικαστική κινητοποίηση για την επιστροφή τουρκικών περιουσιών, που ανήκαν σε Τούρκους, οι οποίοι ζούσαν στα Δωδεκάνησα, ειδικά σε Κω, Ρόδο, την Δυτική Θράκη και στην Κρήτη.

 

Το θέμα θα μεταφερθεί μέσω των τουρκικών ενώσεων στα Ηνωμένα Έθνη, την ΕΕ, τον ΟΑΣΕ και το ΕΔΑΔ.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Sabah, ο πρόεδρος της Ένωσης Τούρκων Παγκόσμιας Αλληλεγγύης, Halid Kanak δήλωσε ως εξής:

«Όταν το ναυτικό μας θα μεταβεί στα νότια της Κρήτης μαζί με τα αεροσκάφη και τα UAV μας, θα ήταν δύσκολο σε εμάς να απαιτήσουμε την γη που κατασχέθηκε στο νησί αυτό.

Οι Τούρκοι πολίτες απομακρύνθηκαν όταν η Κρήτη ήταν τουρκική γη στο παρελθόν και οι περισσότεροι από αυτούς καταστράφηκαν οικονομικά. Εμείς κινούμαστε για να λάβουμε τα νόμιμα δικαιώματα μας.

Εάν κάποιο έθνος υπέστη “γενοκτονία” μέσω της υφαρπαγής της γης αυτό ήταν το Οθωμανικό έθνος δηλαδή το τουρκικό έθνος, και αυτό συνέβη παντού στα Βαλκάνια”, τόνισε ο ίδιος.

Ο Τούρκος αξιωματούχος τόνισε ότι αγωγές δεν θα περιοριστούν στην Κρήτη, αλλά θα συνεχιστούν στη Ρόδο, την Κύπρο, την Κω,τη Μοσούλη-Κιρκούκ, τη Βουλγαρία, τη Δυτική Θράκη, την Κριμαία και τη Λιβύη.

Ο αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης  Δρ. Ιλιάς Τοπσακάλ, τόνισε ότι πολλοί ακαδημαϊκοί θα υποστηρίξουν αυτήν τη διαδικασία.

Παραθέτουμε κάποιες από τις ΜΚΟ που στηρίζουν αυτά τα αιτήματα:

Ένωση Τούρκων Μπούρσα  World Ahıska Turks.

Διεθνής Ένωση Βοήθειας του Αφγανιστάν.

Βαλκανική ένωση Eyüp Sultan.

Σύνδεσμος Αλληλεγγύης του Αφγανιστάν.

Ένωση Δυτικής Θράκης Üsküdar.

Σύνδεσμος Πολιτισμού και Αλληλεγγύης των Βαλκανίων Sultanbeyli.

Ένωσης Γιουρούκων και Τουρκμένων της Ιστάνμπουλ.

Ένωση βοήθειας μουσουλμάνων Βαλκανίων.

Συριακή Ομοσπονδία Τουρκμένων.

Σύνδεσμος Αλληλεγγύης Τούρκων της Ρόδου.

Ερευνητικός Σύλλογος Καυκάσιων.

Ένωση Kıraç Thrace Rumeliler.

Βαλκανική Ένωση Μεταναστών.

Πολιτιστικός Σύλλογος Τούρκων Κύπρου.

Σύνδεσμός Zeytinburnu Δυτικής Θράκης.

Birlik 28/6/2020

Σχ: Αυτό είναι το δημοσίευμα της τουρκόψυχης Μπιρλίκ στα ελληνικά. Πλην όμως ας δούμε καλύτερα τι δήλωσε ο πρόεδρος της Ένωσης Τούρκων Παγκόσμιας Αλληλεγγύης, Halid Kanak  σε ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ απο τα τουρκικά :

Όταν ο στόλος μας τα αεροσκάφη μας κατέβηκαν νότια της Κρήτης σχηματίστηκε και σε μας μία δύναμη για να ζητήσουμε τα εδάφη που μας άρπαξαν. Ενώ στο παρελθόν η Κρήτη ήταν τουρκικό έδαφος μας αφαιρέθηκε. Οι Τούρκοι εκδιώχθηκαν από εκεί. Μεγάλο μέρος καταστράφηκε. Όταν μετά από τη συνθήκη της Λωζάνης τρεις χώρες παραιτήθηκαν των δικαιωμάτων τους, η Κρήτη έπρεπε να επιστραφεί στην Τουρκία, αλλά αυτό δεν έγινε. Εμείς λοιπόν κινητοποιηθήκαμε για να πάρουμε αυτό το δικαίωμα μας. Η Τουρκία κινείται πλέον με μία λογική διεκδικήσης και κερδισματος των δικαιωμάτων της. Αν υπάρχει ένα έθνος που υπέστη γενοκτονία επί γης Αυτό είναι το τουρκικό Έθνος. Η ίδια κατάσταση είναι και στα Βαλκάνια”

 Εν κατακλείδι

Sıkı çalışın .. dört ayak üzerinde bir halka olacak

” Κοπιάστε ..θα χουμε και λουκουμάκι στα τέσσερα ”

 


 Στον νότο του Ρεθύμνου : Τρεις παραλίες σε ένα βίντεο

Τα νότια παράλια του νομού Ρεθύμνου έχουν άλλο χρώμα, άλλες μυρωδιές και εντελώς διαφορετικά νερά. Σχεδόν σου δίνουν την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε διαφορετικό νησί. Σ’ αυτή κυρίως τη γωνιά της Κρήτης, η θάλασσα του Λιβυκού «τρυπώνει» σε ήρεμα σμαραγδένια κολπάκια και αμμουδιές που θυμίζουν έρημες αφρικανικές οάσεις.

Αυτές είναι οι τρεις παραλίες του βίντεο  από τις «μυστικές» ακρογιαλιές του Ρεθύμνου που θα σε κάνουν να ζήσεις την απόλυτη καλοκαιρινή σου νιρβάνα!

Σχοινάρια: Πλούσιος βυθός
Τα Σχοινάρια βρίσκονται περίπου 3,5 χιλιόμετρα από το χωριό Λευκόγεια κι είναι μια μικρή παραλία με ψιλή μπεζ άμμο και βότσαλο και πεντακάθαρα, τιρκουάζ νερά που βαθαίνουν απότομα. Παλιότερα κατά μήκος της αμμουδιάς διοργανώνονταν μέχρι και river parties, ενώ σήμερα η ακτή αποτελεί ένα επίγειο παράδεισο – γνωστό κυρίως στους ντόπιους. Στην περιοχή υπάρχουν επίσης, μικρά λιμνάκια με νερό που αναβλύζει από τις πηγές των βουνών που βρίσκονται τριγύρω. Εκεί θα βρείτε μια μικρή ταβέρνα, (που προσφέρει μερικές ομπρέλες, ξαπλώστρες και ντους), καθώς και ένα κέντρο καταδύσεων που διοργανώνει ημερήσιες και νυχτερινές υποβρύχιες εξερευνήσεις στον πλούσιο και απρόβλεπτο βυθό της παραλίας.

Δαμνόνι: Αφεθείτε στο γυμνισμό
Συναντάται λίγα χιλιόμετρα από τον Πλακιά και στην έξοδο μιας μεγάλης κοιλάδας, που περιτριγυρίζεται από ψηλά βουνά. Το Δαμνόνι είναι μια μεγάλη και οργανωμένη παραλία, με χοντρή κατάλευκη άμμο. Στο δυτικό άκρο της παραλίας, θα βρείτε μερικούς μικρούς μοναχικούς κόλπους με άμμο και βότσαλα, όπου μπορείτε να κολυμπήσετε αποφεύγοντας τα πολύβουα πλήθη.

Αμμόλοφοι Αγίου Παύλου: Θεαματική κατάβαση
Η περιοχή που είναι γνωστή κι ως Αλατσόκαμπος σύμφωνα με τους ντόπιους, φιλοξένησε τον Άγιο Παύλο κατά το ταξίδι του για τη Ρώμη. Ξεκινώντας από το βυθό της θάλασσας, στην ακτή σχηματίζονται μεγάλοι αμμώδεις λόφοι, προσδίδοντας μια τουλάχιστον εξωτική πινελιά στο τοπίο. Παράλληλα, κάτι τεράστιοι βράχοι χωρίζουν τη θάλασσα από αυτούς τους κατάξανθους αμμόλοφους, το ύψος των οποίων φτάνει σχεδόν τα 30 μέτρα, ενώ η ανάβασή/κατάβαση πάνω τους είναι καυτή.

Η παραλία απευθύνεται για όσους θέλουν να περάσουν ήρεμα τις διακοπές τους, αν και λόγω της μεγάλης έκτασής της, όσο κόσμο και να μαζεύει, δεν γεμίζει σχεδόν ποτέ. Επίσης, κάθε καλοκαίρι εδώ διεξάγονται διάφορα προγράμματα γιόγκα και πραγματοποιούνται παγκόσμια festival γυμναστικής. Αγναντεύστε το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα στα νησιά Παξιμάδια ή πεζοπορήστε στη γύρω περιοχή.

νότος του Ρεθύμνου from air mag team on Vimeo.

 


 Πώς και πόσο τουρισμό ζητάει το Ρέθυμνο ? ( video)

WEB_AERIAL_RETHYMNO

Στην αεροφωτογραφία εικονίζεται η παράκτια ζώνη στα ανατολικά του Ρεθύμνου. Πρόκειται για τμήμα της μεγάλης παραλίας που ξεκινά από την πόλη του Ρεθύμνου (η οποία φαίνεται στο βάθος) και εκτείνεται μέχρι τον Αδελιανό κάμπο και – ακόμα ανατολικότερα – μέχρι τη Σκαλέτα, με συνολικό μήκος περίπου 12 χιλιόμετρα. Σε απόσταση 5 χλμ από το κέντρο της πόλης ο φωτογραφικός φακός εστιάζει με κατεύθυνση προς τα νοτιο-δυτικά στην παραλία του Πλατανιά. Εδώ το παραθαλάσσιο μέτωπο καταλαμβάνουν ξενοδοχειακές μονάδες και – κατά δεύτερο λόγο – ενοικιαζόμενα διαμερίσματα και παραθεριστικές κατοικίες. Στ’ αριστερά της φωτογραφίας, εκεί όπου η δόμηση είναι πιο πυκνή, βρίσκεται ο οικισμός του Πλατανιά, τον οποίο διαδέχονται τα Περιβόλια, προάστιο – πλέον – του Ρεθύμνου (βλ. Εικόνα 1).

1

Η διάχυση της δόμησης και η κυριαρχία των τουριστικών χρήσεων αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά του τοπίου. Η περιοχή αποτελεί τη μεγαλύτερη – αμέσως μετά την πόλη του Ρεθύμνου – συγκέντρωση τουριστικών χρήσεων στο νομό. Εδώ βρίσκονται περίπου η 1 στις 5 ξενοδοχειακές μονάδες και η 1 στις 3 ξενοδοχειακές κλίνες του νομού. Μονάχα οι άγονες και (ακόμα) αναξιοποίητες οικιστικά εκτάσεις που παρεμβάλλονται ανάμεσα σε ξενοδοχεία και κατοικίες θυμίζουν πώς πρέπει να έμοιαζε η περιοχή πριν από 30-35 χρόνια, τότε που ξεκινούσε η ραγδαία τουριστική ανάπτυξη του Ρεθύμνου (βλ. Εικόνα 2).

2

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970 στην τοπική οικονομία της υπαίθρου κυριαρχεί ο πρωτογενής τομέας, συνεπικουρούμενος από το εμπόριο αγροτικών προϊόντων στην πόλη, κυρίως του ελαιόλαδου. Ωστόσο ήδη από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας το τοπικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση. Η μικρο-εμπορευματική αγροτική παραγωγή που στηρίζεται στη μικρή οικογενειακή εκμετάλλευση αδυνατεί να προσφέρει θέσεις εργασίας και εισόδημα, συνέπεια της φθίνουσας δυναμικής του κλάδου του ελαιόλαδου σε εθνικό επίπεδο. Συγχρόνως, οι λιγοστές επιχειρήσεις μεταποίησης (σαπωνοποιία, βυρσοδεψία) όπως και ο τριτογενής τομέας αδυνατούν να καλύψουν το κενό στην τοπική αγορά εργασίας. Αυτή η συρρίκνωση των παραδοσιακών οικονομικών δραστηριοτήτων οδήγησε σε έξαρση της ανεργίας και της υποαπασχόλησης, οι οποίες κατευνάζονται μέσω της δημιουργίας σημαντικών ροών μετανάστευσης.

Έτσι η τοπική οικονομία – ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 – βρίσκεται σε φάση αναδιάρθρωσης. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην τελευταία διαδραματίζει η τοπική ανερχόμενη μεταπρατική τάξη των μικρομεσαίων εμπόρων και κυρίως των λαδέμπορων, οι οποίοι στράφηκαν στη δημιουργία ξενοδοχειακών επιχειρήσεων. Αυτή η “από τα κάτω” αναπτυξιακή δυναμική βασίστηκε κατ’ αρχήν στους τοπικούς παραγωγικούς πόρους: τη φθηνή και αναξιοποίητη γη, το διαθέσιμο εργατικό δυναμικό, τις οικογενειακές αποταμιεύσεις και περιουσίες και το συσσωρευμένο προς επένδυση κεφάλαιο.

Η ειδίκευση ωστόσο της περιοχής στον τουρισμό καθώς και η θετική αναπτυξιακή πορεία δεν θα είχαν επιτευχθεί χωρίς την συνδρομή ορισμένων πρόσθετων καθοριστικών παραγόντων. Ο πρώτος αφορά στη σημαντική αύξηση των τουριστικών ρευμάτων. Η μεγέθυνση της τουριστικής ζήτησης εξαιτίας αρχικά του εισερχόμενου τουρισμού ήταν εκείνη που δημιούργησε το πλαίσιο ευκαιριών για την ανάπτυξη τουριστικών οικονομικών δραστηριοτήτων, στο πλαίσιο πάντοτε της κυριαρχίας του τουριστικού προϊόντος του ήλιου και της θάλασσας αλλά και της εγκαθίδρυσης του μαζικού τουρισμού.

RETHYMNO 5 from air mag team on Vimeo.

Έπειτα, δεν πρέπει να ξεχνάμε τη δημιουργία εξωτερικοτήτων και το σωρευτικό αποτέλεσμα της τουριστικής ανάπτυξης σε τοπικό επίπεδο: η αρχική λειτουργία των πρώτων ξενοδοχείων – στη συγκεκριμένη περίπτωση μεγάλων και πολυτελών μονάδων – και η σχετική εγκαθίδρυση οργανωμένων ροών συντέλεσε στην ανάδυση της περιοχής στις ξένες αγορές και στη δημιουργία ονόματος-μάρκας, ενώ παράλληλα ο σύνθετος χαρακτήρας του τουριστικού προϊόντος (διαμονή, σίτιση και δραστηριότητες ψυχαγωγίας στον προορισμό) ευνόησε φαινόμενα ίδρυσης νέων – συμπληρωματικών ή/και ανταγωνιστικών κατά περίπτωση – τουριστικών επιχειρήσεων.

Ένας τρίτος σημαντικός παράγοντας ήταν η κρατική ενίσχυση των ιδιωτικών επενδύσεων: σημαντικό μέρος του κόστους κατασκευής των ξενοδοχειακών μονάδων έχει καλυφθεί από το κεντρικό κράτος μέσα από τα οικονομικά κίνητρα των αναπτυξιακών νόμων. Έχει δε ιδιαίτερη σημασία πως οι προδιαγραφές που έθεταν οι νόμοι αυτοί αποτέλεσαν τον κύριο λόγο για την δημιουργία μεγάλων μονάδων κατά την πρώτη περίοδο της τουριστικής ανάπτυξης και στη συνέχεια μικρομεσαίων κυρίως μονάδων από την δεκαετία του 1980 κι έπειτα.

Παράλληλα σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο ομοίως ευνόησε την πρώτη γενιά των επιχειρήσεων μέσω του χαμηλότοκου δανεισμού που παρείχαν οι κρατικές τράπεζες, ενώ από το 1990 και με την άνοδο των επιτοκίων εμφανίζεται λιγότερο υποστηρικτικό. Ένας πέμπτος παράγοντας είναι η κατασκευή δημοσίων υποδομών, κυρίως σε ό,τι αφορά έργα μεταφορών (κυρίως το εθνικό αλλά και το λοιπό οδικό δίκτυο) και περιβάλλοντος (υδροδότηση, διαχείριση λυμάτων και απορριμμάτων).

Τέλος υφίστανται δύο ακόμη σημαντικοί παράγοντες που σχετίζονται με την εκμετάλλευση της γης και που λειτούργησαν έτσι ώστε οι πάλαι ποτέ άγονες παράκτιες εκτάσεις, πόρος όχι ιδιαίτερα αποδοτικός για την αγροτική κοινωνία πριν από μερικές δεκαετίες, να αποτελέσουν στη συνέχεια την κρίσιμη συνθήκη για την ανάδυση του τουριστικού τοπίου (βλ. Εικόνα 3 και Σχήμα 1). Ο πρώτος έχει να κάνει με την τοπική ιδιοκτησία της γης, τον πολυτεμαχισμό και την τουριστική αξιοποίησή της ως αποδοτικότερης εναλλακτικής. Το μεγαλύτερο ποσοστό των ξενοδοχείων κατασκευάστηκε σε ιδιόκτητα οικόπεδα ή σε οικόπεδα που είχαν αγοραστεί πριν από την απόφαση του ιδιοκτήτη για ξενοδοχειακή επένδυση. Επομένως το μέγεθος του οικοπέδου καθορίζει το μέγεθος της ξενοδοχειακής εγκατάστασης και έτσι η έγγειος ιδιοκτησία επικαθορίζει σε σημαντικό βαθμό τα χαρακτηριστικά της τουριστικής επένδυσης.

3

Ο δεύτερος παράγοντας που σχετίζεται με την εκμετάλλευση της γης αφορά στο πολεοδομικό καθεστώς. Σημασία είχε αρχικά η οριοθέτηση των παλαιών οικισμών και ακολούθως το νέο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο του 1986 και η πολεοδόμηση ορισμένων ζωνών. Σημαντική ήταν επίσης και η εκτεταμένη εκτός σχεδίου δόμηση, την οποία ελάχιστα περιόρισε η Ζώνη Οικιστικού Ελέγχου που εφαρμόστηκε το 1987. Σε ορισμένες δε περιπτώσεις, η άσκηση πολεοδομικού σχεδιασμού συνοδεύτηκε από σημαντικές παρατυπίες αλλά και από μαζική κοινωνική αντίδραση απέναντι στον σχεδιασμό (πχ στην πολεοδόμηση των Περιβολιών).

sx1

Συμπερασματικά, τους κύριους παράγοντες που διαμόρφωσαν το τοπίο στην παράκτια ζώνη ανατολικά του Ρεθύμνου – ένα τοπίο της υπαίθρου κυριαρχούμενο από τη δόμηση και οδηγούμενο από τον τουρισμό – αποτέλεσαν: α) η μεταστροφή της τοπικής επιχειρηματικής κοινότητας από τον φθίνοντα κλάδο του ελαιόλαδου σ’ εκείνον της ξενοδοχίας κατά τη δεκαετία του 1970, β) το ευρύτερο πλαίσιο της μεγέθυνσης του τουρισμού και το σωρευτικό αποτέλεσμα που έχει η τουριστική ανάπτυξη σε τοπικό/περιφερειακό επίπεδο, και γ) η υποστήριξη από το κεντρικό και τοπικό κράτος μέσω της οικονομικής ενίσχυσης των ιδιωτικών επενδύσεων, της κατασκευής υποδομών και της διαμόρφωσης και αναπαραγωγής του καθεστώτος οικιστικής ανάπτυξης σε συνδυασμό με τα τοπικά χαρακτηριστικά της ιδιοκτησίας της γης.

Το ιδιότυπο – αν και αντιπροσωπευτικό της τουριστικής ανάπτυξης στην Ελλάδα – αστικο-τουριστικό συνεχές, το οποίο προσδιορίζει το τοπίο στην ευρύτερη περιοχή, διαθέτει ελάχιστες από τις ποιότητες του αστικού (βλ. Εικόνες 4 και 5), ενώ ο ίδιος ο αστικός χαρακτήρας του αντιβαίνει στη λειτουργία του ως τουριστικού τοπίου. Καθώς πλέον η θετική εξωτερικότητα του τουριστικού τοπίου μετατρέπεται σε αρνητική, οι δυσμενείς επιπτώσεις όχι μόνο γίνονται αισθητές στο δημόσιο χώρο, αλλά συγχρόνως πλήττουν τις ίδιες τις τουριστικές επιχειρήσεις, καθώς μειώνουν την ανταγωνιστικότητα του προορισμού.

4

5

Προκύπτουν έτσι δύο κρίσιμα ερωτήματα. Το πρώτο αφορά στις δράσεις που θα μπορούσε να υιοθετήσει η τοπική κοινωνία προκειμένου να αναζωογονηθεί το συγκεκριμένο τοπίο, επιδρώντας θετικά στην αναζωογόνηση του ίδιου του προορισμού. Το δεύτερο ερώτημα έχει να κάνει με τη “διάχυση” του συγκεκριμένου τοπίου προς τις γειτονικές και άλλες περιοχές (βλ. Σχήμα 2). Καθώς ζητούμενο είναι αφενός η ανάπτυξη της ενδοχώρας του Ρεθύμνου και αφετέρου η εγκαθίδρυση εναλλακτικών και ποιοτικών μορφών τουρισμού, η εμπειρία του παράκτιου μετώπου οφείλει να αποτελέσει οδηγό για το συντονισμό των δράσεων πλήθους φορέων και την παραδοχή της σημασίας του σχεδιασμού, χωρικού και τομεακού. Δεν μπορεί πλέον το τοπίο, ένας από τους πρωταρχικούς τουριστικούς πόρους, να διακυβεύεται από την ίδια την “επιτυχία” της τουριστικής ανάπτυξης.

sx2

 


Η δεύτερη απόπειρα δολοφονίας κατά του Ελευθέριου Βενιζέλου

Το βράδυ της 6ης Ιουνίου 1933, ο Ελευθέριος Βενιζέλος μαζί με τη σύζυγό του Έλενα γευμάτιζαν στο σπίτι της Πηνελόπης Δέλτα στην Κηφισιά. Παρέμειναν εκεί ως τις 11 το βράδυ, οπότε πήραν το δρόμο της επιστροφής για την Αθήνα.

Η δεύτερη απόπειρα δολοφονίας του Ελευθερίου Βενιζέλου | in.gr

Το ζεύγος Βενιζέλου επέβαινε σε ένα αυτοκίνητο τύπου «Πακάρ», ενώ ακολουθούσε ένα «Φορντ» με τους άνδρες ασφαλείας. Τα δύο οχήματα κινούνταν με μέση ταχύτητα 50 χιλιομέτρων στη Λεωφόρο Κηφισίας. Όταν έφθασαν στο ύψος του κέντρου «Παράδεισος» στο νότιο Μαρούσι ένα αυτοκίνητο με σβησμένα τα φώτα έκλεισε το δρόμο του αυτοκινήτου ασφαλείας του Βενιζέλου. Ταυτόχρονα, ακούσθηκαν οι πρώτοι πυροβολισμοί και ο σωματοφύλακας Μαρκάκης, που επέβαινε στο συνοδευτικό αυτοκίνητο, κτυπήθηκε στο κεφάλι και πέθανε λίγο αργότερα.
Οι επιδρομείς στράφηκαν αμέσως κατά του αυτοκίνητου του Ελευθερίου Βενιζέλου, που εκείνη την περίοδο ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, έχοντας μόλις χάσει τις εκλογές. Άρχισαν πυρ ομαδόν. Ο Βενιζέλος διατήρησε την ψυχραιμία του και συμπαρέσυρε τη γυναίκα του στο δάπεδο της «Πακάρ», δίνοντας παράλληλα εντολή στον οδηγό του Ιωάννη Νικολάου να αναπτύξει ταχύτητα για να ξεφύγουν από τους διώκτες τους.

Σαν σήμερα έγινε η δεύτερη απόπειρα δολοφονίας κατά του Ελευθέριου ...

Μετ’ ολίγο και παρά την αντίδραση του Βενιζέλου, ο συνοδηγός μοίραρχος Κουφογιαννάκης αποβιβάστηκε, προκειμένου να καθυστερήσει το αυτοκίνητο των δολοφόνων. Το συνοδευτικό αυτοκίνητο, λόγω της παλαιότητάς του, τέθηκε εκτός μάχης και δεν μπόρεσε να παράσχει προστασία στον Εθνάρχη και τη σύζυγό του. Η κούρσα θανάτου με καταιγισμό πυροβολισμών διήρκεσε περίπου μισή ώρα, ώσπου το «Πακάρ» του Βενιζέλου κατόρθωσε να ξεφύγει από τους διώκτες του στο ύψος του Γηροκομείου. Κατευθύνθηκε προς το νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» για να προσφερθούν οι πρώτες βοήθειες στην Έλενα Βενιζέλου, που είχε τραυματισθεί ελαφρά.

Σε λίγο, όλη η Αθήνα μιλούσε για την απόπειρα και πλήθος φίλων και συνεργατών του Βενιζέλου τον επισκέφθηκε στο «Ευαγγελισμό». Η χώρα καθ’ όλη τη διάρκεια του μεσοπολέμου ταλανιζόταν από τη διαμάχη βενιζελικών και αντιβενιζελικών, δημοκρατικών και βασιλικών, που οδήγησε τελικά στην κατάλυση του κοινοβουλευτισμού και στην επιβολή της δικτατορίας Μεταξά το 1936.
Ο πρωθυπουργός Παναγής Τσαλδάρης αποδοκίμασε την πράξη και δήλωσε ότι «θα συλληφθούν οι δράστες οπωσδήποτε, διότι οι υπεύθυνοι υπουργοί και αστυνομικοί δεν θα διατηρηθούν εις τας θέσεις τους, εάν δεν εκπληρώσουν μέχρι κεραίας το καθήκον τους». Ο κορίνθιος πολιτικός, ηγέτης του Λαϊκού Κόμματος, φιλοβασιλικός, σώφρων και έντιμος πολιτικός, με τη δήλωση αυτή παραδεχόταν εμμέσως την ανάμιξη κρατικών λειτουργών στην απόπειρα κατά του πολιτικού του αντιπάλου. Ο Εθνάρχης, από την πλευρά του, χαρακτήρισε πολιτικά υπεύθυνο τον πρωθυπουργό, τον Κονδύλη, ενώ άφησε υπόνοιες κατά του Ιωάννη Μεταξά.

Η δεύτερη απόπειρα δολοφονίας του Ελευθερίου Βενιζέλου | in.gr

Τα πνεύματα μεταξύ των δύο πλευρών οξύνθηκαν και έφθασαν σε σημείο παράνοιας. Κυβερνητικοί βουλευτές θύμιζαν στους συναδέλφους τους της αντιπολίτευσης τη δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη από τους βενιζελικούς το 1920 («Ιουλιανά»), θέλοντας να δικαιολογήσουν την απόπειρα κατά του Βενιζέλου.

Στις 8 Ιουνίου η εφημερίδα «Ελληνική», όργανο του Ιωάννη Μεταξά, έγραφε σε κύριο άρθρο της: «Τους ήρωας της οδού Κηφισιάς, αυτών των οποίων τα ονόματα θα τιμήση η εθνική ιστορία με χρυσά γράμματα, ας τους μιμηθώμεν όλοι, αφού τα ύψιστα συμφέροντα της πατρίδας αυτό απαιτούν. Εις τας απειλάς του βενιζελισμού πρέπει ο αντιβενιζελισμός να απαντήση με έργα της αγριωτέρας σκληρότητος, εάν δεν θέλη να ατιμασθή και να εξευτελισθή… Γίγαντες του αντιβενιζελικού λαού, εγερθήτε και ορμήσατε! Εις την ορμήν σας δε ας μη υπάρξη ούτε οίκτος ούτε έλεος διά την συντριβήν και τον αφανισμόν των αντιπάλων σας…»
Στις 10 Ιουνίου 1933 ο ανακριτής Τζωρτζάκης, παρά τις πιέσεις, διατάσσει τη σύλληψη του διοικητή της Γενικής Ασφάλειας, Ιωάννη Πολυχρονόπουλου, του αδελφού του Νικολάου, που ήταν έμπορος, των αστυνόμων Μαρκάκου και Τζαμαλούκα και του λήσταρχου Καραθανάση, που είχε αμνηστευτεί. Η σύλληψη ενός τόσου υψηλόβαθμού στελέχους της Αστυνομίας προκαλεί μεγάλη εντύπωση, καθώς ήταν προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού. Αποχρώσες ενδείξεις ηθικής αυτουργίας προέκυψαν και για δύο στελέχη του Λαϊκού Κόμματος, τον υπουργό Εσωτερικών Ιωάννη Ράλλη και τον βουλευτή Οιτύλου Πέτρο Μαυρομιχάλη. Όμως, η κυβερνητική πλειοψηφία δεν συναίνεσε στην άρση της βουλευτικής τους ασυλίας.

Η δίκη των κατηγορουμένων για την απόπειρα δολοφονίας κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου θα ξεκινήσει στις 22 Φεβρουάριου 1935. Στο εδώλιο θα καθίσουν συνολικά 18 άτομα, μεταξύ αυτών δύο υψηλόβαθμοι αστυνομικοί, ο Ιωάννης Πολυχρονόπουλος και Αθανάσιος Δικαίος, που κατηγορούνται ως ηθικοί αυτουργοί και οι τέσσερις φυσικοί αυτουργοί, με επικεφαλής τον λήσταρχο Καραθανάση, που είχε συλληφθεί από απόστρατους βενιζελικούς αξιωματικούς, καθώς η αστυνομία ολιγωρούσε.

Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας θα αποκαλυφθεί ότι για την απόπειρα κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου είχαν διατεθεί 2.000.000 δραχμές με άγνωστο χρηματοδότη. Η δίκη δεν τελείωσε ποτέ. Αναβλήθηκε «επ’ αόριστον», επειδή μεσολάβησε το βενιζελικό κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935, που κατέληξε σε αποτυχία και συνετέλεσε στην κυριαρχία των φιλοβασιλικών δυνάμεων, που επανέφεραν από την εξορία τον Γεώργιο Β’.

 

 


ΕΔΩ ΥΠΗΡΧΕ Η ΚΑΝΔΑΝΟΣ : ΕΓΚΛΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΩΡΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΚΟΝΤΗ ΜΝΗΜΗ

Στις 3 Ιουνίου 1941 οι Γερμανοί κατακτητές κατέστρεψαν ολοσχερώς το χωριό Κάνδανος Χανίων του δήμου Καντάνου-Σελίνου και εκτέλεσαν 180 από τους κατοίκους του, σε αντίποινα για την αντίσταση που πρόβαλαν κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης (20 -31 Μαΐου 1941). Πρόκειται για ένα από τα πιο σοβαρά εγκλήματα πολέμου των Γερμανών στην Ελλάδα.

 

Η Κάνδανος ή Κάντανος βρίσκεται στο κέντρο του Νομού Χανίων, στο δρόμο που συνδέει τα Χανιά στα βόρεια με την Παλαιόχωρα στα νότια. Βομβαρδίστηκε από τις πρώτες ημέρες της γερμανικής εισβολής στη μεγαλόνησο, επειδή η περιοχή θεωρήθηκε στρατηγικής σημασίας για τις επιχειρήσεις τους. Στις 23 Μαΐου ένα μηχανοκίνητο απόσπασμα προσπάθησε να την καταλάβει, αλλά οι ντόπιοι με αυτοσχέδια όπλα κατόρθωσαν να τους απωθήσουν. Την επόμενη ημέρα οι Γερμανοί επανήλθαν με υπέρτερες δυνάμεις και στις 25 Μαΐου κατέλαβαν το χωριό, ενώ οι κρήτες μαχητές διασκορπίστηκαν στα γύρω βουνά.

Στις 3 Ιουνίου, δύναμη του 3ου τάγματος αλεξιπτωτιστών υπό τον υπολοχαγό Χορστ Τρέμπες έφθασε στο χωριό για να προβεί σε αντίποινα για τον θάνατο 25 Γερμανών στρατιωτών κατά τη διάρκεια των μαχών για την κατάληψη της Κανδάνου (23-25 Μαΐου). Οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές εκτελούσαν διαταγές του αρχηγού τους, στρατηγού Κουρτ Στούντεντ και την προηγουμένη ημέρα είχαν ξεκινήσει τα αντίποινα στη Κρήτη, εκτελώντας αμάχους στο χωριό Κοντομαρί Χανίων.

Αμέσως, οι Γερμανοί άρχισαν να πυρπολούν τα σπίτια της Κανδάνου και μέσα σε λίγες μέρες την κατέσκαψαν κυριολεκτικά. Φόνευσαν όλους τους κατοίκους που είχαν απομείνει, περίπου 180, και απαγόρευσαν με ποινή θανάτου την επίσκεψη του χώρου, καθώς και την ανοικοδόμησή του. Η καταστροφή τής Κανδάνου και η δολοφονία αμάχων αποτελεί ένα από τα πολλά εγκλήματα που διέπραξαν στην Ελλάδα οι Γερμανοί. Για να δικαιολογήσουν την πράξη τους ανάρτησαν πινακίδες στα ελληνικά και τα γερμανικά στην κατεστραμμένη Κάνδανο που έγραφαν:

Εδώ υπήρχε η Κάνδανος. Κατεστράφη προς εξιλασμόν της δολοφονίας 25 Γερμανών στρατιωτών.

Ως αντίποινον των από οπλισμένων πολιτών, ανδρών και γυναικών, εκ των όπισθεν δολοφονηθέντων γερμανών στρατιωτών κατεστράφη η Κάνδανος.

Δια την κτηνώδη δολοφονίαν γερμανών αλεξιπτωτιστών, αλπινιστών και του Μηχανικού, από άνδρας γυναίκας, παιδιά και παπάδες μαζί και διότι τόλμησαν να αντισταθούν κατά του Μεγάλου Ράιχ, κατεστράφη την 3η-6-1941 η Κάνδανος εκ θεμελίων δια να μη επανοικοδομηθή πλέον ποτέ.

Μετά τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας, ο στρατηγός Κουρτ Στούντεντ συνελήφθη από τους Βρετανούς και τον Μάιο του 1947 δικάσθηκε από στρατοδικείο για τα εγκλήματα πολέμου της Βέρμαχτ στην Κρήτη και καταδικάσθηκε σε φυλάκιση πέντε ετών.

Το αίτημα των ελληνικών αρχών για την έκδοσή του στην Ελλάδα απορρίφθηκε από τους Συμμάχους. Ο Στούντεντ δεν έμεινε για πολύ στη φυλακή και αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας το 1948. Πέθανε σε ηλικία 88 ετών, το 1978.

 


 ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ

Παραδοσιακοί και θαυμαστοί θρύλοι, αναπτύχθηκαν γύρω από την άλωση της Πόλης, για να θρέψουν τις ελπίδες και το θάρρος του έθνους επί αιώνες.

Όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη στους Τούρκους, ένα πουλί ανέλαβε να πάει ένα γραπτό μήνυμα στην Τραπεζούντα στην Χριστιανική Αυτοκρατορία του Πόντου για την Άλωση της Πόλης. Μόλις έφτασε εκεί πήγε κατευθείαν στη Μητρόπολη που λειτουργούσε ο Πατριάρχης και άφησε το χαρτί με το μήνυμα πάνω στην Άγια Τράπεζα.

Κανείς δεν τολμούσε να πάει να διαβάσει το μήνυμα. Τότε πήγε ένα παλληκάρι, γιός μιας χήρας, και διάβασε το άσχημο μαντάτο «Πάρθεν η Πόλη, Πάρθεν η Ρωμανία». Το εκκλησίασμα και ο Πατριάρχης άρχισαν τον θρήνο, αλλά ο νέος τους απάντησε. «Κι αν η Πόλη έπεσε, κι αν πάρθεν η Ρωμανία, πάλι με χρόνους και καιρούς, πάλι δικά μας θα’ ναι».

Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς Ο λαοφιλέστερος θρύλος έχει να κάνει με το τελευταίο αυτοκράτορα που μαρμάρωσε μέσα στο ναό της Αγίας Σοφίας. Η παράδοση πέρασε από στόμα σε στόμα αμέσως μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Όταν η Πόλη πέρασε στα χέρια των Τούρκων, ο λαός δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ένα τέτοιο κτίσμα έχει περιέλθει σε μουσουλμανικά χέρια.

Ο θρύλος του μαρμαρωμένου βασιλιά | Ολύμπιο Βήμα

Διέδωσαν λοιπόν ότι ο βασιλιάς κρύφτηκε πίσω από μία κολόνα του ναού της Αγίας Σοφίας, χάθηκε μέσα στους διαδρόμους και παρέμεινε κρυμμένος εκεί. Οι ώρες αναμονής τον “μαρμάρωσαν”. Είναι γεγονός ότι κανείς δεν βρήκε το πτώμα του τελευταίου υπερασπιστή, του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου. Χάθηκε και πίστεψαν ότι Άγγελος Κυρίου το έκρυψε και το μαρμάρωσε.

Κάποτε θα έρθει η ώρα που πνοή Θεού θα του δώσει δύναμη και ζωή ξανά και όλα θα ξαναγίνουν από την αρχή. Η Πόλη θα είναι και πάλι ελεύθερη. Ο παπάς της Αγίας Σοφίας Ένας άλλος θρύλος ιδιαίτερα αγαπητός είναι ο θρύλος του παπά της Αγίας Σοφίας. Η παράδοση λέει ότι την ώρα που οι Τούρκοι έμπαιναν στην εκκλησία, ο παπάς διέκοψε τη λειτουργία και κρύφτηκε πίσω από το ιερό. Σε εκείνο το σημείο που κρύφτηκε ενώ υπήρχε μία πόρτα, “ως δια μαγείας” η πόρτα έγινε τοίχος τον οποίο κανείς και ποτέ δεν κατάφερε να σπάσει από τότε.

Ούτε οι Τούρκοι, ούτε οι Έλληνες μάστορες τους οποίους έφερναν για αυτό το σκοπό δεν μπόρεσαν να γκρεμίσουν τον τοίχο. Ο θρύλος καταλήγει ότι όταν η Αγία Σοφία ξαναγίνει ελληνική εκκλησία, τότε ο παπάς θα βγει από το ιερό και θα ολοκληρώσει την ημιτελή λειτουργία του. Η κρύπτη της Αγίας Σοφίας Ένα «μυστικό» δωμάτιο στην Aγία Σοφία της Kωνσταντινούπολης αποκαλύπτεται τώρα ως «θυρανοίξια» του κρυφού ιερού όπου είχε καταφύγει στις 29 Mαΐου 1453 ο βυζαντινός ιερέας για να συνεχίσει τη θεία λειτουργία που είχε διακοπεί στον κύριο Nαό της Aγίας Σοφίας.

Αγία Σοφία: Τα μυστήρια που φοβίζουν τους Τούρκους | Σημεία Καιρών

H ανακάλυψη οφείλεται στον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Bιέννης Πολυχρόνης Eνεπεκίδης. Tο ξεχασμένο δωμάτιο εντοπίστηκε όταν η νέα διευθύντρια του Mουσείου της Aγίας Σοφίας Zαλέ Nτεντέογλου ρώτησε αν υπάρχει χώρος που να μην έχει ανοιχτεί και διέταξε να παραβιάσουν την κλειδαριά του συγκεκριμένου χώρου, αφού δεν υπήρχε κλειδί της πόρτας. Αποκαλύφθηκε τότε πως το δωμάτιο που δεν είχε ανοιχτεί από το 1968, υπήρξε εργαστήρι του Γκάσπαρο Φοσάτι (1809 – 1883), ο οποίος ακολουθώντας την εντολή του Σουλτάνου, αναστήλωσε πλήρως το μνημείο στη διάρκεια της περιόδου 1847 – 1849.

H έρευνα του καθηγητή Πολυχρόνη Eνεπεκίδη καταδεικνύει ότι ο Φοσάτι είχε απλώς μετατρέψει επιδέξια σε γραφείο του την κρύπτη που του είχαν υποδείξει οι Έλληνες φίλοι του στην Πόλη. H κρύπτη, μία από τις πολλές του μεγάλου ναού, ήταν το κρυφό εκείνο ιερό όπου συνεχίστηκε από τον ιερέα η διακοπείσα ιεροτελεστία, και όταν τελείωσε έκλεισε η πόρτα της κρύπτης και θα άνοιγε, κατά την παράδοση, όταν και πάλι Έλληνες θα ήταν οι ιερείς και το εκκλησίασμα.

Η Αγία Τράπεζα Η Αγία Τράπεζα ήταν κατασκευασμένη από χρυσό. Από πάνω της κρέμονταν 30 στέμματα των αυτοκρατόρων, ανάμεσα τους και αυτό του Μ. Κωνσταντίνου. Και λέγεται ότι αυτό γινόταν για να θυμίζουν στους χριστιανούς την προδοσία του Ιούδα. Τα τριάκοντα αργύρια. Σύμφωνα με την παράδοση πριν ο Μωάμεθ ο Β΄ καταλάβει την Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κων/νος διέταξε να μεταφέρουν την αγία τράπεζα και όλα τα κειμήλια της Αγίας Σοφίας μακριά από την πόλη για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων.

Τρία καράβια Ενετικά λοιπόν ξεκίνησαν από την πόλη γεμάτα με όλα αυτά τα κειμήλια, όπως λέει και ο θρύλος, αλλά το τρίτο από αυτά που μετέφερε την αγία τράπεζα βυθίστηκε στα νερά του Βοσπόρου στην περιοχή του Μαρμαρά.

Η περιοχή του Μαρμαρά

Από τότε μέχρι σήμερα στο σημείο εκείνο που είναι βυθισμένη η αγία τράπεζα τα νερά της θάλασσας είναι πάντοτε ήρεμα και γαλήνια, ασχέτως με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν στην γύρω περιοχή.

Το φαινόμενο μαρτυρούν και σύγχρονοι Τούρκοι επιστήμονες, που έχουν κάνει κατά καιρούς απόπειρες να ανακαλύψουν που οφείλεται αυτό το περίεργο φαινόμενο, αλλά λόγω της λασπώδους σύστασης του βυθού, επέστησαν άκαρπες.

The Marmara Taksim, Κωνσταντινούπολη – Ενημερωμένες τιμές για το 2020

Ο πατέρας της Ελληνικής λαογραφίας, Νικόλαος Πολίτης, γράφει για το περιστατικό:

«Την ημέρα που πάρθηκεν η Πόλη έβαλαν σ’ ένα καράβι την Αγία Τράπεζα, να την πάνε στην Φραγκιά, για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων. Εκεί όμως στην θάλασσα του Μαρμαρά, άνοιξε το καράβι και η Αγία Τράπεζα εβούλιαξε στον πάτο.

Στο μέρος εκείνο η θάλασσα είναι λάδι, όση θαλασσοταραχή και αν είναι γύρω. Και το γνωρίζουν το μέρος αυτό από τη γ΄λήνη που είναι πάντα εκεί και από την ευωδία που βγαίνει. Πολλοί μάλιστα αξιώθηκαν να την ιδούν στα βάθη της θάλασσας».

«Τρία καρά – κρουσταλλένια μου, τρία καρά – τρία καράβια φεύγουνι,
που μέσα που την Πόλι, κλαίει καρδιά μας, κλαίει κι αναστενάζει.
το’ να φορτώνει του Σταυρό, κι τ’ άλλο του Βαγγέλιου
του τρίτου του καλύτερου, την Άγια Τράπεζά μας,
μη μας την πάρουν τα σκυλιά, κι μας τη μαγαρίσουν
Η Παναγιά αναστέναξι, κι δάκρυσαν οι ‘κόνις…»

Η Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας αναπαύεται στο βυθό της θάλασσας, πάνω στην άμμο και στα κοχύλια. Το σημείο όπου βούλιαξε το καράβι το ξέρουν καλά οι ναυτικοί και εύκολα το βρίσκουν. Πραγματικά, ακόμα κι όταν η πιο άγρια τρικυμία, φουσκώνει ολόγυρα τα κύματα και κάνει τη θάλασσα να μουγκρίζει, εκεί είναι γαλήνη και ησυχία.

Από τη λεία και λαμπρή επιφάνεια του νερού ανεβαίνουν γλυκές ευωδιές και αντίλαλος από αγγελικές ψαλμωδίες. Πολλοί άξιοι δύτες που μαζεύουν κοράλλια ή ψαρεύουν σφουγγάρια, προσπάθησαν να κατέβουν και να δουν το ναυαγισμένο καράβι.

Κανείς δεν τα κατάφερε. Η θάλασσα, πολύ βαθιά σ αυτό το μέρος, φυλάει την Αγία Τράπεζα και τα λείψανα των Αγίων από κάθε βέβηλο μάτι.

Όταν όμως θα ξαναπάρουμε την Πόλη, η Αγία Τράπεζα, που μένει στην άμμο του βυθού, θ ανέβει στην επιφάνεια όπως ανεβαίνει ο δύτης. Θ αρμενίσει μόνη της κατά το Βυζάντιο και θα την πάρουμε από κει που θ αράξει. Θα την ξαναφέρουμε στην Αγία Σοφία και με χαρούμενους ύμνους, θα την αφιερώσουμε πάλι στη Σοφία του Θεού.

Τότε, μέσα στη Βασιλική που έχτισε ο μεγάλος Ιουστινιανός, θα λάμψουν πάλι τα μωσαϊκά, οι εικόνες των Αγίων, τα λόγια του Ευαγγελίου, και ο σταυρός θα ξαναφανεί πάνω από το μαρμάρινο τραπέζι που ξέπλυναν τα κύματα.

«Το ποτάμι που σταμάτησε να κυλάει»

Οι περισσότεροι τοπικοί θρύλοι για την άλωση της Κωνσταντινούπολης μοιάζουν σε ένα σημείο: όλοι δείχνουν ότι ο χρόνος σταμάτησε με την κατάληψη της ιερής πόλης της Ορθοδοξίας από τους άπιστους Τούρκους και ότι η τάξη στον κόσμο θα επανέλθει με την ανακατάληψη της Βασιλεύουσας από τους Έλληνες.

Θρύλοι για την άλωση της Πόλης | ΚηφισιώτικαΝέα

Έτσι, και στην Ήπειρο υπάρχει μια αντίστοιχη λαϊκή δοξασία. Συγκεκριμένα, ένα πουλί φέρνει την αναγγελία της πτώσης της Πόλης σε μια ομάδα βοσκών που εκείνη τη στιγμή ποτίζουν τα κοπάδια τους σε ένα ποτάμι.

Ο θρύλος λέει ότι στο άκουσμα της φοβερής είδησης τα νερά του ποταμίου σταμάτησαν να κυλάνε, αφού και το φυσικό στοιχείο θεώρησε ότι η πτώση της Κωνσταντινούπολης ήταν κάτι το ανήκουστο. Το ποτάμι θα συνεχίσει και πάλι να κυλάει, μόλις απελευθερωθεί η Πόλη, συνεχίζει ο λαϊκός θρύλος…

«Τα ψάρια του καλόγερου»

Κάποιος καλόγερος είχε ψαρέψει σε ένα ποτάμι ψάρια και τα τηγάνιζε κοντά στην όχθη του ποταμού. Τη στιγμή εκείνη ακούστηκε από ένα πουλί το μήνυμα της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στους Τούρκους.

Ο καλόγερος σάστισε και αμέσως τα μισοτηγανισμένα ψάρια πήδησαν από το τηγάνι και ξαναβρέθηκαν στο ποτάμι. Εκεί ζουν αιώνια μέχρι τη στιγμή της απελευθέρωσης της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, οπότε και θα ξαναβγούν για να συνεχιστεί το τηγάνισμα τους.

«Ο Πύργος της Βασιλοπούλας»

Στα κάστρα του Διδυμότειχου ένας κυκλικός πύργος, ο ψηλότερος ονομάζεται “πύργος της βασιλοπούλας”. Η παράδοση λέει πως κάποτε ο βασιλιάς διασκέδαζε κυνηγώντας και στη θέση του άφησε την κόρη του.

Πύργος Βασιλοπούλας στο κάστρο του Διδυμοτείχου ...

Όταν τον ειδοποίησαν ότι έρχονται οι Τούρκοι είχε τόση εμπιστοσύνη στην οχυρότητα του κάστρου ώστε είπε: “αν σηκωθεί από τη χύτρα ο κόκορας και λαλήσει, θα πιστέψω ότι κυριεύτηκε η πόλη”.

Οι Τούρκοι όμως χρησιμοποίησαν δόλο και έδειξαν το χρυσοκέντητο μαντήλι του βασιλιά στην κόρη του. Αυτή μόλις το είδε, τους παρέδωσε το κλειδί του κάστρου κι έγινε αιτία της άλωσης. Όταν κατάλαβε πως την ξεγέλασαν, δεν άντεξε την ντροπή και αυτοκτόνησε πέφτοντας από τον πύργο. Από τότε ο πύργος λέγεται της βασιλοπούλας.

«Οι Κρητικοί Πολεμιστές»

Έναν από τους πύργους των τειχών της Πόλης τον υπεράσπιζαν τρία αδέρφια, άρχοντες Κρητικοί που πολεμούσαν με το μέρος των Βενετών (η Κρήτη τότε ήταν κάτω από την κυριαρχία των Βενετών).

Οι κρητικοί ναύτες τελευταίοι μαχητές του Βυζαντίου και η διαδρομή ...
 

Μετά την πτώση της πόλης τα τρία αδέρφια και οι άντρες τους εξακολουθούσαν να πολεμούν και παρά τις λυσσώδεις προσπάθειες τους οι Τούρκοι δεν είχαν κατορθώσει να καταλάβουν τον πύργο. Για το περιστατικό αυτό ενημερώθηκε ο Σουλτάνος και εντυπωσιάστηκε από την παλικαριά τους.

Αποφάσισε, λοιπόν, να τους επιτρέψει να φύγουν με ασφάλεια από τον πύργο και να πάρουν ένα καράβι με τους άντρες τους και να γυρίσουν στην Κρήτη. Πραγματικά η πρόταση του έγινε δεκτή με τη σκέψη ότι έπρεπε να μείνουν ζωντανοί για να πολεμήσουν να ξαναπάρουν τη Βασιλεύουσα πίσω από τους απίστους.

Έτσι οι Κρητικοί επιβιβάστηκαν στο πλοίο τους και ξεκίνησαν για το νησί τους. Το πλοίο δεν έφτασε ποτέ στην Κρήτη και ο θρύλος λέει ότι περιπλανιούνται αιώνια στο πέλαγος μέχρι τη στιγμή που θα ξεκινήσει η μάχη για την ανακατάληψη της Πόλης από τους Έλληνες.

Τότε το πλοίο των Κρητικών θα τους ξαναφέρει στην Κωνσταντινούπολη για να πάρουν και αυτοί μέρος στη μάχη και να ολοκληρώσουν την αποστολή τους και το ελληνικό έθνος να ξανακερδίσει την Πόλη.

 


η άγνωστη ελληνοτουρκική σύγκρουση στον Έβρο το 1986

Τον Δεκέμβριο του 1986 στα ελληνοτουρκικά σύνορα, στον ποταμό Έβρο, κοντά στις Φέρες, συνέβη ένα σοβαρό μεθοριακό επεισόδιο ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους, το οποίο κάποια στιγμή έλαβε ανεξέλεγκτες διαστάσεις με εμπλοκή δεκάδων αξιωματικών και στρατιωτών και από τις δύο πλευρές.

Το χρονικό του επεισοδίου

Το συμβάν έγινε κοντά στο χωριό Πέπλος του νομού Έβρου στις 19 Δεκεμβρίου 1986. Στην περιοχή τα σύνορα των δύο χωρών προσδιορίζονται από την παλαιά κοίτη του ποταμού Έβρου. Λόγω γεωλογικών μεταβολών, τα νερά του ποταμού έχουν μετακινηθεί εκεί ανατολικότερα, με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί ένα μικρό τουρκικό προγεφύρωμα στη δυτική όχθη του ποταμού.
Γύρω στις 10.30-11.00 το πρωί της 19ης Δεκεμβρίου 1986, μιας ηλιόλουστης χειμωνιάτικης μέρας, στην αποξηραμένη κοίτη του ποταμού, μια τριμελής ελληνική περίπολος, αποτελούμενη από τους στρατιώτες Ζήση Καραγώγο, Γιώργο Βασιλό και Δημήτρη Καραγιάννη, συναντήθηκε με μια διμελή τουρκική περίπολο. Να σημειώσουμε ότι κοντά στην περιοχή, οι Τούρκοι έχουν και στρατιωτικό παρατηρητήριο.

Ο Ζήσης Καραγώγος, από τον Ασκό Θεσσαλονίκης, είχε περάσει μερικά χρόνια της ζωής του στη Γερμανία και ήξερε λίγα τουρκικά, προφανώς από τις συναναστροφές του με Τούρκους μετανάστες, γνώριζε τον έναν από τους δύο Τούρκους φαντάρους και κατευθύνθηκε προς το μέρος του, αφήνοντας όπως φαίνεται σε μια άκρη το όπλο και το κράνος του.
Ξαφνικά δέχτηκε τελείως αναίτια και ανεξήγητα τα πυρά από τον άλλο Τούρκο και έπεσε, βαριά τραυματισμένος στην κοίτη του ποταμού. Ο Βασιλός και ο Καραγιάννης, έτρεξαν να καλυφθούν και άρχισαν να ανταποδίδουν τους πυροβολισμούς, αν και το όπλο του Βασιλού έπαθε προσωρινά εμπλοκή.

Για μισή ώρα περίπου, υπήρξε ανταλλαγή πυρών, ενώ ο Καραγώγος παρέμενε τραυματισμένος στην κοίτη του Έβρου.

Για καλή τύχη των Ελλήνων, πέρασε εκείνη την ώρα από την περιοχή ο αγροφύλακας Σωτήρης Ζαπάρτας  από τον Πόρο Φερών Έβρου. Οι δύο στρατιώτες μας, του είπαν να τρέξει γρήγορα στο γειτονικό ελληνικό φυλάκιο και να ζητήσει ενισχύσεις, κάτι που έγινε.

Σύντομα, άνδρες από το φυλάκιο και το 534 Τάγμα Προκαλύψεως των Φερών έσπευσαν στην περιοχή του επεισοδίου. Παράλληλα, έφθασε εκεί και μια μικρή ομάδα Τούρκων στρατιωτών. Ακολούθησε νέα ανταλλαγή πυροβολισμών και οι Τούρκοι αποχώρησαν καθώς οι ελληνικές δυνάμεις ήταν υπέρτερες.

Οι Έλληνες κατόρθωσαν να πάρουν από την κοίτη του Έβρου τον βαριά τραυματισμένο Ζήση Καραγώγο.

Μεταφέρθηκε στην Αλεξανδρούπολη όπου και άφησε την τελευταία του πνοή. Είχε δεχθεί στο κορμί του 5 σφαίρες.
Στο σημείο της συμπλοκής παρέμεινε μια μικρή ελληνική δύναμη και το επεισόδιο γύρω στη μία, θεωρήθηκε λήξαν.

Η κλιμάκωση της έντασης

Ξαφνικά, γύρω στις 15.00, μια τουρκική διμοιρία από περίπου 50 άνδρες, πέρασε τον Έβρο και κινήθηκε σε σχηματισμό μάχης, μέσα σε τουρκικό έδαφος, προς το σημείο της σύγκρουσης.

Για επιτήρηση του σημείου, είχαν παραμείνει από ελληνικής πλευράς ένας Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός και τέσσερις στρατιώτες.
Άλλοι περίπου 20 άνδρες, βρίσκονταν 200 μέτρα πιο πίσω, σε ένα ανάχωμα, απ’ όπου περνά και ο παραποτάμιος δρόμος.
Πλησιάζοντας τους πέντε Έλληνες (τον Δόκιμο και τους τέσσερις στρατιώτες), οι τουρκικές δυνάμεις άρχισαν να βάλλουν κατά ριπάς εναντίον τους. Οι Έλληνες, καλυμμένοι, ανταπέδωσαν τα καταιγιστικά πυρά.

Οι 20 συνάδελφοι τους, παρέμειναν αδρανείς φοβούμενοι μην χτυπήσουν τους «προωθημένους» συναδέλφους τους.
Για περίπου 10 λεπτά, υπήρξε σφοδρή ανταλλαγή πυροβολισμών. Οι πέντε «προωθημένοι» Έλληνες, καλυμμένοι, ανταπέδωσαν τα καταιγιστικά πυρά και στη συνέχεια οπισθοχώρησαν προς το ανάχωμα για να ενωθούν με τους άλλους 20 στρατιώτες μας, καθώς είχαν τελειώσει τα πυρομαχικά τους.. Λέγεται, ότι στη συμπλοκή πήρε μέρος και ο αγροφύλακας Ζαπάρτας, ο οποίος σκότωσε τρεις Τούρκους.
zisis1Ταυτόχρονα όμως, άρχισαν να υποχωρούν και οι Τούρκοι έχοντας βαρύτατες απώλειες. Ένας ανθυπολοχαγός και τέσσερις Τούρκοι στρατιώτες σκοτώθηκαν, ενώ περισσότεροι από 10 τραυματίστηκαν από τα εύστοχα πυρά του Δόκιμου και των τεσσάρων Ελλήνων στρατιωτών(και πιθανότατα του αγροφύλακα).

Οι Τούρκοι παραδέχονται επίσημα, ότι σκοτώθηκαν δύο άνδρες τους: ο Hakan Turkyilmaz και ο Mehmet Kalyon.

Ωστόσο τόσο οι Έλληνες στρατιώτες που πήραν μέρος την συμπλοκή, όσο και ανεπίσημες πληροφορίες από την Τουρκία, κάνουν λόγο ίσως και για περισσότερους από πέντε νεκρούς, τουλάχιστον οχτώ και δέκα τραυματίες. Επρόκειτο για ένα πραγματικό βατερλό των Τούρκων…

Προς στιγμήν φαίνεται ότι υπήρξε κίνδυνος γενικευμένης σύγκρουσης στην περιοχή, καθώς ελληνικά άρματα μάχης M48 A3-A5 ξεκίνησαν από την Καβησό για το σημείο της συμπλοκής. Μετά από συνεννοήσεις των διοικητών των ελληνικών και τουρκικών δυνάμεων  της περιοχής η κατάσταση εκτονώθηκε.

Η πλήρης αποκλιμάκωση, επήλθε μετά από συνεννοήσεις των αρμοδίων Υπουργών Ελλάδας και Τουρκίας, η δε σφοδρή χιονόπτωση των επομένων ημερών αποτέλεσε ένα πρόσθετο εμπόδιο για οποιαδήποτε νέο επεισόδιο.

Ένας τελικός απολογισμός

Μιλήσαμε με ανθρώπους που υπηρέτησαν στον Έβρο στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και τη δεκαετία του ’80 και μάλιστα για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Υπήρχε πάντα μια σχετική οικειότητα ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους που περιπολούσαν στον ποταμό.
Ανταλλαγές προϊόντων (τσιγάρα, κολόνιες κλπ.) και ίσως και παράνομο εμπόριο κάποιες φορές.

Ο άτυχος Καραγώγος, ο οποίος μάλιστα θα έπαιρνε άδεια για τα Χριστούγεννα τις επόμενες ημέρες, έπεσε θύμα της τουρκικής δολιότητας αλλά και της ευπιστίας του. Κάποιοι πιστεύουν ότι το όλο επεισόδιο ήταν προσχεδιασμένο από τουρκικής πλευράς, με σκοπό μια γενικευμένη σύρραξη. Λίγους μήνες αργότερα άλλωστε, τον Μάρτιο τον 1987, οι δύο χώρες έφτασαν στα πρόθυρα του πολέμου.
karagogou20-3stratiotis

Οι χειρισμοί της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, αποδείχθηκαν εκ του αποτελέσματος εξαιρετικοί και οι Τούρκοι υποχώρησαν και μάλιστα ατάκτως…
Χαρακτηριστικό είναι το πρωτοσέλιδο του «Έθνους» την εποχή εκείνη «Με τεμενά στο Μαξίμου ο Ακιμάν (πρέσβης τότε της Τουρκίας στην Αθήνα)».

Όσο για την αποστολή του, τότε υπουργού Εξωτερικών, Κάρολου Παπούλια στη Σόφια και η συνάντησή του με τον Τοντόρ Ζίβκοφ, στο αποκορύφωμα της κρίσης, μάλλον έπαιξε σημαντικό ρόλο στην όλη εξέλιξη.

Ο Δημήτρης Καραγιάννης, ένας από τους τρεις άνδρες της περιπόλου, τραυματίστηκε από σφαίρα στο αριστερό του χέρι ενώ ο Γιώργος Βασιλός, «βγήκε» αλώβητος από τη σύγκρουση, ωστόσο από ένα τροχαίο ατύχημα μερικά χρόνια αργότερα, καθηλώθηκε σε αναπηρικό καροτσάκι.

Στη μνήμη του αδικοχαμένου Ζήση Καραγώγου ο Ελληνικός Στρατός, ο οποίος ποτέ δεν δημοσιοποίησε το γεγονός, έδωσε το όνομά του σε φυλάκιο στην περιοχή του Πέπλου, ενώ χτίστηκε και μνημείο με εικονοστάσιο που θα θυμίζουν για πάντα τη θυσία του, μόλις στα 19 του, για την Ελλάδα…

 


Η Μάχη της Κρήτης και το μοιραίο ύψωμα 107 στο Μάλεμε

Μετά την κατάληψη της ηπειρωτικής Ελλάδας τον Απρίλιο του 1941 από τα Γερμανικά στρατεύματα, το Βρετανικό εκστρατευτικό σώμα που βρισκόταν στην Ελλάδα μετακινήθηκε στη Κρήτη. Το νησί ήταν το μόνο μέρος που παρέμενε ελεύθερο και οι Γερμανοί αποφάσισαν να το καταλάβουν.

Ο Τσόρτσιλ είχε εκφράσει την ευχή η Κρήτη να αποτελέσει άπαρτο φρούριο.»Θεωρούσαμε το νησί ζωτικό προπύργιο για την Αίγυπτο και τη Μάλτα, όμως οι προετοιμασίες δεν πήγαιναν καλά», ομολόγησε αργότερα ο Βρετανός πρωθυπουργός. Χαρακτηριστικά έγραψε: «το νησί βρισκόταν στα χέρια μας για περίπου έξι μήνες κατά τους οποίους διορίστηκαν έξι διοικητές, αλλά τα μέτρα που ελήφθησαν από την διοίκηση Μέσης Ανατολής ήταν πολύ κατώτερα από τις διαταγές που δώσαμε και από τις επιθυμίες μας»…

Αν οι αλεξιπτωτιστές είχαν εξουδετερωθεί άμεσα στο Μάλεμε, η πορεία της Μάχης της Κρήτης θα ήταν διαφορετική

Στο διάστημα 25-30 Απριλίου 1941 μετακινήθηκαν από την ηπειρωτική Ελλάδα στην Κρήτη 45 χιλιάδες Βρετανοί, Νεοζηλανδοί και Αυστραλοί στρατιώτες, από τους οποίους αρκετοί προωθήθηκαν αμέσως στην Αίγυπτο. Στο νησί παρέμειναν 11.600 Βρετανοί, 7.770 Νεοζηλανδοί και 6.400 Αυστραλοί. Αυτοί ενισχύθηκαν με ακόμα 3.500 που προέρχονταν από τη Μέση Ανατολή και περίπου 12.000 Έλληνες με ανεπαρκή οπλισμό. Επρόκειτο για έναν εξουθενωμένο στρατό που είχε ζήσει την δραματική υποχώρηση στην Ελλάδα με 3000 νεκρούς και 12.000 αιχμαλώτους.

 Η Γερμανική επίθεση ξεκίνησε το πρωί της 20ης Μαΐου του 1941. Δεκάδες αεροπλάνα γέμισαν τον ουρανό και χιλιάδες αλεξιπτωτιστές έπεσαν στο νησί. Η κύρια προσπάθεια των Γερμανών επικεντρώθηκε στο ύψωμα 107 που φρουρούσε το αεροδρόμιο του Μάλεμε. Την υπεράσπισή του είχαν αναλάβει δυνάμεις του Νεοζηλανδικού στρατού με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Λέσλι Άντριου. Η απόφαση του Μπέρναρντ Φρέιμπεργκ, διοικητή των συμμαχικών δυνάμεων Κρήτης (CREFORCE) να οχυρώσει αυτό το στρατηγικό σημείο με μόλις 600 άνδρες και μάλιστα με 14 ελαφρά κανόνια, θεωρήθηκε αργότερα στρατιωτικό λάθος.

Η Γερμανική επίθεση στο ύψωμα 107 ήταν σφοδρή και η κατάληψη του ήταν βασικός στρατιωτικός στόχος.

Εάν έπεφτε το Μάλεμε θα αποκτούσαν την αεροπορική βάση που χρειάζονταν για να μεταφέρουν εκεί όλες τις χερσαίες δυνάμεις και να ενισχύσουν τους αλεξιπτωτιστές που μάχονταν με λίγες δυνάμεις και εξοπλισμό. Χωρίς αυτές θα ήταν αδύνατη η κατάληψη όλου του νησιού. Οι πρώτες μάχες στην περιοχή του Ταυρωνίτη ποταμού δεν πήγαν καθόλου καλά για τους γερμανούς που μέτρησαν πολλά θύματα, αλλά αυτό ο Άντριου φαίνεται ότι δεν το γνώριζε. Ο ασύρματος είχε υποστεί βλάβη και εξαιτίας των βομβαρδισμών έχασε την τηλεφωνική επαφή με την ταξιαρχία.

Ο διοικητής των Νεοζηλανδικών δυνάμεων στο αεροδρόμιο χωρίς καθαρή εικόνα για την κατάσταση που επικρατούσε γύρω από το ύψωμα, ζήτησε ενισχύσεις και έριξε στην μάχη δύο ελαφρά τεθωρακισμένα Ματίλντα προκειμένου να σπάσει το εχθρικό κλοιό. Το ένα έπαθε βλάβη στον πυργίσκο και το άλλο ανατράπηκε στην κοίτη του χειμάρρου. Όταν ο Άντριου κατάφερε να επικοινωνήσει με τους προϊσταμένους του ανέφερε ότι σκεφτόταν να δώσει εντολή σύμπτυξης των δυνάμεών του. Ο ταξίαρχος Χάργκεστ του απάντησε ότι «αν πρέπει να το κάνεις, κάντο».

Ο Λέσλι Άντριου, παρασημοφορημένος για τη δράση του στον Α Παγκόσμιο, ήταν διοικητής του 22ου Νεοζηλανδικού τάγματος Πεζικού που ανέλαβε να υπερασπιστεί από τους Γερμανούς το αεροδρόμιο του Μάλεμε. Την νύχτα της 20ης προς 21ης Μαΐου πήρε την μοιραία απόφαση να αποσύρει τους άνδρες του.

Η μοιραία απόφαση του αντισυνταγματάρχη Άντριου

Ο Άντριου περίμενε μέχρι το βράδυ και όταν είδε ότι οι ενισχύσεις δεν έρχονταν, έστειλε αγγελιαφόρους στους λόχους που διοικούσε και ζήτησε άμεση σύμπτυξη. Η διαταγή αυτή έφτασε μόνο στον 1ο Λόχο, που εγκατέλειψε το ύψωμα 107. Οι άλλοι λόχοι δεν το έμαθαν και συνέχισαν να κρατούν τις θέσεις τους. Οι γερμανοί προσπαθούσαν να αναρριχηθούν στις πλαγιές του υψώματος, αλλά ήταν εξουθενωμένοι και με ελάχιστα πυρομαχικά. Πολεμούσαν από το πρωί και δεν είχαν άλλα ψυχικά αποθέματα από την απώλεια αναρίθμητων συμπολεμιστών τους. Οι ιστορικοί αναφέρουν το εντυπωσιακό στοιχείο ότι ενώ το επίμαχο ύψωμα έμεινε επί τρεις ώρες χωρίς καθόλου φρουρά, κανένας Γερμανός δεν έφτασε στην κορυφή του!

Ο αντισυνταγματάρχης Άντριου δεν γνώριζε την κατάσταση που επικρατούσε στο πεδίο της μάχης. Πίστευε ότι ο 3ος και ο 4ος λόχος δεν κατάφεραν να συμπτυχθούν και είχαν συντριβεί. Οι δυνάμεις όμως αυτές όχι μόνο δεν είχαν συντριβεί αλλά είχαν προκαλέσει σημαντικές απώλειες στο εχθρό, διατηρούσαν σταθερές τις θέσεις τους και το ηθικό τους ήταν ακόμα υψηλό. Ωστόσο μη γνωρίζοντας την κατάσταση που επικρατούσε και με τον φόβο της ολομέτωπης γερμανικής επίθεσης, ο νεοζηλανδός αξιωματικός πήρε την μοιραία απόφαση να φύγει. Η σύμπτυξη ξεκίνησε στις 02:00 μετά τα μεσάνυχτα κι ενώ ο 3ος και 4ος λόχος  εξακολουθούσαν να πολεμούν. Αλλά και αυτοί, όταν τα ξημερώματα κατάλαβαν την υποχώρηση των συμπατριωτών τους, οπισθοχώρησαν και αυτοί.

Από την ιστοριογραφία αλλά και από τις μαρτυρίες των πολεμιστών δεν ετέθη ποτέ θέμα δειλίας του Άντριου. Αντιθέτως αναφέρεται ότι παρέμεινε στην θέση του εν μέσω σφοδρών πυρών και ότι είχε τραυματιστεί στο κεφάλι. Το 22ο τάγμα που διοικούσε δέχτηκε το κύριο βάρος της επίθεσης και είχε απώλειες της τάξεως του 32% με 64 νεκρούς και 114 τραυματίες. Έχασε όμως την πιο κρίσιμη μάχη και έκτοτε το ύψωμα 107 αναφέρεται ως η «Κερκόπορτα της Κρήτης»  από τη οποία η Γερμανοί μπήκαν και κατέλαβαν το νησί….

 


WELCOME TO GREEKTOWN

           

 

Τα δύσκολα των πρώτων Ελλήνων μεταναστών στις Η.Π.Α.
greeks-in-america-7

Τα πρώτα χρόνια της μετανάστευσης από τις χώρες της νότιας και της νοτιοανατολικής Ευρώπης, νεοφερμένοι μετανάστες που δεν ήξεραν ούτε τη γλώσσα ούτε τις συνθήκες εργασίας των Η.Π.Α., συμβάλλονταν με συμπατριώτες τους μικροεπιχειρηματίες ή μεσίτες, που με αντάλλαγμα κατοικία, διατροφή και μια πενιχρή χρηματική αμοιβή εκμεταλλεύονταν την εργασία τους.Αρχικά, το σύστημα αυτό παροχής εργασίας, το εφάρμοσαν οι Ιταλοί σε οικοδόμους και εργάτες σιδηροδρομικών γραμμών. Έτσι, καθιερώθηκε ο Ιταλικός όρος «padrone» («πάτρωνας»), για τους εργοδότες αυτούς που ουσιαστικά εξουσίαζαν τους νεοφερμένους συμπατριώτες τους. Οι μεταναστευτικές αρχές των Η.Π.Α. έδειξαν από νωρίς ενδιαφέρον για τους μετανάστες που είχαν έρθει στη χώρα χωρίς εξασφαλισμένη εργασία. Έτσι, για τους Έλληνες ειδικά, ανατέθηκε στον Αλκιβιάδη Σαράφη, επιθεωρητή της μεταναστευτικής υπηρεσίας, να μελετήσει τις συνθήκες εργασίας των νεοφερμένων Ελλήνων. Τα πορίσματα των ερευνών του Σαράφη, δημοσιεύθηκαν το 1911 σε ειδική έκθεση των μεταναστευτικών αρχών με τίτλο “The Greek Padrone System in the United States”.

Στην αποκαλυπτική αυτή έκθεσή του, ο Σαράφης αναφέρει ότι μεταξύ 1900 και 1910, το σύστημα της προκαταβολικής εκμίσθωσης της εργασίας των μεταναστών, επικρατούσε κυρίως, μεταξύ Ελλήνων, Ιταλών, Τούρκων, Βούλγαρων, Αυστριακών και Μεξικανών.

Μεταξύ των Ελλήνων, το σύστημα «λειτουργούσε» σε όλες τις πόλεις των Η.Π.Α. με πληθυσμό πάνω από 10.000 κατοίκους. Στη μεγάλη τους αυτή πλειοψηφία, οι Έλληνες εργάτες που εκμισθώνονταν, ήταν υπάλληλοι στιλβωτηρίων («λούστροι») και κατά δεύτερο λόγο εργάτες σιδηροδρομικών γραμμών, λαντζέρηδες(«πιατάδες») και πλανόδιοι πωλητές φρούτων και λαχανικών. Συνήθως οι πλανόδιοι πωλητές και οι υπάλληλοι στιλβωτηρίων, ήταν μεταξύ 12 και 17 ετών, ενώ οι εργάτες των σιδηροδρομικών γραμμών και μεταλλείων, μεγαλύτεροι των 20 ετών.

Στα παιδιά που εργάζονταν σε ανθοπωλεία, σύμφωνα με την έκθεση του Σαράφη, οι εργοδότες παρείχαν τροφή, υγιεινή κατοικία, καθαρή και επαρκή τροφή και μισθό 50 με 100 δολάρια τον χρόνο, δηλαδή αξιοπρεπή αμοιβή και συνθήκες ζωής, για εκείνη την εποχή. Αντίθετα, τα υπόλοιπα παιδιά, έμεναν σε βρόμικα και ανθυγιεινά δωμάτια, συχνά στα ίδια κτίρια με στάβλους αλόγων!
greeks-in-america-_8

Χειρότερες όλων, ήταν οι συνθήκες διαμονής των παιδιών που εργάζονταν τα στιλβωτήρια. Γενικότερα, σε ένα οίκημα με τρία ή τέσσερα δωμάτια, έμεναν περισσότερα από δέκα παιδιά. Τρία και τέσσερα σε κάθε δωμάτιο, πολύ συχνά. Σε μερικά δωμάτια, δεν υπήρχαν κρεβάτια και τα παιδιά κοιμούνταν στο πάτωμα. Ο Σαράφης στην έκθεσή του αναφέρει τους εξής λόγους, οι οποίοι έφθειραν την υγεία των παιδιών: Πολύωρη εργασία και περιορισμός τους στον ίδιο χώρο. Ανθυγιεινές συνθήκες διαβίωσης, ύπνου και παντελής έλλειψη αερισμού στους χώρους διαμονής τους.Περιορισμός των παιδιών σε καταστήματα (στιλβωτήρια), με κακό αερισμό. Ακατάλληλη διατροφή.

Η σκόνη από τα παπούτσια των πελατών και το δηλητήριο από τις βαφές που ανέπνεαν τα παιδιά, ήταν ιδιαίτερα επιβαρυντικά για την υγεία τους. Σχετική είναι και η αναφορά του γιατρού, Γενικού Προξένου της Ελλάδας, Ν. Σαλόπουλου προς τον Σαράφη: «… Είμαι πεπεισμένος ότι όλα τα κάτω των 18 ετών παιδιά που εργάζονται επί μερικά χρόνια στα στιλβωτήρια, υποφέρουν από χρόνιες παθήσεις του στομαχιού και του ήπατος που τα προδιαθέτουν για ασθένειες των πνευμόνων». Τα σώματα των παιδιών ήταν ρυπαρά, καθώς πολύ σπάνια έκαναν μπάνιο, ενώ ο ρουχισμός τους ήταν παντελώς ακατάλληλος για τους χειμώνες των Η.Π.Α. ,που ήταν πολύ πιο δριμείς από εκείνους της Ελλάδας. Γι’ αυτούς τους λόγους, ο Ν. Σαλόπουλος κλείνει την αναφορά του ως εξής:

«Κατά την γνώμη μου, θα ήταν πολύ προτιμότερο και προς όφελος των νεαρών Ελλήνων, ν’ απαγορευθεί η είσοδος τους στις Ηνωμένες Πολιτείες, αντί να επιτρέπεται στα παιδιά αυτά ν’ αποβιβάζονται εδώ για να εργαστούν σε τέτοιες εργασίες».

Τα εμβάσματα προς την Ελλάδα

Παρά τις πολύ χαμηλές αμοιβές τους και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν, οι Έλληνες μετανάστες στις Η.Π.Α., έστελναν εμβάσματα στους δικούς τους στην πατρίδα. Στο βιβλίο του “Greece Today, the Aftermath of the Refugee Impact”, ο Eliot Grinnell Mears, πρώην εμπορικός ακόλουθος των Η.Π.Α., γράφει ότι τα εμβάσματα των Ελλήνων του εξωτερικού, προς τη χώρα μας ήταν 97εκ. δολάρια, το 1919. Το 1920 έφτασαν τα 1,21 εκ. δολάρια. Από το 1922 όμως, τα ποσά αυτά άρχισαν να ελαττώνονται και κυμαίνονταν τα επόμενα χρόνια, μεταξύ 30 και 40 εκ. δολαρίων.

greeks-in-america-_6

Ο ρατσισμός απέναντι στους Έλληνες και το πογκρόμ της Κου Κλουξ Κλαν στην Ομάχα
greeks-in-america-12

Εκτός απ’ όλα τα άλλα, οι Έλληνες μετανάστες στις Η.Π.Α. είχαν ν’ αντιμετωπίσουν, τουλάχιστον τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, ρατσιστικές συμπεριφορές από τους Αμερικανούς. Στην περιβόητη «Dillingham Commission Report» του 1911, οι Έλληνες χαρακτηρίζονται ως «άνθρωποι αμόρφωτοι, χωρίς ευγενικούς τρόπους, με ονόματα και συνήθειες παράξενες και με μια γλώσσα ιδιόρρυθμη που ούτε καν ομοίαζε με την κλασσική ελληνική γλώσσα, ενώ το χρώμα του δέρματός τους ήτο μελαμψό, και, εν πάση περιπτώσει έδιναν την εντύπωση ότι επρόκειτο περί κατωτέρας ποιότητος ανθρώπων οι οποίοι δεν ηδύνοντο ποτέ να ανέλθουν ποτέ εις το επίπεδο των άλλων Αμερικανών, δεν ήταν, δηλαδή, δυνατόν να γίνουν καλοί Αμερικανοί και άρα ήσαν ανεπιθύμητοι».

Έτσι οι Έλληνες συμπεριλήφθηκαν στις εθνότητες εκείνες που θα έπρεπε η παρουσία τους να περιοριστεί στην Αμερική, δηλαδή να μειωθεί στο ελάχιστο ο αριθμός τους.

Το 1909, οι Έλληνες μπήκαν και στο στόχαστρο της περιβόητης Ku-Klux-Klan. Η ρατσιστική και τρομοκρατική αυτή οργάνωση, ιδρύθηκε την παραμονή των Χριστουγέννων του 1865 στη μικρή πόλη Πουλάσκι του Τενεσί, από μια ομάδα τεκτόνων αξιωματικών του στρατού των Νοτίων, που είχαν ως σκοπό να αποκαταστήσουν την τάξη και την κυριαρχία των Λευκών στον Νότο των Η.Π.Α. Το όνομά της, προέρχεται κατά τα δύο τρίτα του, από παραφθορά της ελληνικής λέξης «κύκλος». Πολλά μάλιστα από τα πρώτα μέλη της οργάνωσης αν και Αγγλοσάξονες και φανατικοί Προτεστάντες, ήταν θαυμαστές του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.

Στις 19 Φεβρουαρίου 1909, μετά από μια έντονη λογομαχία ενός Έλληνα εργάτη, του Γιάννη Μασουρίδη κι ενός Αμερικανού αστυνομικού, του Edward Lowery, ο Έλληνας σκότωσε τον Αμερικανό. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την ανεργία και την οικονομική κρίση της εποχής, οδήγησαν τους Αμερικανούς να κινηθούν εναντίον των Ελλήνων. Την ένταση υποδαύλιζε με τα δημοσιεύματα της, η τοπική εφημερίδα “Omaha Evening Bee”. Σε άρθρο της στις 21 Φεβρουαρίου 1909, έγραφε: «Είναι καιρός να απαλλάξουμε την πόλη μας από τους βδελυρούς αυτούς ανθρώπους και να πάρουμε εκδίκηση για το αίμα του αστυνομικού μας», και συνέχιζε:
greeks-in-america-_9

«Μια σταγόνα αμερικανού αίματος αξίζει περισσότερο από το αίμα των Ελλήνων όλου του κόσμου».

Υποκινούμενος από την ΚΚΚ, το απόγευμα της ίδιας μέρας ένας εξαγριωμένος όχλος επέδραμε στη συνοικία των Ελλήνων, όπου ζούσαν 2.500 άτομα και την κατέστρεψε ολοκληρωτικά. Αμέσως μετά, ο ελληνισμός της Αμερικής, με μπροστάρη την εφημερίδα «Ατλαντίς», κινητοποιήθηκε. Δημοσιεύματα και επιστολές διαμαρτυρίας από την Εκκλησία, οργανώσεις, συλλόγους και κοινότητες, προς την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Η.Π.Α., είχαν σαν αποτέλεσμα αυτή να παρέμβει, να σταματήσουν οι βανδαλισμοί και οι Έλληνες να αποζημιωθούν γι τις κατεστραμμένες περιουσίες τους. Η προσεκτικότερη συμπεριφορά των Ελλήνων από τότε, η σταδιακή ενσωμάτωσή τους στην αμερικανική κοινωνία και η πνευματική και πνευματική τους ανέλιξη, σε συνδυασμό με την ίδρυση στις 22 Ιουλίου 1922, στην Ατλάντα της Τζόρτζια της AHEPA (American Hellenic Education Progressive Association), με επικεφαλής τους Γεώργιο Νικολόπουλο και Ιωάννη Αγγελόπουλο, είχαν σαν αποτέλεσμα να μην συμβούν πάλι έκτροπα σε βάρος των Ελλήνων μεταναστών.

Στο βιβλίο του «Οι Ελληνοαμερικανοί» (2006), ο Μπάμπης Μαρκέτος, υπολογίζει ότι στις Η.Π.Α. ζούσαν πριν 15 χρόνια, περισσότεροι από 1,5 εκ. ομογενείς. Γράφει ότι ο αριθμός τους πρέπει να κυμαίνεται σήμερα (2006) μεταξύ 1.672.000 και 1.936.000.

Οι Ελληνοαμερικανοί, που διαπρέπουν στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, είναι πλέον χιλιάδες. Η προσφορά τους προς τη χώρα μας είναι τεράστια και διαχρονική και είμαστε σίγουροι ότι και στο μέλλον αυτό θα συνεχιστεί, καθώς έστω κι αν κάποιοι έχουν αποκλειστικά αμερικανική παιδεία, αγαπούν την Ελλάδα και είναι άρρηκτα δεμένοι μαζί της.
greeks-in-america-_11

Πηγές: Μπάμπης Μαλαφούρης, «Έλληνες της Αμερικής 1528-1948», ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ 1948.


ΚΕΡΑΤΕΑ 8/12 1969, ΤΟ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΤΟΥ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΝΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ 90 ΝΕΚΡΟΥΣ

Ένα αεροσκάφος 11 ετών Μc Donnel Douglas DC-6B της Ολυμπιακής Αεροπορίας με όνομα ” ISLAND OF KERKYRA ” και αριθμό νηολογίου SX-DAE που εκτελούσε την πτήση Χανιά – Αθήνα συντρίβεται στην κορυφή Κερατοβούνι στο Πάνειο Όρος κοντά στην Κερατέα και οι 90 επιβαίνοντες (85 επιβάτες και 5 μέλη πληρώματος) σκοτώνονται. Ήταν 8 Δεκεμβρίου 1969 μόλις τρία χρόνια μετά την βύθιση, την ίδια ακριβώς ημέρα, του επιβατηγού -οχηματαγωγού “ΗΡΑΚΛΕΙΟ” που έκανε και αυτό την ίδια διαδρομή· Χανιά – Αθήνα.
Η 8η Δεκεμβρίου έχει ανακηρυχθεί ως αποφράδα ημέρα για τα Χανιά, καθώς αυτή την ημέρα, το 1966 και το 1969 στις δύο τραγωδίες, βρήκαν τραγικό θάνατο, συνολικά 331 άνθρωποι σύμφωνα με τις επίσημες αναφορές

«Πετούμε πάνω από το Σούνιο. Προσγείωση σε 5 λεπτά». «Από τις 20:43 μπορείς να προσγειωθείς» είπε στον πιλότο ο πύργος ελέγχου. Η ώρα είναι 20:41 (18.41 GΜΤ), βράδυ της Δευτέρας, 8 Δεκεμβρίου. Το τετρακινητήριο DC-6Β, που εκτελεί την πτήση 945 της Ολυμπιακής με προέλευση τα Χανιά και προορισμό την Αθήνα, ειδοποιεί τον Πύργο Ελέγχου στο Ελληνικό ότι αφήνει το Σούνιο και τα 5.000 πό­δια προκειμένου να εκτελέσει την διαδι­κασία ILS, το τυφλό σύστημα προσγείωσης. (Μια απλοϊκή και εκλαϊκευμένη περιγραφή που δόθηκε στον Τύπο της εποχής για την χρήση του βοηθήματος που βρισκόταν στον διάδρομο προσγείωσης του Ελληνικού και για την λειτουργία του ήταν η έξης: Εκπεμπόντουσαν δύο ακτίνες σε σχήμα V και όταν το αεροσκάφος έφθανε πάνω από την νησίδα Φλέ­βες το ILS το «έβαζε» ανάμεσα στις ακτίνες ε­νώ συγχρόνως άρχιζαν να λειτουργούν «διά διεγέρσεως» και ορισμένα όργανα του αεροπλάνου. Όσο κατέβαινε το αεροπλάνο έκλειναν συγχρόνως και οι ακτίνες μέχρι την προσγείωση του).

Το αεροσκάφος της πτήσης Ο.Α 954 απογειώθηκε από τα Χανιά για την Αθήνα με 85 επιβάτες και 5 μέλη πλήρωμα. Το πλήρωμα αν και νέο, σχετικά, σε ηλικία (κυβερνήτης 35 ετών, συγκυβερνήτης 37 ετών), ήταν αρκετά έμπειρο προερχόμενο μάλιστα από την πολεμική αεροπορία.

Κυβερνήτης ήταν ο Σπύρος Κουλουμουδιώτης 35 ετών που άρχισε την καριέρα του σαν έφεδρος ιπτάμενος στην Ελληνική Βασιλική Αεροπορία (Ε.Β.Α 14 σειρά Ε.Κ.Ε.Χ). Είχε πετάξει σαν πιλότος με Τ-6, Τ-33, F-86Ε και σαν συγκυβερνήτης σε C-47 . Προσελήφθη αργότερα στην Υ.Π.Α ως Ελεγκτής Ε.Κ και τον Απρίλιο του 1965 στην Ολυμπιακή Αεροπορία. Ονομάστηκε Κυβερνήτης στα DC-6B στις 19 Μαρτίου του 1969. Ήταν ένας πολύ καλός και αρκετά πεπειραμένος πιλότος με πάνω από 4000 ώρες πτήσης. Βέβαια σαν Κυβερνήτης στο DC-6B είχε σχετικά μικρή πείρα με 550 περίπου ώρες αλλά ήταν τυπικός και πειθαρχικός, παρέχοντας όλα τα εχέγγυα για περαιτέρω εξέλιξη. Ό κυβερνήτης πριν την απογείωση από τα Χανιά είχε ειδοποιήσει τους συναδέλφους του στο «κρού – ρούμ» τού Ελληνικού, να ετοιμάσουν κρασί για κανένα «ποτηράκι». Αυτός θα έφερνε κρητικό τυρί

Συγκυβερνήτης, στην πτήση, ήταν ο Γρηγόρης Γρηγοράκης 37 ετών ο οποίος άρχισε και αυτός την καριέρα του ως έφεδρος ιπτάμενος στην Ε.Β.Α.14 σειρά Ε.Κ.Ε.Χ. Είχε πετάξει και αυτός με Τ-6, Τ-33, F-86G και σαν συγκυβερνήτης σε C-47. Προσελήφθη αργότερα στην Ολυμπιακή (24 Ιουλίου 1967). Αρκετά καλός πιλότος, με πάνω από 2100 ώρες εκ των οποίων 420 σαν συγκυβερνήτης στα DC-6B. Ονομάσθηκε συγκυβερνήτης στις 31 Μαΐου 1969. Η γυναίκα του τον περίμενε με φίλους για να διασκεδάσουν…

Ιπτάμενος Μηχανικός στην πτήση ήταν ο Αγησίλαος Παπαγεωργίου 36 ετών ο οποίος άρχισε την σταδιοδρομία του ως Μηχανικός Αεροσκαφών, αρχικά στο Κ.Ε.Α και μετά το 1960 ως Μηχανικός Εδάφους στην Ολυμπιακή Αεροπορία. Το 1968 προήχθη σε Αρχιτεχνίτη Α΄ στα DC-6B. Μετατάχθηκε δε, με δική του αίτηση, στον κλάδο των Ιπτάμενων Μηχανικών της ΟΑ τον Μάρτιο του 1969. Συνολικά είχε πάνω από 600 ώρες στα DC-6B. Το πλήρωμα του μοιραίου αεροσκάφους συμπλήρωναν οι 2 νεαρές αεροσυνοδοί, Μαρίνα Μάσχα 22 ετών με μόλις 3-4 μήνες στην Ολυμπιακή και η Μάρθα Πιταούλη 21 ετών, που δεν είχε ούτε ένα χρόνο στην εταιρία.

Η Μαρίνα Μάσχα, η όμορφη Κολωνακιώτισα, είχε εγκατέλειψε την Τράπεζα, όπου εργαζόταν γιατί στα 22 χρόνια της είχε το «όνειρο» να φορέσει την στολή της αεροσυνοδού, να γίνει οικοδέσποινα των αιθέρων. Λίγους μήνες πριν το ατύχημα άρχισε να πετά. Ήταν ευτυχισμένη, εκεί ψηλά, να περπατάει στο διάδρομο του «ασημένιου πουλιού» σκορπίζοντας χαμόγελα στους επιβάτες. Κόρη του γιατρού κ, Ήρ. Μάσχα, υφηγητή τότε του πανεπιστημίου, η Μαρίνα σκόπευε όταν θα τέλειωνε το γυμνάσιο να σπουδάσει νομικά. Τελικά άλλαξε γνώμη και η απόφασης της να γίνει αεροσυνοδός στάθηκε μοιραία. Ήταν ένα όμορφο μελαχρινό κορίτσι, πού πάντοτε γελούσε. Μια «χαρούμενη κατάφαση της ζωής». Όσοι την γνώριζαν από κοντά έμεναν γοητευμένοι απ’ την παρουσία της. Λάτρευε ιδιαίτερα τον πάτερα της και την αδελφή της. Πάθος της ήταν το αυτοκίνητο και στις ελεύθερες ώρες της άρεσε να κάνει μόνη της μάκρυνες βόλτες. Αγαπούσε, την απαλή μουσική, την καλή συντροφιά και το διάβασμα. Τρυφερή, συναισθηματική, έφυγε από την ζωή χωρίς να μπορέσει κανείς από τους συγγενείς και τους φίλους της να πιστέψει ότι έφυγε τόσο άδικα από κοντά τους.

Η αεροσυνοδός Μάρθα Πιταούλη, ηλικίας 21 ετών ήταν ένα γλυκό κορίτσι αρραβωνιασμένη μετριτοετή μαθητή της Σχολής Ευελπίδων. Πλοιοσυνοδός παλαιότερα, το 1968 έγινε αεροσυνοδός,επειδή της άρεσε περισσότερο ο αέρας από την θάλασσα. Αγαπούσε την δουλειά της και τα ταξίδια. Ήταν ευχαριστημένη, τον άλλο μήνα θα πέταγε στις πτήσεις τού εξωτερικού. ‘Αλλά την πρόλαβε ο θάνατος. Την αγκάλιασε μέσα στη μεγάλη αγάπη της, το αεροπλάνο. Η άτυχη Μάρθαή­ταν μοναχοκόρη.

Η πτήση ΟΑ954 απογειώθηκε στις 20:04 από τον Κρατικό Αερολιμένα Χανίων με καθυστέρηση 34 λεπτών, αφού αρχικά ήταν προγραμματισμένη για τις 19.30

Ο καιρός στα Χανιά ήταν νεφελώδης. Η θερμοκρασία 16 βαθμοί. Η ορατότητα ήταν 10 χλμ περίπου και ο άνεμος σχεδόν άπνοια. Όχι και τόσο άσχημος καιρός, για μήνα Δεκέμβριο. Αυτά όμως συνέβαιναν στα Χανιά γιατί στην υπόλοιπη χώρα η κατάσταση ήταν διαφορετική. Υπήρχε ένα εκτεταμένο χαμηλό βαρομετρικό με έντονες καταιγίδες και με δυνατούς νοτιοδυτικούς ανέμους που άρχιζε περίπου στο ύψος της περιοχής της Μήλου και έφτανε μέχρι την Αττική και τις παρυφές της Εύβοιας και της Σκύρου. Όμως γενικά για τον καιρό που θα αντιμετώπιζαν θα έπρεπε να ήταν ενήμεροι και οι επιβάτες αφού κάποιοι από αυτούς πήγαν και ακύρωσαν τα εισιτήρια τους και φυσικά άλλοι από τη λίστα αναμονής πέταξαν στη θέση τους.

Μετά την απογείωση από τον διάδρομο 11 των Χανίων η βροχή και οι καταιγίδες που συνόδευαν το αεροπλάνο ήταν σποραδικές μεταξύ Χανίων – Μήλου και έντονες μεταξύ Μήλου – Αθήνας οπότε τα καιρικά φαινόμενα άρχισαν να χτυπούν αλύπητα το αεροσκάφος. Οι καιρικές συνθήκες είναι γενικά κακές σε ολόκληρη τη χώρα, με εκτεταμένες νεφώσεις, ασθενείς βροχές και σποραδικές τοπικές καταιγίδες και γι’ αυτό βρέχει και φυσάει σε όλο το ταξίδι. Όμως κάπου στη διαδρομή υπήρχε ένα ψυχρό μέτωπο που βρισκόταν, στις 19:45’, στο ύψος του Ναυπλίου και που ταξιδεύοντας ανατολικά, γύρω στις 20:40′ θα περνούσε από την περιοχή της Αττικής. (Η πορεία του αεροσκάφους ήταν από Μήλο προς το NDB του Σουνίου στα 3500 πόδια, μετά έπρεπε να στρίψει αριστερά 280 και να ξεκινήσει κάθοδο για το ILS 33R).

Στις 20:24’ το αεροσκάφος ανέφερε στο ΚΕΠ/ΑΘ (Κέντρο Ελέγχου Περιοχής Αθηνών) διέλευση πάνω από την Μήλο σε επίπεδο πτήσης 90 (9.000 πόδια).

Στις 20:41’ το αεροσκάφος ανέφερε στον έλεγχο Προσέγγισης Αθηνών διέλευση πάνω από το Σούνιο στα 5.000 πόδια, προχωρώντας σε ενόργανη προσέγγιση του αεροδρομίου Αθηνών.

Η πτήση είχε καθυστερήσει καθώς ο κυβερνήτης είχε αναγκασθεί να κάνει παρεκκλίσεις για να αποφύγει το μέτωπο της κακοκαιρίας όμως τέσσερα λεπτά απομένουν ακόμη μέχρι την προσγείωση. Δυστυχώς όμως πάνω από την Αθήνα μαίνεται καταιγίδα και φυσούν δυνατοί νότιοι άνεμοι.

Ώρα 20.42-20.43 με κακές συνθήκες επικοινωνίας ο πιλότος προσπαθεί να καλέσει το ΠΕΑ (Πύργος Ελέγχου Αεροδρομίου) Αθηνών. Η επικοινωνία με τον ΠΕΑ Αθηνών έγινε δυνατή 55” αργότερα, και δόθηκαν οδηγίες στον πιλότο να αναφέρει τη διέλευσή του από το σημείο “Bravo” (σημείο εισόδου στο «Σύστημα Ενόργανης Προσγείωσης» – ILS του Κρατικού Αερολιμένα Αθηνών, στο ύψος πτήσης 3.000 ποδών). Ο πιλότος επιβε­βαιώνει στον πύργο έλεγχου ότι εκτελεί την διαδικασία ILS.

“Ώρα 20.44 ο ελεγκτής Γεώργιος Κατσιμιλής από τον Πύρ­γο Ελέγχου ζητάει από τον πιλότο να του αναφέρει τι ώρα υπολογίζει να βρίσκεται στο νοητό σημείο “Bravo”.

Κανονικά μετά το Σούνιο το DC-6 με τους 85 επιβάτες και το πενταμελές πλήρωμα έπρεπε να ακολουθήσει τη νοητή γραμμή «Bravo» που οδηγεί κατευθείαν στο διάδρομο προσγείωσης του Ελληνικού. Ξαφνικά όμως το αεροπλάνο στρέφεται προς εντελώς αντίθετη κατεύθυνση, προς τα βουνά της Κερατέας. Ο πύργος ελέγχου επιχειρεί και πάλι να επικοινωνήσει. Δεν παίρνει καμιά απάντηση. Επιχειρεί και πάλι. Το ίδιο αποτέλεσμα. Τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα κυλούν εφιαλτικά.

Στις 20.45 οι κάτοικοι της Κερατέας ακούνε έναν παράξενο θόρυβο πάνω από τα κεφάλια τους.

Έντρομοι βγαίνουν από τα σπίτια τους και βλέπουν ένα αεροπλάνο να πετά χαμηλά και να χάνει συνεχώς ύψος. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, το αεροσκάφος αρχικά πέρασε πάνω από το ύψωμα «Νεάπολη» του Λαυρίου και προχώρησε παράλληλα με την κορυφογραμμή που βρίσκεται βορειοανατολικά του χωριού Πλάκα, κατευθυνόμενο βορειοδυτικά. Στη συνέχεια ακολούθησε πορεία παράλληλη της οροσειράς του Κερατοβουνίου (Πάνειον όρος) σε ασυνήθιστα χαμηλό ύψος, καθαρά κάτω από τα σύννεφα, η βάση των οποίων υπολογίστηκε στα 2.000 πόδια, με ελαφρά τάση καθόδου.

Εκείνες τις στιγμές πάντως επικρατούσε ισχυρή αυξομειούμενη βροχή που περιόριζε την ορατότητα στα 6-10χλμ, έπνεε ισχυρός ριπαίος άνεμος, ενώ δεν υπήρχαν αστραπές. Το αεροπλάνο που είχε αρχίσει τη διαδικασία προσέγγισης, πετώντας χαμηλότερα από το όριο ασφαλείας της περιοχής, περνά κοντά στον τρούλο του Αγίου Δημητρίου της Κερατέας και κατευθύνεται προς το Πάνειο Όρος που βρίσκεται πάνω από την Κερατέα και κατευθύνεται στην κορυφή Κερατοβούνι όπου κάνοντας βουτιά προσκρούει στη νότια πλαγιά της κορυφογραμμής (περίπου στις 20:45), με αποτέλεσμα να συντρίβει.

Το περίγραμμα του αεροσκάφους, τα φώτα πορείας, τα φωτισμένα παράθυρα των επιβατών, φαινόντουσαν καθαρά από το έδαφος μέσα στη νύκτα, ενώ οι κινητήρες ακούγονταν ομαλά, όπως συνήθως. Οι κάτοικοι της περιοχής καθώς βλέπουν την πορεία του ανησυχούν αλλά είναι ανήμποροι να βοηθήσουν και παραμένουν παρατηρητές βλέποντάς το να απομακρύνεται μέσα στο σκοτάδι και τη ραγδαία βροχή. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ακούγεται μια εκκωφαντική έκρηξη. Επακολουθούν άλλες τρεις και από μακριά ξεχωρίζει η λάμψη από τις φλόγες.

Το αεροσκάφος έχει προσκρούσει στην ανατολική πλαγιά του Πάνειου όρους, στη γεωγραφική θέση (παλαιό σύστημα συντεταγμένων) 37° 47’ 58” βόρειο πλάτος, 23° 57’ 19” ανατολικό μήκος, σε υψόμετρο 480 μ. (1.574 πόδια) δηλαδή 45 μ. (150 πόδια) χαμηλότερα από την υπερκείμενη κορυφή, με ταχύτητα γύρω στους 180 κόμβους και πορεία 300°. Το αεροπλάνο έχει πλέον συντριβεί με το εμπρόσθιο τμήμα σε χαράδρα, την άτρακτο να αποκολλάται και να εκσφενδονίζεται με τους νεκρούς επιβάτες σε μια περίμετρο 1.500 μέτρων. Αυτό σήμανε και το τέλος του αεροσκάφους, του πληρώματος και των επιβατών. Οι 90 επιβαίνοντες σκοτώνονται ακαριαία, ενώ τα συντρίμμια του αεροσκάφους σκορπίζονται σε απόσταση 270 μ.

Δέκα λεπτά διήρκεσε για τον Πύργο Ελέγχου η «αναμονή του θανάτου». Τόσο όσο προβλέπει ο κανονισμός, Στις 20:54 ο πύργος έλεγχου σημαίνει συναγερμό. Προς τί όμως; Μάταιος κόπος.. Το Κερατοβούνι έχει δεχθεί στα σπλάχνα του ανθρώπους και λαμαρίνες.

ΓΕΝΙΚΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ

Τα μετά την πτώση

Σε εφημερίδες της εποχής αναφέρεται ότι τη στιγμή της πρώτης πρόσκρουσης, το αεροπλάνο έκανε μία ελαφριά αριστερή στροφή, σημάδι ότι το πλήρωμα είχε αντιληφθεί την απόκλιση στην πορεία του και επιχειρούσε να τη διορθώσει. Το αεροπλάνο ξαναπήρε μικρό ύψος για 200 περίπου μέτρα και μετά από άλλες δύο-τρείς προσκρούσεις συντρίφτηκε οριστικά. Η ουρά από την αδράνεια βρέθηκε μπροστά από το δεξί φτερό ξεχαρβαλώνοντας το οριζόντιο σταθερό, ενώ το μπροστινό μέρος της ατράκτου έφυγε μπροστά.

Σε δευτερόλεπτα από την έκρηξη οι κάτοικοι της Κερατέας ειδοποιούν την Άμεση Δράση ότι ένα αεροσκάφος κατέπεσε εις το όρος Πάνειο. Την πληροφορία αυτή στη συνέχεια μεταδίδει και ο ασύρματος της Αμέσου Επεμβάσεως της Χωροφυλακής..

Το συμβάν σήμανε άμεσα συναγερμό μεταξύ των κατοίκων και των ανδρών της Χωροφυλακής τού σταθμού Κερατέας. Όλοι έφθαναν με όλα τα μέσα, (αγοραία αυτοκίνητα ή ιδιωτικά, άλλα και πεζή), στον τόπο της τραγωδίας, που βρισκόταν, σύμφωνα με τις πληροφορίες που μεταδόθηκαν από τον αστυνομικό σταθμό Κερατέας, 1.000 μέτρα δεξιά των (επί τού όρους) εγκαταστάσεων ραντάρ. Συγχρόνως η Άμεση Επέμβαση ειδοποίησε με τον ασύρματο της το Αρχηγείο της Χωροφυλακής, την Αστυνομική Διεύθυνση Προαστίων, τον σταθμό των Πρώτων Βοηθειών, την Πυροσβεστική Υπηρεσία και το Υπουργείο Δημοσίων Έργων. Εντός ελαχίστου χρονικού διαστήματος κατέφθασαν στην Κερατέα δέκα περιπολικά αυτοκίνητα της Αμέσου Επεμβάσεως της Χωροφυλακής, επτά ασθενοφόρα αυτοκίνητα τού Σταθμού των Πρώτων Βοηθειών, ο αρχηγός της Χωροφυλακής κ. Καρυώτης, ο διευθυντής της Αστυνομίας Προαστίων κ. Τζαβάρας και δύναμη εκ 50 χωροφυλάκων, ως και στρατιωτική δύναμη.

Λίγα λεπτά μετά τη συντριβή του αεροπλάνου, ένας ανθυπασπιστής με μερικούς χωροφύλακες και κάτοικοι της Κερατέας ξεκινούν για τον τόπο του δυστυχήματος, υπό σφοδρή καταιγίδα ενώ η κακοκαιρία χειροτερεύει. Θα ακολουθήσουν και άλλοι.

Τα αυτοκίνητα φθάνουν μέχρις ενός σημείου καθώς από εκεί και επάνω ο δρόμος είναι ανώμαλος και είναι αδύνατο να κινηθούν. Πεζή πλέον φθάνουν εις τον τόπον, όπου έχει συντριβεί το αεροσκάφος.

Ύστερα από τρία τέταρτα πεζοπορίας φτάνουν στη χαράδρα για να αντικρύσουν εφιαλτικές εικόνες μέσα από τη φωτιά, που συνεχίζει να μαίνεται ως τα ξημερώματα.

Η είδηση μεταδίδεται από την τηλεόραση και σκηνές αλλοφροσύνης εκτυλίσσονται στα γραφεία της Ολυμπιακής στην οδό Όθωνος στην Αθήνα και στα Χανιά. Μέσα στην απελπισία τους οι συγγενείς των θυμάτων ξεκινούν από την Αθήνα για την Κερατέα, αλλά οι χωροφύλακες τους εμποδίζουν να κατευθυνθούν προς τη χαράδρα.

Εκείνοι, όμως πού συγκλονίστηκαν κυριολεκτικά, ήταν οι συνάδελφοι τού πληρώματος τού αεροσκάφους. Μόλις έγινε γνωστή η πτώση του αεροπλάνου, άρχισαν ένας-ένας να φθάνουν ατό αεροδρόμιο. στην αίθουσα αναμονής. Έμπειροι πιλότοι, ιπτάμενοι μηχανικοί, αεροσυνοδοί, φροντιστές. Όλοι ήταν τσακισμένοι. Κάθονταν σε μικρές παρέες, με σκυμμένα τα κεφάλια, κάπνιζαν. Λυπόντουσαν για τον χαμό των συναδέλφων τους και των επιβατών. Μιλούσαν σιγανά, σβησμένα.

Στο αεροδρόμιο ο κόσμος έκλαιγε για τους επιβάτες. Στα παρασκήνια έκλαιγαν όλοι οι υπάλληλοι της εταιρίας για τους συναδέλφους τους που χάθηκαν απρόσμενα. Ήταν όλοι φίλοι μεταξύ τους και τους ένωνε η αγάπη για την δουλειά τους

Και δεν ήταν μόνο οι πέντε του πληρώματος για τους οποίους θρηνούσαν όλοι. Στο αεροπλάνο υπήρχαν άλλα τρία μέλη της Ολυμπιακής οικογένειας. Δύο μηχανικοί, ο Δημ. Παπαδομιχελάκης και ο Φάνης Καργάκης και μια καθαρίστρια της εταιρείας η Στέλλα Σταματεράκη.

Με πρόσωπα τραβηγμένα από την αγωνία, βαριά και αμίλητα ωραίες κοπέλες, νεαροί και ηλικιωμένοι συνάδελφοι έχουν μέσα στον πόνο και τα δάκρυα τους όλο και κάτι να θυμηθούν για την συνεργασία τους με καθένα από τους συναδέλφους τους που χάθηκαν.

Η συ­νοδός εδάφους, Δ. Δημακοπούλου, είχε υπηρεσία στις πληροφορίες του αεροδρομίου. Από τις 9 το βράδυ δε­χόταν συνέχεια τηλεφωνήματα. “Άνθρωποι ρωτούσαν με αγωνία για τους δικούς τους. Η συνοδός ζούσε και αυτή το δράμα δεκάδων ανθρώπων. Ήταν υποχρεωμένη να απαντά με. ευγένεια και ψυχραιμία. Αλλά στο τέλος δεν άντεξε τον μεγάλο πόνο και βγήκε έξω από την αίθουσα αναμονής.

Περισσότερο άχαρος ο ρόλος της συναδέλφου τους Μπέκης Χαρίτου που της ανατέθηκε να διάβαση τον κατάλογο με τα ονόματα των θυμάτων. Με σταθερή, όσο γίνεται σε μια τέτοια περίπτωση φωνή, η κοπέλα διαβάζει από το μικρόφωνο και η φωνή της ακούγεται στα μεγάφωνα καθαρή μεταλλική ραγίζοντας δεκάδες καρδιές από το συγκεντρωμένο πλήθος συγγενών και φίλων των επιβατών τού μοιραίου αεροπλάνου. Και σε κάθε όνομα ακολουθούν λυγμοί και θρήνος

Η επόμενη μέρα

«Χάθηκε, αλλά ήταν παλληκάρι. Παρακολούθησα όλη του την αγωνία να απομακρύνει το αεροπλάνο από το χωριό» λέει την επομένη ο ιερέας της Κερατέας Ευ. Λιούμης στους απαρηγόρητους συγγενείς του κυβερνήτη. Ο ιερέας ισχυρίζεται ότι το DC-6Β φλεγόταν ήδη πριν από την πτώση, εκ των υστέρων όμως οι πραγματογνώμονες αποκλείουν αυτό το ενδεχόμενο. Αποδίδουν τα αίτια σε βλάβη της ραδιοπυξίδας και στις καιρικές συνθήκες.

Την ίδια ώρα ένας άντρας προχωρά ανέκφραστος μέσα στα αποκαΐδια και τα σκόρπια συντρίμμια, κρατώντας ένα γυναικείο παπούτσι. Ήταν της γυναίκας του. Οι άντρες των συνεργείων δεν συγκρατούν τα δάκρυα τους όταν αντικρίζουν νεκρό ένα βρέφος, που ταξίδευε με τη μητέρα του.

Με μεγάλη δυσκολία, λόγω του δύσβατου της χαράδρας, συνεχίζεται η μεταφορά των νεκρών. Αργότερα, μέσα στην ημέρα, θλιβερή πομπή από φορτηγά φορτωμένα με φέρετρα παίρνει το δρόμο για την Αθήνα. Ένας πατέρας στην Κρήτη δεν αντέχει το χαμό του γιου του. Πεθαίνει από καρδιακή προσβολή την επομένη, ενώ στην Αθήνα κηδεύεται ένας αξιωματικός του Ναυτικού και στο μεγάλο αμφιθέατρο της ΑΣΟΕΕ οι σπουδαστές τηρούν ενός λεπτού σιγή για τον Παναγιώτη Στρατουδάκη, Γενικό Διευθυντή τού ΕΛ.ΚΕ.ΠΑ που επέστρεφε από τα Χανιά. Είχε πάει να επισκεφτεί την ιδιαιτέρα πατρίδα του, άλλα ό θάνατος τον συνάντησε στην επιστροφή προς την Αθήνα. Ο άτυχος Στρατουδάκης επρόκειτο να γίνει κάτοικος Θεσσαλονίκης καθώς μόλις προ διημέρου είχε εκλεγεί καθηγητής στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης. Τραγική σύμπτωση η δημοσίευση στις εφημερίδες της απόφασης για τον διορισμό του την ίδια μέρα που αναφερόταν σε άλλη στήλη ότι είχε σκοτωθεί στο τραγικό αεροπορικό δυστύχημα

Αλλά τι να θυμηθεί και τι να πρωτογράψει κάποιος από τις τραγικές ιστορίες και των άλλων θυμάτων του δυστυχήματος που όμως βρίσκονται δημοσιευμένες στα φύλα των εφημερίδων της εποχής για όποιον ενδιαφέρεται να διαβάσει τα σχετικά ρεπορτάζ

Θρήνος στα Χανιά

Ήταν λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, το δεύτερο δυστύχημα στην ιστορία της Ολυμπιακής Αεροπορίας κα το τρίτο στην μεταπολεμική ιστορία της ελληνικής πολιτικής αεροπορίας που βύθιζε την Ελλάδα ολόκληρη στο πένθος. «Το 1949 και το 1959 έπεσαν στη Μαλακάσα ένα αεροπλάνο της TEA και ένα αεροπλάνο της Ολυμπιακής. Είναι σημαδιακό: 1949, 1959, 1969». γράφει ένας δημοσιογράφος.

ΕΙΣ ΤΑ ΧΑΝΙΑ

Συγκλονιστικές στιγμές ξετυλίχτηκαν και στα Χανιά, όταν έγινε γνωστό το φοβερό δυστύχημα. Μόλις χάραξε η ημέρα, οι καμπάνες των εκκλησιών άρχισαν να ηχούν πένθιμα, επισφραγίζοντας το θλιβερό μαντάτο πού συγκλόνισε το βράδυ της Δευτέρας όλους τους Χανιώτες εξαφανίζοντας κάθε ίχνος ελπίδας για τυχόν σωτηρία, πού εξακολουθούσε να υπάρχει μέσα στις καρδίες των συγγενών των θυμάτων. Ταυτόχρονα, αυθόρμητα οι Χανιώτες άρχισαν να υψώνουν μεσίστιες σημαίες α’ όλα τα κτίρια σ’ ένδειξη γενικού πένθους. Και το μεσημέρι, μέσα σε ατμόσφαιρα γενικής κατάθλιψης συνήλθε το δημοτικό συμβούλιο σε έκτατο συνεδρίαση, προκειμένου να εκφράσει το πένθος του δήμου. Οι δημοτικοί σύμβουλοι δεν μπόρεσαν να κρατήσουν τους λυγμούς τους, όταν ο δήμαρχος κ. Γεώργιος Μπρεδάκης, κλαίγοντας εξιστόρησε το τραγικό συμβάν και ζήτησε την έκδοση ψηφίσματος, διά του οποίου να εκφράζεται το δημοτικό πένθος.

Συγκινητικές σκηνές και στο Β’ Γυμνάσιον Θηλέων Χανίων, όταν οι μαθήτριες, μαζί με τους καθηγητές τους πληροφορήθηκαν ότι μεταξύ των επιβατών του αεροσκάφους ήταν και η δεκαεφτάχρονη συμμαθήτρια τους Σεβαστή Θωμά Καριτωνάκη, η πιο όμορφη ίσως Χανιωτοπούλα. Ήταν μια λυγερόκορμη κοπέλα, αντιπροσωπευτικός τύπος Κρητικοπούλας. Και οι Χανιώτες την καμάρωναν όταν την έβλεπαν στις δημόσιες εκδηλώσεις να παίρνει πρώτη τον χορό ντυμένη Κρητικοπούλα σάν μέλος του χορευτικού συγκροτήματος τού τουριστικού ομίλου Χανίων.

Οι τρεις επιτροπές

Αμέσως μετά το ατύχημα συστάθηκαν τρεις επιτροπές εξ εμπειρογνωμόνων, για τις έρευνές τους, προς εξακρίβωση των αιτίων τα οποία προκάλεσαν την συντριβή του μοιραίου αεροσκάφους της «Ολυμπιακής», με συνέπεια να βρουν τον θάνατο ενενήντα άτομα. Η επίσημη με εντολή του εισαγγελέα κ. Φάκου, μία της Ολυμπιακής Αεροπορίας και μία της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας. Πάντως όπως δηλώθηκε, η ορισθείσα από την δικαιοσύνη ε­πιτροπή, είναι εκείνη, η οποία θα συγκέντρωση όλα τα στοιχεία βάσει των όποιων θα εξαχθούν τα οριστικά συμπεράσματα. Την επιτροπή που ορίσθηκε από την εισαγγελική αρχή, αποτελούσαν πέντε αξιωματικοί της αεροπορίας, μεταξύ των ομοίων ο ιπτάμενος σμήναρχος κ. Τσανασόπαυλος, ο μηχανικός επισμηναγός κ. Γιαννόπουλος και άλλοι τρείς αξιωματικοί ένας σμήναρχος, ένας Ιπτάμενος σμηναγός και ένας μετεωρολόγος. Τα άλλα μέλη ήταν, ο καθηγητής της μεταλλειολογίας στο πολυτεχνείο Αθηνών κ, Μονοφάγος και ο καθηγητής του κέντρου «Δημόκριτος» ηλεκτρονικός κ. Μαντεκας. Τελικά η επίσημη επιτροπή, όπως θα διαβάσετε παρακάτω κατέληξε να είναι 12μελής

Πάντως το κλίμα που επικρατούσε μεταξύ των μελών των επιτροπών αυτών δεν ήταν καλό – έφτασαν μέχρι να “αρπαχτούν” στον τόπο του δυστυχήματος ενώ μάζευαν στοιχεία- όπως προκύπτει και από σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ” που αναφέρει :

“Τα μέλη της εισαγγελικής επιτροπής, μετά τού εισαγγελέως κ. Φάκου και των αξιωματικών της υποδιευθύνσεως Αττικής, ανεχώρησαν την πρωίαν και την 10ην π.μ, ευρίσκοντο εις το Κερατοβούνι. Δεν ήσαν, όμως εκεί μόνοι. Είχαν προηγηθει και δύο ακόμη επιτροπαί. Η επιτροπή την οποίαν συνέστησεν από της πρώτης ημέρας η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας και εκείνη πού συνέστησε δι ίδιον αυτής λογαριασμόν η «”Ολυμπιακή». Η συνάντησις των τριών αυτών επιτροπών, των οποίων ο αντικειμενικός σκοπός είναι ο αυτός, εγένετο αφορμή προστριβών μεταξύ των. Παρενέβη όμως ο εισαγγελύς κ. Φάκος, ο οποίος και έδήλωσε προς τας δύο επιτροπάς της Πολιτικής Αεροπορίας και της «Όλυμπισκής»» ότι τα πορίσματα των διά την ελληνικήν δικαιοσύνην είναι καθαρώς συμβουλευτικά. Βάσιν η δικαιοσύνη θά δώση εις το πόρισμα της επιτροπής, την οποίαν οι εκπρόσωποι της ώρισαν. Συνεπώς, προηγείται πάντοτε ή επιτροπή αυτή και όχι αι άλλαι.

Οι αξιωματικοί της βασιλικής αεροπορίας, δια να αρθή η δημιουργηθείσα πσρεξήγησις, εδήλωσαν προς τους συναδέλφους των ότι πρόθεσίς των είναι η συνεργασία προς το συμφέρον της όλης υποθέσεως, την οποίαν ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν. Καλόν, λοιπόν, είναι να τους παραδώσουν όσα στοιχεία έχουν μέχρι της στιγμής συλλέξει και αυτοί θα κάμουν το ίδιο προς αυτούς, Θα τους ενημερώσουν έφ όλων των στοιχείων, τα όποια ήθελον προκύψει εκ της ιδικής των ερεύνης. Άλλα και πάλιν επενέβη ο κ, Φάκος και διηυκρίνησεν ότι παν αντικείμενον συνδεόμενον με την έρευναν, θα παραληφθή υπό τών πραγματογνωμόνων της επιτροπής της ορισθείσης υπό της δικαιοσύνης και ό,τι απομένει και δεν θωρείται ύπ’ αυτής χρήσιμον, δύνανται να το πάρουν αύται. Και μάλιστα εντός βραχυτάτου χρονικού διαστήματος, διότι δεν είναι δυνατόν να απασχολούνται τόσα όργανα της χωροφυλακής εις τον αφιλόξενον αυτόν χώρον καί νά ταλαιπωρούνται δια να τα διαφυλάττουν”.

Από σχετική έρευνα στο διαδίκτυο δεν βρήκα κανένα από τα πορίσματα των επιτροπών πέραν μιας παρατήρησης σε κάποιο αεροπορικό forum που αναφέρει ότι σύμφωνα με όσα αναγράφονται στο βιβλίο “Η Ιστορία των Δημοσίων Αερομεταφορών στην Ελλάδα” η 12μελής επιτροπή διερεύνησης του ατυχήματος, υποβοηθούμενη από τους δυο εκπροσώπους των κατασκευαστών του αεροσκάφους και των κινητήρων, αλλά και μετά και από τους εκτεταμένους ελέγχους που πραγματοποίησε το 202 ΚΕΑ («Κρατικό Εργοστάσιο Αεροπλάνων») υπέβαλε την έκθεσή της 3 μήνες αργότερα, στις 13/3/1970.

Σύμφωνα με την έκθεση, αιτία του ατυχήματος ήταν η σημαντική εκτροπή του αεροσκάφους από το προκαθορισμένο ίχνος σε συνδυασμό με την κάθοδό του σε ύψος πολύ χαμηλότερο των επιτρεπόμενων 3.000 ποδών. Έμμεσα δηλαδή το ατύχημα αποδίδεται σε εσφαλμένη εκτίμηση του πληρώματος που παρέκκλινε την πορεία του για να αποφύγει το «φράγμα καταιγίδων» με ισχυρές αναταράξεις, που υπολογίζεται ότι εκείνη τη στιγμή βρισκόταν στο ύψος του σημείου “Bravo”. Θα πρέπει να υποθέσουμε ότι τη στιγμή εκείνη το πλήρωμα χρησιμοποιούσε το ραντάρ του αεροσκάφους και χωρίς να γνωρίζουμε λεπτομέρειες, μπορούμε να εικάσουμε ότι ίσως το στίγμα του βουνού στην οθόνη του ραντάρ της τότε εποχής ερμηνεύτηκε σαν καιρικό φαινόμενο.

Βεβαίως από τα αναφερόμενα στις εφημερίδες προκύπτει ότι κατά την στιγμή της συντριβής του αεροσκάφους δεν λειτουργούσε το ραντάρ του αεροδρομίου. Συγκεκριμένα στην εφημερίδα “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ” στις 13.12.1969 αναφέρεται: ” Σύμφωνα με «ΝΟΤΑΜ» (ανακοίνωση) πού εξεδόθη όταν για πρώτη φορά μπήκε σε λειτουργία το ραντάρ στο αεροδρόμιο τού Ελληνικού, στις 15 τού περασμένου· Απριλίου. Η λειτουργία του καθορίζεται επί δωδεκαώρου βάσεως και συγκεκριμένα από τις 8 π.μ. έως την 8 μ.μ.

Στην ίδια ανακοίνωση αναφέρεται ότι από τις 8 μ.μ. έως τις 8 π. μ. η λειτουργεία του ραντάρ στις ίδιες περιπτώσεις θα παρέχεται μόνον σε περιπτώσεις κινδύνου και εφ’ όσον είναι διαθέσιμο το ραντάρ και οι ελεγκταί εναερίου κυκλοφορίας πού θα το επανδρώσουν.

Άσχετα πάντως, με τα ανωτέρω πρέπει να θεωρηθή σχεδόν βέβαιον ότι αν το ραντάρ λειτουργούσα την ώρα πού το μοιραίον αεροσκάφος περνούσε πάνω από το Σούνιο, το ατύχημα θα είχε αποτραπεί, Ο ελεγκτής εναερίου κυκλοφορίας θα έβλεπε ότι το αεροπλάνο έβγαινε από την σωστή πορεία και θα επενέβαινε δίνοντας οδηγίες στον πιλότο για να προσεγγίσει με ασφάλεια στο αεροδρόμιο”.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Είτε έτσι όμως, είτε αλλιώς το αποτέλεσμα της πτώσης είναι ότι χάθηκαν 90 ψυχές άδικα. Μετά λίγο καιρό ένας μεγάλος μαρμάρινος σταυρός στήθηκε στην περιοχή της πτώσης, που δεν καθορίζει όμως το ακριβές σημείο της συντριβής το οποίο βρίσκεται αρκετά ψηλότερα. Εκτός ίσως από 1-2 μικρά μεταλλικά κομμάτια, τίποτα δεν υπάρχει πια σήμερα που να δείχνει ότι στο σημείο εκείνο, ένα βροχερό βραδύ του Δεκέμβρη πριν 46 χρόνια χάθηκαν τόσο τραγικά και άδικα οι 90 ψυχές. Ο Χρόνος και η βροχή έχουν κάνει το έργο τους.

Ο Σταυρός καθώς και το εκκλησάκι, που υπάρχει πολύ κοντά, είναι τα μόνα να θυμίζουν το τραγικό εκείνο συμβάν. Βρίσκονται στους πρόποδες του ΠΑΝΕΙΟΥ στις παρυφές της πόλης της Κερατέας. Είναι σχετικά γνωστό το σημείο και μπορεί κάποιος να το βρει εύκολα . Ο Σταυρός ειδικά είναι μεγάλος και ορατός από μακριά. Το ακριβές πάντως σημείο της πτώσης είναι αρκετά ψηλότερα και πιο δύσκολα προσβάσιμο, σε ύψος 400-500 μέτρων περίπου.

 


Η Αρμενική Γενοκτονία , μια συγκλονιστική μαρτυρία που έγινε ταινία

Η 24η Απριλίου του 1915 θεωρείται η ημερομηνία που ξεκίνησε η γενοκτονία Αρμενίων. Η αρχή έγινε στην Κωνσταντινούπολη με τη σύλληψη περίπου 300 ατόμων που ανήκαν στην ηγεσία της αρμένικης κοινότητας. Ακολούθησαν συνεχείς συλλήψεις, δολοφονίες, βασανισμοί και εκτοπισμοί Αρμενίων. Ο ακριβής αριθμός των νεκρών δεν έχει προσδιοριστεί. Οι Τούρκοι, οι οποίοι δεν δέχονται τη λέξη «γενοκτονία», κάνουν λόγο για 600-800 χιλιάδες, ενώ οι Αρμένιοι και δυτικές πηγές αναφέρουν πως οι νεκροί έφτασαν στο 1,5 εκατομμύριο….

Αμέσως μετά άρχισαν ομαδικές σφαγές του αρμενικού λαού στην Ανατολική Μικρά Ασία. Χαρακτηριστικό είναι το τηλεγράφημα του Ταλαάτ στις 28 Απριλίου 1915 προς τους νομάρχες των περιοχών αυτών: «Αποφασίσθηκε να τεθεί τέρμα στο ζήτημα των Αρμενίων με εκτόπισίν τους στις ερήμους και την εξόντωση αυτού του ξενικού στοιχείου». Έως το 1918 πάνω από ενάμισυ εκατομμύριο Αρμένιοι έχασαν τη ζωή τους ή αναγκάστηκαν να εκπατριστούν.

Η γενοκτονία του 1915 παρέμεινε ατιμώρητη από τη διεθνή κοινότητα, παρότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ως σύμμαχος των Κεντρικών Δυνάμεων, βρισκόταν στους ηττημένους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Αδόλφος Χίτλερ τη χρησιμοποίησε ως παράδειγμα για να δικαιολογήσει το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα. «Ποιος μιλάει σήμερα για τον αφανισμό των Αρμενίων;» διερωτήθηκε το 1939.

Η Αρμενική Γενοκτονία ήταν εν γνώσει των Γερμανών, συμμάχων των Οθωμανών στον Μεγάλο Πόλεμο, οι οποίοι όμως επέβαλαν καθεστώς λογοκρισίας στην πατρίδα τους. Ο μόνος πολιτικός που προσπάθησε μάταια να καταγγείλει την εξόντωση των Αρμενίων ήταν ο σοσιαλδημοκράτης Καρλ Λίμπκνεχτ, μετέπειτα ιδρυτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, στις 11 Ιανουαρίου 1916. Η ιστορική έρευνα έχει φέρει στο φως ντοκουμέντα ότι οι Γερμανοί ενθάρρυναν τους Οθωμανούς στην εξόντωση των Αρμενίων, επειδή τους θεωρούσαν προσκείμενους στους Ρώσους.

Μόλις το 2015 η Γερμανία υπαναχώρησε από τη σταθερή μέχρι τώρα άρνησή της να χρησιμοποιήσει τον όρο «γενοκτονία» για την εξόντωση των Αρμενίων από τους Οθωμανούς Τούρκους, υποκύπτοντας στις πιέσεις βουλευτών.«Η σφαγή των Αρμενίων πριν από 100 χρόνια υπήρξε γενοκτονία, το κλασικό παράδειγμα εθνοκάθαρσης, μαζικής καταστροφής και απέλασης», δήλωσε ο πρόεδρος της Γερμανίας Γιοακίμ Γκάουκ, κατά την διάρκεια επιμνημόσυνης δέησης που έγινε σε ναό του Βερολίνου στις 23 Απριλίου.
Η Τουρκία, ως διάδοχο κράτος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ποτέ δεν παραδέχτηκε τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Υποστηρίζει ότι επρόκειτο για μία επιχείρηση καταστολής κατά εκείνων των Αρμενίων, που είχαν συνεργαστεί με τις ρωσικές δυνάμεις εισβολής στην ανατολική Τουρκία και ότι οι νεκροί δεν ξεπερνούσαν τις 300.000.

Μια συγκλονιστική μαρτυρία που έγινε ταινία

Παρόλο που οι Τούρκοι, δεν αναγνωρίζουν τη γενοκτονία των Αρμενίων, οι μαρτυρίες όσων επέζησαν, συγκλονίζουν. Μία από αυτές έγινε βιβλίο και στη συνέχεια ταινία, που αν και προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1919, σοκάρει ακόμα. Η Ορόρα (ή Αουρόρα) Μαρντιγκανιάν (Aurora Mardiganian) ήταν η αυτόπτης μάρτυρας που διηγήθηκε όσα εκτυλίχθηκαν μπροστά στα μάτια της και όσα έζησε όταν τη συνέλαβαν οι Τούρκοι. Η κοπέλα ήταν τότε 14 ετών και η εύπορη οικογένειά της ζούσε στο Χαρπούτ, δολοφονήθηκε. Μόνο αυτή επέζησε. Συνελήφθη και μαζί με άλλες κρατούμενες εξαναγκάστηκαν σε πεζοπορία περίπου 1.400 μιλιών, μέχρι να φτάσουν στα σκλαβοπάζαρα για να την πουλήσουν σε κάποιο χαρέμι. Η Ορόρα κατάφερε να αποδράσει και διέφυγε στην Τιφλίδα, μετά στην Αγία Πετρούπολη, στο Όσλο και μετά από μια συγκλονιστική περιπέτεια κατέληξε στη Νέα Υόρκη. Εκεί γνωρίστηκε με ένα νεαρό σεναριογράφο, ο οποίος τη βοήθησε να καταγράψει όσα έζησε και η διήγησή της έγινε σενάριο ταινίας. Τα γυρίσματα έγιναν τα το 1918-19 στην Καλιφόρνια και η Ορόρα έπαιξε στην ταινία, ενσαρκώνοντας τον εαυτό της.
Η ταινία σήμερα δεν σώζεται ολόκληρη, αλλά μόνο ένα μέρος της.
Δείτε την ταινία


 ΚΟΥΤΑΛΙΤΕΣ

Οι γεύσεις της αγιορείτικης κουζίνας, υψηλές και ταυτόχρονα μοναδικής απλότητας συνδυάζονται εκπληκτικά συνθέτοντας γεύματα άκρως γαστριμαργικά. Η συνταγή που ακολουθεί είναι δια χειρός του Μοναχού Επιφάνιου του Μυλοποταμινού, στον οποίο συχνά έχουν αποδώσει τον τίτλο του «Αρχιμάγειρα του Αγίου Ορους». Και δικαίως, άλλωστε, αφού περιζήτητος και ως οινοποιός, έχει αναδείξει τη μοναστηριακή κουζίνα μέσα από ένα βιβλίο, το οποίο έχει μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες, ενώ έχει μαγειρέψει και στην κουζίνα του παγκοσμίως διάσημου Jamie Oliver.

Σχετική εικόνα

Οι τηγανίτες ή αλλιώς κουταλίτες όπως τις λένε στην Κρήτη, είναι αναμφίβολα αναπόσπαστο κομμάτι των παιδικών αναμνήσεων των περισσοτέρων από εμάς. Οι παραλλαγές πολλές, με πορτοκάλι ή λεμόνι, με μαγιά ή χωρίς, με πετιμέζι, μέλι ή ζάχαρη και κανέλα… Η αλήθεια είναι μια: όπως και να τις φτιάξουμε, αυτές οι…χρυσές ζυμένιες μπουκίτσες, πάντα θα είναι πεντανόστιμες.

Τις βρήκαμε στο περιβόλι της Παναγίας με την χαρακτηριστική τους ονομασία ” κουταλίτες ή κουταλήθρες ” και βουαλά

τηγανίτες

Ο χρόνος ετοιμασίας που απαιτούν οι τηγανίτες είναι πάρα πολύ σύντομος και η συνταγή είναι τόσο εύκολη που αξίζει να την προσπαθήσετε, ακόμα και αν η κουζίνα δεν είναι το δυνατό σας σημείο.

Τα υλικά που θα χρειαστούμε για τηγανίτες ή κουταλίτες με θυμαρίσιο μέλι  για περίπου 20 ως 25 τεμάχια είναι:

2 ½ κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουταλάκι αλάτι
1 κουταλάκι ζάχαρη
μισό φακελάκι μαγιά
χυμό απο μισό λεμόνι
χλιαρό νερό

Επί το έργον:

Σε ένα μεγάλο μπολ ρίχνουμε το αλεύρι και κάνουμε με το δάχτυλό μας μια τρύπα στη μέση για να βάλουμε το αλάτι, τη ζάχαρη, και τη μαγιά. Σειρά έχει το λεμόνι και το χλιαρό νερό μέχρι να φτιάξουμε ένα παχύρευστο χυλό, όπως για τους λουκουμάδες φανταστείτε.

Τον αφήνουμε για 45 λεπτά με μία ώρα να φουσκώσει και έτοιμος! Ζεσταίνουμε μπόλικο ελαιόλαδο σε ένα τηγάνι και με ένα κουτάλι της σούπας τηγανίζουμε κουταλιά κουταλιά μέχρι να ροδίσουν.

Ανά διαστήματα να βουτάτε το κουτάλι σε ένα ποτήρι νερό για να μη κολλάει το μείγμα πάνω. Σερβίρονται με μπόλικο άθερμο μέλι.

 


Η εκστρατεία του Ν. Φωκά κατά των Αράβων και η απελευθέρωση της Κρήτης ( 961μ.Χ)

Το 960, ο Βυζαντινός στρατηγός Νικηφόρος Φωκάς, με την ιδιότητα του δομέστικου των Σχολών της Ανατολής, τέθηκε επικεφαλής της εκστρατείας για την απελευθέρωση της Κρήτης από τους Σαρακηνούς (Άραβες).

Τοιχογραφία στην εκκλησία των Δώδεκα Αποστόλων ή του Νικηφόρου Φωκά, στο Τσαβουσίν της Καππαδοκίας

Κατέπλευσε στην Κρήτη με ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις και στρατοπέδευσε κοντά στον Χάνδακα (το σημερινό Ηράκλειο). Ύστερα από εννέα μήνες δραματικής πολιορκίας, κατέλαβε τον Χάνδακα τον Μάρτιο του 961 και επανέφερε την Κρήτη στους κόλπους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

 

Οι ιστορικές πηγές

Η εκστρατεία του Νικηφόρου Φωκά εναντίον των Αράβων, που είχαν καταλάβει την Κρήτη το 827/828 σύμφωνα με τις βυζαντινές και τις αραβικές πηγές, άρχισε το καλοκαίρι του 960. Μια ιστορική πηγή που κάνει αναφορά στα γεγονότα είναι ο ανώνυμος Συνεχιστής της Χρονογραφίας του Θεοφάνη, που αφηγείται τα τελευταία έτη της βασιλείας του Κωνσταντίνου Ζ’ και τη βασιλεία του Ρωμανού Β’, μέχρι την εκστρατεία του Νικηφόρου Φωκά στην Κρήτη.

Μια άλλη πηγή για την εκστρατεία είναι η χρονογραφία του Ψευδοσυμεών, η οποία ουσιαστικά αποτελεί αντιγραφή της Συνέχειας του Θεοφάνη. Το περιεχόμενό της δεν έχει πρωτότυπη αξία.

Μία νέα πηγή που πρέπει να προστεθεί στο σώμα των βυζαντινών πηγών που αναφέρονται στην εκστρατεία, είναι η Ιστορία Σύντομος, του Μιχαήλ Ψελλού (βλ. W.J. Aerts, Michaelis Pselli: Historia Syntomos, στη σειρά Corpus Fontium Historiae Byzantinae (CFHB), series Berolinensis, τ. 30, 1990). Στο συγκεκριμένο κείμενο αναφέρεται από τον Ψελλό ότι ο Φωκάς συγκρότησε προσωπικό στρατό, τον οποίον εκγύμνασε με μεγάλη φροντίδα.

Ο Νικηφόρος Φωκάς σε μικρογραφία του 15ου αιώνα (Βενετία, Μαρκιανή Βιβλιοθήκη)

Ως πηγή, η Ιστορία του Λέοντα του Διακόνου (εκδότης: C.B. Hase, Leonis Diaconi: Historiae, libri decim, στη σειρά Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae (CSHB) pars XI, Βόννη 1828), θεωρείται μία από τις πληρέστερες για τα γεγονότα της εκστρατείας στην Κρήτη.

Μία ακόμη πολύτιμη πηγή για αυτά τα γεγονότα είναι η Ιστορία του Μιχαήλ Ατταλειάτη (εκδότες: W. Brunet de Presle και I. Bekker, στη σειρά, CSHB, 1853), ο οποίος εντάσσει στο κείμενό του, ως παρέκβαση, τα γεγονότα σχετικά με τον Νικηφόρο Φωκά και την εκστρατεία του στην Κρήτη.

Τέλος, ιδιαίτερη σημασία έχει το έργο του Θεοδοσίου του Διακόνου με τίτλο Άλωσις της Κρήτης, ένα ποίημα που περιγράφει με εξαιρετικές λεπτομέρειες την πολιορκία του Χάνδακα από τον Νικηφόρο Φωκά.

Αξιόλογες είναι και οι αραβικές πηγές που διαλαμβάνουν τα γεγονότα της εκστρατείας. Κυρίως πρόκειται για τους συγγραφείς Yahia, Yaqut και Nuwairi.

 

Η πολιορκία και η άλωση του Χάνδακα το 961

Μετά από μια σειρά αποτυχιών κατά την προσπάθεια για την ανακατάληψη της Κρήτης, η κεντρική αυτοκρατορική εξουσία επιδόθηκε στην οργάνωση μιας ακόμη εκστρατείας, την οποία ανέλαβε ο παρακοιμώμενος Ιωσήφ Βρίγγας, επί της βασιλείας του Ρωμανού Β’ (959-963). Η αρχηγία της επιχείρησης δόθηκε στον Νικηφόρο Φωκά ο οποίος είχε δοκιμασθεί με επιτυχία στα πεδία των μαχών κατά των Αράβων, στη Μικρά Ασία. Το συνολικό στράτευμα που συγκροτήθηκε, αποτελείτο από 200 έως 250 πλοία και συνολικά 70.000 άνδρες, από τους οποίους 5.000 ήταν ιππείς.

Τον Ιούνιο του 960, ο Νικηφόρος διέταξε τον στόλο του να αποπλεύσει από τα Φύγελα της Μικράς Ασίας, όπου βρισκόταν, με κατεύθυνση την Κρήτη. Αποβιβάσθηκε ανενόχλητος στην παραλία του Αλμυρού, κοντά στον Χάνδακα, χωρίς να συναφθεί καμία μάχη με τους Άραβες. Οι τελευταίοι είναι βέβαιο ότι προσπάθησαν με κάποιο τρόπο να παρεμποδίσουν την απόβαση, αλλά επειδή απέτυχαν, κλείστηκαν στα τείχη του Χάνδακα. Εν συνεχεία, ο Νικηφόρος, αφού επόπτευσε τον χώρο και τη γεωγραφία της περιοχής, διέταξε να ξεκινήσει η οργάνωση ενός δεύτερου στρατοπέδου εγγύτερα στον Χάνδακα. Στο μεταξύ, γύμναζε το ιππικό του στο στρατόπεδο που είχε οργανώσει στην παραλία του Αλμυρού.

Το επόμενο βήμα ήταν η προετοιμασία της επίθεσης κατά της πόλης, ώστε να αρχίσει η πολιορκία της τον Ιούλιο ή Αύγουστο του 960. Μία φάλαγγα 50.000 στρατιωτών προσπάθησε να αρχίσει την πολιορκία αλλά αποκρούσθηκε. Τότε ο Νικηφόρος προσπάθησε να κάμψει το ηθικό των υπερασπιστών με ορισμένα τεχνάσματα που είχαν ψυχολογικό αντίκτυπο. Μετά από κάποιες αψιμαχίες, οι Βυζαντινοί άρχισαν να πολιορκούν την πόλη ασφυκτικότερα αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Από την πλευρά τους, οι Άραβες προσπαθούσαν να αναδιοργανωθούν και να επιφέρουν ένα καίριο πλήγμα στον εχθρό. Ο αμηράς της Κρήτης Abd el Aziz ben Umar ben Shu’ aib el Kotorbi, ή Κουρούπας, όπως ονομάζεται στις βυζαντινές πηγές, άρχισε να προσεταιρίζεται τοπικούς Άραβες άρχοντες του νησιού για να τον βοηθήσουν. Έγιναν κάποιες απεγνωσμένες επιθέσεις από τους υπερασπιστές αλλά όλες κατέληξαν σε ήττα. Μετά από αυτά τα συμβάντα, η πολιορκία έγινε στενότερη.

Η θριαμβευτική είσοδος του Νικηφόρου Φωκά στην Κωνσταντινούπολη το 963, δύο χρόνια μετά την ανακατάληψη της Κρήτης (μικρογραφία από το Χρονικό του Ιωάννη Σκυλίτζη, Μαδρίτη, Εθνική Βιβλιοθήκη)

 

Τα γεγονότα αυτά εκτυλίχθηκαν στις αρχές του χειμώνα του 960-961, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα βαρύς και δριμύτατος. Ο βυζαντινός στρατός χειμαζόταν από τις κακουχίες. Παράλληλα, οι Άραβες από το εσωτερικό του νησιού συγκρότησαν μια ενιαία δύναμη και επιτέθηκαν στους Βυζαντινούς αλλά και αυτή η ενέργεια κατέληξε σε ήττα των Αράβων.

Τελικά, η άλωση του Χάνδακα επιτεύχθηκε με τη βοήθεια ενός κλιμακίου υπονομευτών των τειχών. Οι επιτιθέμενοι εισέβαλαν στην πόλη και επακολούθησε τρομερή σφαγή. Ο Θεοδόσιος Διάκονος (Ε’, στ. 1009-1025) αναφέρει ότι η σφαγή επεκτάθηκε σε όλο τον άμαχο πληθυσμό, χωρίς διακρίσεις.

Γενικά, η ανάκτηση της Κρήτης από το Βυζάντιο, αποτέλεσμα της στρατηγικής ιδιοφυίας, της πολύτιμης εμπειρίας και του υψηλού επαγγελματισμού του Νικηφόρου Φωκά, προκάλεσε αλγεινή εντύπωση στον αραβικό κόσμο. Στην Αίγυπτο ξέσπασαν ταραχές κατά των Χριστιανών και πολλοί ναοί καταστράφηκαν. Η πτώση του αραβικού εμιράτου της Κρήτης αποτέλεσε ένα αποφασιστικό πλήγμα κατά της αραβικής κυριαρχίας στην κεντρική Μεσόγειο και, σε συνδυασμό με την κατάληψη της Κύπρου το 965, συνετέλεσε στην εδραίωση της κυριαρχίας των Βυζαντινών κατά θάλασσα, στον τερματισμό των ανελέητων αραβικών επιδρομών στο Αιγαίο και στη γενικότερη μεταβολή της ισορροπίας δυνάμεων στην ανατολική Μεσόγειο υπέρ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

 


Τα ερπετά στην Κρήτη .

Τα λιακόνια δεν είναι φίδια και οχιές δεν υπάρχουν |τουλάχιστον σε ζώα |

Η Κρήτη διαθέτει 16 είδη ερπετών και 4 είδη αμφιβίων, αριθμός πολύ μικρός συγκριτικά με άλλες περιοχές της χώρας. Από αυτά τα είδη κανένα δεν είναι επικίνδυνο για τον άνθρωπο, ορισμένα είναι ενδημικά, ενώ κάποια άλλα έφτασαν στην Κρήτη μέσω του ανθρώπου δια της θαλάσσης, κάνοντας «ράφτινγκ».

Ανάμεσά τους είναι το περίφημο, πλην ακίνδυνο λιακόνι, του οποίου η φήμη ως δηλητηριώδους φιδιού έχει από καιρό καταρριφθεί από τους επιστήμονες. Όχι όμως και η επικίνδυνη οχιά, που μόνο ως θρύλος έχει κάνει ποτέ την εμφάνισή της στο νησί.

Eίναι αλήθεια ότι στην Kρήτη τα φίδια και τα λιακόνια είναι από τα πιο παρεξηγημένα ερπετά. O αριθμός των άτυχων αυτών ερπετών που σκοτώνονται ετησίως, είναι τραγικά μεγάλος.

Λιακόνι
Λιακόνι

Γενιές ανθρώπων έχουν μεγαλώσει με τη λανθασμένη αντίληψη ότι τα λιακόνια έχουν δηλητήριο! Φυσικά η δοξασία αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Παρ’ όλο που σε πολλά χωριά και όχι μόνο, ακούμε, κυρίως ηλικιωμένους ανθρώπους, να αφηγούνται ιστορίες, με οικογένειες που έχουν ξεκληριστεί, επειδή υπήρχε κάποιο λιακόνι στα λαχανικά που έβρασαν, ή τους τσίμπησαν καθώς δούλευαν στα χωράφια. Για όνομα του Θεού! Tα λιακόνια είναι άκακες σαύρες, οι οποίες καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες ασπόνδυλων ζώων που βλάπτουν τις καλλιέργειες.

Στην Kρήτη, επίσης, πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι υπάρχουν οχιές! Mια ακόμη λανθασμένη αντίληψη, την οποία πρέπει να αποβάλουμε. H οχιά, όντως, είναι το πιο δηλητηριώδες φίδι στην Eλλάδα, όμως, δεν υπάρχει στο νησί μας.

Eδώ υπάρχουν τέσσερα είδη φιδιών: το σπιτόφιδο ή όχεντρα, η δεντρογαλιά, το νερόφιδο και ο όφις ή αγιόφιδο.

Δενδρογαλιά
Δενδρογαλιά

H όχεντρα μάλιστα, θεωρείται από τα ομορφότερα φίδια της Eλλάδας, ενώ ο όφις είναι το μοναδικό φίδι από αυτά τα τέσσερα που έχει μικρή ποσότητα δηλητηρίου στα πίσω δόντια. Eίναι λοιπόν οπισθόγλειφο, και όπως είναι γνωστό τα οπισθόγλειφα φίδια είναι τελείως ακίνδυνα για τον άνθρωπο.

Πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση σε όλους ότι, τα φίδια της Kρήτης και τα λιακόνια, είναι θύματα προκαταλήψεων και ουδεμία σχέση έχουν αυτές οι δοξασίες με την πραγματικότητα.

Πιστεύω ότι είναι άδικο να σκοτώνουμε αυτά τα ερπετά, τα οποία βρίσκουμε, είτε σε κήπους, είτε στην εξοχή.

Σαν σκεπτόμενοι άνθρωποι λοιπόν, πρέπει να αποβάλουμε αυτή την προκατάληψη και να μεταφέρουμε στα παιδιά μας, αν όχι την αγάπη μας προς αυτά τα ερπετά, τότε σίγουρα το σεβασμό μας και να τα αφήσουμε να επιτελούν το έργο για το οποίο υπάρχουν στη γη.

Eίναι αλήθεια ότι στην Kρήτη τα φίδια και τα λιακόνια είναι από τα πιο παρεξηγημένα ερπετά. O αριθμός των άτυχων αυτών ερπετών που σκοτώνονται ετησίως, είναι τραγικά μεγάλος.

Αγιόφιδο
Αγιόφιδο

Γενιές ανθρώπων έχουν μεγαλώσει με τη λανθασμένη αντίληψη ότι τα λιακόνια έχουν δηλητήριο! Φυσικά η δοξασία αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Παρ’ όλο που σε πολλά χωριά και όχι μόνο, ακούμε, κυρίως ηλικιωμένους ανθρώπους, να αφηγούνται ιστορίες, με οικογένειες που έχουν ξεκληριστεί, επειδή υπήρχε κάποιο λιακόνι στα λαχανικά που έβρασαν, ή τους τσίμπησαν καθώς δούλευαν στα χωράφια. Για όνομα του Θεού! Tα λιακόνια είναι άκακες σαύρες, οι οποίες καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες ασπόνδυλων ζώων που βλάπτουν τις καλλιέργειες.

Στην Kρήτη, επίσης, πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι υπάρχουν οχιές! Mια ακόμη λανθασμένη αντίληψη, την οποία πρέπει να αποβάλουμε. H οχιά, όντως, είναι το πιο δηλητηριώδες φίδι στην Eλλάδα, όμως, δεν υπάρχει στο νησί .Αν τυχόν κανείς απαντήσει οχιά στην Κρήτη αυτή θα ναι μεταφερόμενη από κάποιον ανεκδιήγητο αφενός γιατί θα μεταφέρει ένα δηλητηριώδες ζώο στο νησί αφετέρου το πιθανότερο να θανατώσει το ερπετό αφού για να ενδημήσει το είδος θα χρειαστεί και άλλα όμοια να αφεθούν .

Αποτέλεσμα εικόνας για οχια
χαρακτηριστική εικόνα οχιάς

Eδώ υπάρχουν τέσσερα είδη φιδιών: το σπιτόφιδο ή όχεντρα, η δεντρογαλιά, το νερόφιδο και ο όφις ή αγιόφιδο.

H όχεντρα μάλιστα, θεωρείται από τα ομορφότερα φίδια της Eλλάδας, ενώ ο όφις είναι το μοναδικό φίδι από αυτά τα τέσσερα που έχει μικρή ποσότητα δηλητηρίου στα πίσω δόντια. Eίναι λοιπόν οπισθόγλειφο, και όπως είναι γνωστό τα οπισθόγλειφα φίδια είναι τελείως ακίνδυνα για τον άνθρωπο.

Σπιτόφιδο
Σπιτόφιδο

Πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση σε όλους ότι, τα φίδια της Kρήτης και τα λιακόνια, είναι θύματα προκαταλήψεων και ουδεμία σχέση έχουν αυτές οι δοξασίες με την πραγματικότητα.

Πιστεύω ότι είναι άδικο να σκοτώνουμε αυτά τα ερπετά, τα οποία βρίσκουμε, είτε σε κήπους, είτε στην εξοχή.

Σαν σκεπτόμενοι άνθρωποι λοιπόν, πρέπει να αποβάλουμε αυτή την προκατάληψη και να μεταφέρουμε στα παιδιά μας, αν όχι την αγάπη μας προς αυτά τα ερπετά, τότε σίγουρα το σεβασμό μας και να τα αφήσουμε να επιτελούν το έργο για το οποίο υπάρχουν στη γη.

 


 ΕΝΑΣ ΟΛΥΜΠΟΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΠΛΕΥΣΕΙ ΣΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ

Το παλιό γιαπωνέζικο σκαρί που γνώρισαν οι Ρεθυμνιώτες σαν Elli T της νεοτεύκτης και ταχέως διαλυθείσας δυστυχώς Cretan Lines επανακάμπτει σαν Olympus της εταιρείας  Sea Speed Ferries που δεν είναι Κρητικών συμφερόντων ( καλύτερα ίσως) και αναμένεται εντός της προσεχούς εβδομάδας να εμφανιστεί στην μαρίνα της πόλης .

Το πλοίο λόγω μηχανικών προβλημάτων παρέμενε παροπλισμένο σχεδόν για 7 χρόνια (από τις 30/09/2012). Πριν λίγο καιρό αγοράστηκε από την εταιρεία SEA SPEED LINES σε πλειστηριασμό και ξεκίνησαν με ταχείς ρυθμούς οι επισκευές ( κυρίως σε μηχανολογικό και τεχνικό εξοπλισμό ) ενώ ολοκληρώθηκε και η βαφή του στα χρώματα της νέας πλοιοκτήτριας .

Το πλοίο είχε προγραμματίσει τον 1ο απόπλου από το λιμάνι του Πειραιά την 19/7/2019 ημέρα Παρασκευή την 21.30 στην διαδρομή Μήλο – Σαντορίνη – Ρέθυμνο με άφιξη στο Κρητικό λιμάνι την 10.20 της 20/7/2019 , Από το Ρέθυμνο θα αναχωρεί εναλλάξ της άφιξης την 19.00 και διαμέσου Σαντορίνης και Μήλου θα φθάνει στον Πειραιά την 07.50 της επομένης . Συνεπώς μιλάμε για μια διαδρομή περίπου 13 ωρών για τους ταξιδεύοντες προς και από Ρέθυμνο .

Olympus-Τρέχουν-οι-εργασίες-με-αμείωτο-ρυθμό-780x405

Το πλοίο πραγματοποίησε την 17/7/2019 δοκιμαστική πλεύση εντός του Σαρωνικού κόλπου παίρνοντας το πιστοποιητικό αξιοπλοΐας αλλά μια τεχνική δυσκολία, σύμφωνα με την εταιρία, ανέβαλλε την προγραμματισμένη για την  Παρασκευή έναρξη των δρομολογίων .

Σύμφωνα με πληροφορίες, νέα πιθανή ημερομηνία άφιξης στο Ρέθυμνο είναι η Δευτέρα 22 ή η Τετάρτη 24 Ιουλίου.

Η τεχνική δυσκολία σύμφωνα με πληροφορίες αφορά την αλλαγή του λογισμικού πρόσδεσης σε λιμάνια εφόσον ειδικά ο λιμένας Σαντορίνης χρησιμοποιεί λογισμικό παρακολούθησης πρόσδεσης νεότερης γενιάς

Χρήσιμα στοιχεία για το πλοίο

IMO: 7432733
MMSI: 209104000
Διακριτικό (Call Sign): 5BJJ3
Σημαία: Cyprus [CY]
AIS Τύπος Σκάφους: Passenger
Ολική Χωρητικότητα (GRT): 12338
Χωρητικότητα (DWT): 3732 t
Ολικό Μήκος x Μέγιστο Πλάτος: 141.7m × 23.5m
Έτος ναυπήγησης: 1976
Home port: LIMASSOL
 

Προηγούμενα ονόματα πλοίου

  • Όνομα Πλοίου: ELLI T
  • Σημαία: CY
  • Τελευταία αναφορά: 2019-07-15 14:59:00
  • Όνομα Πλοίου: ELLI T
  • Σημαία: CY
  • Τελευταία αναφορά: 2012-12-02 13:16:00
  • Όνομα Πλοίου: ELLI T
  • Σημαία: GR
  • Τελευταία αναφορά: 2011-06-23 06:17:00
  • Όνομα Πλοίου: MARIA G
  • Τελευταία αναφορά: 2004-03-01
  • Όνομα Πλοίου: OKUDOGO 3
  • Τελευταία αναφορά: 1998-04-01
  • Όνομα Πλοίου: OKUDOGO 3
  • Τελευταία αναφορά: 1998-04-01

Το πλοίο «OLYMPUS» (πρώην Elli T) μπορεί να μεταφέρει 1200 επιβάτες, ( αν και το πρωτόκολλο αξιοπλοΐας δόθηκε για 1000)  να φιλοξενήσει στις καμπίνες του 300 (276 με το πρωτόκολλο )  άτομα, να μεταφέρει 96 νταλίκες, ενώ διαθέτει 4 μπαρ – εστιατόρια.

H Seaspeed ferries είναι μία νεοσύστατη εταιρεία. Ιδρύθηκε το 2018 με σκοπό την κάλυψη των συγκοινωνιακών αναγκών των νησιών μας. Συνδέει με το πλοίο OLYMPUS τον Πειραιά με την Μήλο την Σαντορίνη και το Ρέθυμνο Κρήτης.

Τα στελέχη της εταιρείας προέρχονται από το χώρο της Ελληνικής Ακτοπλοΐας με πολυετή εμπειρία.

Για πληροφορίες , διαδρομές , δρομολόγια ,online κρατήσεις εισιτηρίων επισκεφτείτε το  site της εταιρείας κάνοντας κλικ εδώ.!

Οι τιμές των εισιτηρίων θα είναι εξής: 


Για την 3η θέση (Κατάστρωμα 39 ευρώ και 20 ευρώ για ειδικές κατηγορίες).
Για κρεβάτι σε τετράκλινη καμπίνα 55 ευρώ
Για κρεβάτι σε δίκλινη καμπίνα 75 ευρώ.
Για οικογενειακή τετράκλινη η μία κλίνη θα είναι δωρεάν.
Πέραν αυτής της τιμολόγησης θα υπάρχουν και οι αντίστοιχες εκπτώσεις σε δικαιούχους επιβάτες.

Ρέθυμνο-Πειραιάς: Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για το πλοίο OLYMPUS | Τιμές εισιτηρίων, δρομολόγια, ώρες αναχώρησης

Τα δρομολόγια:

Tο πλοίο θα εκτελεί το δρομολόγιο από τον Πειραιά προς Μήλο, Σαντορίνη και Ρέθυμνο κάθε Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή και Κυριακή (ημερήσιο). Η ώρα αναχώρησης από τον Πειραιά θα είναι στις 21.00.

Σε ό,τι αφορά το αντίστροφο δρομολόγιο (το οποίο θα διαρκεί 12 ώρες) από Ρέθυμνο προς Σαντορίνη, Μήλο και κατάληξη στο λιμάνι του Πειραιά, θα εκτελείται κάθε Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο και Κυριακή με ώρα αναχώρησης τις 19.00.

Για οποιαδήποτε άλλη σχετική πληροφορία καθώς και για τις ενδιάμεσες στάσεις Θήρας και Μήλου, θα ενημερώνεστε από το τοπικό γραφείο του ταξιδιωτικού πράκτορα Μιχάλη Δανδουλάκη.

Αναφορικά με το αν θα πιάσει το εγχείρημα ή οχι θα περιμένουμε κάποιο διάστημα ( είναι λίγο σκληρό το 13ωρο στο Αιγαίο) να δούμε απόψεις και σχόλια και θα επανέρθουμε 


ΓΚΙΡΗΤΛΗΔΕΣ -ΜΠΟΥΡΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΌΣΟΙ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΟΡΘΙΟΙ

“Girit” στην τουρκική γλώσσα σημαίνει Κρήτη. “Giritli” ονομάζουν στη γείτονα τους Τουρκοκρητικούς, οι οποίοι έφτασαν στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου, φεύγοντας από την Κρήτη, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Μπουρμᾶ! ἐπεράσαν κεῖνα πού κάτεχες. (Ι.Κονδυλάκης)
 

Διαβάσαμε με μεγάλο ενδιαφέρον τις προηγούμενες ημέρες ότι απόγονοι Τουρκοκρητικών έρχονται στην Κρήτη προκειμένου να αναζητήσουν τα ίχνη των πατρογονικών τους περιουσιών και προφανώς να διεκδικήσουν ό,τι μπορούν απ΄αυτές. Αναρωτάται κανείς πώς θα αντιδρούσε σε αυτή την είδηση ένας Καπετάν Κόρακας ή ένας Χατζή-Μιχάλης Γιάνναρης, άνδρες που αφιέρωσαν την ζωή τους στον βωμό της ελευθερίας της Κρήτης και στον αγώνα απέναντι στον οθωμανικό ζυγό.

Αποτέλεσμα εικόνας για τουρκοκρητικοί που έμειναν στην κρήτη

Για να θέσουμε ένα ιστορικό πλαίσιο, οι μουσουλμάνοι της Κρήτης, που έμειναν γνωστοί ως Τουρκοκρήτες ή Τουρκοκρητικοί, ήταν σε συντριπτική πλειοψηφία ιθαγενείς Κρήτες που εξισλαμίστηκαν οικειοθελώς προκειμένου να ζήσουν χωρίς τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι χριστιανοί στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Απαρνώμενοι την θρησκεία τους και ενστερνιζόμενοι το Ισλάμ απέφευγαν την επαχθέστατη φορολογία, κατάφερναν μέσω των ιεροδικείων να λαμβάνουν τα καλλίτερα κτήματα και γίνονταν αυτομάτως επικυρίαρχοι πάνω στους αδελφούς τους υποδούλους. Το μίσος που αναπτύχθηκε μεταξύ των Κρητών και των Τουρκοκρητών ήταν παροιμιώδες. Οι Τουρκοκρητικοί έγιναν οι πλέον φανατικοί και αιμοσταγείς διώκτες των χριστιανών Κρητών. Ίσως για να αποδείξουν ότι είναι ακραιφνείς μουσουλμάνοι, ίσως από φθόνο και μειονεξία απέναντι σε αυτούς που άντεχαν τις δυσκολίες και δεν αλλαξοπιστούσαν, έγιναν ο εφιάλτης που στοίχειωνε την ζωή των σκλαβωμένων Κρητών. Παράλληλα, λόγω της ελληνικής τους καταγωγής και της ελάχιστης γνώσης της τουρκικής γλώσσας, ουδέποτε απέκτησαν την πλήρη αναγνώριση των γνήσιων Τούρκων, που ήσαν πάντοτε λίγοι στην Κρήτη. Γι’ αυτό και οι δεύτεροι τους απέδωσαν την υποτιμητική ονομασία «μπουρμάδες», δηλαδή αρνησίθρησκοι, αλλαξόπιστοι, και σύντομα τους αποκαλούσαν έτσι και οι χριστιανοί του νησιού.

Αποτέλεσμα εικόνας για τουρκοκρητικοί που έμειναν στην κρήτη

Μετά το 1898, που τερματίστηκε η οθωμανική κατοχή της Κρήτης με το καθεστώς της αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας και άρχισε να διαφαίνεται καθαρά ότι αργά ή γρήγορα η Μεγαλόνησος θα ενωθεί με την Ελλάδα, άρχισε ένα ρεύμα φυγής των Τουρκοκρητικών και μετοίκησής τους σε περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτό το ρεύμα ενισχύθηκε κι εντάθηκε ιδιαίτερα μετά το 1912, όταν η πολυπόθητη ένωση συντελέστηκε. Στην δεκαετία 1912-1922 μεγάλο μέρος των Τουρκοκρητικών εκποίησε τις περιουσίες του και έφυγε από την Κρήτη, υπό τον φόβο της αντιμετώπισης που θα είχε από τους νέους κυριάρχους, τους χριστιανούς Κρήτες, που είχαν ζήσει τα πάνδεινα επί δύο και πλέον αιώνες.

Το 1923 με την Συνθήκη της Λωζάνης, την οποία από την πλευρά της Ελλάδας διαπραγματεύθηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αποφασίστηκε η αμοιβαία εκατέρωθεν ανταλλαγή των πληθυσμών επί τη βάση του θρησκεύματος. Οι τελευταίοι Τουρκοκρητικοί έφυγαν από την Κρήτη και εγκαταστάθηκαν στην Τουρκία. Στην Κρήτη ήρθε κι εγκαταστάθηκε το ζωντανό και δραστήριο στοιχείο του προσφυγικού Μικρασιατικού Ελληνισμού. Έτσι εν ολίγοις έληξε ο βίος του μουσουλμανικού – πλην ελληνογενούς – στοιχείου της Κρήτης. Σήμερα λοιπόν μετά από περίπου ενενήντα χρόνια κάποιοι απόγονοι αυτών των ανθρώπων ετοιμάζονται να διεκδικήσουν (αυτοβούλως;) περιουσίες των οικογενειών τους. Πόσο βάσιμη είναι αυτή η επιδίωξη; Ποια θα ‘πρεπε τάχα να είναι η στάση των Κρητικών σήμερα απέναντι σε μια τέτοια προσπάθεια;

Αποτέλεσμα εικόνας για τουρκοκρητικοί που έμειναν στην κρήτη

Οι Τουρκοκρητικοί στην πλειοψηφία τους είχαν μετοικήσει πριν το 1923 και την αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών, την οποία ωστόσο προσυπέγραψε και η Τουρκία. Αυτό σημαίνει ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία είχαν εκποιήσει την ακίνητη περιουσία τους και είχαν φύγει οικειοθελώς. Άλλωστε ποτέ από την ελληνική πολιτεία δεν έγινε οργανωμένος διωγμός κατά του μουσουλμανικού στοιχείου – κάτι που αποδεικνύεται και από την εκρηκτική αύξηση του μουσουλμανικού στοιχείου της Θράκης από το 1923. Άρα το μεγαλύτερο μέρος των περιουσιών τους είχε πωληθεί πριν την ανταλλαγή. Όσοι απομακρύνθηκαν βάσει της Συνθήκης της Λωζάνης, χωρίς βεβαίως τους διωγμούς και τις σφαγές που υπέστη ο Μικρασιατικός και Ποντιακός Ελληνισμός, άφησαν πιθανώς κτηματική περιουσία ανεκποίητη.

Για αυτά όμως τα περιουσιακά στοιχεία η Συνθήκη της Λωζάνης προέβλεπε τον διμερή διακανονισμό μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, γιατί οι Έλληνες της Μικρασίας και του Πόντου είχαν αφήσει στις πανάρχαιες εστίες τους όλη τους την ακίνητη περιουσία. Αντί άλλου διακανονισμού οι δύο χώρες συμφώνησαν από κοινού στην παραίτησή τους από την διεκδίκηση αυτών των περιουσιών, με την υπογραφή του Συμφώνου Φιλίας Βενιζέλου-Ατατούρκ. Από την απόφαση αυτή, μάλλον η Ελλάς ζημιώθηκε αν υπολογίσει κάποιος το μέγεθος του ελληνικού πληθυσμού που ξεριζώθηκε βίαια και την οικονομική κατάσταση αυτού του πληθυσμού. Πάνω σε ποια λοιπόν νομική βάση εγείρονται σήμερα οι οποιεσδήποτε διεκδικήσεις;

Αποτέλεσμα εικόνας για τουρκοκρητικοί που έμειναν στην κρήτη

Η όποια ακίνητη περιουσία Τουρκοκρητικών δεν είχε εκποιηθεί μαζί με την περιουσία του τουρκικού δημοσίου και των βακουφίων (θρησκευτικών ιδρυμάτων) στην Κρήτη, δόθηκε για την αποκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων, που βάρβαρα εκδιώχθηκαν από την γη τους. Το τουρκικό κράτος κέρδισε πολλαπλάσια από την κατακράτηση της ακίνητης περιουσίας του προσφυγικού Ελληνισμού, ο οποίος δεν έλαβε καμμία αποζημίωση για όσα έχασε. Άλλο τόσο αποζημιώθηκαν και οι Έλληνες της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου, που αναγκάστηκαν μέσα από σειρά διωγμών του κράτους και του παρακράτους της Τουρκίας να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους με μια βαλίτσα στο χέρι. Άλλο τόσο αποζημιώθηκαν και οι Έλληνες της Κύπρου, που έγιναν πρόσφυγες μέσα στο νησί τους, κάτω από τις σφαίρες και τις λόγχες του Αττίλα. Καλλίτερα λοιπόν η Τουρκία και οι πολίτες της να μην προκαλούν. Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί.

Τον τελευταίο καιρό έχουμε γίνει θεατές μιας προσπάθειας διαφόρων ημεδαπών παραγόντων να αναπτυχθούν οι δεσμοί της Κρήτης με τους απογόνους των Τουρκοκρητικών. Πασχίζουν να μας πείσουν ότι οι δύο πληθυσμοί, Κρητικοί και Τουρκοκρητικοί, ζούσαν αρμονικά κι αγαπημένα στην Κρήτη και την αγαστή τους συμβίωση ήρθε να διαταράξει η τεχνητή μισαλλοδοξία και ο εθνικισμός που πυροδοτήθηκε από τους πολιτικούς! Γλυκανάλατα μυθιστορήματα Ελλήνων και Τούρκων συγγραφέων εκδίδονται και μας γεμίζουν εικόνες αγάπης και αλληλοκατανόησης. Πολιτικοί και παραπολιτικοί προύχοντες μας σερβίρουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες διαστρέφοντας την ιστορία. Γιατί αν οι Κρητικοί ζούσαν αγαπημένοι με τους δυνάστες τους τότε προς τι όλες οι επαναστάσεις; Δεν είχαν τι άλλο να κάνουν; Όλα αυτά εντάσσονται στην διαδικασία θολώματος της μνήμης και ισοπέδωσης της Ιστορίας, όπως εύστοχα έχουν επισημάνει πνευματικά αναστήματα, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, και πνευματικά ιδρύματα, όπως η Ακαδημία.

Σχετική εικόνα

Αυτά είναι τα αποτελέσματα τέτοιων πρακτικών και διαδικασιών. «Εκεί που μας χρωστούσανε μας πήραν και το βόδι» λέει ο λαός. Μέσα στο ξετύλιγμα της νέο-οθωμανικής στρατηγικής του  νεοσουλτάνου Ερντογαν , οι Τουρκοκρητικοί επιστρέφουν και διεκδικούν τις περιουσίες τους. Ποιες περιουσίες, αυτές που έφτιαξαν με το μαχαίρι στον λαιμό του κρητικού λαού; Γιατί όποιος διεκδικεί την κληρονομιά των προγόνων του δεν δικαιούται μόνο την περιουσία αλλά και τα χρέη τους. Ελπίζω, χωρίς αισιοδοξία ομολογουμένως, ότι οι ανοητούντες που επιχειρούν παρόμοιες προσεγγίσεις και οι όποιοι αχαρακτήριστοι εγείρουν συζητήσεις για αυτονομίες, θα διδαχθούν κάτι από αυτή την κίνηση των φίλων και γειτόνων μας. Για όποιον δε έχει αμφιβολίες για τον τρόπο με τον οποίο οι Κρητικοί αντιμετώπιζαν τους Τουρκοκρητικούς, τον παραπέμπω στο σύντομο αλλά χυμώδες διήγημα του Ιωάννη Κονδυλάκη «Η Καμπάνα», από την συλλογή «Όταν ήμουν δάσκαλος» (εκδ. Εστία). Εκεί θα λάβει τις απαντήσεις που θέλει από τον «Διαβάτη» των Ελληνικών Γραμμάτων.

 Άντε μην ανεβάσουμε το αρχείο με τους μίζερους γενίτσαρους που για να γλυτώσουν τη φυγή ξαναντυθήκαν τον μανδύα του Ρωμιοκρητικού τότες στα παλιά και γίνανε Κρητίκαροι κατόπι . Ονόματα σύγχρονα και γνωστά που προέρχονται από την μαύρη μοίρα που επιφύλαξαν στην Ελληνικότητα του Κρητικού τόπου ….νισάφι !

 


ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΙΚΗ ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ

Μυζηθροπιτάκια, ντολμαδάκια με αμπελόφυλλα και ανθοί γεμιστοί στο τραπέζι πρόγαμου (γλέντι που διοργανώνεται μια δυο μέρες πριν από τον γάμο) στα Ανώγεια. Ο λυράρης Γιάννης Σωπασής.

Νένα Δημητρίου το άρθρο είναι της Νένας Δημητρίου

Οδηγώντας από το Αρκάδι με κατεύθυνση προς τη Σχολή Ασωμάτων, συναντήσαμε μια παρέα. Η «παρέα» στην Κρήτη είναι ένα άτυπο, φιλικό γλέντι που ξεκινά χωρίς ιδιαίτερη αφορμή και περιλαμβάνει φαγητό, ποτό και οπωσδήποτε μουσική. Η παρέα μπορεί να στηθεί στην αυλή ενός σπιτιού ή στην κορυφή του βουνού. Χρονικός προσδιορισμός ή περιορισμός δεν υπάρχει, ο χρόνος δεν είναι πεπερασμένος για τις παρέες. Πρόκειται για μια κατάσταση σχεδόν διονυσιακή, στην οποία μετέχουν μαζί με τους νέους και μεγαλύτεροι άντρες με σοφία και εύστοχο λόγο. Έχει πολλούς τέτοιους το νησί. Κάτω από δύο κουκουναριές είχαν στήσει ένα πτυσσόμενο τραπέζι και μερικές καρέκλες. Πιο κει ήταν παρκαρισμένο το βανάκι, στο πορτ μπαγκάζ υπήρχε μισό καρπούζι και μια λεκάνη γεμάτη κρέας – αρνί οφτό, δηλαδή «κρυμμένο», ψημένο μέσα στη φωτιά. Ο ένας λυράρης, ο άλλοι κρατούν λαούτο. Μας κάλεσαν κοντά και μας κέρασαν μία κούπα μαρουβά (το τυπικό κρητικό κρασί οικιακής οινοποίησης). Πρόσφεραν τυρί και έναν ασυνήθιστο μεζέ: κρέας βουτηγμένο προηγουμένως στο μέλι. Τα θυμάρια με πιάσαν από τη μύτη. «Ο συνδυασμός θαρρώ πως από τους Τιτάνες πέρασε στους Μινωίτες, κι έτσι έφτασε σ’ εμάς», λέει και χαμογελάει ο πασίγνωστος λυράρης Γιάννης Σωπασής, ο Βρουβογιάννης. «Τι συνηθίζετε να τρώτε οι Ρεθυμνιώτες;» ρωτώ. «Το βρισκούμενο», αποκρίνονται.

Ο παπα-Μανώλης και η Ελένη Σταυρουλάκη, ιδιοκτήτες της ταβέρνας «Η στροφή της γεύσης», στο Βυζάρι Αμαρίου.

Πίτες με σαράντα λογιών χόρτα

«Αν είχες ένα μουλάρι, ήσουν προνομιούχος. Πήγαιναν με το ζώο στα διπλανά χωριά, πουλούσαν την παραγωγή τους κι έπαιρναν ό,τι τους έλειπε», θυμάται ο Γιώργης Κατσαραγάκης, τον οποίο συναντάμε στα Σελλιά, στο νότιο Ρέθυμνο. Όλοι περνούσαν κυρίως με αυτά που έβγαζε το περβόλι τους. Κάθε μέρα ανεξαιρέτως, η νοικοκυρά πήγαινε στον κήπο και έκανε φαΐ με μια χούφτα βλίτα κι ένα κολοκύθι. Η ποσότητα του φαγητού ήταν περιορισμένη, αλλά η ποικιλία απεριόριστη και η ποιότητα κορυφαία. Η κουζίνα της Κρήτης είναι απόλυτα εξαρτημένη από τον χρόνο και τις αλλαγές της εποχής. Συγχρονισμένη με την ανθοφορία και την ξηρασία. Στα «πρωτοβρέξα» που ανθίζει η γη, τα χόρτα είναι αναρίθμητα. Αχάτζικας, ακουρνόποδες, λαγουδόχορτο, πρασούλι, λάμπαθο, καυκαλήθρες, σταρίδες και πόσα ακόμα. Η σταρίδα είναι γλυκιά, μπορεί να φαγωθεί και ωμή. Για το σταμναγκάθι επιμένουν ότι δεν του πάει να το αυγοκόψεις. Σε όλα τα χωριά που γυρίσαμε διηγούνται ιστορίες για νοικοκυρές που έβαζαν στις πίτες τους μετρημένα σαράντα λογιών χόρτα. Τα χόρτα τα έκαναν βραστά, λαδερά ή με κρέας σπανιότερα. Πιο συχνά με κουνέλι, που ήταν το κρέας που υπήρχε συνήθως διαθέσιμο, αφού τα κουνέλια μεγάλωναν μέσα στα σπίτια τους. Συνήθιζαν να τρώνε και το δέρμα. Η Φωτεινή Βαμιεδάκη, την οποία συναντήσαμε στον Μέρωνα, στον Δήμο Αγίου Βασιλείου, μας είπε πως η μητέρα της, Ευρυδίκη, το μαγείρευε με αγκινάρες, με μπάμιες, με φασολάκια ή μόνο με κρεμμύδια στιφάδο ή με φρέσκια ντομάτα και ρύζι. Όταν υπήρχαν λεμόνια, το έκαναν λεμονάτο με ρίγανη.

Αρνί ή χοιρινό έτρωγαν δύο φορές τον χρόνο. «Τα Χριστούγεννα που σφάζαμε τον χοίρο, τον κάναμε μαδιστό, με το δέρμα. Όλα τα μέρη του τα τρώγαμε. Τον κιμά τον κόβαμε με το μαχαίρι, δεν φαντάζεσαι τη νοστιμιά», λέει ο παπα-Μανώλης, τον οποίο συναντάμε στο Βυζάρι. Τα λεπτά έντερα τα έκαναν λουκάνικα, το παχύ γινόταν οματιές – γεμιστό με σταφίδες, ρύζι ή και πλιγούρι, καρύδια, κανέλα. Για τρεις μέρες άφηναν τα έντερα μέσα σε φλούδες από νεράντζι, για να μοσχομυρίσουν πριν από το μαγείρεμα. Από τα ψαχνά έκαναν τα απάκια και τα σύγλινα. Για το σύγλινο έκοβαν το κρέας του, έβαζαν κρασί και μπαχαρικά (αρκετό κύμινο, κανέλα, πιπέρι) και έπειτα το καβούρδιζαν μέχρι να γίνει καφεκόκκινο. Μαζί με το λίπος το έβαζαν στην κουρουπίτσα (κεραμικό δοχείο, πιθάρι). Από αυτό το λίπος χρησιμοποιούσαν στο ψωμί, στα μακαρόνια, στα αυγά. Όλα τα νοστίμιζε. Το απάκι δεν μαγειρευόταν, αλλά καπνιζόταν για να συντηρηθεί. Οι καλοί κρεοπώλες το παρασκευάζουν έως σήμερα με παραδοσιακό τρόπο. Ο Μιχάλης Βαβουράκης, που εκτρέφει βιολογικά χοιρινά στο βουνό πάνω από το χωριό Λαμπινή, μας έδειξε πώς: περνάει το ψαρονέφρι σε αλάτι, κύμινο, ξίδι και το καπνίζει σε ξύλο ελιάς μαζί με λίγο φασκόμηλο. Το κρέας από τα χοιρινά το πουλάει είτε νωπό είτε ως αλλαντικό στο βιολογικό του κρεοπωλείο, στο έμπα του χωριού Ατσιπόπουλου.

O Μιχάλης Βαουράκης εκτρέφει βιολογικά χοιρινά σε υψόμετρο 650 μ., κοντά στη λαμπινή, και πουλάει το κρέας τους είτε νωπό είτε μεταποιημένο σε νόστιμα αλλαντικά, στο κρεοπωλείο του στο Ατσιπόπουλο.

Λάδι όσο πάρει

Μη σας παραξενεύει που μια νησιώτικη κουζίνα δεν έχει συνταγές με ψάρι. Στα χωριά δεν είχαν πρόσβαση παρά μόνο σε μπακαλιάρο παστό, που τον έκαναν του Ευαγγελισμού και σε άλλες νηστείες. Λαδερά έτρωγαν το καλοκαίρι, τον χειμώνα όσπρια με τουρσί ή όσα λαχανικά είχαν αποξηράνει. «Την άνοιξη περνούσαμε κλωστή στις μπάμιες και στα φασόλια και τα κρεμνούσαμε στον ήλιο, για να έχουμε τον χειμώνα. Τις αγκινάρες τις κάναμε τουρσί, τις ντομάτες μπελτέ με μπόλικο λάδι», εξηγεί ο παπα-Μανώλης στο Βυζάρι – σημειώνω όσα προλαβαίνω. Τα χλωροκούκια τα μαγείρευαν με κρεμμύδι και τρυφερά σκορδόφυλλα. Για περισσότερη νοστιμιά κάποιες μαγείρισσες έφτιαχναν μια ψευτόσαλτσα με αλεύρι και λίγο ξίδι για να χυλώσει. Φαίνεται από τέτοια μαγειρικά κόλπα πως οι Κρήτες δεν είχαν μόνη έννοια να χορτάσουν, όπως συμβαίνει σε άλλες τοπικές κουζίνες. Το φαΐ τους έπρεπε να πληροί και γευστικές προδιαγραφές. Οι συνδυασμοί ήταν ανεξάντλητοι, κι αναρωτιέμαι πώς σήμερα, με την ευκολία της πρόσβασης και την πληθώρα των πρώτων υλών, έχουμε συρρικνώσει το διαιτολόγιο σε πέντε συνταγές. Όσο για την ευρηματικότητα; Τρανό παράδειγμα οι χοχλιοί, με τους οποίους φτιάχνουν δεκάδες φαγητά: χοχλιοί στην κατσαρόλα με πλιγούρι, με ρύζι και κολοκύθια ή μόνο με κολοκύθι και μπόλικο σκόρδο, ή με χόντρο, ή με χόντρο και πατάτες κ.ο.κ. «Τον χειμώνα που δεν έχει τόσα λαχανικά, τρώμε τα σπαρμένα – φακές, ροβίθια. Παλιά τρώγαμε και παπούλες. Όταν μεστώνουνε, κάνουν ένα λουβάκι (λωβό). Το λουβί το κάναμε βραστό. Το καλοκαίρι περνάμε με λαδερά, φασόλια δροσερά (έτσι λένε τα πράσινα, τα φρέσκα) με πατάτες στο τσικάλι ή φασόλια με βλίτα και κολοκυθάκια», θυμάται η Κατίνα Γρυντάκη από την Καλή Συκιά. Ένα ολόκληρο βιβλίο γράφει κάποιος μόνο με τα λαδερά τους. Ρωτάω για τα γεμιστά. Όποιος έχει φάει γεμιστά στην Κρήτη έχει να το λέει – νοστιμιά που περισσεύει. «Μελιτζάνα, κολοκύθι, πιπεριά και πατάτα γεμίζουμε, ανάμεσα βάζουμε ανθούς γεμιστούς και ντολμάδες με αμπελόφυλλα. Στη γέμιση, μαϊντανό και δυόσμο μπόλικο, το κρεμμύδι να είναι πολύ και λάδι όσο πάρει. Εκτός από του ταψιού το λάδι, θα βάλουμε σίγουρα μία φλιτζάνα στη γέμιση», υπογραμμίζει η Μαρία Γρυντάκη. Το Ρέθυμνο δεν είχε ποτέ πολύ λάδι, όπως τα Χανιά που κολυμπάνε. Αριθμεί έως σήμερα τους λιγότερους ελαιοπαραγωγούς σε σχέση με τους άλλους τρεις νομούς. Στο Ροδάκινο συναντήσαμε τον Γιώργο Ξερουδάκη, που τυποποίησε πρώτη φορά φέτος το δικό του βιολογικό ελαιόλαδο, το Eladaki, από ελιά τσουνάτη. Κάποια από τα δέντρα του είναι υπεραιωνόβια. «Ένα από αυτά έχει περίπου 10 μέτρα περίμετρο και η ηλικία του υπολογίζεται στα 2.000 έτη», υποστηρίζει ο ελαιοπαραγωγός. Βορειότερα, στα Αγγελιανά, ο Γιώργος Τζιανουδάκης της εταιρείας Cretanthos παράγει το δικό του έξτρα παρθένο ελαιόλαδο από κορωνέικη, από το 2011. Η παραγωγή φτάνει τους 10 τόνους από τα δικά του βιολογικά κτήματα, αλλά και συνεργαζόμενα, που είναι συμβατικά, ημιορεινής καλλιέργειας. Ο πατέρας του Γιώργου, χημικός, κατάφερε να δημιουργήσει μια πατέντα για τον δάκο, που εμποδίζει την αναπαραγωγή των πληθυσμών. Το ελαιόλαδο Cretanthos μετράει ήδη αρκετά βραβεία και το βρίσκουμε τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Το μελίσσι του Μανώλη Σφακιανάκη είναι μετακινουμενο ανάλογα με τις ανθροφορίες σε διάφορες περιοχές του νομού. Εδώ, οι μέλισσες τρυγούν θυμάρι στην αρχαία Ελεύθερνα. Πληροφορίες για το μέλι στο Τ/694.4222.634.

Μία κούπα με κρασί

Φεύγοντας από τα Αγγελιανά, σταματάμε στο κεραμικό χωριό, τις Μαργαρίτες, κοντά στην Ελεύθερνα. Όλο το χωριό ασχολείται με τον πηλό και είναι στολισμένο με κεραμικά απ’ άκρη σ’ άκρη. Ο Άρης και η Έμμα της ΕΑ Ceramics βρίσκονται εδώ έξι χρόνια και φτιάχνουν υπέροχα χρηστικά και διακοσμητικά σκεύη, όλα με φόρμες που εμπνέονται από τα μινωικά αγγεία. Σε αυτές έχουν εφαρμόσει σύγχρονο σχεδιασμό. Τα περισσότερα αντικείμενα «χορεύουν» πάνω στα ράφια. Δεν έχουν σταθερή, αλλά κοίλη βάση. «Όλα ξεκίνησαν με την κούπα-μαστό. Την είδαμε στην Κνωσό, ήταν πιθανότατα για να πίνουν κρασί. Οι αρχαίοι την κρατούσαν στο χέρι, οπότε δεν χρειαζόταν να έχει επίπεδο πάτο. Αυτά που κουνιούνται είναι τα πιο ασφαλή για να τα χρησιμοποιεί κανείς τρώγοντας στον καναπέ ή στο κρεβάτι, καθώς δεν τουμπάρουν. Ο σχεδιασμός τούς επιτρέπει να επανέρχονται», εξηγεί η Έμμα. Φεύγοντας από τις Μαργαρίτες, κάνουμε μια στάση στο οινοποιείο του Κλάδου, στον Γεροπόταμο. Από τον οινολόγο Μανώλη Κλάδο έχει περάσει στα παιδιά του, Στέλιο και Μάγδα. Καλλιεργούν τέσσερις ντόπιες ποικιλίες και τρεις γαλλικές, συμβάλλοντας στον πολλά υποσχόμενο αμπελώνα της Κρήτης. Δεν παράγουν περισσότερους από 90 τόνους κρασί, εξάγουν όμως στη Γερμανία ένα μικρό ποσοστό, ενώ τα κρασιά τους μπορεί κανείς να τα βρει σε όλο το νησί και στην Αθήνα. Έβαλαν το Ρέθυμνο στον χάρτη του οινοτουρισμού και κάνουν ξεναγήσεις στον αμπελώνα και γευσιγνωσία στις πέντε ετικέτες τους. Για το παλαιωμένο τους Βιδιανό και το μυρωδάτο Μοσχάτο Σπίνας αξίζει να οδηγήσετε μέχρι εκεί.

Τα τυριά της τρύπας, στο «Σπίτι του Βοσκού», στο Κρανιώτικο Αόρι.

Το τυρί, για να το φας, πρέπει να ξελαδώσει

Ξακουστά τα τυροκομεία του Μυλοποτάμου και του Αμαρίου. Είναι κοινή παραδοχή ότι στο Ρέθυμνο παράγονται κάποια από τα νοστιμότερα τυροκομικά της χώρας. Όλος ο τόπος «σπαρμένος» με κοπάδια που βόσκουν άγρια βότανα. Πώς να μην είναι νόστιμο το γάλα τους; Στα Σελλιά, ο Μιχάλης Παραδάκης στη Γαλακτοκομική Κρήτης παράγει μία από τις πιο γλυκοφάγωτες μαλακές «φέτες» της χώρας, το Σελιανό, που λόγω νομοθεσίας δεν μπορεί να λέγεται «φέτα», έχει όμως όλες τις χάρες της. Στο «Τυροκομιό» στις Καρίνες παράγουν από γραβιέρα και κεφαλοτύρι μέχρι γαλομυζήθρα και γίδινο σε φραντζόλα για τοστ. Εδώ μας έδωσαν την καλύτερη συμβουλή για τη γραβιέρα: «Το τυρί, για να το φας, πρέπει να ξελαδώσει», λέει ο Παντελής Τζουρμπάκης. Το αφήνεις, λέει, τουλάχιστον τρεις ώρες έξω από το ψυγείο, να ζεσταθεί πριν το καταναλώσεις, να βγάλει τα αρώματά του πριν το φας. Στους Κούμους, οι Γασπαράκηδες είναι τυροκόμοι από το 1962. Ο πατέρας Νίκος μάς διηγείται την ιστορία τους και ο Γιώργης μάς ξεναγεί. Στον χώρο όπου το τυρί μένει να ωριμάσει «ακούγεται» μια βαριά μυρωδιά, όλα τα βοτάνια που έχουν βοσκήσει τα ζώα τα καταλαβαίνεις. Ο Γιώργης παίρνει ένα κεφάλι, το χτυπάει με το χέρι και, ανάλογα με το πόσο κρουστό είναι, το μετακινεί από τον χώρο της ωρίμασης. Εδώ δοκιμάσαμε γραβιέρα γινωμένη για ενάμιση χρόνο με μεγάλες τρύπες (σημάδια ζύμωσης και ωρίμασης), αψιά, πικάντικη. Οι εργάτες κρατούν τις τσαντίλες με το στόμα (!) και καταφέρνουν να αδειάσουν το καζάνι με το τυρομάλαμα σε 8 λεπτά! Πατέρας και γιος φτιάχνουν ακόμα το τουλουμοτύρι μέσα σε προβιά. Ογδόντα κιλά μπορεί να χωρέσει το δερμάτινο δοχείο. Το τυρί μένει εκεί για έναν χρόνο και βγαίνει πικάντικο και εύθρυπτο. Δυσεύρετη ντελικατέτσα, διαθέσιμη κατόπιν παραγγελίας στους Γασπαράκηδες.


Τυροκομιό: Καρίνες, Τ/28320-22.360
Βογιατζιδάκης: Ρούστικα, Τ/28310-91.209
Γασπαράκης: Κούμοι, Τ/28310-41.072
Γαλακτοκομική Κρήτης: Σελλιά, Τ/ 28320-31.795

 


Δικό σου είναι αυτό που είσαι σε θέση να υπερασπιστείς…

Oι αποκαλύψεις του Wikileaks που δημοσιεύουν «Τα Νέα», και θέλουν την Τουρκία αποφασισμένη για στρατιωτική αντιπαράθεση στην ανατολική Μεσόγειο όταν η Κύπρος φθάσει στο στάδιο παραγωγής φυσικού αερίου, δεν πρέπει να εκπλήσσουν κανέναν, πλην των εγχώριων αφελών του ”γιουσουφακίζειν” και της τουρκολιγούρας.

Αν και όταν οι Τούρκοι εξασφαλίσουν την ανοχή (όχι απαραίτητα συναίνεση) των ΗΠΑ, θα χτυπήσουν! Ο λόγος που δεν το κάνουν τώρα, είναι πως τα σάλια τους τρέχουν και τα νύχια τους ακονίζονται για τη Συρία. Αν κλείσει η αναταραχή στη Μέση Ανατολή, έρχεται η σειρά μας, χωρίς να θέλω να παραστήσω το μάντη. Είναι απλώς εκτίμηση γεγονότων και καταστάσεων.

To έκθετο Καστελόριζο και η ακόμα πιο έκθετη Στρογγύλη, είναι πάντα ο Nο 1 στόχος, για να συρθεί σε εφ’ όλης αντιπαράθεση η Ελλάδα για το αιγαιακό status. Από το σύμπλεγμα Καστελορίζου η Στρογγύλη είναι που χαρίζει στην ελλαδική ΑΟΖ γειτνίαση με την κυπριακή. Ξεχάστε τα περί Διεθνούς Δικαίου, Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας κτλ κτλ. Οι διεθνείς συμβάσεις και συνθήκες υπάρχουν για να παραβιάζονται, και η Τουρκία, μαιτρ σε αυτό, έχει δείξει εδώ και δεκαετίες πόσο τις σέβεται. Δικό σου λοιπόν, πάνω και πέρα απ’ όλα, δεν είναι αυτό που είναι κατοχυρωμένο με συνθήκες. Δικό σου είναι αυτό που είσαι σε θέση να το υπερασπιστείς…

Αποτέλεσμα εικόνας για ελλάδα τουρκία η αντιπαράθεση

Υπάρχουν τρόποι άμεσης ενίσχυσης του Καστελόριζου, με πολλούς τρόπους, που δεν κοστίζουν παρά ελάχιστα. Προσφέρουν όμως τεράστια πλεονεκτήματα στην Ελλάδα, και μια έκταση στην ΑΟΖ της όσο ολόκληρη η Πελοπόννησος.

Αν ήμουν Τούρκος επιτελής, εκεί θα χτυπούσα. Γνωρίζετε τα ποσοστά επιτυχίας που δίνουν ειδικοί στο τουρκικό σχέδιο ”Suga” (=Πένσα), το οποίο αποκαλύφθηκε το φθινόπωρο πέρσι ; {Φυσικά ελάχιστοι γιατί τα εγχώρια ΜΜΕ προτιμούσαν τις παράτες των Athens Pride ,  Jason Αντιγόνη και άλλων σαχλών }Και το οποίο προέβλεπε προσβολή και κατάληψη Λέρου, Φούρνων και Οινουσσών; Ας μην επεκταθούμε, για να μείνουν τα τρόφιμα στα ράφια των σούπερ μάρκετ στη θέση τους…

Σε ότι αφορά την Κύπρο, κι εκεί έχουν επισημανθεί οι αχίλλειες πτέρνες της αμυντικής μας διάταξης. Δεν θα χτυπηθεί φυσικά ούτε η πλατφόρμα της Noble ούτε στόχοι ισραηλινοί ή άλλοι. Θα χτυπηθεί κυπριακή γη. Η Κύπρος πρέπει να τιμωρηθεί για το θράσος της να βγάλει φυσικό αέριο. Οι Τούρκοι γνωρίζουν που τους παίρνει. Και με ποιόν. Και ο συνήθης σφαλιαροφάγος ξέρουν όλοι στη γειτονιά ποιός είναι…

Τα μάτια μας δεκατέσσερα σε:

-Σύμπλεγμα Καστελορίζου (Ρω και Στρογγύλη=πρώτοι στόχοι)

-Τα μικρονήσια και βραχονήσια του ανατολικού Αιγαίου (και είναι πολλά…)

-Τα ακάλυπτα κυπριακά χωριά, μπροστά από την πράσινη γραμμή και εντός της νεκρής ζώνης (Δένεια, Μάμμαρι, Ποταμιά, Αθηαίνου κτλ…)

Μακάρι να διαψευστούμε  πανηγυρικά. Σε τρία χρόνια πάντως που οι Τούρκoι θα βγάλουν στους ουρανούς (είναι δικοί μας;) του Αιγαίου τα πρώτα F-35, θα στέλνουμε τους πιλότους μας πάνω σε ιπτάμενα ”Lada” να αντιμετωπίσουν ”Porsche”. Σε αποστολές αυτοκτονίας δηλαδή. Και οι διάφοροι  που τώρα χτυπιούνται για τους ”κακούς” και ”’άχρηστους’ εξοπλισμούς, τότε θα κρύβονται…για να μην αναφέρω πως κάποιοι που έφεραν τον τίτλο ”βατράχι” τρέχουν σαν κύριο μέλημα να δουν σε ποια περιφέρεια θα πάνε να σταυρωθούν …δε λέω πολλά αλλά ένστολος με παντελόνια τα τελευταία χρόνια δεν θα πετύχεις εκτός αν δεις παραπίσω ….Μανούσο τον λένε αλλά ως εκεί να μη θεωρηθώ ότι κάνω και διαφήμιση …

Παραπάνω γράφω για τα F35 στα οποία ο δήθεν σκληρός Αμερικανός βάζει φραγή στην εντός των ΗΠΑ αποστολή και εκπαίδευση τουρκων πιλότων ….Απλά γέλια μιας και αναφέρεται στην 3η σειρά εκπαιδευόμενων που αφορά μια μικρή εναπομείνασα ομάδα η οποία άνετα θα εκπαιδευτεί από τις προηγούμενες σειρές (1η που ήδη τελείωσε και 2η που συνεχίζει κανονικά αυτή την ώρα που γράφουμε )

Μακάρι να διαψευστώ. Το θέλω όσο τίποτα…

Μια τουρκική παροιμία πάντως λέει πως ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ….

(BUNU BEKLEYEN BUNLAR İÇİN HER ZAMAN HER ZAMAN ASLA ….)

Ελπίζω να μην είναι αργά για μας, και για ότι σκοπεύουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας…

 


ΤΥΡΟΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ

 

H Ελλάδα είναι τα τελευταία έτη, η πρώτη χώρα στον κόσμο στην κατά κεφαλήν κατανάλωση τυροκομικών προϊόντων. Η ετήσια κατανάλωση τυριού ξεπερνά σύμφωνα με τα στοιχεία, ακόμα και τους Γάλλους. Τα τυριά αποτελούν βασικό είδος της μεσογειακής διατροφής και για τον Έλληνα καταναλωτή το τυρί θεωρείται απαραίτητο για το καθημερινό τραπέζι. Υπολογίζεται ότι οι Έλληνες καταναλώνουν ετησίως κατ’ άτομο πάνω από 30 κιλά τυρί.

Ημίσκληρο καπνιστό τυρί μικρό - karamanlidika.gr

Εγχώρια κατανάλωση

Ανάλυση της εγχώριας φαινομενικής κατανάλωσης τυροκομικών προϊόντων, σε τόνους, για τα έτη 1993-2016.

Έτος Παραγωγή Εισ/γές Εξ/γές Φαιν/κη
Καταν.
Μεταβολή Καταν. κατ’
άτομο (kg)
1993 185.682 56.383 12.545 229.520 21,22
1994 197.598 64.679 13.755 248.522 8,3% 22,98
1995 201.922 60.679 16.076 246.525 -0,8% 22,79
1996 192.112 56.420 17.551 230.981 -6,3% 21,36
1997 205.110 66.130 16.742 254.498 10,2% 23,53
1998 218.216 66.907 19.637 265.486 4,3% 24,55
1999 223.871 66.957 21.139 269.689 1,6% 24,94
2000 219.521 69.657 21.821 267.357 -0,9% 24,72
2001 230.015 69.151 25.193 273.973 2,5% 25,33
2002 232.534 70.282 23.323 279.493 2,0% 25,84
2003 217.355 76.408 28.391 265.372 -5,1% 24,54
2004 235.621 83.443 34.127 284.937 7,4% 26,35
2005 236.900 87.304 25.418 298.786 4,9% 27,63
2006 240.100 96.811 31.280 305.631 2,3% 28,26
2007 255.515 118.245 39.875 333.885 9,2% 30,87
2008 265.189 112.494 41.360 336.323 0,7% 31,10
2009 269.094 125.015 41.654 352.455 4,8% 32,59
2010 286.092 118.665 43.247 361.510 2,6% 33,43
2011 272.258 113.884 49.025 337.117 -6,7% 31,17
2012 256.200 110.042 50.759 315.483 -6,4% 29,17
2013 267.421 114.523 52.919 329.025 4,3% 30,42
2014 277.784 117.858 57.957 337.685 2,6% 31,22
2015* 287.000 117.000 60.000 344.000 1,9% 31,81
2016* 294.000 118.000 62.000 350.000 1,7% 32,36

Με στοιχεία από Ε.Λ.Ο.ΓΑ.Κ., ΕΛ.ΣΤΑΤ. και Eurostat.
* 2015, 2016 κατ’ εκτίμηση.

Διεθνής κατανάλωση

Διεθνής φαινομενική κατανάλωση τυροκομικών προϊόντων, σε κιλά, για το έτος 2013.

Χώρα Κατανάλωση
κατ’ άτομο
Ελλάδα 30,42
Γαλλία 26,08
Δανία 26,01
Ισλανδία 25,36
Κύπρος 24,16
Μάλτα 21,77
Γερμανία 22,59
Ελβετία 21,36
Αυστρία 21,02
Ολλανδία 20,96
Ρουμανία 20,87
Ιταλία 20,70
Φινλανδία 20,68
Τουρκία 19,37
Σουηδία 18,87
Πολωνία 18,60
Ηνωμένες Πολιτείες 14,06

Με στοιχεία από Eurostat, Canadian Dairy Information Centre και FAO.

Τα τυριά κατέχουν σημαντική θέση στο τραπέζι και στην καρδιά των Κρητικών.

 

Η κτηνοτροφία ως κύρια πηγή εσόδων των ορεινών όγκων του νησιού, εκτός από υψηλής ποιότητας κρέας αιγοπροβάτων, πρόσφερε και προσφέρει άφθονο γάλα το οποίο τυροκομείται είτε στα υπαίθρια τυροκομία στα όρη (μιτάτα), είτε σε σπίτια, και σήμερα περισσότερο σε οργανωμένα τυροκομεία υψηλών προδιαγραφών.

Υπάρχουν πολλές παραλλαγές τυροκομικών προϊόντων, πολλά από αυτά ιδιαίτερα δημοφιλή και εκτός Κρήτης.

Οι Κρήτες κατανάλωναν το τυρί σε διάφορα γεύματα κατά την διάρκεια της ημέρας, και είχε ιδιαίτερη θέση στο εδεσματολόγιο των επιδορπίων όπως και στην παραδοσιακή ζαχαροπλαστική.

Το γάλα που χρησιμοποιείται είναι πρόβειο και κατσικίσιο σε διάφορες αναλογίες και ποτέ αγελαδινό.

Αποτέλεσμα εικόνας για το κρητικό τυρί

  1. Ανθότυρος ξηρός (ή Αθότυρος) :Τυρί από μίγμα τυρογάλακτος και φρέσκου γάλακτος με συνεκτική μάζα και ελάχιστο αλάτι.
  2. Ανθόγαλο: Το ανθόγαλο μπορεί να αντικαταστήσει ζωικά λίπη που χρησιμοποιούνται ευρέως στην μαγειρική και ζαχαροπλαστική.
  3. Γαλομυζήθρα: Τυρί, με πολύ απλή διαδικασία τυροκόμησης, όπου το γάλα μετατρέπεται σε τυρί με φυσική όξυνση, δηλαδή κόβει .
  4. Γραβιέρα Κρήτης (ΠΟΠ): Γεύση ελαφρά αλμυρή, γεμάτη από βούτυρο και πρωτεΐνες γάλακτος. Φτιάχνεται από αιγοπρόβειο γάλα.
  5. Κεφαλοτύρι: Τυρί με συνεκτική μάζα και υποκίτρινο χρώμα. Η γεύση του είναι αλμυρή, πικάντικη και λιπαρή.
  6. Λευκό τυρί άρμης: Δεν αποτελεί παραδοσιακό τυρί αν και παράγεται και καταναλώνεται ευρέως στο Νησί. Είναι τυρί τύπου φέτα.
  7. Μαλάκα (τυρομάλαμα): Είναι η τυρόμαζα που προκύπτει στο πρώτο στάδιο της τυροκόμησης της γραβιέρας.
  8. Μυζήθρα: Ένα τυρί που φτιάχνεται σ’ όλη την Ελλάδα και προέρχεται από το τυρόγαλο της τυροκόμησης άλλου τυριού.
  9. Ξυνομυζήθρα (ΠΟΠ): Η γεωγραφική ζώνη στην οποία παράγεται το γάλα από το οποίο παρασκευάζεται η Ξινομυζήθρα Κρήτης, οριοθετείται από τα διοικητικά όρια των νομών Χανίων, Ρεθύμνης, Ηρακλείου και Λασιθίου
  10. Ξύγαλο Σητείας (ΠΟΠ): Το Ξύγαλο Σητείας είναι ένα ξεχωριστό προϊόν, που παρασκευάζεται στηριζόμενο στην ακραίωνη παράδοση της γεωγραφικής περιοχής της Σητείας
  11. Πηχτόγαλο Χανίων (ΠΟΠ) : Απλό καθημερινό τυρί που παρασκευάζεται στον νομό Χανίων της Κρήτης. Έχει γιαουρτώδη υφή και ελαφρά υπόξινη γεύση
  12. Στάκα: Μεταξύ τυριού και γιαουρτιού ένα ακόμα διαφορετικό γαλακτοκομικό προϊόν.
  13. Στακοβούτυρο:: Ο στακοβούτυρος όπως είναι ακόμα σε υγρή μορφή, συσκευάζεται σε γυάλινα βάζα και τοποθετείται στο ψυγείο. Χρησιμοποιείται στη ζαχαροπλαστική και στη μαγειρική
  14. Τουλουμοτύρι: Είναι τυρί παραδοσιακής τυροκόμησης. Το τυρί ωριμάζει μέσα στο δέρμα του ζώου. Σήμερα η διαδικασία σπανίζει.
  15. Τυροζούλι: Παραδοσιακό τυρί της οικόσιτης αιγοπροβατοτροφίας.

 ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΓΡΑΜΜΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ – ΡΕΘΥΜΝΟΥ ? ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑΣ

Λέτε να δούμε και νέα ακτοπλοϊκή γραμμή σύντομα; Και μάλιστα μία γραμμή που θα συνδέει τη Κρήτη με τον Πειραιά από το Ρέθυμνο μέσω Μήλου; Και τι ρόλο θα παίξει η γραμμή Ραφήνας – Ρέθυμνο μέσω Κυκλάδων; Οπως όλα δείχνουν ξεκινάμε από μηδενική βάση για τους φορείς του Ρεθύμνου, η κουβέντα, που εξετάζουν το θέμα της ακτοπλοϊκής σύνδεσης με το λιμάνι του Πειραιά. Σκοπός τους; Να «σπάσει» η ακτοπλοϊκή απομόνωση που χρόνια τώρα ταλανίζει το νομό. Βασικό μέλημά τους είναι η εκπόνηση μιας νέας μελέτης βιωσιμότητας της γραμμής, η οποία θα λειτουργήσει  ως «πυξίδα» για τις περαιτέρω σχετικές ενέργειες τους στην προσπάθεια αναζήτησης λύσης του προβλήματος.

Αποτέλεσμα εικόνας για η ακτοπλοία στο ρέθυμνο

Οι εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης, μαζί με άλλους παραγωγικούς φορείς, αλλά και τα μέλη της αρμόδιας επιτροπής που έχει συστήσει ο δήμος έκατσαν στο τραπέζι και σε πρώτη φάση αποφασίστηκε να κληθούν το επόμενο διάστημα στο Ρέθυμνο, ο καθηγητής του τμήματος Ναυτιλιακών Σπουδών του πανεπιστημίου Πειραιά, Άγγελος Παντουβάκης, μαζί με την ομάδα του, ώστε να συζητηθούν όλες οι λεπτομέρειες και οι βασικοί παράμετροι για την εκπόνηση της μελέτης.

«Η Περιφέρεια Κρήτης, μαζί με τον Δήμο έχουν συμφωνήσει να αναλάβουν οικονομικά την δαπάνη για την μελέτη βιωσιμότητας της γραμμής Ρέθυμνο – Πειραιάς», τόνισε μεταξύ άλλων η αντιπεριφερειάρχης Ρεθύμνου, Μαίρη Λιονή και συνεχίζοντας πρόσθεσε πως «υπάρχει ήδη επικοινωνία με τον κ. Παντουβάκη, ο οποίος θα κληθεί στο Ρέθυμνο για να ξεκινήσει η όλη διαδικασία, που απαιτεί μεγάλη γραφειοκρατία, δεδομένου ότι θα πρέπει να γίνουν και προγραμματικές συμβάσεις».

Στην αναγκαιότητα εκπόνησης της μελέτης, αναφέρθηκε και ο δήμαρχος, Γιώργος Μαρινάκης, ο οποίος -όπως είπε χαρακτηριστικά- θα λειτουργήσει ως «μπούσουλας», δεδομένου ότι βάσει αυτής οι φορείς του Ρεθύμνου θα μπορούν να απευθυνθούν είτε σε ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια, είτε σε υπάρχουσες ναυτιλιακές εταιρίες, είτε σε άλλους φορείς που ενδεχομένως υπάρξουν, για να δοθεί λύση στο πρόβλημα.

«Τα δεδομένα της μελέτης που είχε εκπονηθεί για τον ίδιο σκοπό πριν από χρόνια -τόνισε- έκαναν λόγο για ένα πλοίο 15 ετών με άλλες συνθήκες και άλλες κοστολογήσεις στα καύσιμα και γενικά με άλλες παραμέτρους. Τώρα, τα δεδομένα είναι συγκεκριμένα και θεωρώ ότι θα πρέπει να γίνει εκτίμηση όλων των παραμέτρων. Μακάρι να προκύψει ένα θετικό αποτέλεσμα, ώστε να μπορούμε να διεκδικήσουμε αυτή την γραμμή».

Στην παρούσα φάση πάντως, τα μέχρι σήμερα δεδομένα επικεντρώνονται στην προσωρινή λύση που -όπως όλα δείχνουν- θα δοθεί για την τουριστική περίοδο με την δρομολόγηση πλοίου στην γραμμή Ρέθυμνο – Ραφήνας. Συνεχείς όμως είναι και οι επαφές του δημάρχου Ρεθύμνου με τον δήμαρχο Μήλου στην κατεύθυνση να βρεθεί λύση για την ακτοπλοϊκή σύνδεση του Ρεθύμνου με τον Πειραιά μέσω του εν λόγω νησιού.

«Θεωρούμε», τόνισε ο κ. Μαρινάκης, «ότι η διασύνδεση του Ρεθύμνου με τον Πειραιά μέσω της Μήλου, δίνει περισσότερη ελπίδα στο όλο εγχείρημα, δεδομένου ότι και το εν λόγω νησί παρουσιάζει ιδιαίτερο τουριστικό ενδιαφέρον». Και συνεχίζοντας πρόσθεσε ότι «οι τελευταίες πληροφορίες του κάνουν λόγο ότι ο κ. Καραμπέκος, που έχει αποκτήσει το πλοίο «ΕΛΛΗ Τ.» ενδιαφέρεται να έλθει στο Ρέθυμνο. Αν το πλοίο είναι αξιόπλοο και έχει όλα τα απαραίτητα πιστοποιητικά, τότε είναι καλοδεχούμενο. Πάντως προσωπική μου προτίμηση είναι αυτό να γίνει από τις υπάρχουσες ναυτιλιακές εταιρίες για να έχει το εγχείρημα και μακροημέρευση, διότι δεν γνωρίζω κατά πόσο ένας τρίτος μπορεί να αντέξει τον ανταγωνισμό των ήδη μεγάλων εταιριών στο νησί μας».

Έτοιμο το «ΕΛΛΗ» για να μπει στη γραμμή;

Ταυτόχρονα σύμφωνα με πληροφορίες, το πλοίο ΕΛΛΗ Τ., εξαγοράστηκε σε πλειστηριασμό έναντι 650 χιλιάδων δολαρίων, με τον αγοραστή να προτίθεται να το επαναφέρει στο δρομολόγιο Ρέθυμνο – Πειραιάς – Ρέθυμνο, ενώ παράλληλα για την καλοκαιρινή περίοδο θα υπάρχει δρομολόγιο από Ρέθυμνο για Ραφήνα μέσω Κυκλάδων.

Οπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδ nautilia.gr το “ΕΛΛΗ Τ” ναυπηγήθηκε στην Ιαπωνία (Kochi Jyuko Heavy Industries) το 1976. Έχει χωρητικότητα 12.338gt , μήκος 141,7 μέτρα, πλάτος 23,5 μέτρα και βύθισμα 5,95 μέτρα. Μπορεί να μεταφέρει 1.100 επιβάτες και 420 Ι.Χ.. Διαθέτει 2 κύριες μηχανές 2 x MAN-Kawasaki 14V49/54MU diesel συνολικής ιπποδύναμης 16.000 b.h.p. και μπορεί να αναπτύξει υπηρεσιακή ταχύτητα 19 κόμβων. το Μάρτιο του 2012, είχε ναυλωθεί στη ρεθεμνιώτικη Cretan Ferries από την Endeavour Lines- και ταξίδεψε στη γραμμή Πειραιάς – Ρέθυμνο μόλις για 2 μήνες, καθώς καθηλώθηκε από σοβαρή μηχανική βλάβη. Από τις 23.9.2012 ήταν παροπλισμένο στα Αμπελάκια Σαλαμίνας με την τύχη του να παραμένει αβέβαιη. Στα τέλη του Ιουνίου 2018, πουλήθηκε σε πλειστηριασμό στην Sea Speed Lines.

Αποτέλεσμα εικόνας για η ακτοπλοία στο ρέθυμνο

Σε σχετική συνάντηση στο δημαρχείο Ρεθύμνου, αποφασίστηκε η εκπόνηση μελέτης των οικονομικών δεδομένων σε περίπτωση ναύλωσης πλοίου στο δρομολόγιο Ρέθυμνο – Πειραιάς – Ρέθυμνο με την περίπτωση για στάση στη Μήλο να θεωρείται ως η εναλλακτική με την πιο πιθανή προοπτική υλοποίησης. Η Περιφέρεια Κρήτης, αναλαμβάνει το κόστος της μελέτης, όπως ανέφερε η αντιπεριφερειάρχης Ρεθύμνου, Μαρία Λιονή.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο δήμαρχος Ρεθύμνου, Γιώργος Μαρινάκης, στην εκπομπή «ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ» της ΚΡΗΤΗ TV με τον Γιώργο Σαχίνη, καταφέρθηκε εναντίον «συγκεκριμένου πρωταγωνιστή» που ετοίμαζε φιάσκο, μην έχοντας καλέσει τον ίδιο σε σημαντική συνεδρίαση για την ακτοπλοϊκή σύνδεση του Ρεθύμνου. Στο προσεχές διάστημα, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιά από το τμήμα Ναυτιλιακών σπουδών θα βρεθεί στο Ρέθυμνο για την έναρξη της μελέτης με τις δύο μεγάλες υφιστάμενες εταιρείες του κλάδου στην Κρήτη να μην έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον, παρότι θεωρείται ότι θα μπορούσαν ευκολότερα να επεκταθούν και στο λιμάνι του Ρεθύμνου, παρά να έρθει νέος «παίκτης» στο νησί.

Πηγές: rethemnosnews.gr & neakriti.gr

 Η τελευταία έκθεση βιωσιμότητας μιας ακτοπλοϊκής γραμμής Πειραιά Ρεθύμνου συντάχθηκε και παρουσιάσθηκε το 2009 και μπορείτε να την διαβάσετε παρακάτω

Meleth_Biwsimothtas_Ploiou_Final


ΤΟΥΡΚΟΚΡΗΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΧΡΩΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

«Οι πρόγονοί μας (οι Τούρκοι) πήραν τα εδώ μέρη (δηλ. την Κρήτη) από τους Ενετούς, όχι από τους Ρωμιούς. Οι Ρωμιοί ήλθαν μετά από εμάς, γεννοβόλησαν, γεννοβόλησαν κι εμείς γίναμε μειοψηφία. … Αν έρχονταν και τα έκαναν αυτά οι απόγονοι των Βενετών, θα είχαν δίκιο. Τους διώξαμε από τη χώρα τους. Αλλά το να το κάνουν οι Ρωμιοί, που ήρθαν μετανάστες μαζί και μετά από μας, είναι μεγάλη αδικία». Τα παραπάνω είναι ένα ενδεικτικό απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Τα παιδιά του πολέμου» του πιο γνωστού τουρκοκρητικού και συγγραφέα Αχμέτ Γιορουλμάζ.

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 ακολούθησε η απίστευτη Ανταλλαγή πληθυσμών. 1.500.000 Έλληνες εγκατέλειψαν τις πατρογονικές εστίες τους στη Μ. Ασία και αντίστοιχα 400.000 Τούρκοι εγκατέλειψαν τον ελλαδικό χώρο. Το 1/10, δηλαδή περίπου 40.000 Τούρκοι της Κρήτης, οι Τουρκοκρητικοί, εγκατέλειψαν το νησί.

Οι δεκάδες χιλιάδες αυτοί μουσουλμάνοι έκαναν την εμφάνισή τους στην Κρήτη κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας στο νησί (1669-1898). Δεν υπήρξε όμως αναγκαστική μετακίνηση μουσουλμάνων στο νησί από την Ανατολή, αλλά αλλαξοπίστησε μεγάλος αριθμός κρητικών! Αυτό έγινε από κατοίκους του νησιού που ήθελαν είτε να αποφύγουν τον κεφαλικό φόρο, που επέβαλαν οι Οθωμανοί, είτε για να μπορούν να αποκτούν καλλιεργήσιμα χωράφια (πράγμα το οποίο δύσκολα μπορούσε να κάνει ένας χριστιανός) είτε για να κάνουν καριέρα στο στρατό και τη διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επίσης πολλοί από τους 40.000 Τουρκοκρητικούς είναι απόγονοι μεικτών γάμων.

Τουρκοκρητικοί
Τουρκοκρητικοί

Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι οι μουσουλμάνοι της Κρήτης να φτάσουν, παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης το 1821, το 45%-50% του πληθυσμού του νησιού. Είναι κάτοικοι των πόλεων στη συντριπτική πλειοψηφία, όλοι μιλούν τα ελληνικά και αγνοούν τα τουρκικά. Πολλοί ήταν κρυπτοχριστιανοί και μετά το Τανζιμάτ και τη φιλελευθεροποίηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επέστρεψαν στον χριστιανισμό. Η συντριπτική πλειοψηφία όμως πήρε το μέρος των Οθωμανών στην προσπάθειά τους να καταπνίξουν τις εξεγέρσεις των Κρητικών τον 19ο αι.

Αρχές  του 20ου αι. οι Τουρκοκρητικοί ήταν πλέον μόλις το 8% του πληθυσμού του νησιού. Θεωρείται θρησκευτική κι όχι εθνική μειονότητα, αλλά ποτέ δεν ενώθηκαν με τον χριστιανικό πληθυσμό του νησιού. Θεωρούνταν Τούρκοι από τη μέρα που αλλαξοπίστησαν και βοήθησαν τις οθωμανικές στρατιωτικές δυνάμεις να καταπνίξουν στο αίμα τις εξεγέρσεις των χριστιανών. Η συμμετοχή τους στις σφαγές των Χριστιανών και στη βίαιη καταστολή των κρητικών επαναστάσεων των περιόδων 1866-1869 και 1897-1899 και με αποκορύφωμα τις σφαγές εκατοντάδων Ελλήνων των Χανίων τον Αύγουστο του 1898, γεγονός που στάθηκε αφορμή για την επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων, αποξένωσε ακόμη περισσότερο τις δύο κοινότητες. Γι’ αυτό με τη συνθήκη της Λωζάννης και την Ανταλλαγή πληθυσμού εκπατρίστηκαν και εγκαταστάθηκαν κυρίως στο Αϊβαλί της Μ. Ασίας.

Οι τουρκοκρητικοί του Χρωμοναστηρίου περίπου 17 οικογένειες κυρίως μετέβησαν στην περιοχή της Μερσίνης μαζί με αρκετούς άλλους από άλλα χωριά της Ρεθύμνης

σημ : Η επαρχία Μερσίνης είναι επαρχία της νότιας Τουρκίας στο διαμέρισμα της Μεσογείου. Η επαρχία βρίσκεται απέναντι από την Κύπρο και σ’ αυτήν ανήκει και το νοτιότερο σημείο της χερσονήσου της Ανατολίας.

Ξαναγυρίζω λοιπόν στον Αχμέτ Γιορουλμάζ, τον γνωστότερο τουρκοκρητικό συγγραφέα, όπως είπα παραπάνω, ο οποίος αναφέρει ότι «βάλαμε τα ρωμαίικα ως μητρική μας γλώσσα, αλλά με τη θρησκεία μας δεν ξεχάσαμε ποτέ τον τουρκισμό μας». Με αυτό διατυπώνεται η επίσημη τουρκική θέση ότι οι τουρκοκρητικοί είχαν τουρκική ρίζα. Όπως όμως ανέφερα παραπάνω μελέτες όπως των D. Brewer και M Pekin αναφέρουν ότι η αλλαξοπιστία είναι κυρίως η αιτία εμφάνισης του τουρκικού πληθυσμού στην Κρήτη.

Αϊβαλί (Κυδωνιές). Το λιμάνι και η παραλία με τα καφενεία, ευχετήρια κάρτα 1910-20. Με τη συνθήκη της Λωζάννης και την Ανταλλαγή των πληθυσμών οι Τουρκοκρητικοί εκπατρίστηκαν και εγκαταστάθηκαν κυρίως στο Αϊβαλί της Μ. Ασίας.

 

Αϊβαλί (Κυδωνιές). Το λιμάνι και η παραλία με τα καφενεία, ευχετήρια κάρτα 1910-20. Με τη συνθήκη της Λωζάννης και την Ανταλλαγή των πληθυσμών οι Τουρκοκρητικοί εκπατρίστηκαν και εγκαταστάθηκαν κυρίως στο Αϊβαλί της Μ. Ασίας.

Ο Γιορουλμάζ σε άλλο σημείο αναφέρει ότι είναι «απόγονος της 15ης γενιάς των στρατιωτών που πήγαν στην Κρήτη από την Ανατολία και τη Ρούμελη» και ότι «πάντα αισθανόμουν μία πικρία που δε γνωρίζαμε καλά την τουρκική γλώσσα που θα έπρεπε να είναι η μητρική μας». Η εξωφρενική άποψη ότι οι Έλληνες έφτασαν στο νησί μετά από τους Τούρκους ενισχύεται με λόγια όπως ότι «εμείς δεν πήγαμε να διώξουμε τους χριστιανούς από τον τόπο τους, εκείνοι ήλθαν στον τόπο μας μετά από μας να μας εκπατρίσουν». Παρακάτω συνεχίζει λέγοντας ότι «ουδέποτε λησμονήσαμε το έθνος μας» και απόδειξη είναι ότι οι Τουρκοκρητικοί στην Κρητική Εθνοσυνέλευση «υπερασπίζονταν τα συμφέροντα του Οθωμανικού κράτους», ενώ όσοι στρατεύθηκαν στον ελληνικό στρατό αρνήθηκαν να πυροβολήσουν εναντίον των συμμάχων των Οθωμανών, δηλαδή των Γερμανών και των Βουλγάρων. Και ενώ παραδέχεται ότι αρνούνταν να πυροβολήσουν καταδικάζει ότι πέρασαν στρατοδικείο!

Ο πιο γνωστός τουρκοκρητικός συγγραφέας Αχμέτ Γιορουλμάζ

 

Ο πιο γνωστός τουρκοκρητικός συγγραφέας Αχμέτ Γιορουλμάζ

Τουρκοκρήτες ή Τουρκοκρητικοί ονομάζονταν οι μουσουλμάνοι κάτοικοι της Κρήτης, από την κατάκτησή του νησιού το 1669

Οι μουσουλμάνοι της Κρήτης ήταν κρητικής καταγωγής και ομιλητές της κρητικής διαλέκτου.Ελάχιστοι εξ αυτών μιλούσαν και έγραφαν την Οθωμανική Τουρκική, που τη μάθαιναν ως ξένη γλώσσα.

Οι Τουρκοκρήτες προέρχονται από: α) Κρητικούς που εξισλαμίσθηκαν μαζικά (ολόκληρα χωριά) σε διάφορες περιόδους, προκειμένου να αποφύγουν τον κεφαλικό φόρο των απίστων.

β) Μεγάλους και μικρούς γαιοκτήμονες οι οποίοι εξισλαμίσθηκαν οικειοθελώς μετά την οθωμανική κατάκτηση της Κρήτης, ώστε να μπορέσουν να διατηρήσουν στο ακέραιο τις περιουσίες και τα αξιώματά τους.

Η Ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας βασίστηκε στην θρησκευτική ταυτότητα, και περιελάμβανε τους Έλληνες ορθόδοξους χριστιανούς πολίτες της Τουρκίας, και τους Μουσουλμάνους πολίτες της Ελλάδας.

Ήταν υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών μεγάλης κλίμακας, ή αλλιώς, συμφωνημένη αμοιβαία εκτόπιση. Η μοναδική στην παγκόσμια ιστορία που υπαγορευόταν από διακρατική σύμβαση.

Οι Τουρκοκρήτες αποτελούσαν, σε διάφορες περιόδους, περίπου το 1/8 έως 1/4 του πληθυσμού της Κρήτης.

Κατά κανόνα δεν μιλούσαν την Τουρκική και δεν τηρούσαν τους τύπους της μουσουλμανικής πίστης, έπιναν κρασί, έτρωγαν χοιρινό κρέας κλπ. Χαρακτηριστικό είναι ότι αρκετοί εξισλαμίσθηκαν οικειοθελώς.

Κατά την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 αναγκάσθηκαν όλοι ανεξαιρέτως να εγκαταλείψουν την Κρήτη ως Οθωμανοί. Στην Τουρκία όπου μετεγκαταστάθηκαν, οι γηγενείς Τούρκοι τους αποκαλούσαν “σουνετλη γκιαούρ”, δηλαδή περιτετμημένους απίστους !

Σύμφωνα με τον Αχμέτ Γιορουλμάζ οι Τουρκοκρητικοί της Μερσίνης, είναι εξισλαμισμένοι Έλληνες της Κρήτης και άρχισαν να εγκαταλείπουν σιγά σιγά την Κρήτη με την ανταλλαγή των πληθυσμών.

Από τον οικισμό ” Χώρα μοναστήρ ” εγκατέλειψαν 16 ή 17 οικογένειες με 75 περίπου άτομα που το μεγαλύτερο μέρος τους πήγαν στην νότια Τουρκία στην ευρύτερη περιοχή της Μερσίνης ( το λιμάνι της περιοχής απ όπου ξεκίνησε ο Αττίλας στην Κύπρο) .

Στα άρθρα του ο ανεκδιήγητος αυτός τύπος αναφέρει μερικά ονόματα που δεν είμαι σε θέση να ξέρω αν αφορούν υπαρκτά πρόσωπα ..όπως Δογάν Αριεμ , Δελή Τσιοχλαρ κλπ 

Οι ίδιοι δεν ξεχνούν την Κρήτη. Μιλούν Κρητικά και προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανή την παράδοση της Κρήτης.

Μια τέτοια περίπτωση είναι το παρακάτω βίντεο που προβλήθηκε πρόσφατα από ένα Κρατικό κανάλι και χορεύουν “Ανωγειανό Πηδηχτό” .

Πρόκειται για Τουρκοκρητικούς της Μερσίνης, μια από τις περιοχές που μένουν αρκετοί Τουρκοκρητικοί μέχρι και σήμερα.

Οι Τουρκοκρητικοί της Μερσίνης χορεύουν επιδέξια των Ανωγειανό Πηδηχτό !!!


27-30 Ιανουαρίου 1868 . Η Μάχη του Βρύσινα , Χρωμοναστηρίου , Μύλων

Τα μάγουλα καίγανε όπως έτρεχε επάνω στα χαράκια σαν αητόπουλο που πρωτοβγήκε στον αγέρα .Τα ρουθούνια έτρεχαν υγρά σαμπώς να τανε απο την βροχή που έπεφτε ασταμάτητα Γενάρη μήνα ή να τανε απο την ανάσα που βγαινε κοφτή …

“” Παπα Μανώλη εγίνηκαν μερικοί και ανηφορίζουν επαέ ”’ έκρουξε το Γιαννιό που χενε καντηλοφόρο ο παπάς στην εκκλησιά κάτω στο χωριό και ποτές του δεν εσκέφτηκε να αποχωριστεί τον αρχηγό είτε στα καλά μηδέ στους ζορέδες .

Ο Μανώλης Ανδρεαδάκης ο φοβερός και τρόμος για τους Τούρκους κουλουριάστηκε γύρω απο το ντουφέκι ντου και έγνεψε κατά κει που έτρεχε το κοπέλι .., κοντοζυγώνει η ώρα , ” αμα κάνουν πως φτάνουν θα τσοι προκάνει ο Μελεμπασής και θα τους πετάξει απο τα μικρά τ Ανώγεια

Σχετική εικόνα

 ο παπα Μαρουλιανός με το όνομα.

Ο ίδιος γεννήθηκε στο Σελλί Ρεθύμνου, πιθανότατα το 1824 και περίπου στα μέσα του 19ου αιώνα, όπως διαβάζουμε παντρεύτηκε στο Μαρουλά όπου εγκαταστάθηκε ως εφημέριος. Η πρεσβυτέρα του ήταν κόρη του ιερέα Ιωάννη Μοσχάκη που είχε 22 παιδιά, από τα οποία τα 19 ήταν αγόρια.

Παρόλο που ο παπά-Μαρουλιανός κατοικούσε σε ένα χωριό με τους πιο αιμοβόρους Οθωμανούς και ένα τουρκικό ασκέρι εγκατεστημένο μόνιμα στον Πύργο του Μαρουλά, εντούτοις ο αγώνας του και οι προσπάθειές του ήταν συνεχείς και δίχως φόβο. «Τους επαναστάτας δεν επτόουν οι Μπαϊρακαγάσηδες του Μαρουλά ούτε ο εν τω πύργω τουρκικός στρατός. Ει και ενήδρευον εκεί οι Τούρκοι, ενήδρευον παρά το πλευρόν των άγρυπνα και τα άφοβα παλληκάρια του Μαρουλά με επί κεφαλής τον ξακουστόν διά τας ενέδρας του γενναίον πολεμιστήν Παπα-Μαρουλιανόν». Την πολεμική του δραστηριότητα την ξεκίνησε στην επανάσταση του 1858, αργότερα συμμετείχε σε αυτήν των ετών 1866-1869 όπου συμμετείχε ως «οπλαρχηγός» με δικό του σώμα, στην επανάσταση του 1878 ως «αρχηγός» πλέον του νομού Ρεθύμνης και τέλος, στην τελευταία πράξη της αποτίναξης του τουρκικού ζυγού, στην επανάσταση του 1897, φτασμένος πια σε μεγάλη ηλικία αλλά πάντα ενεργός πολεμιστής μέσα στη φωτιά της μάχης. Στην τελευταία αυτή επανάσταση ο παπά-Μαρουλιανός ήταν και πάλι Αρχηγός των εθελοντών των τεσσάρων επαρχιών του νομού Ρεθύμνης, ένα σώμα αποτελούμενο από εκατοντάδες ένοπλους άνδρες.

395269_450x225

Τον παπά τον κατέτρωγε το Αρκάδι δύο χρόνια πριν ..μόλο που επάλευε να πείσει τους οπλαρχηγούς να μην κλειστούν στο μοναστήρι γιάντα δεν θα υπάρχει δρόμος να σύρουνε το ζάλο τους και η ελευθερία θέλει άνδρες ζωντανούς να πολεμάνε και όχι μάρτυρες να τζι αναστορούνται ..’οταν ξεκίνησε η μάχη έκανε να μιλήσει στους ομοίους του παπάδες να τους πείσει πως αμα άρχισε ο μπομπαρδισμός συνάμα και η βροχή τα μουσκέτα θα σιωπήσουν …Τίποτε είχαν αποφασίσει να πεθάνουν έλεγε χρόνια μετά ο Μαρουλιανός ..παρόλα αυτά και ο ίδιος επολέμησε γενναία με τους άνδρες του και  διέφυγε σε μια στάση που απόκαναν τα όπλα .

Ένα χρόνο μετά τον ζύγωσαν οι Τουρκοι στον πύργο του Μαρουλά ..εχάλασε πολλούς και λαβώθηκε στο μέτωπο απάνου απο το μάτι το δεξί …Αυτό που έτριβε απαλά όντες το Γιαννιό του έπεμψε το νέο ..Οι Τούρκοι εκίνησαν να πάρουν πίσω τον Βρύσινα και τα χωριά του ..

Απο τον Δεκέμβρη είχε αποδεκατίσει τους Τούρκους και έλεγχε τον Βρύσινα με τα χωριά του και τώρα 27 Γενάρη ξεκιότεψαν οι μιασμένοι να μας χαλάσουν ..

Ο ίδιος είχε κάνει την βολή του επάνω στο αρμί του όρους ( σε αυτόν τον δρόμο που οδηγεί στο σημερινό Άγιο Πνεύμα απο το Ρουσσοσπίτι ) 450 άνδρες είχενε μοιρασμένους , 80 αρματωμένους στον λάκο κάτω απο τα μικρά Ανώγεια άλλους τόσους στο άλλο πέρασμα στο Χρωμοναστήρι και στους Μύλους και τους λοιπούς αντάμα Απο δαύτους οι μπιστικοί του ήντονε μια πενηνταρέ και τα άλλα παλικάρια  ήντονε στα άρματα των  Στυλιανού Βαρδάκη και  Ευστρ. Βενιανάκη . Τα όπλα τα καλά του τα χε δανείσει – χαρίσει ο Χατζημιχάλης Γιάνναρης

Οι Τούρκοι ξεκίνησαν μικρά γιουρούσια στα Μικρά τ Ανώγεια ..ολιγομελείς ομάδες να δούνε πόσοι γραικοί υπάρχουν ..όπως σωστά κατάλαβε ο παπα Μαρουλιανός το κύριο σώμα τους περίπου 1000 νοματαίοι θα πήγαιναν κυκλικά να πιάσουν τα περάσματα απο τους Μύλους ..Στους άνδρες που πολεμούσαν σαν εμπροσθοφυλακή είχε τονίσει να μη ξεφύγει σε κανέναν πως ο παπάς ήταν κοντά …να αφήσει τους Τούρκους να φαντάζονται πως είναι λαβωμένος χαμηλά προς το νότο .

Αποτέλεσμα εικόνας για η μάχη του βρύσινα στο χρωμοναστήρι

Ο Τούρκος επικεφαλής ο Ομέρ Χιοβάκης αγάς  του Καδή πασά της Ρεθύμνης επήρε το ψεύτικο μαντάτο ..100 αντάρτες και μερικοί ακόμη ψηλά στο βουνό εκάνουν όλο το χαλασμό ..το βράδυ εβλέπαν τις φωθιές που άναβαν να ζεσταθούν να ψήσουν στα τσικάλια . Μα αυτές ήντονε μισές για να χει να λέει ο αγάς  πως είναι δυο γιουρούσια πράμα .

Ο αγάς αποφάσισε να αφήσει μερικές ορδές από 50 -60 άτομα να παρενοχλούν και κίνησε προς τη Χαλεβή να ανέβει τον ανήφορο προς τους Μύλους ..από εκεί θα πάταγε στο πλάτωμα του Χρωμοναστηριού και θα χαλούσε τους αντάρτες στην πλάτη τους .

Ο παπα Μαρουλιανός άφηκε στο όρος τα αμούστακα κοπέλια με τα τσικάλια να καίνε στη χόβολη συνέχεια όπως τους εμήνυσε και ας πυρώσουνε οι χαλκοί και να αποτραβηχτούνε προς την Αγιά Μαρίνα πίσω στο Όρος το χωριό . Με τους πολεμιστές κατέβηκε προς το πλάτωμα του Χρωμοναστηρίου τη νυχτα της 29ης Γενάρη αποστέλλοντας τελάλη στον καπετάν Μανιαδάκη στους Μύλους να τραβηχτεί γιάντα ο αγάς ανηφορίζει με ντουνιά μεγάλο και καλιά θα ναι να τους χτυπήσουν στο ανεβατό των Μύλων προς το Χρωμοναστήρι.

Εκίνησε να βρέχει εκείνο το πρωί στις 30 του μήνα ,ασθμαίνοντας το ασκέρι του αγά ανηφόριζε βρεγμένο και λασπωμένο στα χαράκια ..επέρασε απο τους Μύλους μα δε βρήκε οχτρό να συμμαζώξει παρά οι μαντραχαλαίοι του βολιάζαν με τσι μπάλες των ντουφεκιών τα πετεινάρια νομίζοντας πως οι αντάρτες οι ρωμιοκρητικοί κρυβόντουσαν εκεί. Όταν μαζώχτηκαν σαν τα αρνιά στην κόψη του πλατώματος βρεγμένοι ίσα στο μεδούλι ο παπαΜαρουλιανός αρχίνησε το μολύβι . Απο την άλλη μπάντα που κατέβαινε προς τα κακοτράχαλα του Αη Ευτύχη βαρούσε μπάλες ο Μανιαδάκης .

Όντες κατάλαβαν οι Τούρκοι οτι στη φούρια εχώθη ο ”σατανοπαπάς ” εχάσανε το δρόμο και την ψυχραιμία ..μακελειό μεγάλο εγίνηκε και χαλάσθηκε τουλάχιστον το μισό ασκέρι , όσοι γλυτώσανε κουτρουβαλούσανε σαν αίγες στα γκρεμνά και εχάθηκαν πολλοί από δαύτους χωρίς να φάνε βόλι .

Αποτέλεσμα εικόνας για χρωμοναστήρι

Αυτές τις παρεμβάσεις θα υμνήσει ο πατριάρχης της λαογραφίας στο Ρέθυμνο Π. Βλαστός και θα γράψει: “Σ’ εβλέπαμεν, σ’ εβλέπαμεν σόλας σχεδόν τας μάχας/ Του Ρεθυμνίου τμήματος γενναίως ηνδραγάθης,/ Είσουν «ο πανταχού παρόν» βουνά κοιλάδες ράχας,/ Κ΄αυτά τ’ άψυχα μαρτυρούν κ’ ημάς μάρτυρας νάχης/ Όπου παπά Μαρουλιανός οι Τούρκοι υποχώρουν/ Στο όνομά σου έφευγαν και πίσω δεν εθώρουν”.

Με το πέρας της τελευταίας “τυχερής επανάστασης” το 1897 στην Κρήτη θα αναχωρήσει για την Αθήνα που θα παραμείνει ως το τέλος της ζωής του. Απεβίωσε στις 11 Δεκεμβρίου 1909 σε ηλικία 85 ετών, έχοντας κάνει το χρέος του προς την πατρίδα

Ετσι ο Κολοκοτρώνης του κατωμεριού θα περάσει στην ιστορία και θα μείνουν οι εφημερίδες της εποχής που υμνούν με επικήδειους λόγους και καταγράφουν τη δράση του: Ως η εμφάνιση του Κολοκοτρώνη εις Πελοπόννησο αμέσως ήγειρεν φόβο παρά Τούρκοις, ούτω και εν Ρεθύμνης ο κόσμος ηρώτα “Ήλθεν ο παπάς;”

ΥΓ Απο την μικρή και ελλιπή σαφώς έρευνα δεν μπορέσαμε να εξακριβώσουμε ονόματα Χρωμοναστηριανών που έδωσαν τη μάχη στον Βρύσινα . Θεωρούμε πως υπάρχουν και πως οι φαμίλιες τους σήμερα θα έχουν στο νου τους αυτά τα κατορθώματα . 


ΣΤΟ ΝΤΟΥΚΙΑΝΙ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

Αποτέλεσμα εικόνας για ντουκιάνι

«Πολλές φορές μου τυχαίνει να θυμούμαι το Ντουκιάνι του χωριού μου. Θυμούμαι πως όποιοι κι αν περνούσανε από το χωριό, διαβατάρηδες, ξενοχωριανοί και πραματευτάδες από μακρινούς τόπους και γυρολόγοι και τζαμπάζηδες (ζωέμποροι) Μεσαρίτες, όλοι τους στο Ντουκιάνι ξέπεφταν στην αρχή. Εμπαίνανε μέσα κι αμέσως δίνονταν παραγγελιά από κάποιον χωριανό για κέρασμα. Ξεφόρτωναν τις πραμάτειες τους, κάθε λογής πράγμα – υφάσματα και έτοιμα ραμμένα ρούχα […] και οι Μαργαριτσανοί σταμνολαηνάδες, πιθάρια και κουρούπια και πλουμιστά σταμνολάινα…»

βιωματικό κείμενο γραμμένο το 1965 από ένα κρητικό συγγραφέα.

ΝΤΟΥΚΙΑΝΙ
Ερμηνεία:  καφενείο, δουκιάνι , Παντοπωλείο που διέθετε προϊόντα που δεν μπορούσε να παράξει ο αγροτικός τόπος , καφές , ζάχαρη , όσπρια , μερικά χαρτικά είδη , καπνός , βελόνες κ.α 

Σε περίοπτη θέση η μορφή του Ελευθερίου Βενιζέλου και κάμποσοι χάρτες. Στη μέση μια σόμπα που ανάβει. Και τριγύρω, άντρες με μουστάκια και ρυτιδωμένα πρόσωπα. Στα ορεινά χωριά το καφενείο δεν είναι επαγγελματική ενασχόληση αλλά κοινωνική λειτουργία. Αποτυπώνει και εκφράζει έναν ολόκληρο κόσμο, με τους κανόνες, το ήθος και τις ιδιαιτερότητές του…

Ο ηλικιωμένος καφετζής ενός ορεινού οικισμού άρχισε κάποτε να διηγείται πως στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής, αλλά και στις δύσκολες εποχές που ακολούθησαν, το καφενείο του –κληρονομιά από τον πατέρα του– ήταν χώρος συνάντησης των ανταρτών. Κανείς δεν ρωτούσε κανέναν. Αλλά όλοι ήξεραν… Άλλοτε πάλι κατέφευγαν εκεί κατατρεγμένοι, καταδιωγμένοι ακόμη και για συνηθισμένα «εθιμικά» παραπτώματα. Ο νόμος της σιωπής κυριαρχούσε.

Διακόσμηση. Η μορφή του Βενιζέλου…

Είναι εντυπωσιακό να παρατηρεί κανείς τη διακόσμηση ενός κρητικού καφενείου. Πολλοί χάρτες διαφόρων περιοχών, ακόμη και παγκόσμιοι -αλλά περισσότερο της Κρήτης, παλιές και καινούργιες φωτογραφίες, μεγάλα κομπολόγια και διαφημιστικές αφίσες συμπληρώνουν τον διάκοσμο των εσωτερικών χώρων. Από τις φωτογραφίες μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος κατέχει ακόμη εξέχουσα θέση. Αν και έχουν περάσει περισσότερα από 70 χρόνια από το θάνατό του, η μορφή του κυριαρχεί. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, η φωτογραφία του «γέρου» (έτσι τον λένε) είναι κορνιζωμένη σε μεγάλο αριθμό καφενείων και σε περίοπτη θέση. Η μορφή του εξακολουθεί να θεωρείται στην Κρήτη το απόλυτο πρότυπο του πολιτικού. Σε μερικές φωτογραφίες εικονίζεται μαζί και ο Σοφοκλής Βενιζέλος. Θα έλεγε κανείς ότι συνεχίζει να αποτελεί ορόσημο, ότι δεν είναι μόνο ιστορικό πρόσωπο αλλά και σύμβολο μαζί. Το διαπιστώνει κανείς αν παρακολουθήσει τη διαδικασία του κεράσματος. Στους καφενέδες των χωριών δεν υπάρχει μόνο ο «βαρύς γλυκός» ή ο «μέτριος» καφές, αλλά και… ο «βενιζελικός». Είναι απροσδιόριστης μορφής και γεύσης. Ο χαρακτηρισμός χρησιμοποιείται όχι για να δηλώσει κάποια ειδική ποικιλία ή ποιότητα καφέ αλλά αντιθέτως για να δηλώσει ιδεολογικές προτιμήσεις.

Σε παλιά καφενεία συναντούμε ακόμη αφίσες ηθοποιών και ταινιών του ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου, λιθογραφίες όπως εκείνη του «πωλούντος τοις μετρητοίς» και του «πωλούντος επί πιστώσει» και άλλες. Τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα προβιομηχανικά εργαλεία του αγροτικού χώρου και εργαλεία που σχετίζονται με το ψήσιμο του καφέ. Ξύλινα άροτρα, εργαλεία αλωνίσματος και άλλα που παραπέμπουν αμέσως σε βιωμένες εμπειρίες. Αναρτώνται στους τοίχους ή τοποθετούνται σε κάποιο εμφανές σημείο του καφενείου. Τα παλιά ραδιόφωνα εξακολουθούν να αποτελούν πολύτιμα εκθέματα. Συχνά τα συναντάμε σκεπασμένα με κεντήματα. Ημερολόγια με διαφημίσεις τοπικών καταστημάτων και γεωργικών εφοδίων κατέχουν σημαντική θέση στη διακόσμηση των κρητικών καφενείων. Παρατηρούμε ακόμη ανηρτημένες ανακοινώσεις διαφόρων τύπων· του Δήμου, του ΟΓΑ, των τοπικών συμβουλίων, εκκλησιαστικές ανακοινώσεις, αναγγελίες πανηγυριών και εορτών. Πρέπει να παρατηρήσουμε, ακόμη, ότι οι παλαιοί τιμοκατάλογοι, μαυροπίνακες πάνω στους οποίους αναγράφονταν οι τιμές των προσφερόμενων ποτών, επανέρχονται ως στοιχεία που συνδέουν το σύγχρονο καφενείο με το παρελθόν του.

Η μορφή του κρητικού καφενέ είναι σχεδόν στερεότυπη. Το «τεζιάκι» σε κάποιαν άκρη είναι ο χώρος εργασίας του καφετζή. Είναι συνήθως κατάφορτο με μπουκάλια κρητικής τσικουδιάς, αν και τα τελευταία χρόνια δεν είναι λίγοι εκείνοι που στρέφονται προς το ουίσκι. Αναρωτιέται κανείς αν ο εκσυγχρονισμός σ’ αυτή τη χώρα είναι ταυτόσημος με τη μίμηση ξένων προτύπων – όχι χωρίς αντίδραση όμως: «Καλύτερα να το κλείσω το καφενείο. Να κόψω τα χέρια μου αν βάλω άλλο πράμα από ρακή στο μαγαζί μου».

Εθιμικοί κώδικες – Το κέρασμα

Στα καφενεία των ορεινών οικισμών συχνάζουν ακόμη ελάχιστοι από εκείνους που συντηρούν το κρητικό στερεότυπο: μεγάλα μουστάκια, μαύρο σαρίκι με κρόσσια που κατεβαίνουν στο μέτωπο, ακόμη και «γκιλότα», η εξέλιξη της παραδοσιακής κρητικής βράκας που δεν φοριέται πια. Η εικόνα ταιριάζει με το χαρακτήρα του κρητικού καφενέ. Το κέρασμα του ξένου, του διαβάτη ή του περαστικού είναι κανόνας απαράβατος. Η οικονομική στενότητα εκφράζεται με τη χαρακτηριστική φράση «αυτός δεν βγαίνει στο καφενείο γιατί δεν έχει να κεράσει». Ωστόσο, και το ίδιο το κέρασμα έχει τους δικούς του εθιμικούς κανόνες. Ο τρόπος που θα χαιρετήσουν οι θαμώνες τον κάθε καινουργιοφερμένο σε ένα καφενείο δείχνει και το βαθμό της αποδοχής του. Ωστόσο, η πλήρης αποδοχή και η ενσωμάτωση στην παρέα δηλώνεται κυρίως μέσα από το κέρασμα. Μπορεί να φαίνεται απλό, ωστόσο πρόκειται για μια διαδικασία σχεδόν τελετουργική που διέπεται από ιδιαίτερους κανόνες και τύπους.

Δεν είναι λίγες οι φορές που δημιουργούνται ή συντηρούνται παρεξηγήσεις από ένα κέρασμα. Όπως δεν είναι λίγες και οι φορές που ένα κέρασμα δίνει την αφορμή για λύση παρεξηγήσεων. Ο επισκέπτης είναι υποχρεωμένος να δεχτεί το κέρασμα· αν αρνηθεί την προσφορά, αυτό εκλαμβάνεται ως προσβολή, ως απόρριψη του προσώπου που κερνά. Δικαίωμα «κεράσματος», επομένως, έχει μόνον εκείνος που κάθεται ήδη στο καφενείο, ποτέ εκείνος που εισέρχεται.

Ωστόσο, το κρητικό καφενείο εξακολουθεί να είναι ο χώρος του «μοιράσματος». Δεν είναι λίγες οι φορές που καταλήγουν εκεί τα πρώτα φρούτα και τα πρώτα κηπευτικά της χρονιάς. Και τα μοιράζονται όλοι στην παρέα, συνήθως ως μεζέ της ρακής.

Στο κέντρο…

Τα καφενεία είναι συγκεντρωμένα εκεί που συναντώνται τα δίκτυα επικοινωνίας, σε πλατείες, σε κεντρικούς δρόμους, σε σημεία στα οποία συγκεντρώνεται κόσμος για διάφορους λόγους. Στον αγροτικό χώρο το φαινόμενο των κεντρικών καφενείων είναι σχεδόν καθολικό. Τα ελάχιστα παραδείγματα που μπορεί να συναντήσει κανείς σε άκρες οικισμών αιτιολογούνται με μια απλή χωροταξική παρατήρηση· είναι τα σημεία εισόδου στους οικισμούς ή τα σημεία αναχωρήσεων, συνήθως εκεί που βρίσκονταν (ή και βρίσκονται ακόμη) στάσεις λεωφορείων ή συγκεντρώνονται μόνιμες ή περιοδικές δραστηριότητες, όπως μπορεί να είναι, για παράδειγμα, κάποιο παζάρι. Αν δεν υπάρχει κεντρική πλατεία, το ρόλο του κέντρου παίζει ένας κεντρικός δρόμος. Εκεί βρίσκονται τα καφενεία, το ένα δίπλα στο άλλο. Από αυτόν διοχετεύονται όλες οι εξερχόμενες και οι εισερχόμενες δραστηριότητες στον οικισμό.

  Στο καφενείο καταλήγουν όχι μόνον οι εξωτερικοί επισκέπτες, αλλά και κάθε πληροφορία που φτάνει στον οικισμό. Οι εξωτερικοί επισκέπτες μπορεί να είναι εμπορευόμενοι, ειδικευμένοι τεχνίτες που αναζητούν εργασία, ζητιάνοι, περαστικοί ή και τουρίστες, όπως άρχισε να συμβαίνει κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Όλοι αυτοί, φορείς πληροφοριών και ειδήσεων για τις προβιομηχανικές κοινωνίες με τα ελλιπή οδικά και συγκοινωνιακά δίκτυα, καταλήγουν στο καφενείο. Εκεί θα ασκήσουν την όποια δραστηριότητά τους, θα συζητήσουν, θα συνάψουν συμφωνίες μέχρι αργά το βράδυ. Οι θαμώνες συμμετέχουν σε ένα σύστημα ανταλλαγών πληροφοριών και απόψεων, ταυτόχρονα όμως καθιστούν αισθητή την παρουσία τους: «η αγορά – και το καφενείο που αποτελεί μέρος της – είναι χώροι του βλέμματος, της διερεύνησης, της εμφάνισης αλλά και της αποφυγής. Πηγαίνουμε για να δούμε και για να ειδωθούμε· και η παράστασή μας είναι μια δήλωση λιγότερο ή περισσότερο εμφατική της παρουσίας μας στον δημόσιο χώρο: είμαι παρών, φαίνομαι, φάνηκα, θα φανώ. Είναι χώροι που μας επιτρέπουν να γνωρίζουμε, να παρακολουθούμε και να κατανοούμε τους αδιόρατους, συχνά, κυματισμούς των μικρογεγονότων και των καταστάσεων που συνιστούν την καθημερινότητα, στην κλίμακα του τόπου», θα σημειώσει ο καθηγητής Γ. Νικολακάκης.

Ώρες λειτουργίας

Στα χωριά τα καφενεία διατηρούν το «παραδοσιακό» ωράριό τους. Επειδή οι καφετζήδες είναι μαζί και αγρότες εργάζονται στα χωράφια όλη τη μέρα και αργά το απόγευμα ανοίγουν τον επαγγελματικό τους χώρο. Είναι η ώρα της επιστροφής για όλους. Τα καφενεία αρχίζουν να γεμίζουν. Από τα μπουριά (καπνοδόχους) βγαίνουν καπνοί. Η μυρωδιά της οφτής πατάτας (ιδανικός ρακομεζές για το χειμώνα) ξεχύνεται παντού. Ακόμη και οι ηλικιωμένοι καφετζήδες, ακόμη και αυτοί που περνούν τα 80, δεν εννοούν να εγκαταλείψουν τις αγροτικές δραστηριότητές τους.

Σε άλλες περιπτώσεις, αναλόγως με τη φύση και τις συνήθειες της πελατείας, τα καφενεία ανοίγουν από νωρίς, έτοιμα να φιλοξενήσουν τους πιο πρωινούς τύπους. Το μεσημέρι οι δρόμοι αδειάζουν, οι ρυθμοί πέφτουν και ο καφετζής κλειδώνει το καφενείο του για να το ανοίξει και πάλι το βράδυ. Ωστόσο, τις Κυριακές και τις αργίες η πελατεία πολλαπλασιάζεται και έτσι το ωράριο παρατείνεται. Λίγο οι συγγενείς που επισκέπτονται τους δικούς τους στο χωριό, λίγο οι παρέες που σχηματίζονται μετά την εκκλησία, το άλλοτε μισοάδειο καφενείο σφύζει από ζωή.

Τα καφε – παντοπωλεία, τα καφεκρεοπωλεία και τα καφε-κουρεία

Ανάμεσα στις πιο σημαντικές μεταβολές που έχουν υποστεί τα καφενεία τα τελευταία χρόνια είναι η απώλεια του μικτού τους χαρακτήρα. Καφενεία – παντοπωλεία, καφενεία – κρεοπωλεία, καφενεία – κουρεία είναι μερικά μόνο από τα μικτά είδη που άνθησαν στην Κρήτη αλλά και σε πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας.  Η συνήθεια να συνυπάρχει το καφενείο με κάποιο κουρείο μας είναι γνωστή από τα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τον Σκαρλάτο Βυζάντιο, «μετά των καφενείων είναι πολλαχού ηνωμένα και τα κουρεία». Η συνήθεια αυτή φαίνεται να ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη και να επεκτάθηκε σταδιακά σε πολλές περιοχές της Αυτοκρατορίας. Είχε τόσο διαδοθεί μάλιστα, ώστε είχε δημιουργηθεί και η ιδιαίτερη συνήθεια να προσφέρεται καφές από τους κουρείς σε όλους τους πελάτες τους, ανεξαρτήτως από το αν η επαγγελματική δραστηριότητά τους ασκούνταν μέσα σε καφενείο ή όχι.

Σε μεγάλους οικισμούς, όπου λειτουργούσαν καφενεία με αρκετή πελατεία, τα σύνεργα του κουρέα καταλάμβαναν μια γωνιά, συνήθως απέναντι από το τεζιάκι, σε σχετικά απομονωμένο χώρο, και η δραστηριότητα αυτή ασκούνταν όχι από τον καφετζή αλλά από διαφορετικό πρόσωπο. Σε μικρούς οικισμούς καφετζής και κουρέας ήταν το ίδιο πρόσωπο. Ο πελάτης που ήθελε καφέ ήξερε πως έπρεπε να περιμένει μέχρι να τελειώσει το κούρεμα άλλου πελάτη.

Το φαινόμενο της παράλληλης άσκησης δυο διαφορετικών επαγγελματικών δραστηριοτήτων από το ίδιο πρόσωπο μας βοηθά να κατανοήσουμε σε μεγάλο βαθμό το συνηθισμένο φαινόμενο των καφε-παντοπωλείων (και άλλων σύνθετων επαγγελματικών ενασχολήσεων) που αποτέλεσαν καθεστώς για την Κρήτη και για πολλές άλλες ελληνικές περιοχές. Στην Ελλάδα υπάρχουν τα αμιγή καφενεία, τα καφε-παντοπωλεία (στα οποία μπορούμε να κατατάξουμε και τις υπόλοιπες παράλληλες αλλά όχι συναφείς δραστηριότητες) και τα καφε-ζαχαροπλαστεία που αποτελούν χαρακτηριστικό γνώρισμα του ημιαστικού και του αστικού χώρου.

Ο καφετζής στο παράδειγμα της σύνθετης λειτουργίας είναι ταυτόχρονα και παντοπώλης ή κρεοπώλης. Συναντήσαμε ακόμη και καφενείο – υποδηματοποιείο που δεν λειτουργεί σήμερα. Στους μικρούς οικισμούς το ένα επάγγελμα δεν αρκούσε για επιβίωση και η ελληνική ευρηματικότητα ανακάλυψε αυτή τη σύνθεση. Θα πρέπει να προσέξουμε, όμως, μια σημαντική λεπτομέρεια: στον αγροτικό χώρο ο ιδιοκτήτης του καφενείου δεν είναι αποκλειστικά επαγγελματίας καφετζής. Μοιράζει τη δραστηριότητά του ανάμεσα στα χωράφια και στο καφενείο, το οποίο συμπληρώνει το εισόδημά του.

Σήμερα λειτουργούν αρκετές δεκάδες κατάλοιπα αυτού του παλαιότερου είδους, του μικτού τύπου καφενείου – παντοπωλείου, συνήθως από ηλικιωμένους επαγγελματίες.

Στη λογική των μετασχηματισμών

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται στα μεγάλα χωριά μια σημαντική μεταβολή στη δομή και στη λειτουργία του καφενείου. Ακόμη και στους πιο μικρούς οικισμούς ο εκσυγχρονισμός εισβάλλει με μεγάλη ταχύτητα. Το παλιό καφενείο χάνει τον χαρακτήρα που είχε μέχρι σήμερα. Χάνει τη γνησιότητα και την παραδοσιακότητα που το συνόδευε τώρα και μερικές εκατοντάδες χρόνια. Και, παράλληλα, επιζητείται να εκσυγχρονιστεί. Σιγά–σιγά οι παλιές ξύλινες καρέκλες αντικαθίστανται με μεγαλύτερες, κάποιες φορές με πλαστικές, τα τραπέζια είναι πιο χαμηλά, συχνά γυάλινα. Η τηλεόραση παύει πλέον να παίζει δευτερεύοντα ρόλο καθώς μεγαλώνει σε μέγεθος και εμπλουτίζεται με δορυφορική κεραία. Η μουσική που ακούγεται από τα υπερσύγχρονα μεγάφωνα μόνο παραδοσιακή που δεν είναι.

  Όμως οι αλλαγές δεν αφορούν μόνο στα μορφολογικά χαρακτηριστικά. Ο καφές δεν είναι πια αποκλειστικά «ελληνικός» ή «τούρκικος». Μηχανές καπουτσίνο και εσπρέσο χρησιμοποιούνται κατά κόρον. Και το οινοπνευματώδες ποτό δεν είναι πια αποκλειστικά η τσικουδιά. Το ουίσκι καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερη θέση. Ακόμη και οι παλιές ονομασίες αλλάζουν. Τώρα οι επιγραφές είναι συνήθως ξενόγλωσσες.

Δίπλα σε αυτά τα καινούργια καταστήματα – καφετέριες σώζονται τα έρημα παλιά καφενεία. Άλλα είναι αποθήκες, άλλα διατηρούν τον παλιό εξοπλισμό ή τμήμα απ’ αυτόν, αλλά φαίνεται με την πρώτη ματιά ότι έχουν χρόνια να λειτουργήσουν… Οι παλιές ταμπέλες που τρίζουν με τον νοτιά, οι στοιβαγμένες καρέκλες, οι σκονισμένες πόρτες και τα σπασμένα τζάμια ίσως και να μαρτυρούν το τέλος μιας εποχής.

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι αυτός ο πολιτισμός χάνεται μέρα με τη μέρα. Χωριά που ρημάζουν, καφενεία που κλείνουν, επιγραφές που παραμένουν σαν μάρτυρες μιας ζωής περασμένης. «Καφενείον η Συνάντησις», «Η Ομόνοια», «Η καλή καρδιά», ή απλά το όνομα του ιδιοκτήτη. Στους μικρούς ορεινούς οικισμούς οι ιδιοκτήτες των καφενείων είναι υπερήλικες. 70, 80, 90 ή και περισσοτέρων ετών, όπως και η πελατεία τους. Αναρωτιέται κανείς αν είναι επαγγελματίες ή αν συνεχίζουν απλώς τις καθημερινές συνήθειες της νεότητας. Ωστόσο, δεν δυσκολεύεται να καταλάβει πως ο κόσμος ενός τέτοιου καφενείου είναι απλώς μια φιλική παρέα.

Έτσι περνούν οι χειμώνες. Γύρω από μια σόμπα που ανάβει, έναν καφέ ή ένα τσάι που αχνίζει και τα ζάρια που χτυπούν ακατάπαυστα στο τάβλι. Σε κάποιαν άκρη είναι μόνιμα ανοιχτή η τηλεόραση, όμως η κυριαρχία της περιορίζεται στην ώρα των ειδήσεων. Οι άλλες ώρες ανήκουν στη συντροφιά. Στην παρέα, στις κουβέντες, στα πειράγματα, στα ανέκδοτα. Και όταν ανοίγει η πόρτα και μπαίνει κάποιος καινούριος στον καφενέ, ντόπιος ή ξένος, γνωστός ή άγνωστος, ακούγεται η απρόσμενη φωνή που καθρεφτίζει το κρητικό ήθος, δηλαδή ολόκληρο τον κόσμο του καφενείου: «Καφετζή, κέρασέ τονε».


ΑΦΙΕΡΩΜΑ : ΟΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ ΤΟΥ ΡΕΘΥΜΝΟΥ

Τους βλέπετε χειμώνα ( λιγότερο το καλοκαίρι ) και είναι από τα ζωντανά μέλη του ιστού της πόλης . Άλλοι συνδυάζουν την ανέμελη ζωή των φοιτητικών χρόνων κάνοντας τη ζωάρα τους στην όμορφη πόλη , άλλοι το χουν πάρει πολύ σοβαρά , άλλοι θα προκόψουν δεόντως και αρκετοί θα παραμείνουν και μετά στην κατοπινή επαγγελματική τους ζωή γιατί μαγεύτηκαν από την πόλη και το νησί.

Είναι οι φοιτητές της πόλης του Ρεθύμνου και ας δούμε σε ένα μίνι αφιέρωμα σε ποιες σχολές φοιτούν και εν περιπτώσει ποιες είναι οι σχολές του πανεπιστημίου Κρήτης που βρίσκονται στο Ρέθυμνο ( στοιχηματίζω ότι οι ντόπιοι δεν τις ξέρουν )

Αποτέλεσμα εικόνας για οι πανεπιστημιακέσ σχολέσ στο ρέθυμνο

Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης

Επιστημονικό Πεδίο: 1-2
Κωδικός Μηχανογραφικού 132
Βάση εισαγωγής: 13782 (2018)
Τηλεφωνο 2831077594
Email gramptde@edc.uoc.gr
Διεύθυνση ιστοσελίδας Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης

Με τη δομή και το περιεχόμενο του Προγράμματος Σπουδών, το Τμήμα αποβλέπει ειδικότερα:- Να καλλιεργήσει στον φοιτητή και μέλλοντα δάσκαλο πνεύμα ελεύθερης αναζήτησης της γνώσης, συλλογικής προσπάθειας και δημοκρατικής συμπεριφοράς.

– Να τον βοηθήσει ώστε να συνειδητοποιήσει και να αποδεχθεί τις ανθρώπινες αξίες.

– Να τον παροτρύνει να αναπτύξει τις αναγκαίες ικανότητες για την κατανόηση και αντιμετώπιση σύγχρονων κοινωνικών προβλημάτων και την κριτική ανάλυση θεσμών και καταστάσεων.

– Να τον καταστήσει φορέα βελτίωσης της κοινωνικής ζωής και ανάπτυξης του τόπου μας.

– Να του παράσχει τα εφόδια για την ανάπτυξη της αυτενέργειας, της προσωπικής έκφρασης και της κριτικής ικανότητας των μαθητών του.

– Να τον εξασκήσει στην καλλιέργεια πνεύματος φιλίας και συνεργασίας και στην προώθηση της αλληλοκατανόησης και της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών της γης.

Μεταπτυχιακά

Εκτός από τις προπτυχιακές σπουδές, το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης προσφέρει Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης σε:

  • Επιστήμες της Αγωγής

Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης

Επιστημονικό Πεδίο: 1-2
Κωδικός Μηχανογραφικού 158
Βάση εισαγωγής: 12495 (2018)
Τηλεφωνο 2831077651
Email ptpe@edc.uoc.gr
Διεύθυνση ιστοσελίδας Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης

Το Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης έχει ως αποστολή:

α) να καλλιεργεί και να προάγει τις Παιδαγωγικές Επιστήμες με την ακαδημαϊκή και την εφαρμοσμένη διδασκαλία και έρευνα.

β) να παρέχει στον πτυχιούχο τα απαραίτητα εφόδια, τα οποία θα του εξασφαλίσουν άρτια κατάρτιση στην επιστημονική και επαγγελματική του σταδιοδρομία.

γ) να συμβάλλει στην εξύψωση του επιπέδου και την κάλυψη των αυξανόμενων αναγκών της εκπαίδευσης σε ό,τι αφορά τα ζητήματα της Παιδαγωγικής.

δ) να συμβάλλει στην αντιμετώπιση και την επίλυση παιδαγωγικών προβλημάτων εν γένει.

Το Πρόγραμμα Σπουδών παράλληλα θέτει τις εξής ειδικότερες μαθησιακές επιδιώξεις:

i. την οικοδόμηση ενός στέρεου υπόβαθρου στις επιστήμες της αγωγής
ii. τη γνώση και κατανόηση των διδακτικών αντικειμένων που περιέχονται στα σύγχρονα αναλυτικά προγράμματα προσχολικής εκπαίδευσης
iii. τη γνώση και κατανόηση του μικρού παιδιού και του κοινωνικού – οικολογικού πλαισίου στο οποίο αναπτύσσεται και διαπαιδαγωγείται.
iv. την καλλιέργεια ικανοτήτων και δεξιοτήτων μέσα από μία βιωματική μάθηση για να έλθει ο φοιτητής σε επαφή τόσο με την εκπαιδευτική πράξη στην προσχολική εκπαίδευση όσο και με τον ευρύτερο χώρο της εκπαιδευτικής έρευνας.
v. τη διαμόρφωση από το φοιτητή μιας ταυτότητας εκπαιδευτικού-ερευνητή που συνεχώς ενημερώνεται για τις εξελίξεις των επιστημών της αγωγής και αναστοχάζεται για το εκπαιδευτικό του έργο και για τη βελτίωσή του.

Μεταπτυχιακά

Εκτός από τις προπτυχιακές σπουδές, το Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης προσφέρει Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης σε:

  • Εναλλακτικές Ψυχοπαιδαγωγικές Προσεγγίσεις

Αποτέλεσμα εικόνας για οι πανεπιστημιακέσ σχολέσ στο ρέθυμνο

Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας

Επιστημονικό Πεδίο: 1
Κωδικός Μηχανογραφικού 116
Βάση εισαγωγής: 12359 (2018)
Τηλεφωνο 2831077337
Email history@phl.uoc.gr
Διεύθυνση ιστοσελίδας Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας

Το Τμήμα έχει στόχο να εξοικειώσει το φοιτητή με τις θεωρητικές και μεθοδολογικές προσεγγίσεις στους επιστημονικούς χώρους της ιστορίας και της αρχαιολογίας με στόχο την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης. Η διδασκαλία και η έρευνα στο Τμήμα γίνεται μέσα από όλο το σύγχρονο φάσμα θεματικών, θεωρητικών και μεθοδολογικών προσεγγίσεων. Το Τμήμα πραγματοποιεί αρχαιολογικές έρευνες που καλύπτουν όλο το φάσμα της ελληνικής προϊστορίας και των ιστορικών χρόνων. Ο φοιτητής του Τμήματος που ειδικεύεται στην Αρχαιολογία εκπαιδεύεται στις μεθόδους πεδίου με τη συμμετοχή του στις πανεπιστημιακές ανασκαφές στην Αρχαία Ελεύθερνα, τη νήσο Γαύδο, τα Ροδαφνίδια της Λέσβου και το Εσωτερικό Αρχιπέλαγος του Ιονίου, καθώς και στην επιφανειακή έρευνα στη νήσο Ντία της Κρήτης, ενώ στο φοιτητή που ειδικεύεται στην Ιστορία δίνονται ευκαιρίες να ασκηθεί στο χώρο των ιστορικών αρχείων. Το Τμήμα διενεργεί επίσης σε ετήσια βάση επιτόπιες ασκήσεις των φοιτητών σε μουσεία, μνημεία και πινακοθήκες της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Το Τμήμα προετοιμάζει το φοιτητή για την επαγγελματική του ένταξη σε ένα ευρύ πεδίο εργασιακών επιλογών στην Ελλάδα και το εξωτερικό: διδασκαλία στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, σταδιοδρομία στους επαγγελματικούς χώρους ιστορικής και αρχαιολογικής έρευνας, στα ερευνητικά ιδρύματα, την Αρχαιολογική Υπηρεσία, τα μουσεία, τις πινακοθήκες και γενικότερα τις υπηρεσίες που έχουν σχέση με τον πολιτισμό και την τέχνη. Επιπλέον τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του προγράμματος σπουδών του Τμήματος επιτρέπουν στον απόφοιτο να διεκδικεί με επιτυχία εργασία και σε πολλούς άλλους τομείς, όπου είναι απαραίτητη η αναλυτική ικανότητα, η συνθετική κριτική σκέψη και ο σωστός χειρισμός της γλώσσας.

Μεταπτυχιακά

Εκτός από τις προπτυχιακές σπουδές, το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας προσφέρει Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης σε:

  • Βυζαντινές Σπουδές
  • Ιστορία της Τέχνης
  • Ο Αρχαίος Μεσογειακός Κόσμος: Ιστορία και Αρχαιολογία
  • Σύγχρονη Ελληνική και Ευρωπαϊκή Ιστορία
  • Τουρκολογία

Τμήμα Οικονομικών Επιστημών

Επιστημονικό Πεδίο: 5
Κωδικός Μηχανογραφικού 321
Βάση εισαγωγής: 10891 (2018)
Τηλεφωνο 2831077406
Διεύθυνση ιστοσελίδας Τμήμα Οικονομικών Επιστημών

Εχει ως στόχο τη διδασκαλία και την έρευνα σε υψηλό ακαδημαϊκό επίπεδο. Το αντικείμενο σπουδών και έρευνας του Τμήματος εκτείνεται σε όλο το φάσμα της οικονομικής επιστήμης και των εφαρμογών της όπως η μικροοικονομική και μακροοικονομική ανάλυση, η διεθνής χρηματοδότηση, η οικονομική της εργασίας, το στρατηγικό μάνατζμεντ, η πολιτική οικονομία, η βιομηχανική οργάνωση και στρατηγική επιχειρήσεων, η οικονομική ιστορία καθώς και στα σχετικά ποσοτικά εργαλεία των μαθηματικών, στατιστικής και οικονομετρίας.

Το προπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών προσελκύει φοιτητές υψηλής ποιότητας, οι οποίοι μετά την επιτυχή ολοκλήρωση των σπουδών τους έχουν εξαιρετικές προοπτικές για απασχόληση στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα και σε διάφορους χώρους όπως της διοίκησης επιχειρήσεων, χρηματοοικονομικής, τραπεζικής και συμβουλευτικών οικονομικών υπηρεσιών. Επίσης, οι απόφοιτοι του προγράμματος αποκτούν στέρεες βάσεις στην οικονομική επιστήμη και στα σχετικά εργαλεία και γίνονται κατά κανόνα δεκτοί σε κορυφαία μεταπτυχιακά προγράμματα διεθνώς τόσο στην προχωρημένη οικονομική ανάλυση όσο και σε εφαρμοσμένες κατευθύνσεις.

Μεταπτυχιακά

Εκτός από τις προπτυχιακές σπουδές, το Τμήμα Οικονομικών Επιστημών προσφέρει Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης σε:

  • Οικονομική Θεωρία και Πολιτική

Τμήμα Κοινωνιολογίας

Επιστημονικό Πεδίο: 1
Κωδικός Μηχανογραφικού 149
Βάση εισαγωγής: 13085 (2018)
Τηλεφωνο 2831077466
Email regist@social.soc.uoc.gr
Διεύθυνση ιστοσελίδας